(NCT) 4 Shades, 4 Divisions l NOMIN

ตอนที่ 7 : (summer) ' risk season 3 ' - แจมเอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 275
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    18 มิ.ย. 60







{SUMMER}

risk season - 3





เปิดใจ

 



 

“แหม่ หมอแจมินช่วงนี้รู้สึกดูสดชื้นยิ้มแย้มแจ่มใสจังน้า”

 

“อะไรเล่า ก็ปกตินี่หน่าไอรีน” แจมินหันไปยิ้มให้กับคุณหมอเพื่อนสนิท ก่อนจะหันไปจัดเครื่องมือแพทย์ต่อ

 

ชีวิตแจมินช่วงนี้เรียกว่าอยู่ในช่วงขาขึ้นก็ไม่แปลก ก็มีคนมาเทคแคร์ดูแลตอดนี่นา ก็เจโนเขาเป็นคนน่ารักนี่นา แม้เจโน่จะอายุมากกว่าแจมินถึง2ปี แต่เจ้าตัวกลับชอบทำตัวออดอ้อนง้องแง้งเหมือนแฟนเด็ก แต่มันก็ทำให้แจมินรู้สึกมีความสุขและสบายใจทุกครั้งที่อยู่ด้วย

 

เขายอมรับว่าตอนแรกๆไม่คิดจะจริงจังอะไรกับอีกคนสักเท่าไหร่ แค่คุยไปตามประสาคนขี้เล่น เหมือนคนคุยคนอื่นๆ แต่ไปๆมาๆ เจโน่ก็เริ่มสร้างความน่าสนใจให้แจมินนิดๆ เขาจะเป็นคนแรกที่แจมินยอมเปิดใจรับหลังจากคนนั้นหายไปรึเปล่านะ

 

 

ครืด ครืด

แรงสั่นจากโทรศัพท์ในกระเป๋าเรียกให้คนที่กำลังเหม่อคิดอะไรเพลินๆอย่างแจมินให้ยกมันขึ้นมาดู

 

แต่แค่เห็นชื่อที่โชว์เจ้าตัวก็เผลอยิ้มกว้างออกมาแล้ว

 

“ฮัลโหลครับ”

 

[วันนี้หมอว่างรึเปล่าคร้าบ]

 

“ว่างตอนบ่าย2ครับ มีอะไรรึเปล่า

 

[ผมมีเรื่องจะเซอร์ไพร์ทแหละ เดี๋ยวผมเข้าไปรับนะครับ]

 

แล้วคุณโน่ไม่มีงานหรอ เห็นว่างกับหมอตลอดอะ”

 

[โหย งานผมเคลียร์แปบเดียว เอาเป็นว่าเจอกันบ่ายสองหน้าคลินิกนะครับ]

 

“ครับ”

[เดี๋ยวหมอ...คิดถึงนะครับ]

 

พอจบประโยคของปลายสาย แจมินก็เผลอหลุดขำออกมา ไม่ได้ตลกหรอกเขิลจะตายอยู่แล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“โน่จะพาหมอไปไหนหรอ”

 

“บอกก็ไม่เซอร์ไพร์ทดิครับ”

 

เจโน่หันมายิ้มเล็กๆให้คนข้างๆ ก่อนจะหันไปขับรถต่อ แจมินก็ไม่ได้อะไรกับอีกคนมากนัก ใบหน้าหวานนั่งมองวิวข้างถนนไปเรื่อยๆ จากที่ที่มีร้านค้า มีบ้านคน ก็เริ่มไกลห่างออกไป แปลเปลี่ยนเป็นป่าและภูเขาเต็มสองข้างทาง

 

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแต่รู้สึกตัวอีกทีแจมินก็โดนแรงสะกิดจากร่างสูงให้ตื่นขึ้น

 

“ถึงแล้วครับหมอ” เจโน่ยิ้มกว้างจนตาปิด เมื่อเห็นว่าคุณหมอตัวเล็กมมีท่าทีหงุดหงิดเล็กน้อยเหมือนยังนอนหลับไม่เต็มอิ่มดี

