「END」HELL BIGBANG ระเบิดรักซ่า(ส์) คนบ้าพันธุ์นรก

ตอนที่ 5 : Practice Round 3 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,786
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    14 ก.พ. 58




 

 

 

Practice Round 3






 

“ไอ้เวรคอปเปอร์!” เสียงตะโกนของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นเรียกร้องความสนใจจากทุกคน รวมฉันด้วย ร่างสูงโปร่งในชุดฟอร์มสีดำเดินเข้ามาโดยที่ทุกคนพร้อมใจกันหลบให้เขาโดยดี “ทำห่าไรอยู่ไม่ทราบ”

 

“ก็เห็น” คนถูกถามตอบกลับสั้นๆ อย่างไร้อารมณ์

 

เขาชื่อ คอปเปอร์’ อย่างนั้นสินะ

 

จากนั้นคนมาใหม่ตวัดสายตาไล่มองวาเลนไทน์ ควีน และหยุดอยู่ที่ฉันเป็นคนสุดท้าย

 

ก่อนกรอบตาเรียวรีของเขาจะเบิกโพรงขึ้นคล้ายตกใจอะไรสักอย่าง

 

            “เธอ!” ครางสรรพนามแทนตัวฉันออกมา

 

ส่วนฉันก็ขมวดคิ้วมองเขาเช่นเดียวกัน มีบางอย่างทำให้ฉันหยุดสำรวจใบหน้าของเขาไม่ได้ ไล่สายตามองรูปหน้าอย่างพินิจพลางเม้มริมฝีปากอย่างครุ่นคิด

 

โครงหน้าเรียวประกอบไปด้วย คิ้วหนาพาดเฉียงได้องศาผลักลุคใบหน้าให้ดูหยิ่งผยอง กรอบตาคมเฉี่ยวล้อมกรอบด้วยขนตายาวงอนเสริมความร้ายกาจได้เป็นอย่างดี จมูกโด่งเป็นสันเรียวสวยรับกับริมฝีปากสีคล้ำยักลึกได้อย่างลงตัว

 

รวมไปถึงเรือนผมสีทองของเขายังเป็นเงางามอย่างเป็นธรรมชาติ ทุกอย่างบนดวงหน้าคมคายมันช่างลงตัว ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีมากคนหนึ่ง

 

แต่ว่า...

 

ใบหน้าคมคายร้ายๆ ของเขาน่ะ ทำไมถึงได้คุ้นตาฉันนักก็ไม่รู้

 

ฉันเคยรู้จักหรือเปล่านะ?

 

“ย้อมผมดำตั้งแต่เมื่อไหร่?” เขาพูดพลางมองสำรวจฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความแปลกใจ ฉันเองก็รู้สึกแปลกเหมือนกัน มันเป็นความรู้สึกที่คุ้นมากแต่ก็นึกไม่ออก

 

อีกอย่างนะ...ทำไมใครๆ ถึงได้รู้ว่าฉันย้อมผมทั้งที่ฉันไม่เคยรู้จักพวกเขาด้วยซ้ำ ก่อนหน้านี้ก็ยัยเคธอะไรนั่นทีหนึ่งแล้วนะเว้ย น่าแปลกชะมัด

 

ใครก็ได้บอกทีเถอะว่ามีอะไรที่ฉันพลาดไปหรือเปล่า...

 

ก่อนที่หัวใจฉันจะกระตุกวูบเมื่อเขาครางชื่อหนึ่งออกมา

 

“ไวท์” ฉันไม่ได้หูฝาดใช่ไหม

 

เขาเรียกฉันว่า ไวท์ใช่ ไม่ผิดแน่ แม้จะยังนึกไม่ออกมาผู้ชายหน้าคุ้นคนนี้เป็นใคร แต่ฉันมั่นใจว่าเขารู้จักผู้หญิงที่ชื่อไวท์จริง ถึงได้เรียกฉันแบบนั้นไง

 

ไวท์กับแบล็ค...ความหมายที่ต่างกันสุดขั้ว ชื่อของคนสองคนที่มีใบหน้าเหมือนกันจนหลายคนเข้าใจผิดว่าเป็นคนๆ เดียวกันตลอด

 

กำลังคิดว่าฉันต้องมีฝาแฝดใช่ไหม?

 

ใช่แล้ว ฉันมีฝาแฝดชื่อไวท์จริงๆ

 

“รู้จัก?” คอปเปอร์เอ่ยถามเพื่อนตัวเองเสียงเรียบ เขาเหลือบสายตามองฉันเหมือนตัวอะไรสักอย่างที่โคตรขวางหูขวางตา

 

ก่อนจะหันไปคาดคั้นเพื่อนของเขาด้วยสายตากดดันแทน

 

“ฉันไม่ได้ชื่อไวท์” บางอย่างกำลังบอกฉันในใจ กำลังบอกว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร ฉันพอจะเดาออกแล้วว่าทำไมถึงได้คุ้นหน้านัก

 

