「END」HELL BIGBANG ระเบิดรักซ่า(ส์) คนบ้าพันธุ์นรก

ตอนที่ 13 : Practice Round 11 [99.99%] CUT H+

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,876
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    24 ก.พ. 58



 



 



 

 

Practice Round 11











 

ทำไมฉันต้องนั่งรถมากับคอปเปอร์ด้วย!

 

บ้าเอ้ย! อยากหนีให้ไกลแทบตาย แล้วทำไม ทำไม ทำไม!

 

ฉันกรีดร้องในใจอย่างหัวเสีย เหลือบสายตามองคอปเปอร์ที่ประจำตำแหน่งคนขับด้วยสายตารังเกียจ เขาตั้งหน้าตั้งตาขับรถอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่มองหน้าฉันสักวินาทีเดียว แต่มันก็ดีแล้วที่เขาไม่สนใจเพราะฉันเองก็จะไม่สนใจหมอนี่

 

เรื่องที่เกิดขึ้นก็จะทำลืมๆ เหมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นเหมือนกัน

 

ไม่ได้สำคัญถึงขนาดต้องจดจำอะไรเลย!

 

เรื่องของเรื่องที่ทำให้ฉันต้องนั่งรถใช้อากาศร่วมกับคนที่ตัวเองเกลียดคือ...

 

คุณปู่เห็นว่าฉันอยู่โรงเรียนเดียวกับคอปเปอร์แถมยังไม่ได้เอารถมาเองก็เลยจัดการฝากฝังให้กลับด้วยกันเสียเลย ฉันเองก็อยากแย้งแต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

 

ขอเล่าเรื่องหลังจากเจอคุณปู่สักหน่อย

 

พอกอดกันจนหนำใจคุณปู่ก็พาฉันไปนั่งคุยเป็นการส่วนตัวนานเกือบชั่วโมงเลย

 

ประเด็นแรกที่ฉันคาใจมากจนต้องถามท่านก็คือผู้ชายที่แอบอ้างว่าเป็นเจ้าของบ้านไง หมอนี่เป็นใครมาจากไหนข้อนี้ฉันอยากรู้ว่า

 

แล้วรู้อะไรไหม! คำตอบของคุณปู่สร้างความแปลกใจให้ฉันอย่างมาก

 

ผู้ชายคนนั้นชื่อ โชสุเกะ

 

เขาเป็นเด็กกำพร้าลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่นที่ท่านรับมาเลี้ยงเป็นหลานบุญธรรมพร้อมกับน้องชายเขา แต่น้องเขาไม่ได้อยู่ที่นี่น่ะ

 

เหตุผลที่รับมาเป็นหลานบุญธรรมเพราะท่านอยากให้มีใครสืบต่อแก๊งของท่านยังไงล่ะ จะให้พวกเราสามแฝดมาทำเรื่องพวกนี้ไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน

 

มีหวังคงได้แตกหักกับคุณพ่ออย่างจริงจังแน่

 

เห็นอย่างนี้อย่าคิดว่าปู่ฉันจะใจยักษ์ในมารเหมือนเจ้าพ่อในหนังนะ ความจริงแล้วคุณปู่เป็นคนจิตใจดี รักธรรมชาติและสัตว์มาก ยิ่งกับหลานๆ แล้วท่านน่ะใจดีจนไม่หลงคราบเจ้าพ่อเลยด้วยซ้ำ เมื่อก่อนฉันก็เลยติดท่านมากๆ

 

อีกประเด็นที่ฉันข้องใจ...ไอ้สารเลวคอปเปอร์

 

แค่คุณปู่ว่ารู้จักกับพ่อของคอปเปอร์ฉันก็แทบจะกรี๊ดแตก ไม่คิดว่าโลกใบหน้ามันเบี้ยวเกินไปหน่อยเหรอ ถ้าวันนี้ไม่มาบ้านคุณปู่ฉันก็คงไม่เจอไอ้สารเลวนี่หรอก ท่านบอกว่าพ่อของคอปเปอร์ค่อนข้างมีอิทธิพลในเมืองนี้น่ะ

 

มีเรื่องที่ฉันแปลกใจอีกเหมือนกัน มีใครจำเรื่อง ผู้นำในตำนาน ได้ไหม?

 

โชสุเกะคือคนๆ นั้นยังไงล่ะ คนที่ถูกคอปเปอร์โค่นลงในสมัยที่เขายังอยู่ที่โรงเรียนดัดสันดาน

 

แต่ขนาดดัดสันดานแล้วยังน่าตีให้ปากแตกอยู่เลยเถอะ!