 

“พาหมอมาที่ไหนเนี่ย พรุ่งหมอมีตรวจนะครับอยู่เล่นนนานไม่ได้นะ”

 

“ไม่ต้องห่วงครับ เดี๋ยวโน่จะพาคุณหมอไปส่งถึงบ้านไม่เถลไถลแน่นอน”

 

 

แจมินมองร่างสูงตรงหน้าอย่างคาดโทษและค่อยลุกขึ้นออกมาจากรถ เมื่อสัมผัสปลายเท้าลงกับพื้นและได้ยืนจนเต็มความสูง

 

ภาพที่เห็นตรงหน้าแทบทำให้แจมินหุบยิ้มไม่ ภูเขาลูกสวยซึ่งเบื้องหน้าเป็นน้ำทะเลสีสวยที่หาดูได้ยาก แสงอาทิตย์อ่อนๆที่ใกล้จะหายไปเต็มที หรือแม้แต่ลมทะเลเย็นๆที่พัดมาเป็นช่วงๆ

 

“หมออย่าพึ่งหันไปไหนนะ พระอาทิตย์กำลังตกแล้ว”

 

เจโน่ที่ค่อยๆเดินมายืนข้างๆกันชี้ให้แจมินมองไปที่พระอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้าไป มือหน้าค่อยสอดประสานกับมือบาง แจมินไปคิดจะผลักไสคนข้างๆเลย จนกระทั่งแสงของดวงอาทิตย์หมดไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แจมินนั่งมองบรรยากาศรอบๆในร้านอาหารกึ่งบาร์แห่งหนึ่ง ร้านนี้ตกแต่งร้านเป็นสไตล์โมเดิลริมทะเล มีลูกค้าค่อนข้างเยอะแต่ส่วนมากจะเป็นชาวต่างชาติ

 

 

นี่ขับรถออกมานอกเมืองเพื่อพาหมอมาที่นี่หรอ”

 

“ใช่ ชอบไหมครับ”

 

คนตัวเล็กเอี้ยวตัวเข้าไปใกล้เจโน่มากขึ้น และค่อยๆกระซิบที่ข้าหูของอีกคน “ชอบมากเลย”

 

 

 

และค่ำคืนนี้นะครับเรามีแขกกิตติมศักดิ์ของเราด้วยนะครับ

 

แจมินหันไปตามเสียงนักร้องบนเวทีอย่าสนใจ

 

ขอเสียงปรบมอให้กับคุณเจโน่ หนึ่งในเจ้าของร้าน Pure แห่งนี้ด้วยครับ

 

เจโน่ยกแก้วให้นักดนตรีที่กล่าวเพื่อแสดงตัวเล็กน้อย ท่ามกลางเสียงปรบมืและสายตาหลายคู่ที่จับจองมาทางเขารวมถึงแจมินด้วย

 

“ร้ายอะ เปิดผับด้วย” แจมินกล่าวกับเจโน่แซวๆ

 

“ก็ไม่ได้เป็นเจ้าของเต็มตัวอะไรขนาดนั้นหรอกครับ แค่หุ้นกับเพื่อนเฉยๆ”

 

 

“โห ดีจัง อันนี้ใช่ที่บอกว่าจะเซอร์ไพร์ทหมอป่ะ”

 

“ก็ไม่เชิงหรอกครับ”

 

และในค่ำคืนพิเศษนี้ผมได้เตรียมเพลงเพลงนึงมามอบให้กับนักท่องราตรีรวมถึงแขกคนพิเศษด้วยนะครับ ถ้าพร้อมแล้วไปฟังกันเลยครับ

 

 

คุณหมอหน้าหวานหันไปทางเวทีด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม และบทเพลงรักเพลงนึงก็ได้เริ่มบรรเลงขึ้น

 

 

 

