「END」HELL BIGBANG ระเบิดรักซ่า(ส์) คนบ้าพันธุ์นรก

ตอนที่ 20 : Practice Round 18 [99.99%] CUT H+

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,049
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    24 ก.พ. 58


 




 

Practice Round 18








 

BLACK TALK

 

ดูเหมือนว่าฉันจะมีปัญหาอีกแล้วล่ะ

 

“ทำแผลสิ ยืนรออะไร” และไอ้ตัวปัญหาก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเลย

 

ถ้าไม่ใช่คอปเปอร์ บุคคลที่เป็นปัญหาในชีวิตฉัน

 

เขากลับมาที่ห้องของฉันอีกครั้งช่วงหัวค่ำ พร้อมใบหน้าที่มีรอยช้ำตรงมุมปากเพิ่มจากเดิม ไม่ใช่แผลเมื่ออาทิตย์ก่อนแน่เพราะรอยเลือดที่ซึมออกมายังสดๆ อยู่เลย

 

ประเด็นคือหมอนี่ถือกล่องปฐมพยาบาลมายัดใส่มือ ทันทีที่ฉันเปิดประตูให้เขา เดินตรงมานั่งที่ปลายเตียงของฉันด้วยสีหน้าเหมือนเดิม

 

ถามก็ไม่บอกว่าไปโดนใครต่อยมา ซ้ำยังออกคำสั่งให้ฉันทำแผลให้อีก

 

จะมาไม้ไหนอีกเนี่ย!

 

“อย่าให้ย้ำ เหนื่อย” คนเอาแต่ใจย้ำเสียงเข้มเมื่อฉันยังยืนถือกล่องปฐมพยาบาลอยู่หน้าประตูเหมือนเดิม

 

“ให้ตายสิ” ฉันสบถออกมาอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี

 

สุดท้ายก็ต้องเดินไปลากเก้าอี้มานั่งตรงหน้าเขาอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะลงมือทำแผลบริเวณมุมปากให้เขาเงียบๆ ในใจก็คิดไปด้วยนะว่าที่กำลังทำอยู่นี่น่ะ...

 

จำเป็นไหม?

 

“แสบ” เสียงทุ้มครางออกมาแผ่วเบา

 

ฉันเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นอย่างกดดัน ไม่ได้กลัวหมอนี่เจ็บหากเป็นสายตาคมคู่นี้ของเขาต่างหาก เห็นจากหางตาว่าเขากำลังมองหน้าฉันด้วยสายตาเรียบเฉย

 

อึดอัด...

 

“...” สายตาคอปเปอร์ทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดน่ะ

 

“เบาๆ” พอแตะสำลีที่ชุบแอลกอฮอล์เขาก็ขยับริมฝีปากอีกครั้ง ตอนโดนชินซ้อมไม่เห็นกว่าจะร้องสักแอะ

 

นี่แค่โดนต่อยหมัดเดียวแถมแผลก็เล็กน้อยมากถ้าเทียบกัน แต่ทำไม...

 

“วันนี้นายพูดมากนะ” ใช่ไง ผู้ชายอย่างคอปเปอร์ไม่มาบ่นว่าเจ็บนั่นแสบนี่หรอก คือมันไม่ใช่สไตล์ เหมือนหมอนี่จะพูดไปงั้นๆ สีหน้าไม่ได้มีความจริงใจเลยเถอะ

 

อยากยั่วโมโหฉันมั้ง

 

“...” คนตัวสูงไม่ตอบ เขายังคงจ้องหน้าฉันด้วยสายตาอ่านยากตามสไตล์

 

ฉันจึงพยายามไม่สนใจสายตาคกริบของเขานัก ตั้งใจทำแผลให้ จนกระทั่งเก็บอุปกรณ์เรียบร้อยนั่นแหละจึงไล่เขากลับไปห้องตัวเอง

 

ทว่าเขากลับไม่ยอมกลับไปนี่สิ!

 

“เจ็บแผลเดินไม่ไหว” แถมยังตอแหลหน้าด้านๆ ว่าเดินไม่ไหว ได้ข่าวว่าเป็นแผลที่ปากไม่ใช่ที่ส้นตีนนะ!

 

“เลิกเล่นลิ้นแล้วกลับไปซะ”

 

“ยังไม่ได้เล่นเลย ลิ้นเธอน่ะ”

 

“นาย...!” ฉันเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง รู้สึกว่าใบหน้ากำลังร้อนเห่ออย่างไม่น่าให้อภัย และก่อนจะได้เอาเรื่องคนตัวสูงก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำเสียอย่างนั้น

 

ปัง!

 

ดะ เดี๋ยวนะ! แล้วทำไมคอปเปอร์ต้องหยิบผ้าขนหนูของฉันเข้าไปด้วยล่ะ เรื่องอะไรมาทำหน้ามึนเข้าไปอาบน้ำให้ห้องของฉันกัน

 

โอ้ย จะบ้าตาย! หมอนั่นคงไม่ได้คิดอะไรพิสดารอีกใช่ไหม ขืนเขาทำเรื่องบ้าๆ ฉันตั้งรับไม่ไหวนะบอกเลย คอยดู! ออกมาเมื่อไหร่จะไล่ตะเพิดกลับห้องแทบไม่ทัน

 

ก๊อกๆๆ!

 

ระหว่างนั่งรอคอปเปอร์อาบน้ำเกือบห้านาที เสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง

 

“นายเป็นใคร?” ฉันถามเมื่อเปิดประตูออกมาเจอชายแปลกหน้ากำลังยืนอยู่ เขากวาดสายตามองฉันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

 

เช่นเดียวกัน ฉันเองก็สำรวจท่าทางของเขาเงียบๆ

 

ไม่คุ้นหน้า ไม่ได้มาดี...ลางสังหรณ์ฉันบอกอย่างนั้น

 

เขาไม่ใช่ผู้ชายที่หล่อมาก สกิลหน้าตาจัดว่าธรรมดาด้วยซ้ำไป ทว่าแววตาที่ใช้สำรวจร่างกายของฉันกลับไม่ธรรมดาเหมือนหน้าเอาเสียเลย นอกจากจะดูน่ากลัวและยังมีบางอย่างแอบแฝงมาอย่างปิดไม่มิด

 

ฉันฉลาดพอจะรู้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนที่จะมายืนพูดคุยอีกต่อไป

 

ปิดประตูใส่หน้าเขาอย่างไม่เกรงใจ หากทว่าความคิดของฉันคงช้ากว่าร่างกายกำยำตรงหน้าไปหนึ่งสเต็ป เขาถึงได้ตะปบบานประตูก่อนมันจะปิดลงได้ทันท้วงที

 

ปึง!!