เขาเองก็คงจะรู้แล้วเหมือนกันว่าฉันคือคนละคนกับไวท์พี่สาวฝาแฝดของฉัน ถึงได้เอาแต่อ้าปากพะงาบแล้วจ้องฉันตาโต

 

“เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

 

“แต่ฉันไม่มี” ทันทีที่เขาทำท่าจะเข้ามากระชากตัวฉันออกจากตรงนี้

 

ฉันก็ถอยหนีอย่างรู้ทัน โอเค พอจะประติดประต่อเรื่องราวได้ว่าไวท์น่าจะอยู่โรงเรียนดัดสันดานแห่งนี้ด้วย ทว่าคุณพ่อกลับไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้เลย

 

นี่จะบอกว่าฉันเซอร์ไพรส์ก็ได้นะ...อึ้งเลยล่ะ

 

“ฉันมี...” นี่ไม่ใช่เสียงของคู่สนทนาคนใหม่

 

แต่กลับเป็นคอปเปอร์ที่เดินเข้ามากระชากร่างฉันให้เดินตามไปอย่างหน้าตาเฉย ท่ามกลางเสียงโวยวายของเพื่อนทั้งสองคนของฉัน

 

ส่วนหมอนั่น...เขาไม่ได้ตามมา ทำแค่ยืมมองฉันที่ถูกคอปเปอร์ลากออกมาเท่านั้น

 

ดีนี่! ไม่คิดจะเข้ามาช่วยกันเลยว่างั้นเถอะ!

 

 “จะไปไหนของนาย” ฉันปล่อยให้เขาลากสักพักก็ขืนตัวเอาไว้ออย่างเหลืออด ไม่รู้จะลากไปไหนของมัน ไม่สนใจว่าฉันจะล้มแหล่มิล้มแหล่เพราะส้นสูงอยู่แล้ว เพราะเขาเอาแต่เดินไปข้างหน้า “ปล่อยสิวะ คิดจะลากไปถึงเมื่อไหร่!

 

ฉันจึงกระชากเสียงหงุดหงิดใส่ พร้อมกับขืนตัวไว้สุดแรงอีกครั้ง

 

“หุบปากสักที” คราวนี้หยุดเดินแล้วหันกลับมาพูดกับฉันเลย

 

“ก็เลิกลากฉันสักทีสิ มีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้วะ” ไม่เข้าใจเลยว่าหมอนี่มันอะไรนักหนา ทำอย่างกับโกรธแค้นอะไรฉันมาแต่ชาติปางก่อน

 

ถ้าคุณอ่านตั้งแต่เริ่มแรกก็คงรู้ว่าเขาเอาแต่หาเรื่องฉันไม่หยุด ทั้งที่เพิ่งเจอหน้ากันครั้งที่สองในชีวิตเองนะเว้ย

 

นี่มันเข้าข่าย หาเรื่องกันชัดๆ!

 

“ทำไม กลัว?” เขาหยุดเดินและหันกลับมาเผชิญหน้ากับฉันแบบตรงๆ เรียวคิ้วได้รูปเลิกสูงขึ้นคล้ายกับต้องการจะกวนประสาทฉันยังไงยังงั้น

 

เชื่อไหม ตลอดทางที่ถูกลากมาฉันพยายามสะบัดข้อมือออก แต่มันกลับไม่เป็นผลเลยสักครั้ง ยิ่งฉันต่อต้าน หมอนี่ก็ยิ่งลงแรงบีบจนกระดูกแทบหักรอมร่อ

 

“กลัวตายล่ะ” ฉันตอบกลับแล้วกัดริมฝีปากระงับความเจ็บตรงข้อมือ “บีบทำไมนัก เจ็บเป็นอะไรเป็น!” หากฉันก็ทนความเจ็บแปลบนั้นไม่ไหว เพราะถูกเขากระชากข้อมือให้เดินตามอีกครั้งอย่างเอาแต่ใจ “...บัดซบจริง!

 

ปึกๆๆ!

 

ฉันขืนตัวทุบตีจิกข่วนท่อนแขนเขาจนเกิดรอยเป็นทางยาวอย่างไม่ยอมแพ้

 

หากทว่า มันกลับไม่ได้ช่วยให้เขาปล่อยฉันเลยสักนิด คอปเปอร์ลากฉันผ่านตึกสีแดงเลือดนกที่จะต้องเข้าไปรายงานตัวและตรงดิ่งไปที่ตึกสีดำทะมึนท่ามกลางสายตานักเรียนคนอื่นที่ให้ความสนใจ ราวกับเขาคือ เซเลปของโรงเรียนนี้ยังไงยังงั้น

 

แต่ฤทธิ์เดชของฉันไม่ได้มีแค่นี้หรอก ได้เลย ไม่ปล่อยใช่ไหม ได้...

 

กึก!