 

ปัง!

 

เสียงกระแทกปิดประตูรถทำให้ฉันหลุดจากภวังค์ความคิด

 

หรี่สายตามองบ้านตรงหน้าด้วยความสงสัยว่าทำไมคอปเปอร์ถึงพาฉันมาที่นี่แทนที่จะรีบกลับโรงเรียน ฉันไม่มีเวลาอยู่กับเขานานกว่านี้หรอกนะ

 

เกลียดน่ะเข้าใจไหม!

 

ตอนแรกคิดว่าคอปเปอร์จะเดินออกมากระชากฉันลงจากรถ ประมาณว่าที่ให้นั่งมาด้วยแค่ตบตาคุณปู่ของฉันน่ะ ทว่ากลับไม่ใช่อย่างนั้นเลย นอกจากจะไม่เข้ามากระชากหรือพูดอะไร คนอ่านใจยากยังเดินลิ่วตรงเข้าไปยังตัวบ้านอีก

 

จนฉันต้องเป็นฝ่ายลงจากรถแล้วตามไปกระชากต้นแขนแกร่งเอาไว้

 

คืออะไร ยังไง?

 

“นายคิดจะเล่นตลกอะไร!” พูดจบก็เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรงอย่างโมโห ตอนนี้ก็ดึกแล้วนะ ฉันอยากกลับไปพักผ่อนสมองไม่ใช่ต้องมาเล่นสงครามประสาทอยู่ที่นี่ พามาแล้วเดินหนีนี่คือ? “บ้านใคร พามาทำไม?”

 

“...” หากคนตัวสูงกลับไม่ตอบรับสักอย่าง

 

ใช้นัยน์ตาสีดำสบกับฉันนิ่งงันเหมือนต้องการวัดระดับความอดทนกันไม่มีผิด ทำเอาฉันแทบจะตบใบหน้าคมคายให้หันไปด้านข้างด้วยความโมโห

 

“คอปเปอร์” แต่ก็ทำแค่ครางชื่อเขาออกมาอย่างไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

 

ปวดประสาทฉิบ!

 

“บ้านฉันเอง” เขาถอนหายใจออกมายาวๆ มองฉันเหมือนตัวห่าเหวอะไรสักอย่างที่ทำให้เขารำคาญใจมาก ฉันกำลังจะอ้าปากด่าและถามว่าพามาทำบ้าอะไร

 

“ง่วง อยากนอน ชัด?” เขาก็พูดขัดราวกับอ่านใจฉันออก

 

“ดะ เดี๋ยวสิ” ง่วง? อยากนอน?

 

แล้วมันยังไง...เกี่ยวอะไรกับการพาฉันมาด้วยอย่างนั้นเหรอ

 

“อยากขับรถกลับเอง?” เขาเลิกคิ้วชูกุญแจรถที่ห้อยกับปลายนิ้วด้วยท่าทางกวนโทสะ แววตาของเขากำลังแสดงความเย้ยหยันอยู่ฉันยังไงล่ะ

 

อย่าคิดว่าฉันไม่รู้เส้นทางแล้วจะไม่กล้าขับออกไป ฉันกัดฟันแน่นก่อนจะเอื้อมมือคว้ากุญแจรถในมือคอปเปอร์

 

ทว่าเขากลับกวนประสาทด้วยการชูแขนขึ้นจนสุดทำให้ฉันเอื้อมไม่ถึง!

 

“เอากุญแจมา ฉันจะกลับโรงเรียน!” แล้วทำไมฉันต้องมายืนทะเลาะกับผู้ชายตัวใหญ่อยู่ตรงหน้าบ้านเขาด้วย “เอามาสิไอ้เลว!

 

ไม่เข้าใจเลยว่าคอปเปอร์ยังต้องการอะไรจากฉันอีก เขาก็เอาไปหมดแล้วยังอยากได้อะไรวะ หรือเพราะฉันยังเจ็บไม่พอถึงได้ตามราวีอยู่ได้

 

พึ่บ!

 

คอปเปอร์ทำให้ฉันต้องกัดริมฝีปากแน่นอีกครั้งอย่างเดือดดาล

 

“มาล้วงเอาไปสิ” กระซิบเสียงต่ำพร้อมกับกระตุกรอยยิ้มร้ายกาจออกมา ร่างกายฉันสั่นเทิ้มไปด้วยความเดือดดาล กระทืบเท้าเร้าๆ เพราะทำอะไรไม่ได้

 

อยากรู้ไหมว่าหมอนี่ทำอะไร?

