「END」HELL BIGBANG ระเบิดรักซ่า(ส์) คนบ้าพันธุ์นรก

ตอนที่ 9 : Practice Round 7 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,366
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    14 ก.พ. 58

 
 



 



 

 

Practice Round 7








 

 

“ปากดีแบบนี้...ลองอมxxxฉันหน่อยมั้ย?” สติฉันขาดผึ่งทันทีทันใด

 

หมับ!

 

“ไม่คิดว่าสิ่งที่นายกำลังทำมันมากไปหน่อยไง” คำพูดความผ่าซากของเขาทำให้ฉันหมดความอดทน พุ่งเข้าไปหมายจะตบหน้าเขาให้สาสมกับความกรุ่นโกรธ

 

หากฉันก็ช้าเกินไปจนถูกเขาคว้าข้อมือเอาไว้ได้ แต่ว่า...

 

เพี๊ยะ!!

 

มืออีกข้างกูก็ยังมีเหมือนกันไง!

 

“แล้วปากแบบนาย...ลองอมส้นตีนฉันหน่อยเอามั้ย” ฉันกัดฟันพูดทั้งที่เหนื่อยจะตาย ข้อมือทำท่าจะหักคามือเขารอมร่อ “ใช้กำลังกับผู้หญิง อย่าคิดว่าตัวเองเจ๋ง”

 

คอปเปอร์หันใบหน้ากลับมาจ้องหน้าฉันอย่างกับอยากจะฆ่าให้ตาย แต่โทษที ตอนนี้ฉันเริ่มชินกับท่าทางแบบนี้ของเขาแล้วว่ะ

 

ถ้าฉันเจ็บ เขาก็ต้องเจ็บไปด้วย!

 

ไม่ปฏิเสธว่าเรื่องพลังกำลัง ฉันเทียบเขาไม่ติดฝุ่น แต่นั่นก็ไม่ใช่ข้ออ้างในการยอมให้เขากดขี่ข่มเหงกันได้สักหน่อย เรามีมือมีเท้าเท่ากัน

 

การยอมเป็นฝ่ายถูกรังแกฝ่าเดียวก็ไม่ใช่ทฤษฏีของฉันด้วย

 

“ตบนี่คือ...ต้องจูบ?” คอปเปอร์ถามเสียงเรียบ พลางดุนลิ้นในกระพุ้งแก้มแล้วเลิกคิ้วกวนประสาทมาให้

 

“ไร้สาระ! ตอนเกิดนี่ลืมสมองไว้ในท้องแม่เหรอ” ไม่ปฏิเสธว่าหมอนี่เป็นผู้ชายหน้าตาดีมากคนหนึ่ง ยอมรับว่าเห็นครั้งแรกก็ใจเต้นไม่ต่างจากดราก้อน

 

แต่มันก็แค่แวบแรกเท่านั้นแหละ

 

“ก็ว่าไป”

 

“ให้จูบกับหมายังฟินกว่า...” พูดจบก็เหยียดสายตามองคนตรงหน้าเหมือนเศษดินไร้ค่าเป็นการสำทับ “อย่ามั่นหน้าให้มาก มันน่าสมเพชรู้ตัวปะวะ” ก็เป็นซะแบบนี้ไง

 

สันดานกับหน้าตา...แม่งไม่เคยมาด้วยกันหรอก

 

“ทำอะไรไม่เคยจำ ผู้หญิงอย่างเธอนี่มัน...” เขาเว้นประโยคเอาไว้ พร้อมกับเข้ามากระชากต้นแขนทั้งสองข้างของฉันด้วยความป่าเถื่อน “น่าขยี้ทิ้งด้วยปลายเท้าจริงๆ”

 

“เลิกต่ำใส่ฉันสักทีคอปเปอร์!” เอาแต่พูดเรื่องที่ฉันไม่เข้าใจ ถามไปก็ไม่เคยได้คำตอบดีๆ กลับมาสักครั้ง แบบนี้จะไม่ให้ฉันโมโหได้ยังไง กี่ครั้งแล้วที่ฉันต้องเจ็บตัว กี่ครั้งแล้วที่ถูกหักหาญน้ำใจอยู่ฝ่ายเดียว “ฉันไม่เข้าใจเรื่องที่นายพูด”

 

พลั่ก!

 

“ไม่เข้าใจหรือแกล้งโง่” คนสารเลวจับร่างฉันกระแทกเข้ากับผนังห้องน้ำอีกด้านจนชาหนึบ ฉันกัดริมฝีปากสะกดกลั้นเสียงครางอันเจ็บปวด ใช้มือทุบแผ่นอกแกร่งพร้อมกับดิ้นได้เท่าที่โอกาสอำนวย

 

ฉันทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้ ทำยังไงเขาก็ไม่ลดความรุนแรงลงเลย

 

จะ...เจ็บหลังชะมัด

 

“ฉันไม่รู้เรื่อง ไม่เข้าใจด้วยว่านายกำลังเป็นบ้าอะไร” ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ฉันตะคอกใส่หน้าเย็นชานี่ ทุบลงไปซ้ำๆ ที่อกข้างซ้ายของเขา

 

อยากรู้ทำไมหัวใจเขาถึงได้ด้านชานัก ใจร้ายจนไม่รู้จะปรามาสอย่างไรดีแล้ว

 

“ทุกอย่างมีเหตุผลในตัวมันเสมอ จำไว้” เจ้าของร่างสูงโน้มใบหน้าลงมากระซิบเสียงเหี้ยมข้างใบหู ก่อนฝ่ามือหนาข้างหนึ่งจะเลื่อนขึ้นมากระชากท้ายทอยของฉันจนใบหน้าเชิ่ดขึ้น “เธอยังต้องเจอจากฉันอีกเยอะ...”

 

สิ้นน้ำเสียงเย็นเยียบในวินาทีนั้น

 

“อึก อึก!” เขากระชากท้ายทอย จับศีรษะฉันกดลงอ่างที่มีน้ำเต็มอย่างไม่ลังเล

 

ฉันตกใจมากจนทำอะไรไม่ถูก สำลักกลืนน้ำเข้าไปหลายอึก “อึก แค่กๆ”

 

และเขาก็จับฉันกดน้ำอีกครั้ง และอีกครั้ง!

