「END」HELL BIGBANG ระเบิดรักซ่า(ส์) คนบ้าพันธุ์นรก

ตอนที่ 8 : Practice Round 6 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,245
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    14 ก.พ. 58

 
 
 



Hell's shot
“เขาทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไงวะ เขาทำได้ยังไง!
-Black-

 




 

 

Practice Round 6




 

 

“นายก็อย่าตามมาสิ” มาบอกให้หยุดแล้วตัวเองก็วิ่งเอาๆ ใครมันจะไปหยุด ฉันไม่ได้โง่นะถึงจะได้หยุดรอให้เขามาเล่นงานได้ หน้าตาไร้ความรู้สึกแบบนั้นมองแล้วเหมือนเขากำลังตามมาฆ่าฉันเลยไง “บอกว่ายะ...กรี๊ด!!

 

หมับ!

 

ร่างฉันร่วงลงหลุมอะไรสักอย่างเพราะวิ่งไม่ดูทาง

 

แต่โชคดีที่สองมือยังคว้าปากหลุดเอาไว้ได้แบบฉิวเฉียด ลองมองลงไปก้นหลุมก็ต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างหวั่นกลัว พลางเงยหน้าขึ้นมองด้านบนพร้อมกับจิกปลายเล็บกับดินลื่นๆ แน่นกว่าเดิม หลุมนี้ลึกมากเลยนะ

 

ถ้าตกลงไปฉันต้องตายแน่เลย บ้าเอ้ย!

 

“บอกแล้ว ให้หยุดวิ่ง” คอปเปอร์วิ่งมาหยุดอยู่ปากหลุมยืนค้ำหัวฉันในวินาทีต่อมา เขาหลุบตามองฉันเหมือนตัวอะไรสักอย่างที่โง่เง่ามาก สายตาเรียบเฉยแต่ฉายรอยเยาะเย้ยของหมอนั่นมันน่าโมโหชะมัด

 

ตกลงจะช่วยไหม!

 

“...” ราวกับเขาล่วงรู้ความคิดฉันอีกแล้ว สายตาของคอปเปอร์คอนนี้บ่งบอกว่าเขาไม่มีทางดึงฉันขึ้นไปแน่นอน

 

“ดึงฉัน...” ยังพูดไม่ทันจบประโยคดีด้วยซ้ำ

 

“ไม่จำเป็น” คนตัวสูงก็ทำให้หัวใจฉันกระตุกแปลบในอก กัดริมฝีปากกลั้นน้ำตาเอาไว้แน่น โอเค คอปเปอร์เป็นผู้ชายสารเลวมากคนหนึ่ง เขาชั่ว บัดซบกว่าผู้ชายที่เคยเจอมา

 

แต่ไม่คิดว่า...จะไร้หัวใจถึงขนาดนี้

 

“นะ นายคงไม่...” ใบหน้าคมคายเริ่มเยือกเย็นลงจนน่ากลัว

 

รอบตัวเราทั้งสองคนเกิดความเงียบชั่วอึดใจเมื่อคอปเปอร์ไม่มีท่าทีจะพูดเล่นเลยสักนิดเดียว นั่นยิ่งทำให้ฉันเริ่มใจคอไม่ดีจนอยากร้องไห้

 

ไม่เอาสิ ไม่เอาแบบนี้

 

“ริสแบนด์ ฉันขอ” ฉันอ้าปากค้างกับคำพูดนั่น อึ้งตะลึงงั้น

 

กระทั่ง...เขาก้มลงมากระชากริสแบนด์ออกจากข้อมือข้างหนึ่งของฉัน ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าฉันเกาะปากหลุมด้วยมือเพียงข้างเดียวทันที ใจร้ายเกินไปแล้วนะ!

 

ก่อนคอปเปอร์จะกระทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดกับฉัน!

 

ปึก!

 

เสี้ยววินาทีที่คนเบื้องบนหลุบตามองมาเรียบเย็น เขาก็บดขยี้ฝ่าเท้าหนักบนหลังมือฉันที่เกาะปากหลุมด้วยความแรง

 

เหมือนในหนังที่ฉันเคยดู...เวลาตัวร้ายเจอนางเอกตกที่นั่งลำบากแบบนี้

 

ฉันเม้มริมฝีปากแน่นอย่างไม่ยอมแพ้ จิกเล็บกับผิวหน้าดินจนเจ็บแสบปลายนิ้วราวกับเล็บฉันจะหลุดให้ได้ ไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองตกลงไปก้นหลุมอย่างที่คอปเปอร์พยายามทำให้มันเป็น

 

ทว่า เขายังคงบดขยี้ฝ่ามือกับมือฉันแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเกลียดแค้นกันมาแต่ชาติปางไหน เจ็บเริ่มเจ็บมากเสียจนฉันทนไม่ไหว

 

และ...

 

ตุบ!