 

“ถามแล้วไม่เอาคำตอบเหรอ?” เขาพูดว่าน้ำเสียงต่ำลอดไรฟัน ซ้ำยังก้าวเท้าผ่านเส้นธรณีเข้ามาหนึ่งก้าวท่าทางมาดร้าย “ไม่มีมารยาทเลยนะ”

 

“ออกไปจากห้องฉัน!” บอกพร้อมก้าวถอยหลัง “อย่าเดินเข้ามาใกล้ฉันนะโว้ย”

 

“ไม่ให้เข้า แล้วจะเอาได้ไง” คำพูดหยาบคายของมันทำให้ฉันเลือดขึ้นหน้า จากเดินถอยหลังก็เปลี่ยนเป็นก้าวเท้าเข้าไปหาเขาอย่างไม่มีท่าทีเกรงกลัวกันอีกต่อไป

 

เพี๊ยะ!

 

“หยุดพูดจาตามสันดานได้แล้ว ไอ้สวะ!” ฉันเหวี่ยงฝ่ามือตบหน้ามันอย่างแรงจนใบหน้าเขาหันไปด้านข้าง ก่อนเขาจะหันกลับมามองฉันด้วยสายตาโกรธจัด

 

มุมปากของเขามีเลือดซึมจากแรงตบเมื่อครู่

 

จากนั้นมันก็เข้ามากระชากต้นแขนทั้งสองข้างของฉันด้วยความรุนแรงราวกับต้องการระบายความกรุ่นโกรธ แรงบีบมีมากเสียจนเจ็บร้าวกระดูกคล้ายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เลยก็ว่าได้

 

ฉันนิ่วหน้าเมื่อแรงบีบต้นแขนทั้งสองข้างมีมากขึ้นอย่างไม่กลัวว่าแขนฉันอาจจะหักคามือเขาได้

 

“ปล่อยฉัน! โอ้ย!” ฉันร้องออกมาด้วยความรู้สึกเจ็บ มันกระชากปลายคางฉันแล้วบีบแน่นจนราวไปทั้งบริเวณนั้น “อย่ามาหายใจรดหน้าฉันไอ้นรก”

 

ถึงเจ็บแต่ยังกัดฟันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแสดงความรังเกียจอย่างถึงที่สุด

 

“งั้นลองดูว่านรกของจริงมันเป็นยังไง” มันกดเสียงต่ำใส่อย่างน่าพรั่นพรึง

 

หากทว่า

 

“งั้นนรกของมึงคงเป็นกู!” เสียงดุดันของคอปเปอร์ก็ดังขึ้นเสียก่อน

 

แทบจะวินาทีเดียวกันที่ร่างสูงตรงหน้ากระเด็นออกห่างอย่างรวดเร็วและรุนแรงจากแรงถีบมหาศาลจากแรงอารมณ์ของเจ้าของฝ่าเท้าอย่างคอปเปอร์

 

พลั่ก!

 

“คะ คอปเปอร์” เจ้าของการกระทำรุนแรงตรงเข้ามากระชากร่างฉันเข้าหาตัวด้วยความแรงในระดับหนึ่ง และฉันก็ดันครางชื่อเขาออกมาเสียงสั่น เช่นเดียวกับก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายที่กำลังไหวสั่นเพราะกลิ่นครีมอาบน้ำของตัวเอง

 

บ้าจริง! ใครอนุญาตให้เขาใช้ของของฉันกัน

 

เอาเถอะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาห่วงเรื่องนี้เท่าไหร่

 

เพราะไอ้คนที่ถูกถีบกระเด็นไปกำลังพยุงร่างขึ้นอย่างรวดเร็ว สีหน้าของมันดูตระหนกอย่างเห็นได้ชัดที่เห็นคอปเปอร์อยู่ในห้องฉัน

 

“ทำไมมึงถึงอยู่ที่นี่!

 

“...” คนถูกถามไม่ปริปากอะไร ภายนอกยังดูนิ่งสงบเยือกเย็นเหมือนเดิม

 

หากทว่าแรงบีบรัดบริเวณต้นแขนกลับทำให้ฉันเจ็บจนนิ่วหน้าหลายครั้ง คอปเปอร์กำลังโมโหและพายุอารมณ์ของเขาน่ากลัวเสมอ ฉันเคยสัมผัสมาแล้ว

 

ความเงียบที่เหมือนคลื่นสงบก่อนพายุลูกใหญ่จะพัดตามมา...

 

และรวดเร็วเกินตั้งตัวได้ทัน

 

ผลัวะ!

 

ร่างสูงโปร่งของคอปเปอร์ผละไปหาร่างสูงอีกคนอย่างรวดเร็วพร้อมกับหมัดหนักถูกปล่อยกระแทกใบหน้าของมันเต็มแรง

 

โดยที่ฉันได้แต่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี แข้งข้าแข็งเกร็งขยับไปไหนก็ไม่ได้ ทำได้เพียงยืนมองแผ่นหลังกว้างของคอปเปอร์

 

พลั่ก!

 

“อั่ก!

 

“อยากลองเอายัยนั่นเหรอ” เส้นเสียงแหบต่ำเอ่ยออกมาพร้อมกับกระชากคอเสื้อคนเสียเปรียบด้วยฝ่ามือเพียงข้างเดียว เส้นเลือดปูนโปนตามลำแขนบ่งบอกว่าความอดทนของคอปเปอร์ใกล้หมดลงเต็มทน

 

“กู...อั่ก!” พอพูดก็ถูกหมัดหนักกระแทกซ้ำที่เดิมอย่างแรง “ปล่อยกู!