 

น่ากลัว...ผู้ชายคนนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว

 

“เธอยังตายตอนนี้ไม่ได้” หูฉันได้ยินเสียงเขา “...ยังไม่ทรมานเท่าไหร่เลย”

 

ทว่าสมองกลับประมวลผลอะไรไม่ได้สักอย่าง

 

หูอื้อตาลายเพราะเอาแต่สำลักน้ำกับอากาศแทบเป็นแทบตาย ข้อนิ้วแข็งของคอปเปอร์ยังบีบรัดอยู่ตรงต้นคอฉัน มันแน่นขึ้นตามแรงอารมณ์ของเขาทุกวินาที

 

และฉันก็หมดแรงลงไปทุกทีเช่นเดียวกัน

 

“สาร...เลว” ริมฝีปากสั่นพร่ากระซิบเสียงแผ่ว เปลือกตาอันหนักอึ้งค่อยๆ ปิดลงอย่างไม่อาจบังคับตัวเองได้อีกต่อไป สติเริ่มเลือนรางลงทุกวินาที

 

ก่อนความมืดจะเข้ามาปกคลุมฉันก็ได้ยินเสียงแหบต่ำของคนใจร้ายอีกครั้ง

 

บางเบาและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด...

 

“ไม่ได้ครึ่ง...”

 

 

 

ฉันรู้สึกตัวขึ้นมาในช่วงเที่ยงของอีกวัน

 

อาการเจ็บปวดตามร่างกายยังคงอยู่แต่ก็ไม่ได้รุนแรงเหมือนเมื่อวาน สิ่งที่น่าแปลกใจคือบาดแผลตามร่างกายจากการเล่นเกมถูกใครสักคนปฐมพยาบาลให้ เสื้อผ้าถูกเปลี่ยนอีกครั้งด้วยชุดบอลง่ายๆ ของผู้ชาย

 

แม้ว่ามันจะตัวใหญ่กว่าฉันเป็นเท่าตัวเลยก็ตาม ปลายลิ้นมีรสขมจางๆ ติดอยู่ ฉันขมวดคิ้วกวาดสายตามองรอบห้องก็ไม่พบเขา

 

คอปเปอร์ไม่อยู่ที่นี่...

 

ฉันจึงไม่ประวิงเวลารีบเดินไปที่หน้าประตูเพื่อออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

 

บอกแล้วใช่ไหมว่าฉันไม่มีทางอยู่เป็นที่ระบายอารมณ์บ้าบอของคอปเปอร์แน่ หมอนั่นมันประสาท พูดจาไม่รู้เรื่องแถมยังไม่ยอมฟังฉันสักครั้ง ขืนอยู่ครบอาทิตย์มีหวังได้ตายกันไปข้างแน่นอน และคนที่ตายอาจจะเป็นฉันนี่แหละ

 

หากทว่า

 

“จะไปไหน” เสียงแหบต่ำอันคุ้นเคยก็ดังขึ้น ฝ่ามือที่กำลังเอื้อมไปแตะกับกลอนประตูก็ชะงักไว้อย่างตกใจ

 

ฉันรีบตั้งสติแล้วบิดกลอนเพื่อออกไปจากสถานที่เฮงซวยนี่เสียที ถ้าไม่ติดว่า...

 

กึก!

 

บ้าจริง ประตูถูกล็อกจากด้านนอก!

 

“อย่ามาล้อเล่นนะ” ฉันสบถพลางเขย่ากลอนประตูอย่างหัวเสีย

 

ใบหูได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ กำลังก้าวเข้ามาด้านหลังอย่างย่ามใจพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอคล้ายกำลังรู้สึกสมเพชฉันยังไงยังงั้น

 

“บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าลองดี”

 

“...” เสียงแหบต่ำดังอยู่ข้างใบหู

 

หางตาเห็นว่าใบหน้าของคอปเปอร์โน้มลงมากระซิบอยู่ด้านข้าง เขายืนคร่อมตัวซ้อนแผ่นหลังของฉันโดยไม่มีส่วนใดของเราสัมผัสกัน

 

ฉันเหมือนคนขาตาย ไม่ยอมกลับหันไป ได้แต่ยืนกำลูกบิดแน่นจนเจ็บฝ่ามือ

 

“หรืออยากโดน” คำพูดสองแง่สองง่ามทำให้ฉันเผลอกำหมัดแน่น จ้องบานประตูตรงหน้าอย่างไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ทางออกอยู่ตรงหน้าแต่ไม่มีปัญญาออกไป

 

ให้ตาย! มีใครโชคร้ายกว่าฉันอีกไหม

 

“ฉันหิว” นึกอะไรที่ดีกว่านี้ไม่ออกแล้ว และฉันก็หิวจริงๆ ตั้งแต่เมื่อวานยังไม่ได้กินอะไรเลยไง

 

“แต่งตัวให้ฉันสิ แล้วเราจะออกไปทานข้าวกัน” คอปเปอร์ยังไม่เลิกกระซิบชิดใบหูฉันสักวินาทีเดียว กระทั่ง ฉันทนไม่ไหวหันไปผลักอกเขาเต็มแรงเพื่อเว้นระยะห่าง

 

ปึก!

 

“ไม่มีมือมีตีนเหรอ” ฉันกระชากเสียงใส่ทันทีที่หันกลับมา

 

ก่อนจะเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรงเมื่อสายตาปะทะกับแผงอกแกร่งเปลือยอันเต็มไปด้วยมัดกล้าม หน้าท้องที่ผ่านการดูแลมาเป็นอย่างดีจนมีซิกแพ็คสุดเซ็กซี่ให้เห็น ลากสายตาลงไปพบว่าเขาคาดผ้าขนหนูผืนเล็กเอาไว้อย่างหมั่นเหม่

 

พลันใบหน้าฉันก็สูบฉีดเลือดขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้ามได้ กรอบตาเบิกกว้าง แข้งขามันแข็งไปหมด อยากเอาสายตาไปวางไว้ตรงอื่นแต่กลับไม่สามารถละสายตาออกจากร่างกายสุดฮอตของผู้ชายคนนี้ได้เลย

 

อย่ามอง อย่ามองสิแบล็ค...