ฉันเหมือนคนหลงทาง หาไม่เจอกับความรัก
ฉันไม่เคยได้ รู้จักเลย
ฉันได้แต่นั่งมอง เหม่อดูคนอื่นเฉยๆ
ฉันไม่เคยไม่เคย เลย ไม่เคย

 

 

 

 

“หมอครับ  ผมถามอะไรหมอได้รึเปล่า”

 

“อะไรหรอครับ”  คนตัวเล็กหันมามองหน้าอีกคน แต่สิ่งที่เห็นนกลับต่างออกไป สีหน้าจริงจังของเจโน่ที่แจมินไม่เคยเห็นมาก่อน

 

“หมอคิดยังไงกับผมหรอ”

 

“หมายถึง?”

 

“หวั่นไหวกับผมบ้างรึเปล่า”

 

 

 

 

แล้ววันหนึ่งเธอ ก็เข้ามาเข้ามาในชีวิต
ฉันไม่เคยรู้สึกนี่ ว่าเธอนะใช่เลย
ฉันเพิ่งเข้าใจ ทุกๆ อย่าง ทุกความหมาย
ว่ารักของเธอนั่นช่างมากมาย และเหนือใคร

 

 

“คุณคาดหวังอะไรจากหมอล่ะ”

 

ราวกับทั้งคู่กำลังเล่นเกมส์ปั่นประสาทกันและกัน แจมินเท้าศอกกับบาร์เครื่อดื่มพร้อมกับจ้องเข้าไปในตาของเจโน่ ตอนแรกเขาคิดว่าอีกคนจะหลบสายตาเขา แต่ที่ไหนได้เจโน่กับจ้องเขากลับอย่างไม่ลดละ

 

ดวงตาคมสีนิลราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่างสะกดแจมินให้มองอยู่อย่างนั้น จนสัมผัสที่ปลายจมูกทำให้แจมินรู้สึกตัว

 

“หมอยังรู้จักผมน้อยไปนะ”

 

 

ทุกสิ่งยอมให้เธอ ไม่ว่าจะอยู่แสนไกล

 

 

 

“หมออาจไม่ใช่คนที่ตรงใจคุณก็ได้”

 

“หมอลองเข้ามาในใจผมแล้วหรอ ถึงรู้อะ”

 

 

 

 

ทุกสิ่งยอมให้เธอ แม้ฉันจะรับได้หรือไม่

 

 

 

“หมอเจ้าชู้ คุณก็รู้หนิ”

 

“แล้วไงอะหมอ ยังไงหัวใจหมอก็มีแค่ดวงเดียวป้ะ”

 

 

 

 

 

ทุกสิ่งยอมให้เธอ เพียงเธอแค่คนนี้

 

 

 

“มั่นใจเบอร์นั้น”

 

“เออดิ ไม่ใช่แค่มั่นใจนะ มั่นหน้ามั่นโหนกมั่นกะโหลกมั่นเบ้า มั่นทุกส่วนเลย”

 

 

 

 

เธอแสนดีช่างแสน ดีคนที่แสนดี

 

 

 

“หมอไม่ใช่คนดีอย่างที่คุณหวังหรอกนะ”

 

 

“แต่หมอก็เป็นคนดีที่สุดที่ผมเคยเจอมาแล้วอะ”

 

 

“คุณก็เป็นคนดีแล้วก็ขี้คุยที่สุดเท่าที่หมอเคยเจอมาเหมือนกัน”

 

 

 

เจโน่ประคองใบหน้าหวานของคุณหมอก่อนจะประกบปากลงไปอย่างรวดเร็ว เสียงเพลงที่ดังคลอเหมือนจะทำให้บรรยากาศรอบๆตัวเขาทั้งสองดูโรแมนติกมากขึ้น

 

 

 

 

จากเลวร้าย เธอทำให้มีความหมายให้ฉัน
ได้รู้ว่า ว่าชีวิตของฉันนี้จะขอมีเธอคนดีตลอดไป
โอ้ จากเลวร้าย ชีวิตฉันมีความหมายและฉัน
ได้รู้ค่าและหนึ่งในใจดวงนี้จะหยุดลงตรงที่
คนนี้ตลอดไป ตลอดไป