 

“...” คอปเปอร์เงียบไปอีกครั้ง

 

สีหน้าของเขาน่ากลัวมากกว่าตอนที่ฉันเคยเห็นเสียอีก ฉันไม่รู้ว่าหมอนี่ซ่อนความน่ากลัวแบบนี้ไว้เท่าไหร่ แต่ขอบอกเลยว่าสกิลความโหดของเขาเพิ่มขึ้นทุกวันเลย

 

“คอปเปอร์!” ก่อนจะครางชื่อคนตัวสูงอย่างตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า

 

กรอบตาเบิกโพลงกว้างสะท้อนภาพคอปเปอร์กำลังกดร่างสูงของผู้ชายคนนั้นกับขอบหน้าต่างห้องอย่างหมิ่นเหม่

 

เขาจะทำอะไรน่ะ!

 

“เฮ้ย ทำเหี้ยอะไรวะไอ้คอป” คนกลัวตายรีบหันกลับมามองคอปเปอร์ด้วยใบหน้าซีดเผือด ขนาดฉันยืนดูอยู่ตรงนี้ยังอดเสียวแทนไม่ได้เลยไง ถึงจะเป็นแค่ชั้นสองแต่ถ้าตกลงไปต้องเจ็บมากแน่ๆ “อย่าปล่อยกูนะเว้ย”

 

ให้ตาย! ฉันคิดว่าคอปเปอร์เวลาเดือดน่ะไม่มีใครเอาอยู่หรอก

 

“ใครส่งมึงมา”

 

“...”

 

“ไม่ตอบ” เพราะได้รับเพียงความเงียบงันตอบกลับมา “ปากอมส้นตีนอยู่?”

 

คอปเปอร์จึงพูดขึ้นด้วยวลีสั้นกระชับ หากฝ่ามือก็กดร่างผู้ชายคนนั้นให้โน้มลงนอกหน้าต่างมากยิ่งขึ้น ส่วนฝ่ามืออีกข้างก็บีบล็อกต้นคอของมันเอาไว้แน่น

 

ปึก!

 

“อึก...อะ ไอ้...ไอ้” คอปเปอร์จับศีรษะผู้เคราะห์ร้ายกระแทกขอบหน้าต่างแรงๆ

 

ส่งผลให้เลือดสีแดงสดไหลออกจากศีรษะเขาเป็นทางยาวตามกรอบหน้า ยิ่งตอบช้าคนใจร้อนอย่างคอปเปอร์ก็ยิ่งทำแต่สิ่งที่โหดร้าย

 

กระทั่ง...

 

“อะ ไอ้ดราก้อน!” คนถูกข่มขู่ยอมปริปากออกมาในที่สุด

 

หากทว่าคำพูดของเขากลับทำให้ฉันต้องเม้มริมฝีปากแน่นอย่างไม่อาจหักห้ามได้ มันบอกว่าดราก้อนเป็นคนส่งให้มาทำร้ายฉัน เป็นไปไม่ได้แน่ อย่างดราก้อนเนี่ยนะ

 

ให้ตาย ฉันยังไม่อยากเชื่อคำพูดผู้ชายคนนี้เท่าไหร่

 

ดราก้อนอาจจะถูกใส่ร้ายก็ได้ จริงไหม?

 

“กะ กูบอกแล้ว ปล่อยกูไปเถอะ” คนกลัวตายเอ่ยเสียงสั่นอย่างอ้อนวอนอย่างหนึ่ง หากทว่าคอปเปอร์กลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

 

ฉันเบิกตากว้างอย่างตกใจ!

 

ตุบ!

 

เขาปล่อยร่างสูงร่วงลงจากหน้าตาห้องของฉันอย่างไม่มีความลังเลใดๆ

 

จากนั้นเขาก็ปิดหน้าต่างโดยไม่มีท่าทีสนใจคนที่เพิ่งตกลงสักนิดเดียว ฉันได้แต่ยืนเบิกตากว้างพร้อมกับอ้าปากพะงาบอยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่มันก็พูดไม่ออก

 

กระทั่งคอปเปอร์กลับมามองฉันด้วยสายตาดุดัน

 

“เดี๋ยวฉันกลับมา” ริมฝีปากบางเฉียบบอกเสียงเรียบเจือไปด้วยความไม่พอใจ

 

ก่อนคนตัวสูงจะหันหลังให้ฉันแล้วเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องเหมือนจะออกไปจริงๆ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคอปเปอร์กำลังจะไปไหน

 

จะมีเรื่องกันให้มันได้อะไร?

 

หมับ!

 

“...” ฉันตั้งคำถามในใจอยู่ข้างหลังเขา

 

ทว่าพอรู้ตัวอีกทีฝ่ามือก็เอื้อมไปจับข้อแขนของคอปเปอร์เอาไว้แล้ว กูจับมันไว้ทำไมล่ะ อยากออกไปมีเรื่องของช่างเขาสิยัยบ้า!

 

“อะไร” ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเพราะไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี

 

คอปเปอร์เอี้ยวตัวกลับมามองฉันที่กำลังก้มมองปลายเท้าตัวเองนิ่ง โดยที่ไม่รู้ว่าเขากำลังทำสีหน้าแบบไหนอยู่กันแน่ พอตั้งสติได้ก็ชักมือตัวเองกลับทันที

 

หากไม่ติดว่าคอปเปอร์คว้ามือฉันไว้ได้ก่อนน่ะนะ

 

“มะ ไม่มีอะไร นี่ปล่อยสิ!” อยากจะสะบัดมือออก หากเขากลับบีบมือฉันแล้วกระตุกจนเซถลาไปหาเจ้าตัว ดีที่ตั้งหลักได้ใช้มืออีกข้างดันแผ่นอกแกร่งไว้ก่อน

 

ไม่อย่างนั้นได้หน้าทิ่มจมลงกับแผ่นอกแข็งๆ ของเขาแน่

 

“จับไว้ทำไม” นอกจากไม่ปล่อยยังยิงคำถามใส่ด้วยน้ำเสียงทุ้มๆ อีก

 