 

“อะ โอ้ย!” ร่างของฉันร่วงลงไปยังก้นหลุมในที่สุด แรงกระแทกไม่ได้ทำให้กระดูกหักอย่างที่คิด

 

หากมันก็สามารถทำให้ฉันขยับตัวไม่ได้อีกในเวลานี้ ทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งอยู่ท่าเดิมกับตอนที่ตกลงมา ความเจ็บปวดรุนแรงแทรกซึมผ่านกระดูกลามไปทั่วทั้งร่างในเวลาอันรวดเร็ว เจ็บเสียจนพูดอะไรไม่ออก

 

ประเด็นคือฉันเจ็บตรงนี้มากกว่า...เจ็บที่ใจมากเลย ฉันคงคาดหวังความเป็นลูกผู้ชายกับผู้ชายอย่างสารเลวคอปเปอร์มากเกินไป!

 

เขามัน...

 

ฉันเงยหน้ามองบุคคลที่ยืนอยู่ด้านบนด้วยความคับแค้นใจ ขอบตารื้นร้อนด้วยน้ำตาอย่างไม่อาจหักห้ามได้ เนื่องจากบาดแผลตามร่างกายมันพร้อมใจกันเจ็บไปหมด ปวดฉันเริ่มปวดจี๊ดพร้อมกับเจ็บแสบ เขาทำเพียงแค่มองลงมาด้วยสายตาว่างเปล่า

 

ก่อนจะเดินหายไปจากตรงนี้ในวินาทีต่อมา

 

ทิ้งฉันเอาไว้คนเดียวอย่างเลือดเย็น

 

ผ่านไปหลายสิบนาที...

 

ฉันยังคงนั่งอยู่เหมือนเดิมท่ามกลางบรรยายการที่เริ่มหนาวเย็นขึ้น ไม่รู้ว่าอีกนานกี่ชั่วโมงกว่าเกมบ้าๆ นี่จะจบลง ทุกวินาทีผ่านไป ความกลัวก็ยิ่งเกาะกุมจิตใจมากยิ่งขึ้น ฉันก็แค่ผู้หญิงธรรมดา แค่มนุษย์ที่มีความรู้สึกและหัวใจไง

 

ตึก ตึก ตึก!

 

เสียงฝีเท้าเหมือนมีใครกำลังวิ่งมาทางนี้ดังขึ้นทำลายความเงียบและความกลัวของฉันลง หลายวินาทีที่ฉันเงียบเพื่อฟังให้แน่ชัดว่าฝีเท้านั้นวิ่งมาทางนี้

 

“ชะ ช่วยด้วย!” ตะโกนขอความช่วยเหลืออย่างไม่ลังเลเลย

 

“ใครอยู่ในนั้นน่ะ” ได้ผล มีเสียงทุ้มอันคุ้นเคยดังตอบกลับมาทำให้ฉันยิ้มทั้งน้ำตาอย่างลืมตัว คนตัวสูงด้านบนชะโงกหน้าลงมาดูพลางหรี่ตาเพ่งมอง

 

ฉันเงยหน้าขึ้นผมเขาผ่านม่านน้ำตาอันพร่าเลือน ทว่าฉันกลับจำเขาได้ขึ้นใจ

 

“ดะ...ดราก้อน” ฉันครางชื่อผู้ชายที่มีสวยยิ้มกินใจและอบอุ่นออกมาอย่างดีใจ บอกไม่ถูกเลยว่าตอนนี้หัวใจของฉันเต้นแรงมากแค่ไหน มันรับรู้ได้ถึงความปลอดภัย

 

ความกลัวก่อนหน้าก็มลายหายไปจนหมดสิ้น ขอบคุณที่เป็นเขาคนนี้...

 

“แบล็ค! เธอลงไปทำอะไรในนั้น?” เขาถามฉันด้วยสีหน้าตกใจ ก่อนจะหรี่ตามองฉัน “บรรยากาศดีมั้ย?”

 

“เอ๊ะ” ฉันขมวดคิ้วกับคำถามบ้าบอนั่นมันที

 

“ฉันถามว่าบรรยากาศข้างล่างดีไหม” เขาถามย้ำอีกครั้ง

 

“คงดี...เงยหน้าไปก็มองเห็นพระจันทร์ด้วยนี่” ฉันตอบกลับไปอย่างประชดประชัน พลางจิกสายตามองคนตัวสูงด้านบนด้วยสายตาไม่พอใจ

 

คิดว่าบรรยากาศมันจะโรแมนติกนักหรือไง! เพื่ออะไรเนี่ย?

 

“จริงเหรอ?” ทว่า ดราก้อนกลับครางเหมือนตื่นเต้น พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าไปด้วย บ้าเถอะ! ตกลงดราก้อนมาเพื่ออะไรกันแน่ แต่ต้องการกวนประสาทและเยาะเย้ยฉันใช่ไหมเนี่ย “จริงด้วย! พระจันทร์เต็มดวงสวยชะมัด J

 

“ถ้าไม่คิดจะช่วยก็ไปเถอะ” บางทีฉันก็คาดหวังอะไรผิดๆ นะว่าไหม

 

“ฉันก็อยากจะช่วยเธอนะ แต่หลุมลึกขนาดนี้ฉันไม่มีอุปกรณ์ช่วยดึงเธอขึ้นมาไง” ก็จริงอย่างที่ดราก้อนบอก ฉันถึงกับพูดไม่ออกเลยก้มหน้าลงมองฝ่ามือตัวเองแทน

 

ก่อนจะ...