 

 

 

 

 

ร่างสูงค่อยปรับเอียงองศาหน้าให้พอดีกับเจ้าของริมฝีปากอิ่ม จูบของเจโน่ไม่ใช่จูที่หวือหวามากในตอนแรก ริมฝีปากหนาค่อยๆละเลียดชิมริมฝีปากของอีกคนราวกับเป็นขนมหวาน ก่อนจะสอดปลาดลิ้นเข้าไปตวัดดูดกลืนน้ำหวานในโพรงปาก

 

แจมินที่ไม่ใช่คนอ่อนประสบการณ์อะไร ก็ตวัดเรียวลิ้นพันเกี่ยวกับอีกคนไปมา เสียงดูดดึงริมฝีปากของทั้งสองดังระงมไปทั่ว แต่ก็มีเสียงดนตรีที่กำลังบรรเลงดังกลบจนแทบไม่ได้ยิน

 

การกระทำของทั้งสองคนไม่ได้เรียกความสนใจจากคนอื่นๆมากกนัก เพราะเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นในสถานที่แบบนี้อยู่แล้ว

 

 

เป็นเจโน่ที่ค่อยถอนริมฝีปากออกจากแจมินอย่างอ้อยอิ่ง แก้วใสบนใบหน้าของคุณหมอขึ้นสีแดงระเรื่อราวกับลูกมะเขือเทศ แรงหอบเบาๆที่เรียกริยยิ้มบนมุมปากเจโน่ได้เป็นอย่างดี จูบนี้อาจจะเป็นจูบแสนพิเศษที่เจโน่ไม่มีวันลืมเลือนเลยก็ได้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“จะหมอไปไหนอีกหรอ เซอร์ไพร์ทยังไม่หมดอีกหรือไง”

 

เจโน่ปิดตาแจมินและเดินนำทางอีกคนมาเรื่อยๆจนถึงชายหาดที่ไม่ห่างไกลจากร้านมากนัก

 

 

เสียงคลื่นทะเลที่ดังเป็นระลอกๆทำให้แจมินอดตื่นเต้นกลับการกระทำของอีกคนไม่ได้

 

 

“จะไม่หลอกหมอมาฆ่าทิ้งทะเลถูกมะ”

 

“โถ่ น่ารักขนาดนี้ใครจะฆ่าลง แต่ถ้าหมอกลายเป็นผีทะเล ผมจะยอมให้หมอหลอกทั้งคืนเลย”

 

“บ้าหรอ คุณน่ะสิผีทะเล”

 

 

 

“ถึงแล้วครับ”

 

เจโน่หยุดเดินและกลับหลังหันไปหาแจมิน คนตัวโตต่อยๆแก้ผ้าที่พันตาแจมินออกจนหมด ร่างเล็กของคุณหมอค่อยเริ่มตาเพื่อรับแสงที่ตกกระทบเข้ามาฉายเป็นภาพที่ปรากฎอยู่ตรงหน้า

 

 

ตัวอักษรที่บรรจงเรียงจากเปลือกหอยสีขาวประดับไปด้วยแสงไฟบนหาดทรายเป็นประโยคว่า เป็นแฟนกันนะครับ

 

 

ตั้งแต่เกิดมา ใช่ชีวิตจนจะย่างเข้าเลขสามอยู่รอมร่อ เขาก็ไม่คิดไม่ฝันเหมือนกันว่าจะมีใครมาทำอะไรแบบนี้ให้ ขนาดคนที่เขาเคยหวัง ยังไม่เคยทำอะไรแบบนี้กับแจมินเลยสักครั้ง

 

คิดได้ดังนั้น ขอบตาของคุณหมอก็เกิดอาการร้อนผาวขึ้นมา ไม่รู้สิมันรู้สึกสุขจนแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ แต่ก็ได้แค่ยิ้มออกมาจนแก้มแทบแตกเท่านั้นเอง