 

ฉันเร่งฝีเท้าตามเขาให้ทัน

 

ก่อนจะเอื้อมฝ่ามืออีกข้างไปกระชากกลุ่มผมสีทองจากการทำสีของคอปเปอร์ทางด้านหลัง ส่งผลให้ร่างสูงหยุดชะงักฝีเท้าลง เสียงถอนหายใจแรงๆ คล้ายกำลังรำคาญใจดังตามมาติดๆ แต่มีเหรอฉันจะสนใจ

 

ไม่เลย...ฉันกระชากกลุ่มผมนุ่มนั่นอย่างแรงจนศีรษะเขาโคลงมาด้านหลัง

 

“ไม่มีใครสั่งสอนเหรอ ทำแบบนี้กับผู้หญิงเขาเรียก หน้าตัวเมียนะรู้ยัง” ริมฝีปากก็บอกไป

 

“แล้วไม่มีใครบอกเหรอ กระชากผมผู้ชายแบบนี้เขาเรียก ลองดีรู้ยัง” คนถูกกระชากผมหันกลับมาเผชิญหน้ากับฉัน สายตาคมฉายรอยหงุดหงิดออกมาอย่างเห็นได้ชัด นอกจากนั่นฉันมองไม่เห็นอะไรอีกเลย

 

และยังไม่ทันได้ปล่อยมือออกจากกลุ่มผมของเขา

 

รวดเร็วจนตั้งรับไม่ทัน

 

“อะ อื้อ!” คนตัวสูงก็กระชากต้นคอฉันด้วยฝ่ามืออีกข้างอย่างแรง กดทับริมฝีปากฉันด้วยเรียวปากบางเย็นชืดของตัวเองด้วยความรุนแรง

 

ราวกับจูบแสนหยาบโลนนี่เป็นการระบายความกรุ่นโกรธยังไงยังงั้น

 

ฉันเม้มริมฝีปากแน่นไม่ให้เขาได้ลุกล้ำเข้ามา

 

แต่คนเจนจัดอย่างคอปเปอร์ก็ขบกัดริมฝีปากล่างของฉันอย่างแรง เจ็บแสบจนต้องเปิดริมฝีปากออกในที่สุด เป็นการเปิดโอกาสให้คนหน้าด้านสอดเรียวลิ้นอุ่นเข้ามาสำรวจโพรงปากอย่างจาบจ้วง ริมฝีปากฉันปวดหนึบไปหมด

 

คิดจะหักหน้าฉันต่อหน้าคนอื่นเหรอ เออ มึงทำสำเร็จ!

 

นานเหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์ ฉันพยายามดิ้นซ้ายทีขวาทีแต่เพราะถูกล็อกต้นคอถึงหนีสัมผัสป่าเถื่อนของหมอนี่ไม่ได้ มีมือก็เหมือนไม่มี ได้แต่จิกเส้นผมเขาค้างไว้เหมือนผู้หญิงโง่ๆ ทำอะไรไม่ถูก

 

บ้าเอ้ย! เขาจู่โจมจูบฉันอย่างหน้าด้านๆ เป็นครั้งที่สองแล้วนะ มากไปแล้ว!

 

กึก!

 

กระทั่ง ฉันรวบรวมสติตัวเองกลับมาได้จึงกัดลิ้นที่ไล่ต้อนปลายลิ้นของฉันไปแรงๆ จนเขาถอนใบหน้าออกไป ดูเหมือนว่าฟันของฉันจะสร้างบาดแผลที่มุมปากเขาด้วย เจ้าตัวใช้หลังมือเช็ดเลือดตรงมุมปากออกแบบขอไปที

 

“แฮ่ก...” ฉันหอบหายใจราวกับคนไปวิ่งมาราธอนมาไม่มีผิด รู้สึกอัตราการเต้นของหัวใจรุนแรงมาก

 

เกลียดชะมัด ผู้ชายฉวยโอกาสและไม่สนความรู้สึกของคนอื่นแบบนี้

 

หมอนี่ทำให้เลเวลความเกลียดที่มีต่อเขาพุ่งทะยานได้ในพริบตาเดียว แค่เจอกันสองครั้งเอง...

 

“อยากให้จำ อย่าลองดี” ริมฝีปากฉันปวดแสบไม่จางหายจนต้องกัดเอาไว้ จ้องมองคนตัวสูงอย่างเดือดดาลโดยที่ฝ่ามือยังกำเส้นผมเขาเหมือนคนทำอะไรไม่ถูก สมองมันรวนไปหมด

 

บ้าจริง ฉันเป็นอะไรไปล่ะ

 

“สารเลว” อับจนกระทั่งคำปรามาส ฉันไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าเขาให้หายคับแค้นใจ ไม่รู้ว่าควรเอาคืนผู้ชายคนนี้แบบไหนถึงจะสะใจ แค่ตบน่ะมันคงไม่พอหรอก

 

ให้ตาย! ไม่เคยรู้สึกโกรธใครเท่านี้มาก่อนเลย

 

“เออ”

 

“มีปัญหากับฉันมากเหรอคอปเปอร์ หาเรื่องฉันแบบนี้คืออะไร” ร่างกายกำลังร้อน หัวใจเต้นกระหน่ำไปด้วยไฟโทสะ ฉันคิดว่าที่เขาทำมันไม่เวิร์กเลย มากเกินความจำเป็นแล้วด้วย เหตุผลล่ะคืออะไร มาทำแบบนี้ต้องมีเหตุผลใช่ไหม “เหตุผลมีมั้ยถามหน่อย”

 

“...”