 

“แต่เธอบอกว่ามันบรรยากาศดี” เงยหน้ามองดราก้อนอีกครั้ง เขาพึมพำพร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มสวย แล้วทำในสิ่งที่ฉันไม่คาดคิด

 

ตุบ!

 

“นะ นาย!” เขากระโดดลงมาในหลุมที่ฉันนั่งอยู่หน้าตาเฉย ทำเอาฉันเบิกตา กว้างอย่างตกใจกับความบ้าบิ่นนั่น บ้าจริง มีคนดีๆ ที่ไหนเขาอยากติดอยู่ในหลุมนี่ด้วยหรือไง “ทำอะไรของนายเนี่ย โดดลงมาทำไม!

 

“ฉันดึงเธอขึ้นไปไม่ได้ แต่เธอลงมาอยู่เป็นเพื่อนเธอจนเช้าได้ไง J

 

“...” ฉันกัดริมฝีปากมองผู้ชายข้างตัวด้วยสายตาเหลือเชื่อ

 

คำตอบของเขาทำให้หัวใจฉันเต้นแรงอย่างอาจหักห้ามได้ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นคล้ายเลือดลมในกายตีรวนขึ้นมารวมอยู่ที่พวงแก้มทั้งหมด

 

อ่า...ฉันคิดว่ากำลังเขินดราก้อนอยู่หน่อยๆ ด้วยนะ

 

“เงียบทำไมครับ” พอเห็นว่าฉันเงียบไป เขาก็ชันเข่าขึ้นมาวางคางตัวเองแล้วเอียงคอมองฉันอย่างน่ารัก

 

“ขะ ขอบคุณ” จะตื่นเต้นทำไมล่ะแบล็ค...ฉันกำฝ่ามือระงับความรู้สึกนั่นแล้วหลบสายตาดราก้อนอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี

 

นัยน์ตาคมอบอุ่นของผู้ชายข้างกายที่มองมาสื่อถึง อะไรบางอย่างชัดเจนจนไม่ต้องตีความหมายเลยด้วยซ้ำ

 

“ไม่เป็นไรครับ” พูดจบเขาก็เอนหลังพิงผนังดินแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า ใบหน้าหล่อเหลายังปรากฏรอยยิ้มไม่จากหาย ทำให้ฉันเผลอมองใบหน้าด้านข้างเขาอย่างลืมตัว “ถือว่าเป็นบุญคุณเลยก็ดีนะ เอาไว้ทวงกับเธอทีหลังไง”

 

กึก

 

“ถ้ามีโอกาส” ดราก้อนหันกลับมามองฉัน ทำให้ต้องเบือนหน้าร้อนๆ หลบแทบไม่ทัน “...ฉันจะเนรคุณ”

 

“ปากแบบนี้ ระวังจะโดดตีไม่รู้ตัว” คนข้างตัวกดเสียงต่ำใส่ ก่อนจะตามด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอราวกับกำลังสนุกอยู่ยังไงยังงั้น “ก็...น่ารักดี”

 

ฉันไม่ได้พูดอะไรอีกนอกจากพิงผนังดินแล้วหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน ร่างกายมันล้า เจ็บช้ำมากเกินกว่าจะทำอะไรได้แล้ว แต่รอให้ถึงพรุ่งนี้เช้าโดยมีดราก้อนนั่งเป็นเพื่อน ขอบคุณจริงๆ ที่เขาอยู่เป็นเพื่อนฉันที่นี่

 

ไม่อย่างนั้นฉันเองก็ไม่รู้จะเป็นยังไงเหมือนกัน

 

ฉันไม่ชอบความมืดเลย...มันทำให้รู้สึกหนาวเหน็บไปถึงไขกระดูก

 

“ถ้าหนาวเธอจะกอดฉัน...หรือจะให้ฉันกอดก็ได้นะแบล็ค J

 

ราวกับดราก้อนอ่านใจฉันได้ยังไงยังงั้น หรือไม่ก็คงเพราะฉันลูบต้นแขนตัวเองเพราะรู้สึกว่าอากาศเย็นลง ฉันเลิกคิ้วสูงหันกลับไปมองผู้ชายข้างกายแล้วอมยิ้มบางๆ

 

ความรู้สึกจากดวงตาคู่คมตรงหน้าตอนนี้...

 

“นายกำลังจีบฉันเหรอ?” กรอบตาเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยกับหมัดตรงของฉัน ก่อนจะกลับมาเป็นใบหน้ายิ้มแบบมีเสน่ห์เหมือนเดิม

 

ฉันไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนต่อโลกแต่ก็ไม่ได้กร้านโลก ท่าทางของเขาน่ะฉันดูออก

 

“ดูออกขนาดนั้นเชียว” คนถูกจับความคิดได้เกาศีรษะแก้เก้อ แก้มทั้งสองข้างของเขาซับสีแดงระเรือขึ้นนิดๆ ไม่ปฏิเสธว่าดราก้อนทำให้ฉันใจเต้นได้อย่างร้ายกาจ

 

เขาหล่อ มีเสน่ห์ แถมยังใจดีมาก

 

พนันไหม! ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนเวลาอยู่ใกล้ก็ต้องใจเต้นทั้งนั้น

 

หนึ่งในนั้นก็คงมีฉันด้วยนี่แหละ!