 

 

“เล่นใหญ่เนาะ”

 

“แล้วชอบป่ะหละ”

 

“คิดนานไหม”

 

“ก็ตั้งแต่เริ่มจีบอะ”

 

แจมินหลุดขำออกมากับคำตอบกวนๆของคนข้างๆ เขาไม่รู้หรอกว่าสำหรับคนอื่นเจโน่เป็นผู้ชายแบบไหน แต่สำหรับเขา เจโน่เป็นผู้ชายที่ไม่เคยทำให้รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าเขาเลย

 

“ขอบคุณนะ”

 

“ไม่อยากได้คำขอบคุณ”

 

 

 

“คบไหม?” ร่างสูงหันมาจ้องหน้าแจมินอย่างจริงจังอีกครั้ง

 

“หมอเป็นแฟนกับผมนะครับ” เจโน่คว้ามือแจมินขึ้นมากำไว้แน่น ก่อนจะส่งสายตาดุดันมาจนอีกฝ่ายต้องเบือนหน้าออกไปขำ

 

แจมินหันกลับมาทางเจโน่ในขณะที่ริมฝีปากบางยังอมยิ้มอยู่ “อืม”

 

 

เพียงประโยคสั้นๆ แต่มันกลับทำให้อีกคนนั้นโล่งใจเหมือนยกภูเขาออกจากอก

 

 

“เย้! มีแฟนแล้วโว้ยยย!!” เจโน่กระโดดร้องตะโกนอย่างไม่อายใคร จนแจมินต้องตีแขนอีกคนเพื่อให้หยุดการกระทำหน้าอาย แต่เจ้าตัวก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดหนำซ้ำยังหัวเราะทุกครั้งที่โดนห้ามปรามเหมือนพวกโรคจิตชอบความรุนแรง

 

 

 

 

 

 

เสียงแชทโทรศัพท์ที่ดังอยู่ในกระเป๋าของแจมินไม่ได้ทำให้เจ้าตัวรู้สึกตัว แจมินกับเจโน่ยังคงเล่นกันโดยไม่รับรู้ถึงการมาของใครบางคน

 

 

ติ๊ด

 

ชื่อผู้ใช้

 

แจมิน

 

พี่กลับมาแล้วนะ

 

 

 

 

 

 

 

กริ๊ง กริ๊ง~

 

สวัสดีค่า นวลผ่องคลินิกพร้อมให้บริการค่ะ....คะ....โอเคค่ะ สักครู่นะคะ......คุณหมอแจมินคะ มีสายของคุณหมอค่ะ”

 

แจมินที่กำลังเช็คคิวของคนไข้ เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มรายชื่อก่อนจะเดินเข้าไปรับสาย

 

“สวัสดีครับ หมอแจมินพูดครับ”

 

[หวัดดีครับหมอ]

 

“อ่าวคุณโน่ ทำไมไม่โทรเข้ามือถือหมอล่ะครับ”

 

[มันโทรไม่ติดอะครับ]

 

“เหรอ สงสัยหมอคงลืมชาร์ตแบตตั้งแต่เมื่อคืน แล้วนี่มีอะไรรึเปล่าครับ”

 

[คือ ผมว่าจะชวนหมอมาทำธุระด้วยกันหน่อยน่ะครับ]

 

“ธุระ? อา ก็ได้นะ แต่หมอว่างตอนช่วง5โมงเย็นนะ ได้รึเปล่า”

 

[โอเคครับ 5โมงเจอกันครับ]

 

 

หลังจากวางสายจากอีกคนไป แจมินก็ยุ่งกับการตรวจคนไข้จนเวลาล่วงเลยไปจนถึงบ่ายสามกว่าๆ

 

คุณหมอคนเก่งเช็คอะไรไปเรื่อยเปื่อย และนั่งพักเพื่อรอคิวคนไข้คนต่อไป สายตาแจมินเหลือไปเห็นโทรศัทพ์ที่วางนิ่งสนิทอยู่บนโต๊ะ จึงหยิบขึ้นมากดเปิดก็มีสัญลักษณ์เตือนให้เสียบชาร์ตเจอร์ขึ้นมา