 

“มองแบบนี้...อยากกินฉัน?” ก่อนจะสะดุ้งเมื่อถูกสายตาคมหรี่มองมาอย่างจับผิด ฉันจึงดึงสายตาขึ้นไปสบกับคอปเปอร์อย่างลนลาน กัดริมฝีปากตัวเองซ้ำๆ จนห้อเลือด ก้อนเนื้อในอกก็เต้นรุนแรงจนเจ็บร่องอก

 

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันกำลังรู้สึกเขินเพราะร่างกายของหมอนี่

 

ไม่ได้! ฉันต้องตั้งสติ อย่าหลงไปกับรูปร่างหน้าตาของเขาเป็นอันขาด

 

อย่าได้ลืมว่ามันทำอะไรไว้กับฉันบ้าง แค่รูปร่างหน้าตาดีก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะเลิกเกลียดเขาได้หรอกนะ

 

ไม่มีทาง...เกลียดยังไงก็เกลียดอย่างนั้น

 

“...” ฉันไม่ตอบ เปลี่ยนมาใช้สายตาเหยียดมองเขาทั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเหมือนตัวอะไรสักอย่างที่ไม่มีค่า

 

“อวดดีไปอีก” เจ้าของร่างสูงสุดไหวไหล่เหมือนไม่ใส่ใจ ก่อนจะเดินไปตู้เสื้อผ้า ขณะที่ฉันยังทำตัวเหมือนคนโง่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมพร้อมกับสายตาที่เผลอมองตามเขาไป แล้วต้องเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรงเมื่อเรียวแขนยาวของคอปเปอร์ยืนมาตรงหน้าฉันในวินาทีต่อมา “ใส่...”

 

“อะไร” ฉันขมวดคิ้วมองชุดยูนิฟอร์มสีดำของผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ เขาจะให้ฉันใส่ชุดนี้?

 

“หรือต้องให้ใส่ให้...” ไม่ต้องรอให้เขาพูดจบประโยคดี

 

ฉันก็รีบฉวยชุดนั้นมาไว้ในมือทันที จะบอกว่ากลัวมันก็ใช่ จากประสบการณ์แล้ว คอปเปอร์เป็นพวก พูดจริงทำจริงมากที่สุดคนหนึ่ง การดื้อด้านทั้งที่ถูกขังไว้กับเขามันไม่ใช่เรื่องที่ดีเท่าไหร่

 

อย่าให้ถึงทีฉันบ้างก็แล้วกัน...

 

หลังแต่งตัวด้วยชุดฟอร์มสีดำของสังกัด HELL เรียบร้อย ฉันก็พบว่าคอปเปอร์เองก็แต่งตัวด้วยชุดสีเดียวกัน ตรงเนกไทสีดำก็มีสัญลักษณ์ผู้นำติดอยู่ด้วย

 

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ เขาแต่งด้วยแบบไม่พิถีพิถันอะไรเลย เสื้อในก็หลุดออกจากกางเกง เนกไทก็รูดลงถึงกระดุมเม็ดที่สอง ใบหน้าก็เฉื่อยชาเกินไป

 

แต่ปฏิเสธไม่ได้อีกว่าท่าทางแบดบอยของผู้ชายคนนี้ดูดีอย่างไม่น่าเชื่อ

 

บางทีก็ดูดีเกินไปจนน่าหมั่นไส้!

 

กริ๊ก!

 

“อะ อะไรเนี่ย” ฉันครางถามด้วยความงุนงง ก้มมองกำไลเหล็ก(กุญแจมือ)ที่เชื่อมกับข้อมือของฉันและคอปเปอร์ไว้ด้วยกันนิ่ง

 

ตอนที่เรากำลังจะออกจากห้องคนตัวสูงก็ใส่กุญแจมือให้ฉันอย่างรวดเร็วจนไม่อาจทัดทานอะไรได้ ทั้งที่วางแผนเอาไว้ในใจว่าถ้าก้าวเท้าพ้นประตูห้องเมื่อไหร่จะวิ่งแบบไม่เหลียวหลังเลยด้วยซ้ำ

 

บ้าจริง! แบบนี้ฉันจะหนีเขาได้ยังไงกัน!

 

“อย่าคิดว่าจะมีโอกาส” เจ้าของร่างสูงหลุบสายตามองฉันอย่างเป็นต่อ

 

ก่อนจะก้าวขายาวๆ เดินนำไปทำให้ข้อมือฉันถูกลากไปด้วยโดยปริยาย นักเรียนคนอื่นก็มองพวกเราอย่างเห็นความสนใจจนออกนอกหน้า

 

“มันจะมากไปแล้วนะ” ต้องทำกันขนาดนี้เลยหรือไง...

 

ฉันคิดในใจพลางงัดกุญแจมือเหมือนคนโง่อย่างโมโห

 

“ไม่เอาโซ่ลามคอ...ก็บุญ” สิ้นน้ำคำไร้ความรู้สึก คอปเปอร์ก็กระชากข้อมือตัวเองอย่างแรงจนฉันกระเด็นไปเดินอยู่ข้างกายเขาอย่างช่วยไม่ได้

 

ฉันได้แต่เม้มริมฝีปากตัวเองแน่น ตวัดสายตามองเสี้ยวหน้าคมคายหล่อเหลาของไอ้คนบ้าอำนาจอย่างอดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธเอาไว้

 

เย็นไว้ก่อนแบล็ค กับคนแบบนี้แกต้องใช้สติให้มาก...

 

สุดท้ายฉันก็ต้องเดินมาที่โรงอาหารของสังกัด HELL ท่ามกลางสายตาสอดรู้สอดเห็นและสายตาจิกกัดจากผู้หญิงในสังกัดนับไม่ถ้วน

 

นี่ถ้าเข้ามาจิกหัวฉันตบได้ก็คงทำไปแล้วกระมัง ให้ตาย! คิดว่าฉันอยากจะติดแหง็กอยู่กับผู้ชายสารเลวคนนี่นักหรือไง เลือกได้ฉันก็ไม่อยากตัวติดกับมันหรอกโว้ย

 

“ทำไมฉันถึงรู้สึกอิจฉายัยทาสนั่นนะ”

 

“อยากตัวติดกับคอปเปอร์จัง”

 

“มันต้องเสนอตัวให้คอปแน่เลยแก!