“...” ฉันเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรงอย่างหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ว่าทำไม

 

นั่นสิ...รั้งเขาไว้ทำไมแบล็ค

 

“ห่วง?” วลีสั้นกระชับจากคนตัวสูง ทำให้ฉันยิ่งกัดริมฝีปากตัวเองแน่นกว่าเดิม กรอกตาไปมา ก่อนจะรีบเงยหน้าขึ้นเพื่อแก้ตัวว่าไม่ได้รู้สึกเป็นห่วงอะไรอย่างที่เขาพูด

 

ทว่าพอเงยหน้าขึ้นไปในวินาทีนั้น

 

“อึก!” ฉันกลับต้องสะอึกก้อนคำพูดลงไปในคอแทบไม่ทัน

 

หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะกับความอุ่นซ่านในเสี้ยววินาที ที่ริมฝีปากของฉันสัมผัสกับริมฝีปากอุ่นของเขาคอปเปอร์อย่างไม่ได้ตั้งใจ

 

“ถามไม่ตอบ” เขาพูดเสียงธรรมดา “จับไว้ทำไม” เส้นเสียงทุ้มถามซ้ำ

 

สอดท่อนแขนแกร่งเข้ามาเกี่ยวเอวฉันแล้วดึงเข้าหาลำตัวอย่างเอาแต่ใจ บดเบียดเรือนกายเข้ามาจนอึดอัด ฝ่ามือยังดันแผงอกแกร่งของเขาเอาไว้เพื่อเว้นระยะห่าง

 

“ไม่มีอะไร” ฉันปฏิเสธเสียงแข็ง ผลักอกเขาแรงๆ ทว่ามันก็ไม่ได้เกิดผลอะไร

 

“ห่วงก็บอกห่วง ไม่ใช่บอกไม่มีอะไร” คอปเปอร์กระซิบชิดริมฝีปากด้วยน้ำเสียงธรรมดาที่สามารถสั่นคลอนหัวใจของฉันได้อย่างร้ายกาจ

 

ก่อนคนตัวสูงจะทำให้ร่างกายฉันชาหนึบเหมือนถูกไฟฟ้าแรงสูงช็อต

 

“อ๊ะ!” ร่างกายฉันสั่น ริมฝีปากฉันสั่น และหัวใจฉันกำลังสั่นไหวรุนแรง

 

“ปากตรงกับใจหน่อย ขนาดปากฉัน...ยังตรงกับใจเธอ” รู้ไหมเขาทำอะไร...

 

เมื่อกี้น่ะ! คอปเปอร์โน้มใบหน้าลงมากดริมฝีปากเม้มใจกลางหัวใจผ่านเนื้อผ้าที่ฉันสวมใส่อย่างอุกอาจ ร้ายกาจตรงที่เขาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนไม่ได้ใส่เสื้อเลย!

 

ตึกตัก ตึกตัก

 

บะ บ้าจริง หยุดเต้นแรงเดี๋ยวนี้นะไอ้หัวใจบ้า!

 

“ไม่ได้ห่วงเว้ย อย่ามาจูบมัวๆ ได้ปะวะคอปเปอร์!” ใบหน้าฉันร้อนฉ่าอย่างไม่อาจหักห้ามได้ คอปเปอร์เริ่มทำมึนด้วยการกดจูบเม้มผิวกายที่โผล่พ้นสาปเสื้อไปมั่วๆ

 

“อือ” เขาตอบรับ แต่กลับไม่ทำตาม จะกวนประสาทใช่ไหมตกลง!

 

“อย่ามาทำเหมือนจะลวนลามฉันนะเว้ย!

 

เวรจริง หมอนี่ไม่ยอมทำตามที่ฉันบอกเลยไง แค่ครางรับไปส่งๆ เท่านั้นเอง

 

ฮือ...ฉันจะทำยังไงดี ดิ้นก็แล้ว จิกข่วนให้เขาปล่อยก็ทำหมดแล้ว หากเขากลับยังไม่ยอมหยุดทำลุ่มล่ามกับร่างกายฉันสักวินาทีเดียว!

 

“เจ็บแผล” ริมฝีปากเขายังงึมงำอยู่กับผิวกายของฉันไม่หยุด

 

“สมน้ำ...อ๊ะ!” ไม่ทันพูดจบดีแรงกอดรัดตรงช่วงเอวก็ทำให้ฉันต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะรู้สึกว่าร่างกายกำลังถูกยกสูงขึ้นเหนือพื้นด้วยกำลังของคนตัวสูง

 

“งั้นเธอลองมาเจ็บเป็นเพื่อนฉันดีมั้ย?” และน้ำเสียงอันตรายของคอปเปอร์ทำให้ไรขนอ่อนตามร่างกายของฉันลุกเกรียวพร้อมกัน “ทั้งเจ็บทั้งฟินอะไรแบบนั้นน่ะ”

 

ตุบ!

 

“กรี๊ด!” ฉันหวีดร้องอย่างไม่ทันตั้งเหนือตั้งตัวก็ถูกเหวี่ยงร่างลงกับเตียงอย่างรวดเร็ว แล้วเขาก็ตามมาทาบทับร่างฉันเอาไว้ติดๆ “คอปเปอร์ฉันไม่เล่นนะ ถอยไป!

 

ฉันรู้ว่าสถานการณ์แบบนี้ไม่ดีเลยสักนิด

 

มันน่ากลัวกว่าตอนคอปเปอร์โมโหไม่รู้กี่ร้อยเท่า

 

“ไม่ได้เล่น เอาจริง” เกลียดเวลาหมอนี่กวนประสาทด้วยท่าทางนิ่งๆ ชะมัด

 

มันทำให้เส้นประสาทในสมองฉันแทบระเบิดพร้อมกันเลย เพราะไม่ว่าจะทำยังไงก็เอาชนะคนเจ้าเล่ห์ร้ายอย่างคอปเปอร์ไม่ได้ไง

 

“ลุกออกไป ฉันหนัก!” หากทว่าเขากลับทำในสิ่งตกข้ามอีกครา

 

พึ่บ!