 

“เราเจอหน้ากันแค่สองครั้ง แต่นายกลับคุกคามฉันเหมือนพวกโรคจิต” คราวนี้ฉันปล่อยฝ่ามือจากผมของเขา ผลักอกแกร่งจนร่างสูงถอยไปหนึ่งก้าว ย้ำว่าแค่หนึ่งก้าวนะ “เป็นอะไรวะ ขาดยานานเกินไปเหรอ ต้องศรีธัญญามั้ย?”

 

หมอนี่ต้องเป็นโรคประสาทแน่ คนบ้าอะไรจะมุ่งร้ายคนอื่นได้น่ากลัวแบบนี้ ฉันอยากจะบ้าตาย!

 

“หุบปากได้ยัง รำคาญ” เขาไม่ตอบคำถาม ซ้ำยังชักสีหน้ารำคาญใจอย่างที่บอกออกมาอีก เออดี! คนแบบนี้เพิ่งเคยพบเคยเจอเหมือนกัน “เลิกพล่าม...”

 

เขากระซิบเสียงเรียบอีกครั้ง

 

ก่อนจะ...

 

“ฮะ เฮ้ย! ทำอะไร ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้” อุ้มร่างฉันพาดบ่าคล้ายเป็นของไร้น้ำหนัก หัวฉันห้อยลงพื้นอยู่กลางหลังของเขา ไม่สามารถทำอะไรได้เลย นอกจากทุบแผ่นหลังคอปเปอร์อย่างบ้าคลั่งเพื่อต่อต้าน “คอปเปอร์ปล่อย!

 

แน่นอน...แรงของฉันไม่ได้สะกิดผิวหนังเหมือนควายของเขาได้สักเสี้ยวเดียว

 

แย่ที่สุด!

 

ปัง!

 

คอปเปอร์พาฉันเข้ามาในห้องๆ หนึ่ง เหวี่ยงร่างฉันลงบนเตียงขนาดคิงไซส์อย่างรุนแรง แล้วก้าวเท้าเข้ามาหาฉันอย่างย่ามใจ อย่าคิดว่าฉันจะเหมือนนางเอกละครที่นอนรอให้เขาพุ่งเข้ามาคร่อมได้ เพราะรู้ว่ามันจะเป็นอย่างนั้น จังหวะที่เขาโถมตัวลงมา ฉันก็ยกเท้าถีบกลางอกขาคู่จนร่างสูงโปร่งกระเด็นออกไป

 

ก่อนจะยันตัวหยัดขึ้นเต็มความสูงอยู่กลางเตียงเพื่อตั้งรับ

 

ปึก!

 

“เหวอ!” หากทว่า ฉันพยศได้เพียงครั้งเดียวก็ถูกคอปเปอร์กระชากข้อเท้าอย่างแรง จนร่างหงายหลังลงเตียงนุ่มอย่างไม่ทันตั้งตัว รวดเร็วยิ่งกว่าคือหมอนั่นโถมกายขึ้นมาคร่อมทับร่างฉันไว้ได้สำเร็จ “ออกไปนะ!

 

ทั้งที่รู้ว่ามันต้องออกมาในรูปแบบนี้ แต่ฉันกลับต้านทานอะไรไม่ได้เลย

 

น่าเจ็บใจจริงๆ

 

แกรก!

 

เพราะเขาย่ามใจไม่ได้พันธนาการมือฉันเอาไว้ ฉันจึงกางเล็บออกแล้วข่วนเสี้ยวหน้าคมคายของเขาจนเกิดรอยเลือด ข้างเดียวกับที่มีรอยนิ้วของฉันนั่นแหละ

 

คอปเปอร์สบถคำหยาบออกมาสองสามคำพร้อมกับรวบข้อมือทั้งสองข้างเอาไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว ตรึงไว้เหนือหัวฉันอย่างถืออำนาจ

 

โอเค การสู้กับผู้ชายที่มีกำลังมากกว่ามันเป็นเรื่องยากสำหรับผู้หญิงอย่างฉัน

 

ไม่ว่าจะทำอะไรก็ถูกเขาใช้กำลังกักกันไว้ได้ทุกอย่างสิน่า!

 

“ทำฉันมีแผลเกินความจำเป็น” ใบหน้าคมคายหล่อเหลาโน้มลงมาจนชิด สัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นชืดของเขาที่เป่ารดอย่างสม่ำเสมอ

 

ต่างจากฉันที่หายใจออกมาถี่แรง เพราะเริ่มจุกที่ถูกเขาทาบทับเอาไว้ทั้งร่างแบบนี้ หายใจก็ไม่ออก หัวใจเต้นกระหน่ำรุนแรงอีกต่างหาก

 

ตึก ตึก ตึก

 

“ฉันจะทำมากกว่านี้ ถ้านายยังทำสันดานต่ำไม่หยุด” ฉันดิ้นแรงๆ เพื่อให้เขาปล่อย ทว่ายิ่งดิ้นมากเท่าไหร่ผิวกายใต้เสื้อผ้าของเราก็ยิ่งเสียดสีกันมากเท่านั้น คอปเปอร์บังคับแทรกกายเข้ามาระหว่างเรียวขาของฉันอย่างหยาบคาย นั่นยิ่งทำให้ฉันสะบัดตัวแรงมากกว่าเดิมจนรู้สึกเหนื่อย “พ่อแม่นาย...”