 

“คนนี้ใช่มั้ยที่แย่งตำแหน่งจากน้องสาวคอปเปอร์มา”

 

“ใช่ๆ นางต้องวางแผนงาบคอปเปอร์แน่นอน!

 

เสียงซุบซิบนินทาระยะเผาขนดังเข้าหูฉันไม่หยุด ตั้งแต่เดินมาถึงโรงอาหารกลางของสังกัดก็ยังไม่มีใครที่ไม่ให้ความสนใจเราเลยสักคนเดียว

 

ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงก็ทำให้ฉันรู้สึกโมโหจนแทบจะอาละวาด เอาอะไรมาตัดสินว่าฉันคิดอะไรกับหมอนี่ สีหน้าฉันบอกว่ามีความสุขนักเหรอขอถาม!

 

“คิดจะงาบฉัน?” แล้วอะไรก็ไม่น่าโมโหเท่าเสียงของผู้ชายข้างตัว

 

เขาถามด้วยน้ำเสียงเดิมๆ ขณะที่เรากำลังยืนอยู่หน้าร้านอาหารตามสั่งของโรงอาหาร ฉันจึงเงยหน้าขึ้นไปสบกับนัยน์ตาว่างเปล่าของเขาแล้วแค่นยิ้มออกมา

 

“สมองมี กรองบ้างก็ดี” ไม่รู้ว่าฉันติดเชื้อพูดน้อยจากมันมารึเปล่า แต่การต่อล้อต่อเถียงกับคอปเปอร์เป็นอะไรที่น่าปวดหัวและเหนื่อยหน่ายใจเป็นที่สุด ฉันไม่ได้มีแรงขนาดนั้น พลังงานมีจำกัดเข้าใจไหม “เอาสุกี้ทะเลค่ะ”

 

“...” ฉันสั่ง ก่อนหันกลับมามองคนข้างตัว เขาเอาแต่ยืนจ้องฉันจนน่าอึดอัด

 

“สั่งสิข้าวน่ะ!” แล้วรู้ไหมว่าไอ้ตัวดีตอบกลับมาว่ายังไง...

 

“เป็นทาสก็สั่งให้สิ” อยากจะขำ แต่แม่งก็ขำไม่ออก

 

สายตาท่าทางเฉยๆ ของหมอนี่มันทำให้ฉันโคตรจะหมั่นไส้เลยว่ะ คอปเปอร์รู้ว่ายังไงฉันก็ต้องขัดคำสั่งเขา ถึงได้ใช้สายตาคมกดดันฉันอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

อยากให้สั่งก็ได้...

 

“ป้า ของหมอนี่เอาข้าวผัดพริกขี้หนูพิเศษพริกนะคะ มีเท่าไหร่ใส่มาให้หมดเลย” สั่งเสร็จก็หันไปยักคิ้วให้เขาอย่างกวนโทสะ ก่อนป้าเจ้าของร้านจะทำท่าทางอึกอักมองหน้าฉันสลับกับคอปเปอร์ด้วยสีหน้าลำบากใจ “ทำสิป้า!

 

“ดะ ได้ๆ ไปนั่งรอก่อน เดี๋ยวเอาไปเสิร์ฟ”

 

คราวนี้ฉันเป็นฝ่ายเดินนำคอปเปอร์ไปยังโต๊ะที่วางอยู่ ซึ่งหมอนี่ก็เดินตามฉันมาโดยไม่ได้พูดอะไร ใบหน้ายังคงไร้อารมณ์อ่านความรู้สึกยากเหมือนเคย เพราะถูกล็อกข้อมือติดกันทำให้เราต้องนั่งโต๊ะฝั่งเดียวกันอย่างช่วยไม่ได้

 

แต่ก็โอเค...อยากจะเห็นสีหน้าผู้ชายเย็นชาคนนี้ตอนกินข้าวผัดพริกชะมัด

 

ฉันจะหัวเราะให้ฟันร่วงเลยคอยดู

 

“สุกี้ทะเลกับ...เอ่อ ข้าวผัดพริกขี้หนูพิเศษได้แล้วจ้า” ไม่นานอาหารของเราก็ถูกนำมาเสิร์ฟด้วยสีหน้าไม่สู้ดีของป้าเจ้าของร้าน

 

คอปเปอร์ควักเงินจ่ายก่อนจะนั่งมองข้าวผัดตรงหน้าตัวเองนิ่ง

 

แบบนี้ก็สนุกดีนี่!

 

“กินสิคุณเจ้านาย นั่งมองหา...อะไร”

 

“...”

 

“หรือไม่กล้า?” ริมฝีปากฉันกระตุกยิ้มใส่คอปเปอร์ เหยียดสายตามองเขาอย่างท้าทาย ไม่รู้ว่าหมอนี่กำลังคิดอะไรอยู่

 

ที่แน่ๆ เขายังคงนั่งนิ่งมองฉันสลับกับจานข้าวผัดสีแดงจัดตรงหน้าครู่หนึ่ง แล้วถอนหายใจออกมาแรงๆ ก่อนใบหน้าคมคายที่หันกลับมาจ้องกันอีกครั้ง

 

หมับ!

 

“งั้นเธอกิน” ฝ่ามือหนาข้างที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยกัน พุ่งเข้ามากำสันกรามของฉันเอาไว้แน่น มืออีกข้างของเขาก็ตักข้าวผัดพริกขึ้นมาจ่อปากฉันทันที

 

ขณะที่ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจจนทำอะไรไม่ถูก พยายามแกะฝ่ามือที่กำลังบีบรัดสันกรามจนริมฝีปากเปิดออก

 

“ฉันไม่กิน ปล่อยนะไอ้บ้า!” พูดพร้อมกับทุบข้อมือเพื่อให้เขาปล่อย หางตาเห็นว่าตอนนี้ทุกคนกำลังให้ความสนใจเรา ซ้ำยังหัวเราะเยาะฉันด้วย “ไม่ อะ...อื้อ!