 

“แบบนี้ก็ไม่หนัก” คนตัวสูงพลิกร่างฉันไปอยู่ด้านบนแทนอย่างง่ายดาย ใบหน้าเราอยู่ในระนาบเดียวกัน

 

สายตาของเราสบกันนิ่งจนฉันต้องกัดริมฝีปากแล้วใช้สองมือยันแผ่นอกเขาเพื่อค้ำยันตัวเอง ใกล้กว่านี้จะสัมผัสลมหายใจของคนเบื้องล่างได้

 

“ไม่ตลกนะ ฉันอึดอัด!” พอฉันยันตัวเองขึ้น คอปเปอร์ก็รั้งแผ่นหลังจนหน้าอกเราสัมผัสกันแนบสนิท ทั้งที่บนร่างกายของฉันกับเขามีเสื้อผ้าอยู่ครบ

 

หากฉันกลับรู้สึกไม่ต่างอะไรกับกำลังเปลือยกายอยู่ยังไงยังงั้น

 

สัมผัสมันชัดเจนเกินไป...

 

“จูบตรงแผล แล้วจะปล่อย” คำพูดแบบนั้นมันอะไรกัน แถมแผลเขายังอยู่ตรงมุมปากไม่ใช่หรือไง และเหมือนคอปเปอร์จะรู้ว่ายังไงฉันก็ต้องปฏิเสธคำสั่งหื่นๆ ของเขาจึงขู่ตามมาอีกหนึ่งประโยค “หรือให้ฉันจูบเธอแทน...”

 

“...” ฉันเงียบ กัดริมฝีปากมองนัยน์ตาสีดำของคนตรงหน้าด้วยความกดดัน

 

“จูบทั้งตัวก็ไม่ขัดศรัทธา” ซ้ำยังยื่นใบหน้าคมคายหล่อเหลาเข้ามากดจูบที่ริมฝีปากฉันหนักๆ ก่อนจะผละออกไปด้วยสีหน้านิ่งเหมือนเดิม ทว่าเขากลับทำให้ในอกฉันวุ่นวายได้อย่างร้ายกาจ “ทุกซอก ทุกมุม เอาให้เสียวไปทั้งตัวดีมั้ยล่ะ?”

 

“คอปเปอร์!” ฉันกัดฟันเรียกชื่อเขาเสียงต่ำ เขาเลื่อนฝ่ามือจากแผ่นหลังไปวางบนสะโพกมนของฉันแล้วออกแรงขยำอย่างไม่ไว้หน้าจนฉันทำอะไรไม่ถูก ก่อนต้องเบิกตากว้างอีกครั้งเมื่อเขาพยายามจะถอดเสื้อที่ฉันสวมออก “เฮ้! อย่ามาถอดนะ”

 

ทำหน้าด้านดึงทึ้งเสื้อผ้าฉันออกได้หน้าตาเฉยเลย

 

ฮือ ทำยังไงดี ฉันจะบ้าตายกับคอปเปอร์ลุคหื่นแล้วนะ

 

“จะถอด” พยายามดังรั้งฝ่ามือหนาเอาไว้ ร่างกายสั่นไปหมด

 

หัวใจฉันยิ่งสั่นรุนแรงเมื่อฝ่ามือหยาบข้างหนึ่งกำลังลากไล้จากสะโพกขึ้นมาตามสีข้างเนิบนาบไม่สนกว่าฉันปัดมือเขายังไงบ้าง

 

“เฮือก!” ความเย็นเยียบกระทบผิวเนื้อที่โผล่พ้นสาบเสื้อจนฉันสะดุ้ง “คอปเปอร์ฉันไม่เล่นแบบนะ...นี้”

 

เวรจริง! ไม่เคยฟังกูพูดเลยใช่ไหม

 

“บอกว่าไม่เล่น” เขากระซิบตอบ กดปลายนิ้วย้ำไปตามสีข้างหนักๆ

 

มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาดเมื่อผิวของเราสัมผัสกัน ร่างกายฉันร้อนเหมือนเลือดในกายตีรวนขึ้นไม่หยุด ไม่รู้ว่าฉันกำลังเป็นอะไรกันแน่ แต่เพราะร่างกายมันไม่เป็นอย่างที่ใจคิดจึงได้แต่จ้องสบสายตากับคอปเปอร์เหมือนคนโง่

 

กระทั่งฉันสะอึกก้อนแข็งในลำคอ เมื่อริมฝีปากร้อนจัดกดจูบลงบนต้นคอแรงๆ หลายครั้งพร้อมกับความเจ็บแปลบตรงใจกลางเนินอก ในวินาทีนั้นก็รับรู้ได้เลยว่าสถานการณ์มันกำลังเลวร้ายลงอย่างห้ามไม่ได้แล้ว

 

ใช่สิ ห้ามไม่ได้ เพราะห้ามแล้วมันไม่ฟังไง!

 

“เจ็บ” ฉันรั้งฝ่ามือข้างนั้นของเขาไว้ ข้างที่กำลังกอบกุมใจกลางทรวงอกราวกับเป็นร่างกายของเขาเองไม่มีผิด

 

ยะ แย่แน่ มันเจ็บมากเลยนะ บีบมาได้ยังไงน่ะ ฮือ

 

“ก่อนหน้านี้ฉันบอกอะไรจำได้ไหม?”

 

“บอกว่าเจ็บ!” สมองแทบประมวลผลไม่ได้ว่าคอปเปอร์กำลังพูดเรื่องบ้าอะไร รู้เพียงใจกลางหัวใจของฉันเจ็บปลาบแปลบจากแรงบีบเค้นของเขามากเกินความจำเป็นแล้ว “ได้ยินมั้ยว่าเจ็บ! เลิกบีบนมฉันสักที ไอ้ลามก!