 

ริมฝีปากมันขยับออกไปเพราะอารมณ์โมโห หากก็ถูกเขาพูดขัดด้วยเสียงแข็งกร้าวแทน

 

“อยากโดนตบ?” เขากำลังโกรธที่ฉันลามปาม

 

แล้วฉันล่ะ...ฉันไม่โมโหกับสิ่งที่เขาทำหรือไง

 

“จะตบก็ตบ” ใช่ไง ฉันโกรธมาก ทุกอย่างมันดูล้ำเส้นตั้งแต่วินาทีแรกที่เราเจอกัน บอกแล้วใช่ไหมว่าฉันมันใจร้อน ไม่ยอมคน และเป็นพวกดื้อด้านมากๆ ดังนั้น จึงส่งสายตาท้าทายกลับไปอย่างถือดี “ตบเลยสิ”

 

“...” นัยน์ตาสีมืดมนจ้องลึกเข้ามาในดวงตายากคาดเดาอะไร ใช้ฝ่ามืออีกข้างกระชากปลายคางฉันแล้วบีบสันกรามด้วยความรุนแรงจนปวดร้าว

 

“เจ็บ!” พยายามสะบัดให้หลุด แต่ก็ทำไม่ได้สักที เขาทำร้ายฉันไปเพื่ออะไรวะ ไม่เข้าใจเลย

 

“เจ็บเป็นก็อย่าลองดี” คนร้ายกาจโน้มใบหน้าลงมาใกล้มากขึ้น พลางกระซิบชิดริมฝีปากพาลทำให้ใบหน้าฉันร้อนวาบอย่างไร้สาเหตุ ริมฝีปากเราเสียดสีกันแผ่วๆ “ถ้าโดนฉันกัด...คงอีกนานกว่าฉันจะยอมปล่อย”

 

“เห่าไม่หยุด มัวแต่เห่าจะเอาปากที่ไหนกัด อะ โอ้ย!” ริมฝีปากตอบกลับไปอย่างเผ็ดร้อน หากทว่า ฉันกลับต้องสะดุ้งด้วยความเจ็บแสบ สารเลวคอปเปอร์โฉบใบหน้าลงกับบซอกคอและฝังคมเขี้ยวดุจแวมไพร์นั่นลงกับผิวเนื้อของฉันอย่างรุนแรง!

 

อะ ไอ้บ้านี่...

 

ความเจ็บปลาบแปลบทำให้ฉันต้องเบ้หน้าเพราะทนไม่ไหว มันคิดจะกัดก็กัด กัดแบบไม่ให้ได้ตั้งเนื้อตั้งตัว ราวกับจะลงโทษที่ฉันปากดีใส่ยังไงยังงั้น รู้สึกเลยว่าคอปเปอร์กัดคอฉันจนเขี้ยวฝังลงมา...

 

เวรตะไล! กัดจนเลือดออกได้ยังไง

 

“ฮะ เฮือก!” เป็นอีกครั้งที่ฉันสะดุ้งกับการกระทำอันดิบเถื่อนของเขา ร่างกายสั่นเกร็งอย่างไม่อาจหักห้ามได้ เมื่อคนสารเลวจงใจแตะปลายลิ้นร้อนชื้นตวัดลากไล้บริเวณที่เขากัด “อย่ามาทำแบบนี้กับฉันนะ ไอ้สวะ!

 

ก่อนจะกดริมฝีปากดูดเม้มรอยเลือดแรงๆ จนเจ็บหนึบผิวเนื้อตรงนั้นมาก

 

ไม่ใช่แค่ร่างกายที่ชายิบ แต่หัวใจของฉันก็ชาหนึบไปพร้อมกันด้วย เกิดมายังไม่เคยมีใครทำกับฉันขนาดนี้มาก่อนเลย!

 

ความร้อนผ่าวกระจายวงกว้างลามไปทั้งร่างตั้งแต่ตรงที่เขาจรดปลายลิ้น ดูดเม้มอย่างเอาแต่ใจ มันเจ็บแสบ เจ็บ...แต่ไม่เท่ากับใจของฉัน เจ็บใจที่ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้ สมองยังต่อสู้ แต่ร่างกายมันอ่อนแอว่ะ ไม่มีแรงเลย

 

เรี่ยวแรงของผู้ชายเนี่ยโหดร้ายชะมัด ไม่ยุติธรรมต่อผู้หญิงสักนิดเดียว

 

“โดนกัดแล้ว...รู้สึกยังไง?” เขาถามทั้งที่ริมฝีปากยังละเลียดอยู่ที่ต้นคอฉันไม่หยุด

 

“...” หากฉันก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เม้มริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดตัวเอง โกรธไง เคยโกรธใครมากๆ จนพูดไม่ออกไหม

 

นี่เลย ฉันกำลังเป็นอยู่ว่ะ โมโหแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

 

น่าสมเพชดีใช่ไหมฉันน่ะ...