 

แจมินค้นหาที่ชาร์ตแบตในลิ้นชักและจัดการเสียบมันเข้ากับโทรศัพท์ รอไม่กี่นาทีเครื่องก็ติด มือบางเลื่อนดูการแจ้งเตือน พบว่ามีสายที่เจโน่โทรมาประมาณ 3 สาย แต่ก็ไม่ได้แปลกใจอะไรมากจนกระทั่งไปเจอการแจ้งเตือนหนึ่งของเมสเซนเจอร์

 

คุณหมอตัวเล็กขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกดเข้า โปรไฟล์ที่ไม่มีทั้งหน้าและชื่อแสดงตัวตน ข้อความที่เฟซบุ๊คปริศนานั้นส่งมาสร้างความร้อนรุ่มในใจของแจมินไม่น้อย

 

 



ก๊อก ก๊อก

 

คนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อยกับเสียงเคาะประตู เมื่อพยาบาลที่คุ้นเคยเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับคนไข้ เขาจึงต้องปรับสีหน้าให้เป็นปกติมากที่สุด แม้ว่าข้างในใจเขามันสวนทางกันโดยสิ้นเชิง

 

 

 

 

 

“หมอหิวอะไรรึเปล่า”

 

“.....”

 

“หมอครับ” เจโน่หันไปมองคนข้างๆที่เอาแต่นั่งเหมอ

 

“....”

 

“หมอ” เจโน่เอื่อมมือไปเขย่าตัวอีกคนเบาๆ จนแจมินสะดุ้งขึ้นมา

 

“คะ ครับ”

 

“หมอเป็นอะไรหรือเปล่าครับ ผมเห็นเหม่อๆ” เจโน่พูดขำๆก่อนจะหันไปขับรถต่อ

 

“ป่าวนี่ เมื่อกี้โน่ว่าอะไรกับหมอนะ หมอลืมฟัง”

 

“ผมถามว่าหมอหิวรึเปล่า ให้ผมพาไปทานอะไรก่อนไหม”

 

“อ๋อ ไม่เป็นไร ไปทำธุระโน่ก่อนเถอะ หมอไม่ค่อยหิว”

 

“อ่า เอางั้นก็ได้ครับ”

 

 

 

เจโน่ขับรถมาเรื่อยๆ จนมาจอดอยู่สถานที่แห่งหนึ่ง เป็นลักษณะร้านแกลอรี่ที่ตกแต่งสไตล์โมเดิลสีขาวดำ

 

“ที่นี่ที่ไหนหรอโน่”

 

“นี่เป็นร้านแกลอรี่ของผมเอง ผมไม่เคยพาใครมาเลยนะ หมอเป็นคนแรก” เจโน่พูดพร้อมหันมายิ้มตาปิดให้กับอีกคน

 

“จริงหรอ” แจมินหันไปยิ้มบางๆให้กับอีกคน ก่อนที่เจโน่จะจูงมือแจมินและพาเข้าไปข้างใน

 

 

 

ด้านในแกลอรี่ มีรูปถ่ายอยู่มากมาย แต่ละรูปถ่ายก็จะมีมู้ดที่ต่างกันออกไป มีทั้งความเศร้า ความเจ็บปวด ความสุข รอยยิ้ม และความคิดถึง

 

 

“โน่ถ่ายเองหมดเลยหรอ”

 

“ใช่แล้ว เก่งล่ะสิ”

 

เจโน่ทำท่ากอดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างภูมิใจในตัวเอง จนแจมินหลุดขำออกมา เจโน่ยังคงเหมือนเดิม เป็นคนที่ทำให้รอยยิ้มแจมินเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา

 

 

“หมอตามผมมานี่สิ” ไม่ทันที่อีกคนจะตอบตกลง เจโน่ก็จับมือคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนขึ้นมาบนชั้นบนของแกลอรี่