 

มันยัดกุญแจรถใส่เป้ากางเกงตัวเองไง!

 

ท้าทายให้ฉันเข้าไปล้วงด้วยสีหน้าเป็นต่อสุดๆ ฉันกำหมัดแน่นมองไอ้สารเลวคอปเปอร์ก่อนใบหน้าจะร้อนเห่อขึ้นเมื่อสบสายตากับคอปเปอร์อย่างตรงไปตรงมา

 

เขากำลังทำให้ฉันนึกถึงตอนนั้น...ตอนนี้เขาบังคับฝ่ามือของฉันอย่างร้ายกาจ

 

บะ บ้าที่สุดเลย!

 

สุดท้ายฉันก็ไม่มีทางเลือกนอกจากนอนค้างที่บ้านของคอปเปอร์

 

แถมเราก็กำลังมีปัญหากันอีกแล้ว!

 

“แค่นอน จะตายนักไง” น้ำเสียงดุดันดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงโปร่งที่ยืนพิงกรอบประตูห้องนอนกำลังใช้สายตานิ่งเรียบมองฉันที่ยืนจังก้าบนเตียงกว้างอย่างตำหนิ

 

ใบหน้าคมคายอ่อนล้าบ่งบอกว่าตอนนี้เจ้าตัวกำลังง่วงมากถึงมากที่สุด

 

อย่าฝันเลยว่าจะได้นอนกันทั้งอย่างนี้น่ะ!

 

แค่ถูกความ เจนจัดของเขาทำให้ต้องนอนค้างอ้างแรมที่นี่ก็แทบจะบ้าตาย แล้วนี่อะไร ยังจะให้ฉันนอนห้องเดียวกับผู้ชายเลวร้ายอย่างเขาอีกเนี่ยนะ

 

ประสาท! บ้านหลังนี้ออกจะใหญ่โตต้องมีห้องรับแขกบ้างสิ

 

“ฉันจะนอนห้องอื่น” ท่าทางกวนเอ็นข้อเท้าของคอปเปอร์ทำให้ฉันเดาเลยว่าหมอนี่กำลังจงใจกลั้นแกล้งฉันอยู่

 

“อย่าเรื่องมากได้เปล่าวะ ให้นอนดีๆ ไม่ชอบ อยากโดน กี่ดอกให้บอกมา” แววตาคมฉายรอยไม่สบอารมณ์อย่างแรง ใช้คำพูดหยาบคายราวกับเป็นเรื่องปกติ

 

หากมันกลับทำให้ฉันหน้าชาหนึบขึ้นมาทันที

 

แล้วเชื่อไหม...

 

เออเชื่อเถอะ! เราก็ยืนเถียงกันอย่างนี้มาเกือบชั่วโมงแล้ว เป็นชั่วโมงแต่ยังหาข้อสรุปไม่ได้สักที ใช้ได้ที่ไหน ไม่สมเหตุสมผลเลยถ้าต้องมานอนกับคนที่ตัวเองเกลียด

 

ทั้งฉันแหละเขานั่นแหละ แค่ค้างที่นี่ก็เต็มกลืนสำหรับฉันแล้วนะเว้ย คืออย่างนี้มันชักจะมากเกินไป กลัวว่าถ้าอยู่ใกล้กันนานกว่านี้ฉันอาจจะเจ๋งไม่ได้เหมือนเดิม

 

ยิ่งอยู่ใกล้ภาพทุกอย่างก็ยิ่งชัดเจน ทุกสัมผัสของเขายังอุ่นวาบ กลิ่นกายของเขาที่ลอยมาทำให้ฉันแทบจะร้องไห้ตรงนี้อยู่รอมร่อ ไม่ได้เจอกันเกือบสามอาทิตย์

 

พอกลับมาเจอกันอีกก็มาทำแบบนี้ฉันไม่ชอบเอาเสียเลย

 

หัวใจฉันยังไม่แข็งแรงพอจะต่อกรกับเขาอีกครั้งหรอกนะ

 

“ฉันจะไปนอนข้างล่าง” ก้าวเท้าลงจากเตียงเป็นการสำทับ บอกเลยว่าไม่ทนมันแล้ว

 

“ทำอย่างกับไม่เคยนอนด้วยกัน ลีลาเพื่อ?”