 

“ทำเจ๋งไม่ใช่? เงียบทำไม?” คอปเปอร์ผละศีรษะขึ้นมาอยู่ในระดับเดียวกับฉัน เราสบสายตากันในระยะใกล้มาก ปลายจมูกสัมผัสกัน “ไม่อวดดี?”

 

ไม่น่าเชื่อว่าเราอยู่ใกล้กันแค่นี้ หากฉันกลับค้นหาอะไรในดวงตาคมของเขาไม่ได้เลย นอกจากไอกรุ่นกับความเกลียดเท่านั้น

 

ก็...อย่าให้ถึงทีฉันบ้างแล้วกัน

 

“ออกไป” มาถึงจุดนี้ฉันรับรู้ได้อย่างหนึ่ง กับคอปเปอร์ถ้าฉันยิ่งแรง หมอนี่ก็จะแรงกลับมาเป็นสิบเท่า การงัดกำลังออกมาสู้แบบตาต่อตา ฟันต่อฟันเป็นอะไรที่ไม่เวิร์กเอาเสียเลย

 

ทว่าการพูดดีๆ กับผู้ชายอย่างเขาก็ไม่ค่อยได้ผลสักเท่าไหร่

 

“คิดว่าสั่งได้?”

 

“ต้องการอะไร” จนตรอกกว่าครั้งไหน ฉันถามออกไปเสียงอ่อน รู้สึกอับจนหนทางเพราะผู้ชายคนนี้คนเดียว “หาเรื่องฉันไม่หยุดมันมีเหตุผลไม่กี่อย่าง”

 

ไม่รู้ว่าพูดประโยคนี้กี่ครั้งแล้ว มันแย่มากนะเว้ยที่ต้องเจอเรื่องแบบนี้ ถูกทำเหมือนตัวอะไรสักอย่างที่ไม่มีความรู้สึก ประเด็นคือเราไม่ใช่คนรู้จักกันเลยไง

 

“คือ?” เขาเลิกคิ้วสูงพูดออกมาวลีเดียวอย่างกวนประสาท

 

“ไม่ชอบ...ก็เกลียด” ใช่ไหมล่ะ เหตุผลของหมอนี่ต้องเป็นหนึ่งในสองอย่างนี้ ซึ่งฉันค่อนข้างมั่นใจว่าเป็นอย่างหลัง หมายังดูออกเลยว่าหมอนี่รู้สึกยังไงกับฉัน

 

แต่ที่ฉันอยากรู้คือเหตุผลของความรู้สึกแบบนั้นมากกว่า

 

เล่นงานฉันไปเพื่ออะไร นี่ต่างหากที่ฉันต้องการคำตอบ

 

“คิดว่าไง?”

 

“ชอบมั้ง...ดูนายคลั่งฉันมากนี่!” ฉันกระแทกน้ำเสียงใส่หน้าเขาพร้อมกับเบ้ปากอย่างหมั่นไส้ แต่ก็ไม่วายกระแนะกระแหนเขาต่ออีก “ไอ้ที่ทำอยู่เนี่ย...คงชอบมากล่ะสิท่า!

 

คิดไม่ออกเหมือนกันว่าเขาถ้าชอบฉันขึ้นมา คงน่าขนลุกมากเลยว่ะ

 

“...ก็ว่าไป” ตั้งใจยั่วโมโหเพื่อให้เขาปล่อย ทว่าคอปเปอร์กลับพ่นลมหายใจเย็นชืดเป่ารดใบหน้าฉันอย่างจงใจ

 

ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อปลายนิ้วร้อนเริ่มล้วงเข้ามาในสาบเสื้ออย่างหยาบคาย

 

“เอามือนายออกไป!” ฉันกดเสียงต่ำสั่ง

 

“เก่งจริงก็ดิ้นให้หลุด” แต่คำสั่งของฉันไม่เคยใช่ได้ผลกับคนสารเลวคนนี้สักครั้ง “...ก็ถ้าสามารถน่ะนะ”

 

“ออกไป...อื้อ!” คอปเปอร์กระแทกริมฝีปากบดเบียดริมฝีปากฉันอย่างหยาบคาย ใช่ หมอนี่กำลังทำเรื่องไร้สามัญสำนึกกับฉันครั้งแล้วครั้งเล่า

 

รสจูบเต็มไปด้วยความป่าเถื่อน รุนแรง ระคนไปด้วยไอกรุ่นบางอย่าง

 

นานเหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์ เรียวลิ้นเย็นชืดสอดเข้ามาตวัดเกี่ยว ไล่ต้อนปลายลิ้นของฉันอย่างบ้าอำนาจ พาลกระตุกหัวใจให้เต้นผิดจังหวะไปหมด

 

เท่านั้นคงไม่สาแก่ใจ เขาถึงได้เกาะเกี่ยวไรฟันคมๆ ไปตามผิวเนื้ออ่อนริมฝีปากล่างของฉันสร้างบาดแผลใหม่อย่างเจ็บแสบ

 

บะ บ้าเอ้ย! ไอ้ความรู้สึกแพ้อย่างหมดรูปนี่น่ะมัน...

