[Fic Yakusoku No Neverland] : พันธะขีดเส้นตาย

ตอนที่ 11 : สปาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,128
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 143 ครั้ง
    18 เม.ย. 62

ฟังสิ ได้ยินเสียงของคนทรยศไหม?


     สีท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีดำ ผู้คนหลับไหลเข้าสู่ห้วงนินทรา

     ยกเว้นฉันไว้หนึ่งคน

     อ๊ะ ไม่สิ...3คน ต่างหาก

             ตึก
     เด็กสาวผมสั้นสีเขียวแก่ ลุกขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ดวงตาที่ถูกสะท้อนด้วยแว่นกลมโต เผยให้เห็นถึงสายตาบางอย่าง เธอค่อยๆเปิดประตูแล้วเดินออกไป

     ตามด้วยเด็กสาวผมสีส้ม ที่เห็นการกระทำทุกอย่าง

        'เราก็ไปบ้างดีกว่า' ฉันลุกขึ้นแล้วแอบตามออกไป

             ตึก
     ทางเดินที่เงียบสงบในตอนกลางคืน ได้มีเด็กสาว 3คนเดินออกมา ภายใต้ความมืดที่มีแสงจันทร์สาดส่อง

     ฉันแอบตาม 2คนนั้นไปเงียบๆ เหลือบมองหน้าต่างตามทางเดินที่สะท้อนแสงเข้ามา บนท้องฟ้าประดับประดาไปด้วยดวงดาวหลากสีสัน งดงามราวกับหลุดมาจากเทพนิยาย

     วันนี้ท้องฟ้ายามค่ำคืนสวยกว่าทุกคืน

     อยากนอนดูจัง..ไว้วันหลังลองแต่งเพลงดีกว่า

     แต่กับสถานการณ์อันตึงเครียดนี้มันไม่เข้ากันเลย



        "ฉันกำลังคอยอยู่เลย กิลด้า" เสียงของซิสเตอร์โครเน่รอดออกมาจากห้องพักของเธอ ถึงจะเบาแต่ก็ไม่ใช่ปัญหาของฉัน ตรงหน้ามีเอ็มม่าที่แอบฟังพวกเธออยู่ ฉันเลยเดินเข้าไปหา

        "คุโระ?" เอ็มม่าหันมาหาฉันแล้วกระซิบ

        "อืม ฟังต่อเถอะ" ฉันรีบกระซิบบอกเธอ แล้วเอาหลังชนกำแพงข้างๆเอ็มม่า

        "..เรื่องนั้นนะ..." กิลด้าเริ่มต่อบทสนทนา
        "หนูไม่ได้มีปัญหาเลยค่ะ"
        "ขอบคุณมากที่คอยเป็นห่วงหนู และคอยดูแลหนูอยู่ตลอด
แต่ตอนนี้หนูไม่เป็นไรแล้ว ได้โปรดให้หนูอยู่ตามลำพัง หนูไปล่ะ" เสียงที่เต็มเปรี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ทำให้สีหน้าของเอ็มม่าดีขึ้น

        'กิลด้าไม่ไช่สปาย!' คืนนี้ที่กิลด้าออกมา เพราะซิสเตอร์โครเน่บอกให้เธอมาพบคืนนี้ ซิสเตอร์โครเน่ทำทีเป็นห่วงกิลด้า เพราะเห็นเธอไม่สบายใจ

     พอกิลด้าออกมา เอ็มม่าก็กอดเธอแน่น ดีใจมากล่ะสิ

     เสียใจด้วยนะ เหยื่อของเธอรอดแล้วล่ะ

             กึก
     อะไรเป็นใจก็ไม่รู้ ทำให้เรื่องราวต่างๆในอนาคตของโลกนี้ก็ขึ้นภาพมาเป็นฉากๆ

        'คงเพราะเครียดเกินไป' ฉันเดินกลับไปนอนต่อ


     เช้าวันใหม่ที่มาพร้อมกับท้องฟ้าอันสดใส วันนี่พวกเราก็เล่นไล่จับเหมือนเดิม ดอนกับกิลด้ารู้แล้วว่าการเล่นนี้ เป็นการฝึกหลบหนี

     พวกเขาเรียนรู้ได้ดี เอาทักษะต่างๆ ที่เรียนรู้จากพวกเราไปใช้ได้ดี แต่ก็แพ้ เพราะช้าไปบ้าง ไม่เนียนบ้าง ฉันชอบที่จะเป็นคนหลบแล้วคอยสนับสนุนคนอื่นเงียบๆ

     ตกเย็น ฉันที่เหลือรอดเป็นคนสุดท้ายตลอด ก็ดันเป็นจุดสนใจของคนอื่นๆ ฉันเลยพยายามบอกพวกเขาว่าเคลื่อนไหวร่างกายให้น้อยที่สุด แต่มีประสิทธิภาพที่สุด เงียบเข้าไว้ แล้วลบตัวตนออกไป...แต่คำตอบที่ได้คือ หน้าตาเหรอหราของแต่ละคน