 

“หุบปาก” เกลียดที่สุดก็ตอนที่ถูกเขาใช้สายตาคมปราดมองกัน พลันไรขนอ่อนก็ลุกเกรียวอย่างน่ากลัว

 

“จะอะไรนัก ของเธอฉันก็เห็น ก็สัมผัสมาหมด อีกอย่าง...” เขาหยุดคำพูดเอาไว้คล้ายอยากจะกวนโทสะให้ฉันโมโหมากกว่าเดิม ก่อนริมฝีปากบางจะทำให้ฉันโกรธจนเนื้อตัวสั่น “เธอเองก็ทั้งจับ ทั้งรูด ทั้งดูด ทั้งอม ของฉันแล้วด้วย”

 

เพี๊ยะ!

 

เส้นประสาทฉันขาดผึ่งในวินาทีนั้น

 

“กูบอกให้มึงหุบปากไงไอ้ชั่ว!” ความกรุ่นโกรธนำพาให้ฉันพุ่งเข้าไปตบหน้าคอปเปอร์เต็มแรง

 

ทว่าครั้งนี้กลับไม่มีเลือดซึม มีแต่รอยแดงปื้นครบทั้งห้านิ้วบนแก้มเขาเท่านั้น

 

“หาเรื่องชวนทะเลาะ ไม่อยากนอน?” คนตัวสูงดุนลิ้นในกระพุ้งแก้มอย่างกวนประสาท ตวัดสายตาคมมองฉันอย่างคาดโทษ ซ้ำยังไม่หยุดพูดเรื่องทุเรศกับฉันสักวินาทีเดียว “อยากชวนฉันทำกิจกรรมเข้าจังหวะก็บอก”

 

“โรคจิตเหรอคอปเปอร์ เป็นบ้าอะไรของนายวะ!

 

“ไม่ต้องห่วง ฉันอัพ สกิลอย่างว่าไปหลายท่า อยากลองก็จัดให้ได้”

 

หมอนี่ดูอารมณ์ดีผิดปกตินะว่าไหม ทั้งที่ก็เหมือนจะหงุดหงิดอยู่หรอก ถูกฉันตบปกติต้องเข้ามาเอาเรื่องแล้ว ให้ตาย...ฉันรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องยังไงก็ไม่รู้

 

แล้วนี่น่ะเหรอ...น้ำหน้าคนที่เสียซิงให้กับฉัน มันเชี่ยวจนเชื่อไม่ได้เลยว่าเรื่องนั้นจะเป็นเรื่องจริง

 

ฟันธงว่ามันต้องตอแหลแน่นอน!

 

“ได้! อยากนอนนักใช่มั้ย...ได้!” เป็นฉันเองที่หมดความอดทนและเหนื่อยเกินกว่าจะต่อกรกับผู้ชายหน้าด้านคนนี้ จึงใช้ฝ่ามือที่ตบหน้าเขาจิกเรือนผมสีของเขาที่เปลี่ยนเป็นสีดำเมื่อไหร่ไม่รู้ กระชากหนังหัวคนตัวสูงให้เดินตามมาที่เตียงอย่างโมโห

 

“อย่าจิก เดี๋ยวจิกคืน”

 

ตุบ!

 

“นอนให้ตายห่าไปเลยคนสารเลว!” เหวี่ยงร่างสูงลงที่นอนอย่างไม่รู้ว่าจะต้องโกรธยังไงถึงจะดี ยืนหอบอยู่ปลายเตียงเหมือนคนทำอะไรไม่ถูก

 

มันโมโหเสียจนทำอะไรไม่ทำแล้วไง ตะคอกใส่อยู่ฝ่ายเดียวมันก็ยิ่งเหนื่อยเข้าไปอีก

 

“แล้วเธอจะยืนค้ำหัวอีกนายมั้ย นอน” คอปเปอร์ขยับไปอีกฝั่งเพื่อให้ฉันนอนข้างเขา หากฉันก็ยังคงยืนนิ่งมองเขาพลางกัดริมฝีปากด้วยความกดดัน เข้าใจนะว่าคอปเปอร์เป็นคนความอดทนต่ำแค่ไหน “ตกลงจะไม่นอน?”

 

กูจะยืนทำใจก่อนไม่ได้เลยไง?

 

“ให้มันได้อย่างนี้สิ” ทึ้งเรือนผมสีดำของตัวเองแรงๆ ระบายความหงุดหงิด

 

ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงข้างเขาอย่างจำใจเพราะไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้แล้ว ขืนแผลงฤทธิ์ใส่มากกลัวว่าจะโดนหมอนี่เล่นงานปางตายอีก

 

“ทำอย่างกับกลัวเสียตัว” คอปเปอร์พึมพำอะไรสักอย่างที่ฉันไม่ได้ยิน

 

ผ่านไปหลายสิบนาที...

