「FANFIC Garin」Roses wither

ตอนที่ 1 : Intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 246
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    2 พ.ค. 59

ก่อนที่จะกล่าวหาคนอื่นอย่างลัล ดูก่อนมั้ยว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง !? ”

 


 

ที่นี่โรงเรียน ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่จะใส่ชุดอะไรก็ได้นะ !

แต่หนูขอ ผอ. แล้วจะ ทำไมจะไม่ได้ละคะ รองผอ.

ทางเดินริมถนนหน้าโรงเรียนนิศาพาณิชย์ในยามเช้ากำลังตกเป็นที่สนใจของผู้คน ชายวัยกลางคนที่มีศักดิ์เป็นถึงรอง ผอ. โรงเรียนนิศาพาณิชย์ต่อว่าเด็กสาวที่ไม่ได้สวมชุดนักเรียนของนิศาเหมือนคนอื่นๆ กลับใส่ชุดกระโปรงที่มีสีโดดเด่น

นี่ลัลเสียงของเด็กสาวคนหนึ่งเรียกเพื่อนของตนครูบอกว่าห้องเราจะมีนักเรียนใหม่มาใช่มั้ย ? ”

อย่าไปใส่ใจมากเลยน่าทั้งสองคนเด็กสาวผมสั้นกอดคอเพื่อนสาวทั้งสองของตน ในปากก็คาบช็อกโกแลตไปด้วย

นี่แกไม่กลัวอ้วนเลยเหรอยะเอมมัณฑินีเบ้ปาก ทั้งสามเลิกคุยกันและหันไปดูเหตุการณ์ตรงหน้าอีกครั้ง

แล้วไอ้สีผมนั่นล่ะ โรงเรียนนี้ห้ามทำสีผมนะ ! ”

มันเป็นตั้งแต่เกิดแล้วค่ะ

เด็กสาวปัดปอยผมหน้าม้าห้าสีของเธอราวกับเยาะเย้ย นัยน์ตาสีส้มกวาดมองรอบข้าง ดวงตาของเธอมาหยุดที่กลุ่มเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ ขาทั้งสองข้างที่สวมรองเท้าบูทก้าวไปหาลัลทริมา

“คุณเรียนอยู่ห้อง ม.4 / x ใช่มั้ยคะ ? ”น้ำเสียงของเธออ่อนหวานแตกต่างกับตอนคุยกับรอง ผอ. โดยสิ้นเชิง ลัลรีบพยักหน้าตอบรับเด็กสาวอย่างอึ้งทึ่ง มัณฑินีกับเอมิกาก็ยิ้มให้กับท่าทีของเพื่อนสาว”งั้นช่วยพาฉันไปหน่อยนะ”รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเด็กสาว แต่ในความคิดของเธอมันคือเรื่องสนุกที่กำลังจะเกิดขึ้น...

ได้กลิ่นของอาถรรพ์คละคลุ้งขนาดนี้คงไม่ต้องไปหาที่อื่นแล้วล่ะ

“เดี๋ยวก่อนสิยัยเด็กกะโปโล ผอ.ทำไมรับแต่ไอ้พวกนักเรียนแบบนี้เนี่ย !!

 


 

ครืด...

“ที่นี่แหละจ้ะ”เสียงประตูทำให้นักเรียนบางกลุ่มหันดูว่าใครเข้ามาแต่เมื่อพบว่าเป็นเธอก็หันกลับเหมือนไม่เกิดอะไรขึนแต่ก็มีเสียงความคิดของนักเรียนบางคนดังขึ้น

ยัยแม่มดมาเป็นขยะให้โรงเรียนรึไงกัน

ยัยตัวซวยของโรงเรียนมาแล้ว

ตัวของลัลเริ่มเซเล็กน้อยเพื่อนของเธอก็เริ่มสังเกตเห็นจึงช่วยประคองไว้

“ไหวไหมลัล ไปห้องพยาบาลก่อนมั้ย ? ”มัณฑินีถามด้วยความเป็นห่วง ลัลทริมาส่ายหัวปฏิเสธ

“ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ”

ใครที่มันเป็นเพื่อนกับยัยแม่มดก็เป็นแค่เศษขยะเท่านั้นแหละ

คิ้วของเด็กนักเรียนใหม่กระตุก เธอขอทางสามสาวเข้าไปแล้วประกาศกร้าวทั่วห้อง

“ก่อนที่จะกล่าวหาคนอื่นอย่างลัล ดูก่อนมั้ยว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง !? ”เด็กสาวกดเสียงต่ำเหมือนขู่ ลัลเลิกคิ้วสงสัยว่าเธอรู้ได้อย่างไร แต่เสียงออดก็ดังขึ้นก่อน เธอจึงต้องใจจำไปนั่งที่พร้อมกับคำถามในใจ

ครืด...