     นี่ไม่เข้าใจหรอ..ช่างเถอะ


     ทางด้านเอ็มม่ากับนอร์แมน นอร์แมนมีบางอย่างจะคุยกับเธอ พวกเขาเลยมาคุยกันที่ห้องอาหาร

        "ฉันมีบางอย่างจะถามเธอ" นอร์แมนเปิดบทสนทนา

        "?" เอ็มม่านั่งลงกับเก้าอี่ แล้วเอียงคอสงสัย

        "ถ้าเด็กที่ทำหน้าที่สปาย เพื่อให้มั่นใจในชีวิตของตัวเอง..
        เธอจะทิ้งเด็กคนนั้นไว้รึเปล่าว?"

        "ฉันจะพาได้ด้วย!" เอ็มม่าตอบโดยไม่ต้องคิด

        "แม้ว่าเด็กคนนั้นจะไม่ต้องการ?"

        "อื้ม! ฉันจะลากไปให้ได้ เพราะถ้าพวกเราหนี มันก็ไม่รับประกันว่าชีวิตของเด็กคนนั้นจะรอด"

        "เข้าใจล่ะ! ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องพูดแบบนั้น!" นอร์แมนหน้าขึ้นสีเล็กน้อย


     ทางด้านคุโระ เธอแอบหนีออกมาจากเฮาส์ ตอนนี้เธออยู่ข้างนอก ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ แหงนมองท้องฟ้าที่มืดสนิท และเงียบสงบ บรรยากาศเป็นใจแบบนี้ เธอไม่พลาดเด็ดขาด

             แซ่ก แซ่ก
     คุโรนั่งลง เอนหลังพิงต้นไม้ทำให้เกิดเสียงแหวกของหญ้าขึ้น

     สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด ค่อยๆหลับตาลง ยกแขนทั้ง 2ข้างขึ้น มือคว่ำลงเหมือนกับวางทับอะไรบางอย่าง

     ปล่อยความรู้สึกไปกับสายลมอ่อน จินตนาการถึงเสียงดนตรี แล้วเริ่มร้องเพลงออกมา

        "Chippokena hoshi yo mawaritsudzukete"
          [เจ้าดวงดาวน้อย ค่อยๆหมุนคล้อยเคลื่อนไป]

     เสียงอันไพเราะที่ไม่ได้ร้องออกมานาน ดังขึ้นตามท่วงทำนองในจินตนาการ

        "Afuresouni kagayaite nagareteyuku"
          [ไหลตามกระแสดารา พร่างพราวไปทั่วผืนฟ้า]

     ค่อยๆขยับนิ้วเรียวร่ายรำตามคีย์โน๊ตของเปียโน

        "Kireina mamade"
          [งดงานดังเช่นวันวาน]


               แกร่ก
     เสียงร้องเพลงถูกหยุดลง เพราะเสียงของกิ่งไม้ที่ถูกเหยียบจนแตกหัก

     คุโระลืมตาขึ้น หันหน้ามองไปทางขวาก็พบกับเด็กผู้ชายที่อายุไล่เลี่ยกันทำหน้าเหวออยู่

        "คือ โทษที มะ--ไม่ได้ตั้งใจ อยู่ดีๆ...ขามันก็ขยับไปเอง" เด็กชายกล่าวอย่างตะกุกตะกัก หน้าเขาขึ้นสีเล็กน้อย

     เขาคือเรย์

             พึบ
     ฉันลุกขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ...ถึงจะอยากต่อก็เถอะ


     ไม่ได้ร้องเพลงต่อหน้าคนอื่นมันก็นานแล้วนะ


        "ไม่เป็นไร"

        "มันดึกแล้วนะ เธอควรเข้าไปได้แล้ว" เรย์หันหน้าหนีไปทางอื่น

        "อือ"

     พอฉันตอบไป ระหว่างพวกเราก็เกิดความเงียบ

        "ทำไหม..ถึงร้องเพลงล่ะ" เรย์ยกนิ้วเกาแก้มแล้วถามขึ้น

        "บรรยากาศน่ะ"

        "เอ่อ..ฉันคงใช้คำผิด...ทำไหมถึงเศร้าล่ะ?"

     เศร้า?..ทำไหมกันนะ

        "คือ เสียงเธอเศร้าสุดๆ อ๊ะ! แต่ไม่ใช่ว่าไม่เพราะนะ! คะ--คือ!" เรย์มีท่าทีลนลานทำอะไรไม่ถูก

        "เรื่องนั้นช่างเถอะ..สปายล่ะ" ฉันออกตัวเดินนำออกไป เรย์ชะงักนิดหน่อยแล้วเดินตามหลังฉันมา

        "ยังไม่คืนหน้า แต่ก็คงรู้เร็วๆนี้"

        "ฉันจะไม่ทิ้งนายไป" ฉันหยุดแล้วพูดขึ้น โดยไม่หันไปมองเขา

        "..เธอพูดถึงอะไร?"