 

“นอนยัง” เสียงเข้มด้านหลังก็ดังขึ้นท่ามกลางความมืด

 

แต่ฉันไม่ได้ตอบ เตียงยวบจากการพลิกตัวทำให้ฉันกำหมัดแน่นด้วยความหวาดระแวง ไหนบอกว่าง่วงไง ทำไมถึงเวลาแล้วไม่นอนเข้าไป

 

สังหรณ์ใจไม่ดียังไงก็ไม่รู้

 

ฉันคิดว่าคนสารเลวอย่างคอปเปอร์ต้อง มีแผนอะไรสักอย่างในหัว

 

ตึก ตึก ตึก

 

พอในห้องเกิดความเงียบอีกครั้งเสียงหัวใจของคนตัวใหญ่กว่าก็ดังชัดเจนขึ้นอย่างน่ากลัว มันไม่ได้เต้นแรงเหมือนหัวใจของฉันที่กำลังเต้นสั่นด้วยความรู้สึกกดดันและหวาดกลัว ใจเขาหนักแน่นแข็งแกร่งกว่าหัวใจโง่ๆ ดวงนี้

 

ตึก ตึก ตึก

 

บ้าชะมัด! ใครก็ได้สั่งให้หัวใจของคอปเปอร์เงียบสักที!

 

“หลับแล้ว?”

 

“...” ฉันยังคงนอนเงียบไม่ได้หันกลับไปหรือพูดอะไร

 

ขอร้องเถอะ ช่วยนอนเงียบๆ ได้ไหม

 

“นี่” ขณะฉันกำลังสาปแข่งคนข้างหลังในใจ เขาก็ใช้ปลายนิ้วข้างหนึ่งจิ้มต้นคอฉันแผ่วเบาสองที ก่อนเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นดุขึ้นเล็กน้อยตามความอดทนอันน้อยนิด “ไม่ทำให้โมโหสักนาทีมันจะตายเหรอ”

 

“...” บริเวณที่ถูกสัมผัสด้วยปลายนิ้วร้อนวาบจนผิวหนังแทบไหม้

 

เพียงสัมผัสน้อยกลับมีอานุภาพร้ายแรงอย่างไม่น่าเชื่อ ลมหายใจฉันสะดุดห้วงอย่างไม่ทราบสาเหตุ ก่อนหัวใจจะเริ่มเต้นรุนแรงแทบหลุดออกจากร่องอก

 

อย่าเป็นแบบนี้แบล็ค อย่านึกถึงความรู้สึกพวกนั้นนะ...

 

ฉันกำลังพยายามจะไม่คิดถึงสัมผัสของเขา พยายามจะลืมภาพพวกนั้นออกไป ยากเย็นเหลือเกิน ฉันทำไม่ได้เลย ไม่เคยลืมเลือนความอัปยศในครานั้น

 

ซ้ำยังตรึงแน่นอยู่ในโสตประสาททุกสัมผัส แค่คอปเปอร์แตะฉันด้วยปลายนิ้วร่างกายฉันยังมีปฏิกิริยาขนาดนี้

 

คืนนี้เริ่มน่ากลัวซะแล้ว...การนอนร่วมเตียงกับผู้ชายชื่อคอปเปอร์โดยไม่เกิดเรื่องจะเป็นไปได้ไหมนะ?

 

“ต้องให้ปล้ำไหมถึงจะสน...” คอปเปอร์ทำให้ฉันหมดความอดทนลงจนได้เลยไง

 

พึ่บ!

 

ทว่าในวินาทีที่ฉันพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับคนเอาแต่ใจ

 

“อะไรนัก...อะ อึก!” กรอบตาฉันเบิกกว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าคมคายหล่อเหลาของคอปเปอร์อยู่ใกล้มากจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดเป็นจังหวะ

 

ปลายจมูกเราสัมผัสกันเบาๆ ตอนที่ฉันพลิกตัวกลับมานอนตะแคง

 

ขะ เขาอยู่ใกล้ขนาดนี้ได้ยังไง!

 

“อึก!” ลมหายใจฉันกระตุกอย่างร้ายกาจ เขาจงใจกดจูบบนเรียวปากฉันหนักๆ ก่อนจะผละออกไปในวินาทีนั้น แม้ความมืดจะอำพรางใบหน้านิ่งเรียบของเขาเอาไว้

 

แต่ฉันเห็นนะ...ว่าคอปเปอร์กระตุกยิ้มมุมปากบางเบา

 

“หัวใจเธอเต้นแรง” ดะ เดี๋ยวสิ ทำไมถึงได้เป็นอย่างนี้ล่ะ...