ครูผู้ปรึกษาได้เปิดประตูห้องเข้ามาก็พบกับนักเรียนใหม่ที่กอดอกยืนรอหน้ากระดาน ภายในห้องเงียบไร้เสียงพูดคุยเหมือนครั้งก่อนๆ

“เอ่อ แนะนำตัวเลย”

“ฉันชื่อ ยู จำไว้ให้ดีล่ะ”การแนะนำตัวที่แหวกแนวทำให้ครูผู้ปรึกษาไปไม่ถูก แต่เขาก็ทำเป็นเออ ออไปอย่างนั้น

“งั้นไปนั่งข้างๆลัลทริมาแล้วกันนะ”

“หึหึหึ ไม่คิดว่ามันจะไม่ยุติธรรมเกินไปหน่อยรึไงที่มียัยแม่มดสองคนนั่งด้วยกันน่ะ”


หลังเลิกเรียน

 “ฮ้า ในที่สุดก็เรียนเสร็จสักที”เอมิกาลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย พลางบ่นไปด้วย แต่มัณฑินีก็อดไม่ได้ที่จะแขวะเธอ

“ได้ข่าวว่าเธอนอนหลับตลอดเลยนี่เอม”เด็กสาวผมสั้นใช้ศอกขยี้ผมเพื่อนตัวเตี้ยกว่าอย่างหมั่นไส้ ลัลทริมายิ้มให้กับภาพเพื่อนทั้งสองของตนแต่ก็ดันนึกถึงคำพูดของการิน

แม่มดสองคน...

เธอเหลือบมองยูที่กำลังจัดเรียงหนังสือเข้าโต๊ะและลุกขึ้นจะออกนอกห้อง เอมกับนีที่เห็นลัลทริมาทำท่าทีแปลกๆก็พูดปลอบใจ

“ไม่เป็นไรหรอกลัล อย่าไปสนใจคำพูดของการินเลย”

“ฉันรู้แต่ ฉันแค่กลัวยูจะหนักใจ”

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ได้คิดอะไรมาก”

“จริงเหรอยัยปีศาจ”

เสียงที่ลัลคุ้นเคยดังขึ้นมาหลังห้องเรียนที่ไม่มีใครอยู่นอกจากพวกเธอ ยูทำเป็นไม่สนใจเสียงของการิน แต่เขาก็กระชากไหล่ให้เธอประชันหน้ากับเขา นัยน์ตาสีส้มองขวางเหมือนไม่เห็นเขา

ความสะอิดสะเอียดพุ่งขึ้นมา ลมหายใจของลัลเริ่มติดขัด ความรู้สึกที่เหมือนกับเหตุการณ์ต่างๆที่มีอาถรรพ์อยู่รอบๆตัวเธอ...

“ลัล !!

          กลิ่นของห้องพยาบาลที่ลัลทริมาคุ้นเคยทำให้เธอต้องรีบดึงสติของตนกลับมา

“ยู เอม ลัลฟื้นแล้ว”นีตะโกนเรียกเพื่อนสาวอีกสองคนให้มาดูอาการของคนที่นอนบนเตียงของห้องพยาบาล

          “นีฉันเป็นอะไรไปเหรอ ? ”

          “อยู่ดีๆเธอก็สลบไปน่ะสิ โชคดีนะที่ห้องเราเลิกก่อนห้องอื่นน่ะ”

          ลัลพยักหน้า เธอลงจากเตียงแต่ก็โซเซ หากเธอไม่ถูกพยุงไว้โดยยูก็คงล้มเป็นแน่

          “อย่าหักโหมเกินไปสิลัล”

          “แฮะ แฮะ คือยูฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอเป็นการส่วนตัวหน่อยได้มั้ย ? ”

          “ได้สิ”


          ยูได้นัดลัลทริมาหลังโรงเรียนนิศาพาณิชย์ที่เป็นป่าช้าถึงแม้มันจะมีบรรยากาศที่ไม่น่าพิสมัยแต่กลับมีความสงบที่เด็กสาวผมหลากสีต้องการ

          “ฉันขอถามยูตรงๆนะ ”เด็กสาวเว้นให้อีกฝ่ายอนุญาต เธอเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย”ยูรู้ได้ยังไงว่ามีคนกำลังคิดกล่าวหาฉันอยู่น่ะ”

          เด็กสาวผมหลากสีสูดลมหายใจเข้าปอดให้เต็มที่ก่อนกล่าวประโยคต่อไปออกมา

          “เธอจะเชื่อมั้ยล่ะ ว่าฉันไม่ใช่มนุษย์

          นัยน์ตาสีส้มของยูมีประกายสีฟ้า รอยยิ้มของเธอกลายเป็นแสยะยิ้ม อุณหภูมิรอบนอกเย็นลงจนลมหายใจกลายเป็นไอ...

          “ฉันถึงได้บอกไงว่ายัยนั่นน่ะ ปีศาจ




     เขียนตั้งแต่เช้าเสร็จป่านนี้ เหนื่อย~~ ถ้ายังไงอยากให้เขียนต่อเม้นด้วยเด้อออออ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #10 NARAwall (@kawaiilove123) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 19:03
    รอตอนต่อไปอยู่นะค่ะ
    #10
    0
  2. #8 SPPSPPPPS (@--o-) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 00:13
    ตามมาอีกแล้ว555
    #8
    0
  3. วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 21:20
    สนุกดีน่ะ น่าสนใจจริงๆด้วย คิคิคิ
    #7
    0
  4. #6 Sudsawat (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 20:42
    สนุกดีขอติดตาม

    มาเร็วๆนะคะไม่อยากรอนาน😍
    #6
    0
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #4 MaySirinya (@MaySirinya) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 19:04
    รอติดตามน่ะคะะะะะ
    #4
    0