 

แค่บีบนมทำเจ็บ” คอปเปอร์ยังตีมึนตอบกลับมาหน้าด้านๆ ว่า “ตอนฉัน ‘เสกเด็ก’ เข้าท้องเธอจะ ‘ทั้งเจ็บทั้งฟิน’ กว่านี้เยอะ ต้องลอง

 

ใบหน้าฉันชาวูบในวินาทีนั้น อ้าปากเพื่อจะด่าคนหยาบคายให้สาแก่ใจ

 

หากทว่ากลับเป็นการเปิดโอกาสให้ เขาประกบริมฝีปากร้อนลงมาแล้วสอดเรียวลิ้นได้อย่างถนัดถนี่

 

“อะ อื้อ!” กำหมัดทุบแผงอกระอุหวังว่าเขาจะรู้สึกเจ็บขึ้นมาแล้วปล่อยฉันไป

 

ปึก ปึก!

 

หากความหวังของฉันก็ไม่เคยเป็นจริง ไม่รู้ว่าแรงฉันน้อยเกินไปหรือเขาถึกมากเกินไปกันแน่ ซ้ำเขายังปรับองศาใบหน้าทั้งที่ริมฝีปากเรายังสัมผัสกันแนบแน่น ลึกซึ้ง

 

ทำให้ริมฝีปากที่กำลังบดขยี้ลงมาอย่างแสบร้อนเร่งเร้าขึ้นไปอีก

 

ร้ายกาจ...เขาช่ำชองเสียจนฉันทัดทานไม่ไหวเลย จากกำมือเปลี่ยนเป็นจิกเล็บลงบนอกทั้งสองข้างอย่างระบายความอึดอัด ลมหายใจถูกลิดรอนไปหลายนาที

 

นานเหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์...คนนิสัยเสียทำให้ฉันเกือบขาดอากาศหายใจตาย

 

“ฮื่อ!” จนเกือบจะขาดใจตายจึงกัดลิ้นคอปเปอร์อย่างแรงด้วยความโมโห ทำให้เขายอมผละออกในที่สุด “แฮ่กๆ นาย...ออกไปเลย”

 

ให้สู้รบกับคอปเปอร์ในสภาพนี้ไม่ไหวหรอกนะ ฉันเนี่ยจะไปสู้อะไรเขาได้บ้างวะ

 

เสียเปรียบทั้งขึ้นทั้งร่องเลย!

 

แล้วรู้ไหม พอฉันทำให้เขาผละจูบจากริมฝีปากได้ เขาก็ใช้ริมฝีปากไปจูบที่อื่นบนร่างกายของฉันแทน

 

“หยุดทำรอยบนตัวฉันสักที!” แล้วก็ไม่รู้ว่าคอเสื้อยืดที่ใส่ถูกกระชากร่นถึงต้นแขนข้างหนึ่งตั้งแต่เมื่อไหร่

 

คอปเปอร์เลยได้ใจใช้ริมฝีปากสร้างรอยเอาไว้บนผิวกายฉันตามใจชอบเลย

 

“ไม่” ตอบกลับมาวลีเดียว

 

“อ๊ะ ทะ ทำบ้าอะไรอีก” ก่อนคอปเปอร์จะจับร่างฉันพลิกพร้อมกับยืดตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว “โธ่เว้ย! อย่าถอดสิ”

 

ฉันเม้มริมฝีปากเข้ามากันเป็นเส้นตรงด้วยความไม่พอใจ เมื่อถูกจับให้นั่งอยู่บนหน้าขาเยียดยาวอันเต็มไปด้วยมัดกล้ามสวย

 

แถมยังถูกจับถอดเสื้อยืดบนตัวออกไปได้อย่างง่ายดายอีกต่างหาก

 

แผ่นหลังเปลือยเปล่าของตัวเองพิงอกแกร่งกรุ่นร้อนจากแรงกอดรั้งของคนตัวสูงด้านหลัง ฉันแทบควบคุมสติตัวเองไม่ได้ยกมือขึ้นปิดทรวงอกของตัวเองเพราะไม่ได้ใส่บราข้างในไง คือก่อนหน้านี้ฉันอาบน้ำกำลังจะเข้านอนแล้วคอปเปอร์ก็เข้ามาไง

 

ลวนลามกันอย่างนี้มันไม่ได้เรื่องดีเลยนะเว้ย

 

ดิ้นสิแบล็ค ตบมันเลยก็ได้ ทำห่าอะไรสักอย่างก่อนที่มันจะทำมากกว่านี้สิวะ!

 

ฉันได้แต่สั่งตัวเองในใจอย่างคนโง่ ทั้งที่ในความเป็นจริงแค่จะพาตัวเองออกจากหน้าขาของเขาก็ยังทำไม่ได้เลย

 

“โนบราด้วย” ลมหายใจร้อนจัดกำลังเป่ารดแถวๆ ต้นคอ “แน่จริงดิ้นให้หลุด”

 

จากนั้นความเจ็บแปลบก็ตามมาติด คอปเปอร์กดเม้มต้นคอฉันแรงๆ คล้ายกำลังหมั่นเขี้ยวยังไงยังงั้น ฉันไม่เห็นว่าคอปเปอร์กำลังทำสีหน้าแบบไหนอยู่กันแน่

 

กระทั่ง...

 

“คอป...อึก อื้อ!” ตั้งใจจะปรามาสการกระทำของเขา

 

หากคำพูดก็ถูกหยุดไว้ด้วยปลายนิ้วแข็งของคนเอาแต่ใจ เขายัดนิ้วเรียวเข้ามาในโพรงปากในจังหวะที่ฉันกำลังอ้าปาก ใช้ท่อนแขนอีกข้างโอบรัดข้อแขนทั้งสองข้างของฉันแนบลำตัวจนไม่สามารถดิ้นหนีพันธนาการจากเขาได้

 

เวรเถอะ ขยับนิ้วในปากฉันมันหมายความว่ายังไง!