 

“อะ เฮือก!” ไม่ทันได้เรียกสติกลับมาครบองค์

 

คอปเปอร์ก็กระชากวิญญาณฉันด้วยการตะปบฝ่ามือหนาบนเนินอกใจกลางหัวใจของฉันอย่างรวดเร็ว ออกแรงกดคล้ายกำลังจับอัตราการเต้นของหัวใจฉันไม่มีผิด

 

ตึก ตึก ตึก

 

ใช่ ตอนนี้ก้อนเนื้อให้อกข้างซ้ายกำลังทำให้ฉันปวดร้าวจากการเต้นอันหนักหน่วงและถี่รัวน่ากลัว

 

ไม่ตลกเลยนะ เขามาทำแบบนี้ทำไม มาทำให้ฉัน...

 

“ทำอะไร” ริมฝีปากขยับถามออกไป สมองสั่งให้ผลักเขาออกแล้วลุกขึ้นจากเตียง หากทว่าร่างกายฉันกลับนอนนิ่งเหมือนถูกสาปไม่มีผิด

 

ฝ่ามือก็กำแน่นจนเล็บคมจิกเข้าเนื้อในสร้างความเจ็บแสบให้ฉันอย่างมาก

 

“พิสูจน์” เขาพึมพำเสียงเบา ไม่ละฝ่ามือออกจากใจกลางหัวใจสักวินาทีเดียว ทั้งที่ใส่เสื้อแต่กลับรู้สึกเหมือนไม่ได้มีอะไรขวางกั้นฝ่ามือของเขายังไงยังงั้น “ถ้านอนด้วยกันอีกครั้ง...” คอปเปอร์พูดเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน

 

“...” แต่เพราะเราอยู่ใกล้กันมากเกินไปฉันถึงได้ยินทุกถ้อยคำอย่างชัดเจน!

 

“อีกครั้ง” เขาย้ำ

 

ตุบ!

 

“ไอ้สวะเอ้ย!” ฉันผลักร่างใหญ่ของคอปเปอร์ด้วยแรงทั้งหมดที่มีส่งผลให้เขากลิ้งตกลงเตียงอีกฝั่งทันที ก่อนลุกขึ้นมายืนตั้งหลักอยู่ข้างเตียงฝั่งตรงกันข้ามพลางหรี่ตามองคนตัวสูงที่กำลังหยัดตัวขึ้นเต็มความสูงอย่างเอาเรื่อง

 

นี่คือแผนที่มันพาฉันมาที่นี่ใช่ไหม!

 

ไอ้สารเลวคอปเปอร์มันคิดเรื่องบัดซบกับฉันอีกแล้ว

 

หมอนี่มัน...

 

หัวใจเต้นแรงทำไมตอนมันจูบ จะเต้นระส่ำทำไมตอนไอ้สารเลวนี่สัมผัสกัน อาการพวกนี้มันบ้าบอทั้งนั้น ต่อไปนี้ห้ามใจสั่นกับมันอีก ห้าม...ห้าม!

 

ปึก!

 

“อย่าปาข้าวของ” คอปเปอร์บอกเสียงเรียบ ทว่าแฝงความหงุดหงิดเต็มเปี่ยม

 

ขณะฉันขว้างปาทุกอย่างใกล้มือ ไม่ว่าจะเป็นหมอน โมเดลยมทูตเรืองแสงสุดพิสดารอะไรไม่รู้ หรือแม้แต่โคมไฟที่กำลังถือขึ้นมา

 

ครั้งนี้จะไม่ใช่แค่หัวแตกฉันจะฟาดให้น็อคเอ้าท์ไปเลยคอยดู!

 

“วางโคมไฟลงซะแบล็ค” เขาสั่งเสียงดุ

 

“ฉันจะกลับ!” บอกเสียงเขียว ยกโคมไฟตั้งโต๊ะในมือขึ้นสูงทำท่าจะขว้างไปจริงๆ “พาฉันกลับ...เดี๋ยวนี้!

 

ฉันขว้างแน่ถ้าเกิดหมอนี่ยังไม่เลิกคุกคามฉันทั้งทางร่างกาย วาจา ใจ

 

“...” แต่มันกลับส่ายหน้าให้ฉันเป็นคำตอบ

 

เห็นไหม...ลางสังหรณ์ฉันผิดพลาดเสียที่ไหน คอปเปอร์ก็แค่หาข้ออ้างมารังแกฉันอีกแล้วไง มันก็เหมือนตัวผู้ชั่วๆ ตัวอื่นนั่นแหละ

 

ไว้ใจไม่ได้ สามานย์จนไม่รู้จะต้องจัดการกับเขาด้วยวิธีไหนแล้ว

 

เพล้ง!