 

“เก่งได้แค่นี้?”

 

“แฮ่กๆ สารเลว!” วินาทีที่เขาผละริมฝีปากออก ฉันก็กัดฟันปรามาสเขาออกไปด้วยถ้อยคำเดิมๆ “ชาติชั่ว เฮือก!

 

ร่างฉันสะท้านเฮือกทันทีที่คำปรามาสหลุดออกจากเรียวปากอีกครั้ง

 

“ด่าสิ” ก่อนจะกระซิบท้าทายเสียงเรียบ พร้อมกับเลื่อนฝ่ามือหนาเข้ามาแตะขอบบราเซียของฉันราวกับต้องการปั่นประสาทกันยังไงยังงั้น

 

ขณะร่างกายของฉันเกร็งเครียดไปในทุกสัดส่วน จิกเล็บใส่หลังมือของคนร้ายกาจไม่ยั้งแรง

 

พึ่บ!

 

“อะ ไอ้ ไอ้...” เส้นเสียงฉันตีบตันคล้ายถูกใครบีบเอาไว้ ริมฝีปากสั่นพร่าจนต้องกัดมันซ้ำๆ ไอ้สารเลวคอปเปอร์ดึงร่นบราออกจากทรวงอกฉัน

 

ก่อนจะเคลื่อนฝ่ามือกอบกุมใจกลางหัวใจของฉันอย่างย่ามใจ

 

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ เขาสามารถทำให้ฉันกลืนคำปรามาสลงคอไปได้อย่างร้ายกาจ!

 

“คงคิดว่าตัวเองแน่มาก” และฉันไม่กล้าขยับตัวหรือแม้แต่หายใจแรงๆ ด้วยซ้ำ

 

“...” บ้าจริง! คอปเปอร์ละลาบละล้วงฉันมากเกินไปแล้ว

 

“ฉันไม่ใช่ผู้ชายที่เธอจะมากร่างใส่ได้ ขอให้จำ” หูฉันได้ยินทุกถ้อยคำข่มขู่นั่น ร่างกายรับรู้สัมผัสจากฝ่ามือข้างนั้นที่กำลังกอบกุมทรวงอกข้างซ้ายไว้ในมือ “ถ้าฉันเอาคืน...เธอจะร้องไม่ออก”

 

“...” ฉันเม้มปากพลางจ้องดวงหน้าคมคายด้วยความกรุ่นโกรธ อยากตบหน้าหากฝ่ามือก็ถูกเขาตรึงไว้เหนือหัว ฉันทำอะไรไม่ได้นอกจากจิกตาโกรธเกลียดใส่เขาอย่างโมโห “ไอ้...อ๊ะ!

 

ริมฝีปากครางเสียงต่ำ

 

อยากจะด่ากราดใส่หน้าเขาให้เจ็บแสบกว่าครั้งไหน แต่ก็อับจนคำปรามาสเกินไป นอกจากเขาจะไม่สะทกสะเทือนอะไร

 

กลับกลายเป็นฉันเองที่ต้องสะท้านทั้งร่าง เมื่อคอปเปอร์ขยับฝ่ามือบีบหัวใจของฉันอย่างรุนแรง ซึ่งมันไม่ดีเลย อย่าได้ลืมว่าคนเลวมันลากฉันเข้ามาในห้องนี้ ซ้ำยังถูกกดเอาไว้บนเตียงอีกด้วย!

 

ฉะนั้น สิ่งสำคัญตอนนี้คือสติและการเอาตัวรอดไง

 

“คิดว่าฉันพิศวาสผู้หญิงอย่างเธอเนี่ย...อยากขำ” ถึงเขาจะพูดแบบนั้น ทว่าสีหน้ากลับไร้ความรู้สึกสิ้นดี

 

“ก็ไม่รู้สินะ ตั้งแต่เจอหน้านายก็เป็นคนวิ่งเข้าหาฉันทุกรอบไม่ใช่?” ฉันจนตรอกก็จริงอยู่หรอก แต่จะให้สงบปากสงบคำตลอดรอดฝั่งอย่าหวังเลย ความอดทนฉันไม่ได้สูงขนาดนั้น “อยากจีบฉันก็บอก ไม่ต้องใช้ความเลวเรียกร้องความสนใจหรอก”

 

ยิ่งเห็นหางคิ้วของคนตรงหน้ากระตุก ฉันก็เลิกคิ้วสูงอย่างถือดี

 

“...” ความคุกรุ่นของคอปเปอร์มาพร้อมกับแรงบีบรัดตรงข้อมือ

 

กระนั้น...ฉันก็ยังกัดฟันพูดต่อแบบไม่เกรงกลัว

 

“ผู้ชายกากๆ แบบนี้ ต่อให้อีกร้อยปี...ฉันก็ไม่คิดจะแลอยู่ดี!