 

“ก็นาย...” หากทว่า ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบประโยคเลยด้วยซ้ำ

 

“อะแฮ่ม! เนื่องจากคุณดราก้อนคิดจะให้ความช่วยเหลือสังกัดอื่น กระผมจึงขอตัดสิทธิ์ของคุณเดี๋ยวนี้ครับ”

 

สิ้นคำประกาศประกาศิษของผอ.หน้าตี๋ ดราก้อนกับฉันก็ถูกนำตัวขึ้นจากหลุมในเวลาต่อมา

 

ฉันคิดว่าการแข่งขันจะยุติลงเพราะริสแบนด์ของฉันถูกคอปเปอร์ชิงไป

 

หากมันกลับไม่ใช่อย่างนั้น เวลาการแข่งขันมีถึงรุ่งเช้าทำให้ฉันยังต้องทำการแข่งขันต่อไป และฉันเองก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินไปเรื่อยๆ เพื่อหาตัวผู้ชายสารเลวที่ชิงริสแบนด์ไปจากฉันด้วยวิธีการอันน่าเจ็บใจนั่น

 

กึก!

 

เดินมาได้สักพักฝ่าเท้าก็ต้องหยุดลงโดยอัตโนมัติ

 

เลนส์ตาสะท้อนร่างสูงโปร่งที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ไม่ไกล พลันเลือดร้อนในกายก็เดือดพล่านขึ้นมาทันทีที่เห็นใบหน้าคมคายของเขา ทั้งที่รู้ดีว่ายังไงสภาพฉันก็สู้หมอนี่ไม่รู้ แต่สมองมันสั่งให้ฉันเอาคืนกับสิ่งที่เขาทำเสียบ้าง

 

แค่นิดเดียว...นิดเดียวก็ยังดี

 

“ไม่คิดว่าจะมีคนช่วย” สายตาไร้ความรู้สึกปราดมองมาอย่างเฉยชา ริมฝีปากพ่นควันสีขาวขุ่นขึ้นในอากาศช้าๆ “เจอไอ้ดราก้อนเนี่ย...โชคดีนี่”

 

คอปเปอร์มองฉันเหมือนตัวอะไรสักอย่างที่ไร้ค่าและไม่ควรเสียเวลาด้วย

 

“ก็ดีกว่าเจอคนเลวๆ อย่างนาย” หมอนี่เทียบดราก้อนไม่ติดแม้แต่ปลายเล็บ เขามันเลวชาติเสียจนฉันไม่รู้จะหาคำไหนมาปรามาสดี

 

โอเค ฉันอาจจะคาดหวังกับคนโรงเรียนดัดสันดานนี่มากไปหน่อย แค่คิดว่าพวกเขาก็ยังมีสามัญสำนึกของตัวเองอยู่ แต่เปล่าเลย...เขาทำให้ฉันรู้ว่าตัวเองติดผิดแค่ไหน

 

สามัญสำนึกอะไร มันไม่เคยมีหรอก!

 

“อยากได้ ก็เข้ามา” คอปเปอร์ทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น เหยียบขยี้จนมอดดับด้วยปลายรองเท้า ริมฝีปากบางเฉียบกระซิบบอกพร้อมกับชูริสแบนด์สีเลือดของฉันขึ้นมา

 

แน่นอน ฉันอยากได้มันคืน ไม่มีใครอยากแพ้จริงไหม?

 

แต่น้ำหน้าอย่างฉันถึงอยากจะเอาคืนแล้วจะมีปัญญาอะไรไปเอามาได้

 

“...” ฉันเงียบ ยืนนิ่งอยู่กับทีเหมือนคนโง่ พลางกัดริมฝีปากอย่างกรุ่นโกรธ

 

“ไม่กล้า?” เขากดดันด้วยการเลิกคิ้วสูงราวกับต้องการหาเรื่องกันยังไงยังงั้น

 

“เลิกเห่าสักที รำคาญ” แต่แรงจะยืนก็ยังแทบไม่มี จะเอาอะไรไปสู้กับมันล่ะ

 

“เธอเป็นคนประเภทไม่เจ็บก็ไม่ฟิน?” ร่างสูงขยับจากจุดที่ยืนอยู่ ก้าวเท้าเนิบตรงมาหาฉันด้วยท่าทางเรียบเฉย “ปากดีวอนโดนตี...คงงานถนัด?”

 

หากฉันก็ก้าวถอยหลังไปอย่างระวังตัว เม้มริมฝีปากแน่นจ้องหน้าสู้

 

“...”