 

“คนชั่ว! นายจะเยอะกับฉันเกินไปแล้วนะ” น่าเจ็บใจที่เขาหลบโคมไฟได้อย่างฉิวเฉียด “x!

 

ความกรุ่นโกรธทวีองศาเดือดพล่าน ลมหายใจร้อนพ่นออกมาถี่แรงตามสภาพอารมณ์ที่ไม่มีท่าทีจะลดองศาลงง่ายๆ ฉันกำหมัดแน่นอย่างสะกดกลั้นอารมณ์เดือดดาลที่กำลังตีรวน โรคจิตหรือไงถึงได้จองล้างจองผลาญฉันอยู่ได้

 

ทั้งที่ฉันคิดจะถอยออกมา จะเลิกแล้วไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกันอีก

 

แต่ดูหมอนี่สิ! ทำเหมือนจะไม่ยอมจบง่ายๆ เลยไง

 

ทำไมวะ!

 

“ให้ทำไง” แล้วเขาก็กระชากเสียงหงุดหงิดยกใหญ่กลับมา ทำท่าเหมือนคิดไม่ตกหรือกระวนกระวายอะไรสักอย่าง “ถ้าไม่ทำอีกก็ไม่รู้สักที มันน่าหงุดหงิด”

 

แม้แค่ลางเงาฉันก็เห็นอากับกิริยาของคอปเปอร์ได้ทุกอิริยาบถ

 

“ทำอะไร รู้อะไร!

 

“ทำกับเธอ...แบบคืนนั้น” บ้าเอ้ย ฉันพูดไม่ออกเลย

 

“ไอ้...!” หมอนี่อยากมากจนต้องมาลงที่ฉันเหรอ เห็นฉันเป็นที่รองรับอารมณ์กิเลสบาปของเขารึไง มีสิทธิ์อะไรถึงกล้าพูดว่าจะทำระยำกับฉันอีกเป็นครั้งที่สอง

 

เขาถืออำนาจส่วนไหนมาทำตามใจกับฉันอยู่เรื่อย

 

กูโมโหจนไม่รู้จะโมโหยังไงแล้วนะ! L

 

“คาใจ เข้าใจมั้ยวะ”

 

“ไม่เข้าใจ ไม่อยากเข้าใจความคิดโสโครกของนายด้วย”

 

“บอกดีๆ ไม่ยอมว่างั้น?”

 

“อย่าเข้ามานะ ช่วย...อื้อ!!” เพียงเสี้ยววินาทีร่างสูงของคอปเปอร์ก็กระโดดขึ้นเตียงข้ามมาถึงตัวฉัน ใช้ฝ่ามือหนาหยาบปิดปากไม่ให้ส่งเสียงร้องจนฉันได้แต่สะบัดตัวแรงๆ เพื่อให้หลุดจากพันธนาการแน่นหนาของเขา

 

สารเลวคอปเปอร์กระชากร่างฉันลงบนเตียงนุ่ม ก่อนจะตามมาทาบทับเรือนกายเสมือนร่างกายเข้าเป็นเครื่องตรึงชั้นดี

 

“ครั้งเดียว...”

 

“ฮื่อ อ่อยอั้น!” ครั้งเดียวบ้านพ่องสิ!

 

ไม่ว่าครั้งไหนก็ไม่ให้ทั้งนั้นโว้ย คิดว่าเรื่องพรรค์นี้มันให้กันได้ง่ายมากเหรอ

 

“อย่าให้โมโหนะแบล็ค”

 

ปึก!

 

“กูสิต้องโมโห ไอ้สันดานเอ้ย!” ฉันทุบหมัดกับใบหน้าของคอปเปอร์จนเอียงไปอีกด้าน ก่อนจะกระชากฝ่ามือเขาออกมาริมฝีปากตัวเอง

 

คอปเปอร์จึงรวบข้อมือทั้งสองข้างของฉันตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว แรงรีบรัดรอบข้อมือทำให้ฉันต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บแปลบ

 

“เตือนกี่ครั้งก็ไม่จำ อย่าอวดดี”

 

“มึงก็เลิกทำเหี้ยๆ กับกูสักที!