 

“กินเข้าไป” นัยน์ตาคมมองมาอย่างกดดัน พร้อมกับช้อนที่กระแทกเข้าปากฉันพร้อมข้าวผัดพริกเผ็ดร้อน คอปเปอร์โยนช้อนไปอย่างไม่ใส่ใจ

 

เขาใช้ฝ่ามือปิดปากฉันเอาไว้เพื่อให้กลืนข้าวลงไป

 

ทว่า ริมฝีปากฉันมันแสบร้อนอย่างมาก แสบจนน้ำตาไหล ลิ้นรับรสความเผ็ดร้อนจนชา ขอบตาร้อนผ่าวจนน้ำตาคลอเบ้าอย่างไม่อาจหักห้ามได้ สองมือผลักไส จิกข่วนท่อนแขนแกร่งอันเต็มไปด้วยมัดกล้ามสุดแรง

 

แต่ความเผ็ดก็ทำให้ปากฉันปวดแสบปวดร้อนจนไม่กล้ากลืนลงไปเลย

 

เผ็ดมากจนน้ำตาไหล...ความร้อนตีรวนใจร่างกายจนขนอ่อนลุกชันไปหมด

 

ฉันจิกเล็บกับผิวเนื้อท่อนแขนคอปเปอร์ระบายความแสบร้อน ลมหายใจขาดห้วงทีละนิด ส่ายหน้าทั้งน้ำตาโดยที่เขายังไม่ละมือจากริมฝีปากฉันสักวินาทีเดียว

 

“กลืน” เพียงวลีเดียวที่หลุดจากปากคอปเปอร์

 

น้ำเสียงอันเต็มไปด้วยความเยือกเย็นกับการขาดอากาศหายใจของฉัน ทำให้เผลอกลืนข้าวผัดพริกคำนั้นลงคอไปเสียแล้ว

 

“คะ แค่กๆ น้ำ น้ำ...” เมื่อเห็นว่าฉันกลืนมันลงไปคอปเปอร์ก็ผละมือออก ส่วนฉันก็รับรู้ได้ถึงความเผ็ดแบบที่ไม่เคยรู้สึก แสบร้อนลำคอจนต้องใช้มือพัดวีระบายความทรมาน หากทว่า ฉันกลับเริ่มหายใจไม่ออกและสายตาพร่าเบลอ

 

ฉันกินเผ็ดไม่ได้ แค่พริกเม็ดเดียวฉันยังกินไม่ได้เลย แล้วนี่น่ะ...

 

ก่อนทุกอย่างจะดับวูบลงอย่างกะทันหันในวินาทีนั้น




 

Copper Talk

 

“ทำเป็นอ่อนแอ”

 

ผมหลุบสายตามองผู้หญิงเรือนผมสีดำที่กำลังนอนหลับไม่รู้เรื่องอย่างสมเพช ไม่รู้จะทำตัวอ่อนปวกเปียกไปถึงไหน เธอสลบต่อหน้าผมมาสามครั้งแล้วนะ

 

หรือผม รุกเธอหนักมือไปหน่อย?

 

เหอะ! แค่นี้มันยังไม่สะใจเลยด้วยซ้ำ

 

ใบหน้าสวยซับสีแดงจัดไม่จางหาย เธอสลบไปหลังจากที่ผมยัดเยียดข้าวผัดพริกจานพิเศษที่เจ้าตัวสั่งมาให้เธอกิน แบล็คคงคิดจะเอาคืนผมกระมังถึงได้สั่งอาหารเพื่อแก้แค้น ปกติผมทานเผ็ดได้เหมือนคนธรรมดาทั่วไปนี่แหละ

 

แล้วใครจะกินข้าวผัดพริกขี้หนูจานนี้ได้บ้าง ผมก็แค่คนธรรมดาไง...กระเพาะไม่ได้แข็งแรงขนาดนั้น

 

แต่ดูเหมือนว่ายัยตัวดีจะทานเผ็ดไม่ได้ เธอสลบฟุบลงกับไหล่ผมสร้างเสียงฮือฮาจากคนรอบข้างได้อย่างดี

 

โอเค...ยอมรับว่าตกใจที่เห็นเธอหมดสติไปทั้งอย่างนั้น นึกว่าช็อกตายแล้วด้วยซ้ำ ผมรีบพาเธอไปห้องพยาบาลของโรงเรียนทันที ทั้งที่ถ้าตายขึ้นมาก็ไม่เป็นไร

 

แต่ก็เปลี่ยนใจไง...

 

คุณหมอประจำห้องพยาบาลบอกว่าเธอทานเผ็ดไม่ได้ ดูเหมือนว่าจะแพ้แต่ก็ไม่ได้รุนแรงอะไร ให้เธอทานยาแล้วก็ฉีดยาไปแล้ว ผมพากลับมานอนที่ห้องของผม

 

ก่อนหน้านี้ที่เธอสลบไปก็มีไข้อ่อนๆ ผมเลยเช็ดตัวแล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้า พร้อมกับป้อนยาด้วยปากไปตอนเธอยังไม่ได้สติ แต่พอตื่นมาก็คิดจะหนีไปแบบโง่ๆ อีก

 

ผมรู้...ก็เลยให้คนล็อกประตูจากด้านนอกเอาไว้ ก่อนจะสั่งให้ปลดล็อกตอนเธอเข้าไปแต่งตัวในห้องน้ำ

 

เชื่อไหม สีหน้าแบล็คตอนหลับดูไม่มีพิษภัยอะไรเลย เธอดูเหมือนเด็กสาวธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นเอง แตกต่างจากตอนตื่นลิบลับ

 

ทั้งปากดี ท้าทาย อวดเก่ง พยศ และน่าขยี้ให้แหลกคามือ ผมยืนมองเธอย่ามหลับอยู่นานพอสมควรทั้งที่ไม่รู้ว่าทำไมต้องยืนมอง แต่ก็ยังไม่ยอมก้าวเท้าไปไหน

 

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ยังละสายตาไปไหนไม่ได้

 