 

“ฉันฆ่าเธอตอนนี้ดีมั้ย” น้ำเสียงเยือกเย็นถูกพ่นออกมา

 

ฉันรับรู้ได้ถึงไอกรุ่นบางอย่างจากนัยน์ตาคมกริบของคอปเปอร์ สายตาเลือดเย็นลงทุกวินาทีกับฝีเท้าที่กระชั้นเข้าเรื่อยๆ ทำให้หัวใจฉันเต้นหนักหน่วงอย่างพรั่นพรึง สองเท้ายังไม่หยุดถอยหลังไป

 

“หรือต้องทรมานกว่านี้ถึงจะดี” เหมือนเขาพูดคนเดียวมากกว่า

 

และในวินาทีนั้นเลย

 

ปึก!

 

ความเจ็บรุนแรงตรงท้ายถอยทำให้เข่าฉันทรุดลงพื้นอย่างหมดแรง เส้นประสาทชายิบและร่างกายก็ขยับไม่ได้อีก สิ่งสุดท้ายที่ปรากฏในเลนส์ตาคือภาพของคอปเปอร์หลุบตามองร่างฉันนิ่งงันด้วยสายตาน่ากลัว

 

เรียวปากบางของเขาขยับพูดเป็นประโยคที่ฉันไม่ได้ยิน...

 

“อย่างเธอ...”

 

ก่อนทุกอย่างจะดับวูบลงในที่สุด

 

 

 

  

“ปวด...ชะมัด” ริมฝีปากขยับแบบไม่มีเสียง

 

ลำคอแห้งผากจนแสบหลอดลมไปหมด เปลือกตาหนักอึ้งเสียจนไม่อยากจะลืมตาขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ แค่ขยับตัวเสียงกระดูกก็ลั่นอยู่ในหูของฉันไม่หยุด ความเจ็บปวดตามร่างกายแล่นเข้ามาพร้อมกันจนต้องนิ่วหน้า

 

รู้สึกร่างกายระบมเหมือนถูกใครทุบตีเป็นเวลานานๆ เลยให้ตาย

 

แปลบ!

 

ลองขยับตัวอีกครั้งก็พบว่าเป็นความคิดที่โง่มาก มันเจ็บจนแทบขยับไม่ได้ สุดท้ายฉันก็ได้แต่นอนถอนหายใจระบายความเจ็บออกมา

 

ราวสิบนาที...ฉันจึงเปิดเปลือกตาขึ้นพบกับเพดานสีดำทมึนด้านบน เรียวคิ้วขมวดเข้าหากันทันที ก่อนจะเบนสายตามองรอบกายอย่างแปลกใจ

 

ห้องคอปเปอร์!

 

ก่อนหน้านี้ตอนถูกลากเข้ามาไม่ได้ทันสังเกตว่าห้องของถูกทาทับด้วยสีดำไหม เพราะมัวแต่ต่อสู้กับหมอนั่นอย่างเอาเป็นเอาตายเลยไม่ได้สังเกต ฉันกวาดตามองไปรอบห้องก็รับรู้ได้ทันทีว่าห้องนี้เป็นห้องเดียวกับที่ไอ้สารเลวนั่นเคยลากฉันเข้ามา

 

บ้าจริง! ทำไมฉันถึงอยู่ที่นี่ล่ะ!

 

แกรก

 

“นาย...!” ก่อนที่จะได้หาคำตอบด้วยตัวเอง ร่างสูงของเจ้าของห้องก็เดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพเกือบเปลือย ทั้งตัวของเขามีแค่ผ้าขนหนูพาดเอวหมิ่นเหม่ไว้ผืนเดียว ฉันเบิกตากว้างมองร่างกำยำของคนตรงหน้าอย่างลืมตัว

 

ก่อนจะเบือนหน้าหนีเมื่อลากสายตาขึ้นไปสบกับดวงตาคมคู่นั้น

 

มองอะไรของแกวะแบล็ค!

 

ประเด็นสำคัญคือเรื่องที่ฉันมานอนอยู่บนเตียงนี้ต่างหาก

 

“ทำไมฉันมาอยู่ที่นี่” ฉันหันกลับไปถาม พยายามไม่แสดงออกว่ากำลังปวดหัวอย่างรุนแรงรวมถึงอาการปวดเมื่อยเนื้อตัวที่เล่นงานอยู่ด้วย

 

จำได้ว่าครั้งสุดท้ายฉันยังอยู่ในป่ากับคอปเปอร์ จากนั้นเขาก็ทำอะไรสักอย่าง

 

...จนฉันสลบไปเลย

 

“ทำเป็นโง่” หากสิ่งที่เขาพูดกลับไม่ใช่คำตอบที่ฉันต้องการไง

 

“ฉันจะกลับ” ทำปากดีออกไป

 

ทว่าขนาดลุกขึ้นนั่งบนเตียงฉันก็ยังไม่มีแรงด้วยซ้ำ น่าสมเพชจริง!