 

“ถ้าไม่หลุด ฉันจะเข้าไปในตัวเธอแทน”

 

“ฮื่อ!” ประโยคร้ายกาจทำให้ฉันเบิกตากว้างพลางร้องประท้วง

 

แล้วรู้อะไรไหม คอปเปอร์ยังทำตัวแย่ๆ ด้วยการเพิ่มเรียวนิ้วเข้ามาในโพรงปากราวกับต้องการปั่นประสาทกันไม่มีผิด

 

“เข้าๆ ออกๆ เดี๋ยวเด็กก็มาเอง”

 

“อื้อ อึก!” นรกเถอะ! ฉันสามารถทำอะไรผู้ชายคนนี้ได้บ้าง เขาจะเอาแต่ใจกับฉันเกินไปหน่อยไหม

 

ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ ฉันไม่เข้าใจเลยว่าคอปเปอร์กำลังจริงจังเรื่องอะไรกันแน่ คำพูดทีเล่นทีจริงก่อนหน้านี้มันกำลังจะกลายเป็นจริงอย่างนั้นเหรอ

 

บ้าน่า! เสกเด็กบ้าบออะไรทำไมต้องมาพูดแบบนี้

 

ชักจะไม่ตลกแล้วนะ ฉันเหนื่อยมากแล้วด้วย...

 

พอได้ยินคอปเปอร์พูดจาล่อแหลมฉันก็พยายามดิ้นเพื่อเอาตัวรอด

 

หากกลายเป็นทำให้ร่างกายช่วงล่างเสียดสีกันมากยิ่งขึ้น สัมผัสได้ถึง อะไรๆมากกว่าเดิม แล้วอะไรที่ว่ามันกำลังเปลี่ยนรูปได้ด้วยไงประเด็น

 

แม่งเอ้ย! ฉันรู้สึกว่ามันแข็งผิดปกติไปนะบางที

 

“ดิ้นเข้าไปสิ เห็นแบบนี้...เสียวเป็นอะไรเป็น”

 

“อะ อึก” เข้าใจอารมณ์คนที่ถูกลิดรอนสิทธิและเสรีภาพไหม ทำอะไรไม่ได้ มือไม้ก็ถูกเขาพันธนาการเอาไว้หมด ซ้ำยังถูกยัดเยียดปลายนิ้วใส่โพรงปากอีก

 

เมื่อไหร่จะเลิกถูกเขาเอาเปรียบง่ายๆ สักทีแบล็ค!

 

กึก!

 

“อ่อย!” กัดข้อนิ้วแข็งที่สอดเข้ามาเต็มแรง สาบานได้เลยว่ากัดไม่ยั้งเลย

 

“กัดนิ้วมันไม่รู้สึกอะไร ลองกัดอย่างอื่นที่ใหญ่กว่านี้ดีกว่า” กัดจนได้รสเค็มปร่าจากเลือดของเขา แต่เจ้าตัวยังกระซิบเสียงแหบต่ำพูดจาสองแง่สองง่ามจนใบหน้าฉันร้อนผ่าวไปหมด “เราจะได้ทั้งเจ็บทั้งฟินไปพร้อมกันไง”

 

“อึก! จะ จะทำอะไร ปล่อยเลย” วินาทีที่เขาผละปลายนิ้วออกมาปาก

 

เปลี่ยนเป้าหมายเป็นกระดุมกางเกงขาสั้น ริมฝีปากฉันก็สั่นพร่าอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกแปลกประหลาดบริเวณหน้าท้องทำให้ฉันเม้มริมฝีปากแน่น

 

คอปเปอร์จงใจลากปลายนิ้วตั้งแต่ร่องอกลงไปถึงหน้าท้องสร้างความรู้สึกบิดมวนในช่องท้องพิกล ร้ายกว่านั้นคือกระดุมกางเกงที้เขาสัมผัสแผ่วๆ

 

มันหลุดออกจากกันอย่างง่ายดาย มองไม่ทันด้วยซ้ำว่าเขาปลดมันออกยังไง

 

คนตอแหล! ท่าทางเหมือนคนเสียซิงให้ฉันที่ไหนกันล่ะ มันโกหกแน่ๆ ฮือ...

 

“ปล่อยนอกหรือปล่อยใน?” อยากจะตบหน้ามันให้เลือดกบปากอีกสักรอบกับคำถามเฮงซวยนี่เหลือเกิน

 

“คอป...” ร่างกายแข็งทื่อ ริมฝีปากร้อนจัดระนาบลงบนผิวกายตามแผ่นหลังหนักหน่วง เจ็บแปลกทุกจุดที่เขาฝากร่องรอยเอาไว้อย่างเอาแต่ใจ

 

ลากต่ำลงไปตามแนวสันกระดูกเนิบนาบสร้างความปลาบแปลบไปทั่วหัวใจ

 

ปึก

 

“...” ใบหน้าฉันร้อนผะผ่าวอย่างไม่อาจหักห้ามได้

 

คอปเปอร์ไม่ฟังที่ฉันพูดเลยไง เอาแต่ใจเป็นที่หนึ่ง

 

เมื่อกี้น่ะ...เขาพลิกตัวแล้วกดร่างฉันลงบนเตียงอีกครั้ง พร้อมกับการกักกั้นแบบเดิมๆ ใบหน้าเรากลับมาอยู่ในระนาบเดียวกันแล้ว

 

ตึก

 

หัวใจกระตุกวูบเมื่อได้ต้องนัยน์ตานิ่งของเขา กำหมัดข้างลำตัวแน่นเหมือนไม่รู้จะเอามันไม่วางไว้ตรงไหนดี ลืมไปด้วยซ้ำว่าร่างกายช่วงบนเปลือยเปล่า

 

ลืมวิธีขัดขืนไปเลยแค่ได้สบสายตากับเขาตรงๆ

 

ฉันต้องทำยังไงดี?

 

“...” ราวกับสายตากดดันของเขากำลังสั่งให้ฉันนอนนิ่งงันอยู่ใต้ร่างอย่างเชื่อฟัง

 

คล้ายถูกมนต์สะกดร้ายกาจของเขาเข้าอย่างจัง นัยน์ตาทรงอำนาจสั่งว่าอย่าขัดขืน สมองฉันเองก็สั่งให้ผลักเขาออก

 

ทว่าร่างกายกลับ...

 

ตึกตัก ตึกตัก

 

บะ บ้าเอ้ย!