ก่อนจะจุดบุหรี่สูบแล้วทิ้งตัวนั่งอยู่ปลายเตียงเพราะไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี ก่อนหน้านี้มีการแข่งขันและสังกัดผมก็เป็นฝ่ายชนะ ผู้ชนะสามารถเลือกสังกัดใดก็ได้มาเป็นทาสหนึ่งอาทิตย์ และใช่...เธอเป็นสังกัดที่ถูกเลือก

 

ถ้าถามว่าทำไมผมถึงเจาะจงผู้หญิงคนนี้ทั้งที่เธอมีฝาแฝด

 

คงยังบอกไม่ได้ตอนนี้...แค่ต้องเธอเท่านั้น

 

“ยังไม่สะใจเลยว่ะ” ผมนั่งมองร่างเล็กของเธอด้วยสายตาว่างเปล่า

 

ริมฝีปากอัดสารนิโคตินเข้าปอดซ้ำๆ ก่อนจะพ่นควันออกลอยไปทั่วห้องอย่างไม่สนว่าคนตัวเล็กจะเหม็นไหม ก็ไม่เห็นรู้สึกตัวสักที

 

ถ้าเอาบุหรี่จี้ผิวขาวของเธอ...จะเป็นอะไรไหมนะ?

 

แล้วถ้าผมเล่นงานเธอตอนนี้ล่ะก็...

 

สมองกำลังคิดหาทางทำอะไรสักอย่างกับเธอ ที่เลือกสังกัด Danger ไม่ใช่ให้เธอมานอนหลับสบายใจอยู่ที่นี่ให้ผมดูแลเช็ดตัวป้อนยาให้หรอกนะเว้ย

 

แล้วอย่าได้คิดว่าผมพิศวาสเธอมากนัก

 

โอเค แบล็คเป็นผู้หญิงที่สวยและมีสเน่ห์มากคนหนึ่ง แต่ก็ยังไม่ทำให้หัวใจด้านชาของผมรู้สึกอะไรได้หรอก เชื่อสิ...

 

ผมยังมีอีกหลายอย่างที่อยากสั่งสอนผู้หญิงคนนี้อยู่ มีเยอะเสียจนยังฆ่าให้ตายตอนนี้ไม่ได้ ทั้งที่อีกใจอยากจะฆ่าเธอให้ตายด้วยมือคู่นี้เลยด้วยซ้ำ

 

ไม่มีเหตุผลที่จะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป

 

“ไม่ตื่นก็ลอง...” กระซิบเสียงเรียบพลางบี้ก้นบุหรี่กับขอบเตียง ก่อนจะหยัดตัวขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับแผนการในสมอง

 

ผมจะทำให้เธอลืมความรู้สึกนี้ไม่ลง อยากลบให้ตายก็ทำไม่ได้ ผมเลว...ก็รู้

 

ชั่วมาก...รู้อยู่แก่ใจ แต่ไม่ใช่ผมคนเดียวหรอกที่สารเลว

 

เธอน่ะ...

 

พึ่บ!

 

ผมจัดการถอดเสื้อแขนยาวออกจากตัวอย่างนึกรำคาญ โถมกายเข้าไปคร่อมทับร่างเล็กที่กำลังหลับตาพริ้มเอาไว้โดยยังไม่ให้ส่วนใดของเราสัมผัสกัน

 

ริมฝีปากแดงจัดของเธอบวมเพราะความเผ็ดร้อน ลำคอก็แดงจัดจากการแพ้หรืออะไรไม่ทราบเหมือนกัน เอาเป็นว่าตอนนี้ผิวขาวของแบล็คกำลังซับสีแดงไปทั่งตัว

 

“ฮื่อ!” ฝ่ามือเล็กปัดมือผมที่กำลังแกะกระดุมเสื้อของเธอเหมือนรำคาญ แต่ผมก็แกะกระดุมออกจนเม็ดสุดท้ายได้สำเร็จ “อะ อะไรน่ะ”

 

ก่อนจะใช้นิ้วเกี่ยวรูดเนกไทสีดำออกจากคอของคนตัวเล็ก พร้อมกับแตะปลายนิ้วลงกับร่องอก ทำให้ตอนรูดเนกไทนิ้วผมก็สัมผัสกับผิวกายผ่านร่องอกเธอไปด้วย

 

“...” คนตัวเล็กพยายามปัดมือผมออกอีกครั้ง

 

ขณะที่เปลือกตาของเธอก็ยังไม่ลืมขึ้นสักที ผมไล่สายตาคมมองผิวเนื้อซับสีแดงที่โผล่พ้นสาบเสื้อเนิบนาบ แล้วกระตุกยิ้มบางๆ แบบที่นานๆ ที่จะทำน่ะนะ

 

“อ๊ะ!” วินาทีที่ผมโฉบใบหน้าลงไประหว่างร่องอกอวบอิ่ม กดริมฝีปากบนเนินเนื้อข้างหนึ่งแล้วดูดเม้มจนเกิดรอยแดงจัดชัดเจน

 

แบล็คก็ครางเสียงสั่นออกมาพร้อมกับปฏิกิริยาที่ทำให้รู้ว่า...เธอตื่นแล้ว

 

“คะ คอป...ทำบ้าอะไรของนาย!” แบล็คเบิกตากว้างทันทีที่เห็นผมในระดับสายตา ใบหน้าของเธอยังแดงจัดเหมือนคนเมาไม่มีผิด “ออกไปจากตัวฉันนะ”

 

นอกจากนี้เส้นเสียงก็ยังสั่นพร่าไปหมด สองมือผลักไสแผ่นอกผมทันทีทันใด

 

“...” ผมไม่ได้ตอบอะไร ลอบมองปฏิกิริยาของเธอด้วยความสะใจ

 

ก่อนจะทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงไปทาบทับร่างเล็กแทบจมหายไปกับเตียง ยึดข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงเอาไว้เหนือศีรษะ จ้องสบสายตาในระดับเดียวกันนิ่งงัน

 

แบล็คคงอยากข่วนหน้าผมจะแย่ ยัยนี่ได้ตบหน้าผมได้กี่ครั้งก็ไม่รู้เหมือนกัน...แต่มากกว่าผู้หญิงที่เคยเจอมาทั้งชีวิตเลย

 

“คิดจะทำเลวอะไรอีก ไอ้เลวเอ้ย!” ริมฝีปากสั่นพร่ากำลังก่นด่าผมอย่างเอาเป็นเอาตาย เธอจิกตาเขียวใส่ทำอย่างกับผมกลัวเธอมากยังไงยังงั้น

 

อยากหัวเราะ แต่บังเอิญไม่ถนัด...