 

 


 

 


"หึ..."







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,482 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #3468 aomamexo88 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มกราคม 2558 / 16:11
    งืมม~ ตามมาดูเพราะชอบอิมเมจตัวละคร(จียงกะฮยอนอา) แต่ชอบเนื้อเรื่องมากกกก นานๆเห็นอิจีมันเมะๆแมนๆกับเขาบ้าง ดีใจแทน(?) ถึงในเพลงจีจะดูเถื่อนบ้างไรบ้างแต่ส่วนมากนางเคะนะ ก่อนอ่านเรื่องนี้อ่านฟิคเทมป์จีมา เปลี่ยนอารมณ์แทบไม่ทัน -0-
    #3,468
    0
  2. #2962 Twinkle Little Sun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2557 / 23:22
    ดราก้อนที่หนึ่งในใจ...ถ้าจะน่ารักขนาดนี้
    #2,962
    0
  3. #1994 ~*NaN_WonTeuk*~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 10:17
    บางทีก็อยากจะเป็นblackบ้างไรบ้าง
    #1,994
    0
  4. #1716 i-tim23 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 19:31
    อิคอปป์ไม่อยากเสืยตัวหรอกหรอ นึกว่าอยากซะอีกนะ เห็นพาแบล็กเข้าบ้านอ่ะ
    #1,716
    0
  5. #1621 fon na ka (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 เมษายน 2557 / 09:31
    รอตอนต่อไปนะค่ะ
    #1,621
    0
  6. #1485 มัท (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มีนาคม 2557 / 06:54
    สนุกมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    เปน ผอ. ละสิน่ะ
    #1,485
    0
  7. #1307 เอ็กโซเอพิ้งค์ ❤️ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:25
    สนุกกกกกกกกกก
    #1,307
    0
  8. #1233 ICCube (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 13:20
    ตี๋นี้ใครอ่ะ
    #1,233
    0
  9. #1089 Peddiize (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มกราคม 2557 / 21:11
    อัพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพคิ้ๆ 
    #1,089
    0
  10. #1087 phan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มกราคม 2557 / 13:31
    สนุกค่า.....โหด...เกรียนดี...มาอัพตอนตอ่ไปน่ะค่ะ..รอติดตามค่ะ
    #1,087
    0
  11. #1086 may (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มกราคม 2557 / 12:29
    สนุกๆๆๆ เจิมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #1,086
    0
  12. #1085 annita (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มกราคม 2557 / 08:55
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด ผู้นำสังกัดทั้งสี่

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 16 มกราคม 2557 / 09:07
    #1,085
    0
  13. #1083 Peddiize (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 23:54
    สนุกมากค้า อัพ ๆ ><
    #1,083
    0
  14. #1076 บู้ลี้ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มกราคม 2557 / 21:58
    อ๊ายยยยย นางเอกผู้ชายรุมแย่งอ่ะ
    #1,076
    0
  15. #1075 ByChu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มกราคม 2557 / 20:28
    หนุกมากๆๆๆๆค่ะ มาอัพไวๆนะคะไรเตอร์

    #1,075
    0
  16. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  17. #1067 TaiTai (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มกราคม 2557 / 22:58
    อยากเกิดเป็นแบล็คง่า
    ล้อมรอบไปด้วยคนหล่อ
    #1,067
    0
  18. #1066 ByChu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มกราคม 2557 / 13:39
    กริ๊ด อยุ่ท่ามกลางผู้ชาย เขิลง่าาาาาาาา
    #1,066
    0
  19. #1061 winter_sky (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มกราคม 2557 / 00:54
    หนุ่มตี๋เป็นผอ.เหรอ??
    #1,061
    0
  20. #1060 ๐NaTsU๐ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2557 / 22:45
    ชอบๆๆๆๆๆๆ
    #1,060
    0
  21. #1059 ๐NaTsU๐ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2557 / 22:45
    อยากเปนแบล็คขึ้นมาเลย ผู้ชายสามคนรุมแย่ง ฮ่าๆๆๆ
    ชอบค่าสนุก รอตอนต่อไป
    #1,059
    0
  22. #1058 alien03 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2557 / 20:25
    โหดไปไหนอ่าาา 55 มาอัพต่อนะคะ ><
    #1,058
    0
  23. #1056 phan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2557 / 13:25
    คอปเปอร์โหดอ่ะ.......หน้ามึนด้วย..มาต่อเลยน่า
    #1,056
    0
  24. #1054 ๐NaTsU๐ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มกราคม 2557 / 23:28
    อัพต่อน่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #1,054
    0
  25. #1053 ฤดูสายรุ้ง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มกราคม 2557 / 09:32
    มีเรื่องอะไรกันนะที่เรายังไม่รู้

    อ้อ ก็เรื่องคอปกับแบล็คไงล่ะ  

    ตกลงว่าสองคนนี้มีเรื่องอะไร

    ต่อไวไวนร้าค้างอ่ะ
    #1,053
    0