 

“ฉันชนะ” คอปเปอร์เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าก่อนจะหยิบเสื้อกับกางเกงข้างในออกมาใส่ ฉันกัดริมฝีปากแล้วหันหน้าหนีอย่างช่วยไม่ได้ “และเลือกทาสเป็นสังกัดเธอ”

 

ให้ตาย! จะใส่เสื้อผ้าก็ช่วยอายฉันบ้างอะไรบ้างได้ไหม

 

“วะ ว่าไงนะ!” แทบจะในวินาทีนั้นเลย

 

ฉันหันกลับมาจ้องใบหน้าคมคายของคอปเปอร์ซึ่งตอนนี้เขาใส่เสื้อผ้าเรียบร้อย ยืนพิงกรอบตู้เสื้อผ้ามองฉันด้วยสายตาเดิมๆ สมองกำลังคิดตามคำพูดของคอปเปอร์ไปด้วย นึกไปถึงกติกาบ้าๆ ของผอ.หน้าตี๋คนนั้น

 

ผู้ชนะสามารถเลือกสังกัดใดก็ได้มาเป็นทาสตลอดเวลาหนึ่งอาทิตย์

 

และเขาชนะ...ส่วนฉันก็ตกอยู่ในสถานะ ทาสไปโดยปริยาย

 

“ก็ตามนั้น” เจ้าของร่างสูงไหวไหล่เหมือนไม่ใส่ใจ ก่อนจะก้าวขายาวๆ มาหยุดที่ปลายเตียง หลุบสายตามองฉันเหมือนตัวอะไรสักอย่างที่ไม่มีทางต่อกรกับเขาได้ “เธอต้องอยู่ที่นี่...ในฐานะทาส”

 

“มะ...จะทำอะไร!” ฉันกลั้นใจถามเมื่อเขาโถมตัวลงมาคร่อมร่างฉันไว้

 

แต่ไม่มีส่วนไหนของร่างกายเราสัมผัสกันเลย สายตาคมอยู่ตรงนี้ ในระดับเดียวกับสายตาของฉันที่นอนมองเขา ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรงอย่างกลั้นอารมณ์

 

ทาสของคอปเปอร์อย่างนั้นเหรอ...คิดว่าฉันจะยอมหรือไง

 

อย่าหวังเลยว่าฉันจะยอมง่ายๆ!

 

“แล้วอย่าคิดจะลองดี ถ้าไม่อยากเจ็บตัว” คนเบื้องบนกระซิบเสียงต่ำ จ้องสบสายตากับฉันนิ่งงัน ราวกับเขารู้ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่ยังไงยังงั้น

 

ทำไมวะ เวลาฉันคิดอะไรก็เหมือนถูกอ่านความคิดได้แบบง่ายๆ แต่พอฉันลองอ่านความคิดคนตรงหน้าบ้าง กลับหาอะไรไม่เจอนอกจากความเย็นชาเท่านั้น

 

ไม่เข้าใจ มีใครเป็นเหมือนฉันไหม

 

“โรคจิตเหรอ หาเรื่องฉันเพื่อ?” แล้วมันก็เขาอีหรอบเดิม พอฉันถามคำถามเดิมๆ ออกไปเขาก็ไม่เคยตอบ ซ้ำยังใช้ฝ่ามือข้างหนึ่งบีบรัดต้นแขนฉันเอาไว้แน่น “เป็นไร แม่ไม่รักรึไงวะคอปเปอร์!

 

เจ็บมาก...แค่ขยับตัวมันก็ร้าวไปถึงกระดูกดำ

 

ไม่ต้องให้สาธยายถึงเรี่ยวแรงของผู้ชายคนนี้หรอก เขาสามารถทำให้ฉันน้ำตาซึมเพราะความเจ็บปวดในพริบตาเดียว และฉันต้องกัดฟันข่มความเจ็บเหล่านั้นเอาไว้ ซ่อนสีหน้าอ่อนแอของตัวเอง แล้วจ้องตาสู้อย่างเดือดดาล

 

การถูกใครสักคนจ้องเล่นงานโดยไม่รู้สาเหตุ...โคตรโมโหเลยไง

 

“ชอบหาเรื่องเจ็บตัวมาก?” แล้วเราก็ไม่เคยคุยกันรู้เรื่อง ฉันไม่รู้ว่าหมอนี่เป็นบ้าอะไร แต่เชื่อสิ...ไม่มีใครชอบหรอก การทำให้ตัวเองเจ็บตัวน่ะ ฉันเองก็ไม่ชอบ

 

แล้วการที่คอปเปอร์มาทำตัวต่ำๆ ใส่ฉันเนี่ย มันใช่แล้วเหรอ?

 

ก็ไม่ใช่ปะวะ!

 

“ก็บอกมาสิ” แรงบีบจากฝ่ามือหนามีเพิ่มมากขึ้นจนฉันทนไม่ไหว ต้องใช้ฝ่ามืออีกข้างดันอกแกร่งให้ออกห่างสลับทุบฝ่ามือข้างนั้นของเขาไปด้วย “เหตุผลที่วุ่นวายกับฉันไม่เลิกคืออะไร ทำร้ายฉันทำไม!” ยังมีความรู้สึกเหมือนกัน

 

เจ็บเป็น โกรธเป็น และร้องไห้เป็น!