 

ทำเหมือนกำลังกลัว ทำเป็นไม่เคย มารยาทั้งนั้น

 

“อย่าทำเป็นไม่เคย” ริมฝีปากกระซิบเสียงต่ำไป สบสายตาสีดำที่กำลังสั่นไหวตรงหน้าด้วยสีหน้านิ่งเหมือนเดิม

 

กดข้อมือทั้งสองข้างของเธอกับเตียงเพราะเจ้าตัวกำลังพยศแรงขึ้นเรื่องๆ ทิ้งน้ำหนักลงไปเพื่อสยบแรงดิ้นเอาไว้แน่น

 

เธอสู้ผมไม่ได้...น่าจะรู้ตัว

 

“พูดอะไร...อะ โอ้ย!” ผมโน้มใบหน้าลงกับซอกคอแดงจัด ก่อนจะกัดผิวกายเนียนนุ่มจนได้รสเค็มปร่าติดปลายลิ้น แค่รู้สึกหมั่นไส้เธอขึ้นมาก็เลยกัดน่ะ

 

ไม่คิดว่า...

 

ตึก

 

รสเลือดกับกลิ่นกายอ่อนๆ ของเธอจะสามารถกระตุกหัวใจของผมได้วินาทีหนึ่ง ปลายจมูกผมยังฝังอยู่กับซอกคอของเธอ ได้กลิ่นกายชัดเจน

 

พาลทำให้ขนอ่อนตามร่างกายผมลุกเกรียวพร้อมกันอย่างไม่อาจหักห้ามได้

 

ใบหูยังได้ยินเสียงสบถด่าจากคนตัวเล็กไม่หยุด ความรู้สึกบางอย่างทำให้ผมเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรงแน่น

 

ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ยิ่งแบล็คดิ้น ผิวของเราก็ยิ่งเสียดสีกันมากขึ้น ตัวเธอร้อนมาก ร้อนเสียจนผิวกายของผมเริ่มซึมซับความร้อนนั้นมาด้วย เพราะรู้สึกแปลกๆ เลยเผลอผ่อนแรงจากข้อมือเล็ก และเธอก็ไม่ประวิงเวลาเลย

 

ปึก!

 

“...” กำหมัดทุบใส่เสี้ยวหน้าของผมเต็มแรงจนหันไปด้านข้าง

 

เจ็บ...แต่ไม่มาก ผมดึงใบหน้ากลับมาอยู่ในระดับเดียวกับสายตาเธอ แบล็ค มองผมเหมือนตัวอะไรสักอย่างที่น่าขยะแขยง

 

ใช่ สีหน้าเธอบอกชัดเจนว่าเกลียดผมจนแทบกระอักเลือดตายอยู่แล้ว

 

กระนั้นผมก็ยังยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้เธออย่างกวนประสาท

 

“หยุด” ริมฝีปากเธอสั่ง ร่างกายกำลังสั่นอยู่ใต้ร่างผม ทำเหมือนจะตบหน้าผมให้ได้ ผมจึงรวบข้อมือของเธอไว้เหนือศีรษะ ฝ่ามืออีกข้างก็แหวกสาบเสื้อที่ปลดกระดุมออกไปด้วย เผยให้เห็นบราเซียสีดำลายลูกไม้ของเจ้าตัว “กูบอกให้หยุดไง!

 

กระทั่ง เธอโกรธจนสติขาดผึ่งในวินาทีนั้นกระมัง

 

“ขอร้องสิ” แต่ผมก็ไม่คิดจะหยุดหรอก ริมฝีปาก็พูดออกไปแบบนั้นแหละ

 

“ยะ อย่ายุ่งกับ...” คำพูดเธอขาดหายไป ร่างเล็กสะท้านเฮือกเมื่อผมไล้ปลายนิ้วไปตามสีข้างของเธอเน้นหนักเป็นจังหวะ

 

ก่อนจะวางฝ่ามือเอาไว้ที่ใจกลางหัวใจของเธอ แบล็คเบิกตากว้าง กัดริมฝีปากตัวซ้ำๆ จนบวมเจ่อกว่าเดิม

 

“อย่ามาโดน...ตัวฉัน” กดเสียงต่ำใส่ทั้งที่น้ำตายังคลออยู่เต็มเบ้า

 

น่าสมเพช...

 

“บอกให้ขอร้อง”

 

“อะ เจ็บ” แบล็คส่ายหน้าจนเส้นผมสีดำของเธอสยายเต็มที่นอน สีหน้าทรมานทำให้ผมพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ จงใจบีบรัดหัวใจของเธออย่างไม่ปรานี “อย่า...”

 

คิดเอาไว้ว่าผมสามารถทำให้เธอทรมานได้

 

ทว่า...ผมกลับรู้สึกว่าตัวเองกำลังทรมานยังไงก็ไม่รู้สิ

 

พึ่บ!

 

ในวินาทีนั้นเลย

 

“ละ หลับตานะ!” ฝ่ามือผมก็กระชากบราเซียลายลูกไม้หลุดติดไม้ออกมา ก่อนจะโยนมันไปสักมุมของห้องอย่างไม่ใส่ใจ  สายตาลากไล้ไปตามผิวกายซับสีแดง ชื้นด้วยหยาดเหงื่อของคนใต้ร่างเนิบนาบ “อย่ามอง ห้าม...”