 

แจมินมองกล้องหลายตัวที่ตั้งอยู่ ทั้งเซ็ตอัพ และฉาก ดูเหมือนจะเป็นสตูดิโอถ่ายรูปขนาดย่อมได้เลย มองเลยไปมุมนึงจะมีโต๊ะทำงานตั้งอยู่ มีทั้งกระดาษและฟิล์มวางระเกะระกะไปหมดจนไม่ต้องสงสัยว่าเจ้าของโต๊ะเป็นใคร

 

 

เจโน่ค่อยๆดัยตัวคุณหมอตัวเล็กเข้าไปในฉาก แจมินจึงหันมามองอีกคนอย่างไม่เข้าใจฃ

 

“วันนี้หมอช่วยเป็นนางแบบให้โน่หน่อยสิ”

 

“แต่หมอทำไม่เป็น”

 

“หมอไม่ต้องทำอะไรหรอก แค่ยิ้มหวานๆที่หมอชอบทำก็พอครับ”

 

เจโน่ยิ้มให้อีกคนก่อนจะเข้าไปเซ็ทฉากเล็กน้อย ไม่นานตากล้องร่างสูงก็เข้าประจำที่ ในสายตาแจมินเจโน่เวลาอยู่หลังกล้องเป็นอะไรที่เท่ห์สุดๆเลยล่ะ

 

เจโน่ทำมือชู1 2 3 ก่อนจะกดชัตเตอร์ และปรับองศากล้องเป็นมุมต่างๆ เพียงไม่กี่นาที แจมินก็รู้สึกได้ถึงความเป็นมืออาชีพ มุมปากเล็กยกขึ้นเล็กน้อยด้วยความภูมิใจ ยิ่งอยู่ใกล้เจโน่ยิ่งรู้สึกถึงอะไรที่พิเศษ ที่ทำให้เขาตื่นเต้นได้ตลอด

 

 

 

 

“หมอดูสิรูปหมอสวยทุกรูปเลย” เจโน่กดเลื่อนภาพที่ตัวเองถ่ายไปเรื่อย แค่ฉากเดียวแต่กลับสามารถถ่ายออกมาได้หลายความรู้สึกจนแจมินอึ้งในความสามารถของอีกคน

 

“เป็นเพราะโน่ถ่ายเก่งต่างหาก”

 

“หมอชอบรูปไหนอะ”

 

แจมินมองรูปนับสิบที่เลื่อนไปมา พลันสายตาก็ไปสะดุดกับรูปๆนึง เจ้าตัวจึงชี้รูปนั้นให้เจโน่

 

“หมอชอบรูปนี้”

 

“โห ชอบรูปเดียวกับผมเลย....หมอคิดไว้รึเปล่าว่าจะตั้งชื่อรูปว่าอะไร”

 

“หือ ต้องมีชื่อด้วยหรอ”

 

“ต้องมีดิ”

 

“หมอคิดไม่ออกหรอก แล้วโน่ล่ะจะตั้งชื่อรูปว่าอะไร”

 

 

เจโน่นิ่งไปสักพัก ก่อนจะหลุดยิ้มออกมา “ผมจะตั้งชื่อรูปนี้ว่าความรัก

 

 

เมือได้ยินอีกคนพูดแจมินที่กำลังดูภาพเพลินก็ชะงักไปเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็หันกับมายิ้มกว้างให้กับอีกคน

 

 

 

 

 

 

แจมินเดินกลับมาที่บ้านของตัวเอง ซึ่งระหว่างทางก็แชทคุยกับเจโน่ไปด้วย

 

 

เพราะว่าตากล้องคนเก่งมีงานด่วนต้องรีบกลับไปเคลียร์ จึงจำใจต้องปล่อยให้แจมินนั่งรถกลับคนเดียว แต่กว่าแจมินจะได้กลับก็เหนื่อยไปหลายยก เพราะอีกคนเอาแต่งอแงเป็นห่วง บอกว่านั่งรถกลับคนเดียวมันอันตราย