        "ฉันอยากบอกกับเด็กคนนั้นแบบนี้" ฉันหันมาเผชิญหน้ากับเรย์
        "นายน่ะ หนีไปด้วยกันเถอะ...
        นายไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว" ฉันหันหลังแล้วเดินต่อ


     ตลอดเวลาทั้ง 6ปี มันโดดเดียวนะ


     ฉันนับถือเลยล่ะ


     เรย์ก้มหน้าลง

        "อืม..ส่งไปถึงเขาแน่" เด็กชายกล่าวอย่างยิ้มๆ แล้วเดินตามหลังเด็กสาว

        "นี่!" เรย์โพลงขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

        "อะไร?" ฉันเอียงคอสงสัย

        "..คือ...วันหลัง ร้องเพลง ให้มีความสุขกว่านี้หน่อยสิ" เรย์เปลี่ยนหน้าตัวเองเป็นมะเขือเทศแล้ว..ใจกล้าดีนิ


     กล้าขอก็กล้าให้


        "อืม...ต้องฟังด้วยล่ะ"


             ฉ่า!
     เกิดควันบนหัวเรย์


        "ไม่สิ..อยู่ฟังตลอดไปเลย"

             ตูม!
     เหมือนจะได้ยินเสียงระเบิดมาจากหัวเรย์นะ

นายน่ะ หน้าแดงเกินไปแล้ว...หรือจะเป็นไข้?



ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

#น่ารัก~!



ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

#ยิ้มซะ! โลกจะสดใสขึ้น!

--------------
บรรยายเรื่องเร็วไป ขอโทษด้วยค่ะ พอเข้าเฮาส์ก็ดำเนินเรื่องที่นอร์แมนจับได้ว่าเรย์เป็นสปายนะคะ (อันนี้ข้ามไป)

ที่จริง ถ้าไรท์เข้าไปในเมะได้ ไรท์อยากไปเขย่าเรย์แรงๆ แล้วตะโกนกรอกหูว่า
"นายไม่ได้อยู่คนเดียวโว้ยยย!!!"
ถ้าใครดู/อ่านมาก่อนน่าจะเข้าใจ

อยู่ดีๆ ก็อยากลองเขียนฉากเขินๆ..หรือไม่เขิน!?

เรย์หน้าแดง เป็นไข้!(?) เพราะข้างนอกน่ะหนาวจะตาย!
(แล้วฉันล่ะ?.. :คุโระ)
(ฉันไม่ได้หนาว! ฉันก็คะ---แค่!..แค่! :เรย์ //ถึงกับพูดไม่ออก)

เอ๋! อยากให้เรย์เป็นพระเอก?! ถ้าคอมเม้นไรท์จะเก็บไปพิจารณาให้ค่ะ!

อย่าลืม! คอมเม้น! และกดให้กำลังใจด้วยนะคะ!

ทุกๆคอมเม้นและกำลังใจเป็นแรงผลักดันอย่างดีเลยค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 143 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #61 สาวชอบฝัน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 22:33
    จีบเรย์เหรออออ กรี๊ดดดดดดด ตกเรย์เลย!
    #61
    1
    • #61-1 Zeroko(จากตอนที่ 11)
      5 พฤษภาคม 2562 / 23:43
      จีบได้ไหมอ่ะ (อย่าคิดไกล)55
      ขอบคุณค่ะ!
      #61-1
  2. #53 Franne'e (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 21:08

    กรี๊ดดด-- ป๋มปักธงเรยยยยยยยยยย์ อ๊ากกกกก//-//

    #53
    1
    • #53-1 Zeroko(จากตอนที่ 11)
      2 พฤษภาคม 2562 / 21:42
      ก่อนหน้านี้ยัง "คับ" อยู่เลยไม่ใช่หรอ!!?
      #53-1
  3. #28 paiwarn254800 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 02:54

    เรย์น่ารัก

    #ทีมเรย์

    #28
    1
    • #28-1 Zeroko(จากตอนที่ 11)
      24 เมษายน 2562 / 12:00
      ขอบคุณค่ะ! ♡♡
      #28-1
  4. #12 AREA​ CHAN (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 14:48

    กรี๊ซซซซ คุโระจางงงงงหนูจะตกเรย์ ไม่สิหนูตกเรย์เหรอลูก!! นิยายสนุกมากค่าา>~<
    #12
    1
    • #12-1 Zeroko(จากตอนที่ 11)
      18 เมษายน 2562 / 16:50
      ขอบคุณค่าาา ♡♡♡
      #12-1