 

ก่อนจะหยุดมองสิ่งที่เคยถูกปิดบังเอาไว้สวนทางกับคำสั่งของเธออย่างสิ้นเชิง

 

“จะมอง” แบล็คเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง นัยน์ตาอัดแน่นไปด้วยความกรุ่นโกรธที่กำลังวาวโรจน์อย่างน่ากลัว “แล้วจะทำด้วย”

 

เช่นเดียวกัน ความรู้สึกของผมมันก็อัดแน่นอยู่ข้างในนี้ ในใจผมนี่เอง ทั้งกรุ่นโกรธ ทั้งเกลียด ทุกอย่างมันพร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อเลย

 

ตึก ตึก ตึก

 

“สารเลว...” เธอปรามาสทั้งที่กำลังเบือนหน้าหนีไปอีกทางราวกับทนมองหน้าผมไม่ไหว เสียงหัวใจของเธอดังถี่แรงเสียงจนแผ่นอกที่กำลังบดเบียดกันรู้สึกได้ “เลิกทำสันดานแบบนี้สักทีเถอะ”

 

“...” ผมมองตามหยดน้ำตาที่ไหลออกจากหางตาเฉี่ยวของเธอนิ่ง สั่งตัวเองว่าอย่าไปใส่ใจ ไม่ต้องแคร์ความรู้สึกของผู้หญิงคนนี้หรอก

 

มันก็แค่...ความรู้สึกห่วยๆ ของผู้หญิงเฮงซวยคนหนึ่ง

 

สิ่งที่ผมกำลังจะทำมันก็สาสมกับความเลวของเธอเหมือนกัน ผู้หญิงเจ้ามารยาแถมยังเต็มไปด้วยความเจนจัดอย่างแบล็คน่ะ...ไม่จำเป็นที่ผมจะต้องอดทนให้มากนักหรอก

 

ใช่! ไม่จำเป็นต้องทนหรือสงสารอะไร

 

จัดให้หนัก เอาให้เจ็บ ให้จำไปจนวันตายเลยยิ่งดี

 

 

 

 

เม้นท์ + โหวต กันด้วยน้า








 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,482 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #3290 T--dZ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 05:18
    อินี่เกรียนเกินรับไหวจิงๆค่าาาไรต์

    สงสารไวท์จริฃๆ TT
    #3,290
    0
  2. #2649 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2557 / 22:53
    รอคอปเปอร์
    #2,649
    0
  3. #2628 chibi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2557 / 13:08
    แบลคคงไม่รอดแน่งานนี้
    #2,628
    0
  4. #2203 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 23:06
    ลุ้นมากเลย
    #2,203
    0
  5. #2078 netnapa pluemjit (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 19:34
    โกงอ่ะโกงชัดๆ
    #2,078
    0
  6. #1473 Benettaaiiria (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 17:12
    โห่..ไรว๊าคอปเปอร์ ไม่ใจเลย แพ้แล้วไม่ทำตามข้อตกลง -w-*
    #1,473
    0
  7. #1431 nut (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 22:45
    สงสารแบล็กจังเลย
    #1,431
    0
  8. #1383 เปรี้ยวหวาน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มีนาคม 2557 / 11:33
    จะรอดมั้ยแบล็ค..หาเรื่องใส่ตัวนะเธอ
    #1,383
    0
  9. #1382 ByChu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มีนาคม 2557 / 01:23
    ขอไปนอนคุยด้วยคน 555
    #1,382
    0
  10. #1381 KARNMELODY (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มีนาคม 2557 / 16:15
    รออ่านนะคะ 
    #1,381
    0
  11. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  12. #1376 Supakorn Fai (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 14:50
    รออ่านน่ะค่ะ><
    #1,376
    0
  13. #1374 annita (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 11:22
    WOW!!!!!!!!!! ผู้ชายคนนี้จะคุยเเบบตัวต่อตัว เสื้อผ้าไม่เกี่ยวกับเเบล็ค เอาสิเล่นซะผิดเเผนเเบล็คเลย อย่างนี้เเบล็คหนียากซะเเล้ว เล่นหยามศักดิ์ศรีผู้ชายอย่างคอปเปอร์ จะรอดไหมนะ
    #1,374
    0
  14. #1373 winter_sky (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 21:29
    เฮ้ย!!! เกมพลิกอ่ะ
    #1,373
    0
  15. #1372 ATOMMii'z V.i.P (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 16:11
    อร้ายยยยย ยังงี้เค้าเรียกว่าหาเรื่องใส่ตัวนะค่ะคุณแบล็ค
    คุณคอปเปอร์ก็ขี้ดกงจริงๆอ่ะแต่เข้าใจนะศักร์ศร๊ลูกผู้ชายอ่ะเนอะ!
    #1,372
    0
  16. #1371 ByChu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 00:26
    ห้ามทำอะไรเด็ดขาดนะคอปเปอร์
    #1,371
    0
  17. #1370 Sawnoii knomwhan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 00:06
    คอปไว้ทำตาม อิคอปโกงงง
    #1,370
    0
  18. #1369 TaiTai (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 23:07
    แบล็คคงซวยอีกแล้วสิน้ะ
    คอปเปอร์นิสัยไม่ดี
    #1,369
    0
  19. #1368 viewma (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 20:47
    แบล็คซวยแล้วสิ เจอคอปเปอร์หน้ามึนไปทีจบเลย

    แล้วจะแก้แค้นเค้าคืนได้ไหมเนี่ย
    #1,368
    0
  20. #1365 เปรี้ยวหวาน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 13:53
    รอนะคะอยากรู้ว่าแบล็คจะทำอะไร
    #1,365
    0
  21. #1364 nasung (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 14:49
    เจิมค่ะ

    คิดถึงจัง
    #1,364
    0
  22. #1363 ICCube (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 12:58
    รอครึ่งหบังนะคะ
    #1,363
    0
  23. #1361 annita (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มีนาคม 2557 / 22:33
    555 "กฎ" มันมีเอาไว้ให้แหกแล้วสิ เเบบนี้เเบล็คเล่นงานกับไปเลย เอาให้สะใจสุดๆไปเลยนะ เชียร์ คริคริ
    #1,361
    0
  24. #1360 sarade (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มีนาคม 2557 / 21:04
    ชอบนางเอกที่สุดดดดด
    #1,360
    0
  25. #1359 บู้ลี้ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มีนาคม 2557 / 20:12
    รอแบล์คชำระแค้นอีตาคอปเปอร์ เอาให้กระอักเลือดเลยนะ
    #1,359
    0