 

ก้อนเนื้อในอกเต้นผิดจังหวะ สั่นไหวรุนแรงมากจนต้องกัดริมฝีปากแล้วเบือนหน้าไปด้านข้างแทน การมองใบหน้าคมคายกับสายตาคมกริบของเขานาน มันไม่ใช่เรื่องดีเลย

 

ราวกับฉันกำลังถูกสายตาของคอปเปอร์หว่านล้อมไม่มีผิด

 

อย่าใจอ่อน...อย่ามองหน้าเขา

 

“หลบตา คิดว่าจะรอด?” คนตัวสูงทำเสียงงึมงำ พร้อมกับตรึงข้อมือทั้งสองข้างฉันไว้เหนือหัวด้วยฝ่ามือหนาเพียงข้างเดียว

 

“ดูเหมือนเครื่องเธอจะสตาร์ทติดยาก ให้ฉันช่วย กระตุ้นแล้วกันนะ J

 

ทันใดนั้นร่างกายฉันก็ชาหนึบราวกับถูกกระแสไฟฟ้าหลายโวลต์ช็อต

 


 

--CUT-- 


รายละเอียดการพรีออเดอร์
http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=576647&chapter=28

 

 










[02/08/57]
ครึ่งหลังสั้นหน่อยนะแก
เออ คืนนี้จบที่ตรงนี้แหละนะ
เม้นท์เลย โหวตก็ต้องมา กั่กๆ :)

FANPAGE : loading ไปคุยกันในเพจนกนะคะ
indy_swag



[25/07/57]

ครึ่งแรกนะแก แค่วอร์มเครื่องเว้ยเออ!
เอาสิ มาดูกันว่าฉากยากของนกจะเป็นยังไง
ไม่ถนัดฉากนี้จริงๆ นะสาบาน 555555
จะทำให้ดีที่สุดนะ รอๆ
เม้นท์ + โหวตให้อีคอปด้วย


ปฏิบัติการเสกเด็กเริ่ม!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,482 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #3298 T--dZ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 21:48
    แบบนี้ต้องตามปายเพจแล๊วว

    ค้าง 555

    (ปล.ขออภัยน้า เราแฟนนิยายหน้าใหม่ แอดช้าไป รบกวนไรต์พิจารณารับเข้ากลุ่มด้วยนะจ๊าา)
    #3,298
    0
  2. #3231 Byrunra (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 16:46
    เจิมมมมมมมมมมมม
    #3,231
    0
  3. #2848 i-num-1215 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 19:56
    เจิมมมม
    #2,848
    0
  4. #2674 .ggg (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กันยายน 2557 / 16:39
    เขินกับความเถื่อนของคอปเปอร์ > // // // <
    #2,674
    0
  5. #2603 .ggg (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2557 / 13:36
    หายไปนาน รีบๆกลับมาอีกเยอะๆ ให้หายคิดถึง 555
    #2,603
    0
  6. #2602 lekkason (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2557 / 12:10
    ฟินอ่ะ
    #2,602
    0
  7. #2599 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2557 / 17:33
    รอคอปนะคร้าา ดีใจที่กลับมา
    #2,599
    0
  8. #2596 bb love (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2557 / 18:27
    กรี๊ดด..ดด

    มาแว้ววว

    #2,596
    0
  9. #2595 ByChu (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2557 / 06:18
    อัพๆๆๆๆนะคะๆ
    #2,595
    0
  10. #2594 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2557 / 00:45
    ดีใจคอปมาแล่ว
    #2,594
    0
  11. #2592 nami (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 21:53
    ว้าววววววววววววววววววววววววววววว

    มาสักที!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    ดีใจฟุดๆๆๆๆๆๆๆๆ ^[]^

    #2,592
    0
  12. #2589 Benettaaiiria (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 15:02
    ปลดแบนแล้วววววว / วิ่งตะโกนทั่วเด็กดี อัพๆๆๆ :)))
    #2,589
    0
  13. #2588 guaa19 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 10:39
    เย้ปลดแบนแล้ว
    #2,588
    0
  14. #2587 kkkk (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 10:24
    โอ้เย้ๆๆๆ ปลดแบนแล้วๆๆๆ
    #2,587
    0
  15. #2585 Tarytk (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 23:11
    อือหืออออิคอปทำแบล็คฟินงี้ตายๆ5555 อัพต่อไวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเทอะคะ
    #2,585
    0
  16. #2584 bellziijub (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 19:00
    เห้ยอิคอปเอาแต่ใจง้ะ แบล็คไม่ไหวแล้ววววว อ๊ายยยยยยย
    #2,584
    0
  17. #2583 Asma Sty (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 18:51
    อัพต่อไวๆๆนะค้ะะะะ
    #2,583
    0
  18. #2582 Chanapa Kaewrat (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 17:53
    อ๊าาากกกกก>< มาอัพต่อไวๆน่าคะ ขอบคุณมากคะ
    #2,582
    0
  19. #2581 12345 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 16:45
    อ้ายยยยบยยย ฟินมากมาย มาต่อนะคะ ๆๆๆ
    #2,581
    0
  20. #2580 netnapa pluemjit (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 11:29
    แวะมาให้กำลังใจอิคอปอ่ะ เผื่อ black จะใจอ่อนรับรัก กิกิกิ
    #2,580
    0
  21. #2579 Meaw Iiz's (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 10:48
    อยากอ่านต่อออออ มาอัพเร็วๆนะ พลีสสส กว่าจะอัพต่อแทบขาดใจ T^T
    #2,579
    0
  22. #2577 Queeny_Queen (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 09:44
    อร๊ายอีคอป ประโยคสุดท้ายคืออะไร!!
    #2,577
    0
  23. #2576 I'amm (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 09:27
    รักแล้วงัย
    #2,576
    0
  24. #2575 empearr (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 09:13
    Yeahhhhh sanook makkkkk fin verrrrr
    #2,575
    0
  25. #2573 NiNew_P&A (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 06:01
    บรรทัดสุดท้ายนี่คืออะไรคะคอปเปอร์ พวกนางเริ่มรักกันแล้ว ช้ะ? เยี่ยมมมมมมมมม!!!!!
    เริ่มจะไม่แน่ใจแล้วว่าคอปเปอร์เพิ่งเสียซิงไป =_=! รังแกหนูแบล็กอีกแล้ว
    #2,573
    0