 

“...” แต่เขาเงียบว่ะ ไม่ตอบ เอาแต่จ้องหน้าฉันเหมือนอยากจะฆ่าให้ตาย

 

เออดี! กูคงเข้าใจมึงหรอกนะ

 

“ไม่พูดก็ถอยไป ไปให้ไกลคอปเปอร์” พูดจบก็ดันอกแกร่งออกอย่างเหลืออด ผลักออกแต่ก็ยิ่งเหมือนใกล้กันมากกว่าเดิม รู้สึกตัวอีกทีแผ่นอกเราก็สัมผัสกันเสียแล้ว ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้จนสัมผัสลมหายใจกันและกันได้

 

ซ้ำยังต้องสบสายตากันอย่างไม่ยอมแพ้

 

“...”

 

“นายไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้”

 

“...”

 

“มันไม่มีเหตุผลเลยคอปเปอร์ นายเห็นฉันเป็นอะไรวะ”

 

“...”

 

“พ่อแม่ไม่สั่งสอนเหรอว่าอย่าทำร้ายผู้หญิง อะ โอ้ย!” เส้นเสียงฉันขาดหายไปในวินาทีนั้น คอปเปอร์พ่นลมหายใจแรงๆ ใส่หน้าฉัน

 

ก่อนเขาจะหยัดตัวขึ้นเต็มความสูง กระชากคอเสื้อที่เพิ่งสังเกตว่ามันเป็นชุดของใครไม่รู้อย่างแรง ลากฉันลงจากเตียงตรงไปที่ห้องน้ำอย่างหยาบคาย

 

ปึก!

 

เขาเหวี่ยงร่างฉันเข้าไปกระแทกเค้าน์เตอร์อ่างล้างหน้าเต็มแรงอย่างไม่ปรานี

 

เจ็บ...สะโพกกระแทกซ้ำรอยที่ตกลงหลุมจนน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อาจหักห้ามได้ เจ็บมากจริงๆ

 

“...” และเจ้าของนัยน์ตาสีดำก็กำลังยืนมองฉันตรงหน้าประตูด้วยท่าทางเฉยชา มันว่างเปล่าแต่ก็อันแน่นไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง

 

หากก็ไม่มีความสำนึกในดวงตาคู่คมแม้เสี้ยวหนึ่ง ไม่มี...ทำแค่มองมาด้วยสายตาสมเพชเท่านั้นเอง ทำแบบนี้ เหมือนฉันเป็นนักโทษเลยว่าไหม...

 

ฉันเป็นตัวอะไรในสายตาหมอนี่เหรอ ไม่มีจิตใจ ไม่มีความรู้สึกใช่รึเปล่า?

 

คอปเปอร์ยังเห็นฉันเป็นคนอยู่ไหมวะ!

 

“ฉันไม่ใช่นักโทษของนายนะ” ทุกครั้งที่ขยับริมฝีปากพูด ฉันก็ต้องกลืนก้อนสะอึกลงคอไป กุมสะโพกที่เจ็บร้าวเอาไว้ พยายามหยัดยืนด้วยสองขาของตัวเอง ระงับความรู้สึกที่กำลังวาวโรจน์ข้างใน อดกลั้นน้ำตาเอาไว้อย่างสุดความสามารถ

 

แค่นี้ก็น่าสมเพชเกินพอแล้ว

 

“เธอเป็น...”

 

“หุบปาก!” แต่คอปเปอร์ก็ยังกล้าพูดออกมา

 

เหอะ! เขามีสิทธิ์อะไรวะ กล้าดียังไงถึงมองฉันด้วยสายตาเคียดแค้นแบบนั้น ฉันสิควรรู้สึกโกรธ ฉันต่างหากที่ควรจะรู้สึกเกลียด ไม่ใช่เขา!

 

เชื่อไหม แค่เวลาไม่กี่วันหมอนี่ก็ทำให้ฉันตกต่ำได้อย่างไม่น่าให้อภัย

 

“ต่อให้หนียังไง...อะไรที่ทำไว้มันก็ตามทันอยู่ดี” ฉันขมวดคิ้วเลยทีนี้

 

มองนัยน์ตาว่างเปล่าของคนตัวสูงเพื่อหาคำตอบ แวบหนึ่งฉันแลเห็นความเจ็บปวดในดวงตาคู่นั้น แต่เพียงเสี้ยววินาทีก่อนมันจะว่างเปล่าเหมือนเดิม

 

หมายความว่าไง เรื่องที่หมอนี่พูด...

 

“เรื่องอะไร ข้องใจอะไรก็พูดมาเลยคอปเปอร์” ฉันตะคอกถามเสียงสั่นอย่างหงุดหงิด พูดแบบนี้มันค้างคานะ ทำเหมือนฉันไปทำอะไรเขา แต่ก็เอาแต่อึกอักไม่ยอมพูดออกมาสักที มันไม่แฟร์เลยไง “ปากอมส้นตีนอะไรอยู่วะ!

 

ใครเจอแบบนี้ก็ต้องของขึ้นอยู่แล้ว และฉันเหนื่อยกับเขาเต็มที

 

แม่งไม่มีอะไรชัดเจนกับฉันสักอย่าง ไม่มีเลย

 

“ปากดีแบบนี้...ลองอมxxxฉันหน่อยมั้ย?”