 

 

แจมินยิ้มกับโทรศัพท์เมื่อเจโน่เอาแต่รัวสติ้กเกอร์มาให้

 

 

แต่ร่างคุณหมอตัวเล็กก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นร่างสูงของคนที่คุ้นเคยกันดียืนรออยู่ที่หน้าบ้าน อยู่ร่างแจมินก็สั่นเทิ้มขึ้นมา หัวใจเต้นถี่รัวอย่างที่ไม่เคยเป็น

 

 

“กลับมาแล้วหรอคะ พี่รอหน้าบ้านเราตั้งนานรู้ไหม”

 

“มะ มาที่นี่ได้ยังไงหนะพี่แจฮยอน

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่เจอกันตั้งนานแจมินยังเหมือนเดิมเลยนะคะ” แจมินนั่งกอดอกมองอีกคนอย่างไม่สบอารมณ์

 

ในขณะแจฮยอนที่นั่งจิบกาแฟอยู่ในบ้านของเขาไม่รู้สึกสะทกสะท้านเลยสักนิด

 

“ล่าสุดที่เราอยู่ด้วยกัน แจมินยังอยู่ปี4อยู่เลย ตอนนี้เป็นคุณหมอเต็มตัวแล้ว”

 

“พี่จะกลับมาอีกทำไม” แจมินพูดตัดประโยคคนข้างหน้าอย่างไม่ใยดี เขาไม่อยากอ่อนไหวต่ออีกคน เขาไม่อยากจะทำให้หัวใจต้องมาเจ็บเพราะคนคนนี้อีกแล้ว

 

“พี่เรียนจบแล้วนะคะ”

 

 

“พี่แค่อยากจะกลับมาทวงของที่เคยเป็นของของพี่คืน”

 

 

 

 

 TBC

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

106 ความคิดเห็น

  1. #106 JNNANA_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 17:00
    เอาแล้วไง เจโน่นายอย่ายอมนะเว้ยยยยย
    #106
    0
  2. #98 ktenn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 18:32
    ไม่ยอมมมม!! กับเจโน่กำลังไปได้ดีไม่เอาสิจองแจเราไม่ยอมมม!!
    #98
    0
  3. #97 TY_TT0701 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 17:40
    ม่ายยยยย ไม่ๆๆๆๆๆๆ ไม่!! อย่านะหมอ หมอห้ามกลับไปหาแจฮยอนเด็ดขาด ห้าม!!
    #97
    0
  4. #96 TENTEN_NAJAM (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 14:55
    ไม่ยอมมม เราไม่ยอม! หมอแจมินต้องเป็นของเจโน่เท่านั้น เจโน่ต้องทำให้แจมไม่ใจอ่อนนะ ส่วนพี่แจฮยอน มาเป็นของเราดีกว่า อิอิ
    #96
    0
  5. #95 May_duckduck (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 00:46
    ตอนนี้หมอเป็นของเจโน่แล้วนะ มาทวงคืนได้ยังไงพี่แจฮยอน ไม่ยอมๆๆ
    #95
    0
  6. #94 บีเมะ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 00:31
    โอ้ยยยยยโน่จีบหมอของเขามาตั้งนาน พี่แจฮยอนจะมาทวงคืนง่ายๆแบบนี้หรอคะะะ
    #94
    0
  7. #93 พีชมิ้ง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 23:52
    เจ้าแจมาทางไหนกลับไปทางนั้นเลยยยยยนะ
    #93
    0
  8. #92 pathaaaaa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 23:14
    ม่ายยยยย พี่แจฮยอนกลับไปเลยเถอะ ทิ้งแจมไว้ตั้งนาน ตอนนี้แจมของโน่ค่ะ ของโน่! อย่ามาพรากหมอแจมไปจากโน่วววววววว
    #92
    0
  9. #91 kocoq_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 21:23
    ไม่ให้แจมินหรอกนะ แจมินของโน่แล้ว
    #91
    0