 

 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,482 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #3429 oopip kornrawee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 17:20
    ไม่จำผิดกรอกค่ะ จิม จิน จิน น=นอน 55555555555
    #3,429
    0
  3. #3289 T--dZ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 04:52
    อารายว้าาาา น่าจะรุนแรงมากใช่มั้ยยย 



    นางอาจจะไปทำไรไว้ แล้วไม่รุ้ตัวใช่ป่าว ว้ากก นี่มันอารายยย
    #3,289
    0
  4. #2519 Finlizz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2557 / 22:41
    บราวน์นี่เดาใจไม่ถูกละ คอปปเปอร์ก็ทารุณจังงงงงง.___.
    #2,519
    0
  5. #2313 MeMorieSLovEYoU (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 21:35
    อะไรกันวะเนี่ย แบล็คไปทำเรื่องอะมา!!!
    #2,313
    0
  6. #2076 netnapa pluemjit (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 17:19
    อร๊ายยย บราวมันคิดอัลไลเนี่ย
    #2,076
    0
  7. #1472 Benettaaiiria (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 16:52
    อะำรนะที่ทำให้ต้องโกรธเกลียดกันมากขนาดนี้
    #1,472
    0
  8. #1350 ByChu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2557 / 10:03
    เรื่องมันเปนไงกันแน่เนี่ยบราวน์ เล่ามาสิ มีปัญหาอะไรกันนนนรร
    #1,350
    0
  9. #1330 NiNew_P&A (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:27
    บราวน์พูดเกือบจะหล่อแหละอีกนิดเดียว ถ้าไม่มีประโยคสุดท้ายอ่ะนะ สงสารแบล็คมากเลยไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้คอปเปอร์แค้นขนาดนั้น
    #1,330
    0
  10. #1328 punkkhung (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:07
    คอปเปอร์โกรธอะไรแบล็คถึงได้ทำขนาดนี้แต่ก็ชอบค่ะรุนแรงดีชอบมากค่า
    #1,328
    0
  11. #1327 annita (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:18
    คอปเปอร์โกรธเกลียดอัลไลแบล็คนักหนานะ นี่มันเรื่องอัลไล ราวน์ก้อนะ จะมาช่วยพี่สาวจิงป่าวเนี่ย ประโยคสดท้ายนี่มันยังไงแปลกๆอยู่นะ
    #1,327
    0
  12. #1325 ~Nan'ny~ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:59
    ให้ตายเกลียดอะไรนางเอกของเค้านักหนาหะ!!
    #1,325
    0
  13. #1324 ATOMMii'z V.i.P (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:04
    บราวน์สมควรโดนของเบื่้องล่างกับประโยคสุดท้ายนี่ล่ะ นั้นมันพี่สาวนายนะ!!!


    (รูปจีปิดชาร์ปแอบโทรมง้า สงสัยโดนแบล็คดึงหัวเยอะไปหน่อย)
    #1,324
    0
  14. #1323 บู้ลี้ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:19
    เอิ่ม!!! บราวแกนี่ยังไงๆ
    #1,323
    0
  15. #1322 winter_sky (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:00
    บราวน์ยังไงอ่ะ ห่วงพี่สาวตัวเองไหมเนี้ย??
    #1,322
    0
  16. #1321 ... (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:02
    ตกลงบราวน์เป็นห่วงหรืออะไร ?!???!
    #1,321
    0
  17. #1320 Sawnoii knomwhan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:03
    บราวน์คะถ้าจะะเลวขนาดนี้...ตกลงมันข้างใครเเน่วะ
    #1,320
    0
  18. #1319 เปรี้ยวหวาน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:04
    รึคราวหน้าจะโดนเตะก้านคอนิ...โหดเจอโหด
    #1,319
    0
  19. #1318 bwoo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:25
    รีบมาาาาาาาาาาต่อออ
    #1,318
    0
  20. #1317 peanutsui (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2557 / 14:23
    ตีนกระแทกหน้าขนาดนี้ แบล๊คจะรอดเหรอเนี้ยTT
    #1,317
    0
  21. #1316 TaiTai (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2557 / 14:17
    ค้างมากๆๆๆๆอ่ะไรท์เตอร์
    รีบกลับมาอัพต่อน้ะค้ะ
    #1,316
    0
  22. #1315 Ann-Dream (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2557 / 11:46
    ไม่มีเลยจริงๆ
    #1,315
    0
  23. #1314 Sawnoii knomwhan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2557 / 09:53
    หนูเเบล็กไปทำอะไรเเก๊ จองล้างจองผลานอยู่ได้ อิคอปเเกเป็นพวกs&mชิมิ ออนโยนกับหนูเเบล็กหน่อยก็ดี ไม่งั้นเเม่จะกระชากหัวหลุดเลย เจิมค่าฟิน><
    #1,314
    0
  24. #1313 the cute cat (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2557 / 06:47
    อยากอ่านต่อเเล้วอ่าาา อัพน้าาา
    #1,313
    0
  25. #1312 ATOMMii'z V.i.P (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:59
    หะ โหด เกินไปแล้วคอปเปอร์นายมันไม่ใช่คน! นายไม่มีหัวใจ!
    แต่ก็แอบชอบนะ sm ดี 555
    #1,312
    0