 

“อยากทำ มีปัญหาอะไรมั้ยวะ” ไม่ใช่แค่กระชากแล้วพูดยังเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นเหมือนต้องการหาเรื่องฉัน ฝ่ามืออีกข้างที่ไม่ได้พันธนาการข้อมือก็เอื้อมขึ้นมาบีบปลายคางฉันจนเจ็บร้าวไปทั้งสันกราม “หวงนักเหรอ หวงนักไง!

 

“สารเลว”

 

“เจ็บฉิบหายเลยว่ามั้ย คำด่าว่าสารเลวเนี่ย” ฉันเบี่ยงหน้าหลบลมหายใจร้อนจัดที่เป่ารดพวงแก้ม

 

“ปล่อยฉันนะคอปเปอร์” หากทว่าคนบ้าอำนาจก็บังคับให้ฉันหันกลับมาสบสายตากับเขาอย่างอุกอาจ “เกลียด...ได้ยินไหมว่าเกลียด!

 

ร่างกายที่เบียดแนบชิดไร้อากาศรอดผ่านเริ่มดีดดิ้นใต้ร่างอีกครั้ง  

 

แต่ก็เท่านั้น...ร่างกายกำยำของคอปเปอร์เปรียบเหมือนหินผาที่หนักอึ้ง

 

เขากดทับน้ำหนักลงมาทั้งตัว ตรึงร่างฉันใต้อาณัติได้สมบูรณ์แบบชนิดที่ฉันไม่อาจต้านทานเขาได้สักเสี้ยวอณูเดียว นัยน์ตาสีดำมืดของเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉันนิ่งงัน สายตาอ่านยากและไม่เคยอ่านได้สักครั้ง

 

เสมือนมีเพียงเขาที่ควานหาสิ่งต่างๆ ในดวงตาของฉันได้เพียงคนเดียว

 

รอยบางอย่างที่ฉายชัดจนเขาต้องขมวดคิ้วเป็นปม...รอยความโกรธเกลียดในดวงตาฉันนี่ไง!

 

“เกลียด...” เจ้าของใบหน้านิ่งโน้มลงมาใกล้จนริมฝีปากเราสัมผัสกันบางเบา

 

ทว่าก็เกิดการสั่นไหวรุนแรงให้เส้นเลือดใต้ผิวหนัง ร้อนจนแทบปริแตกให้ได้ ริมฝีปากเขากระซิบบอกความรู้สึกที่เหมือนกันกับฉัน “เกลียดเหมือนกัน”

 

“เกลียดก็ปล่อย” เรารู้สึกเหมือนกันไง เกลียดกันอย่างไม่ต้องสงสัยอะไร แต่ทำไมหัวใจถึงรู้สึกหวิวแปลกประหลาดแบบนี้ “เกลียดก็อย่าแตะ อย่า...”

 

ราวกับฉันปล่อยให้คอปเปอร์เข้ามามีอิทธิพลต่อความรู้สึกมากจนเกินไป

 

อย่าทำให้ฉันกลายเป็นคนแบบนี้

 

“แต่...” คอปเปอร์จุดคำพูดไว้แค่นั้น

 

ก่อนฝ่ามือที่บีบปลายคางฉันจะเพิ่มแรงบังคับให้ริมฝีปากฉันเผยอขึ้นอย่างบ้าอำนาจ เราสบตากันในความมืด สีหน้าของเขาเป็นแบบไหนฉันเองก็ไม่รู้

 

ก่อนเขาจะประกบริมฝีปากลงมาในวินาทีนั้น

 

“อื้อ!” ปากฉันเผยอตามแรงบีบรัดทำให้เขาสอดเรียวลิ้นเข้ามาในโพรงปากตวัดไล่ต้อนอย่างร้ายกาจ บดเคล้าริมฝีปากลงมาลึกซึ้งและชวนให้หัวใจปวดหน่วงชอบกล

 

แปลบ!

 

ปลายลิ้นของเราแตะกันในวินาทีหนึ่ง

 

พลันทั้งร่างก็ปวดหนึบคล้ายมีกระแสไฟฟ้าล้านโวลต์ไหลวนในเส้นเลือด ปลายลิ้นชาด้านเรารสจูบอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเป็นแปรเปลี่ยนเป็นเร้าร้อนและดิบเถื่อน กดริมฝีปากย้ำหนักจนปวดแปลบ

 

“อึก อื้อ!” ปรับองศาใบหน้ามอบความรู้สึกหวิวในอกอย่างมาก เขาผละริมฝีปากออกไปไม่ถึงวินาทีก็บดจูบร้อนลงมาอีกครั้งทั้งที่ฉันยังไม่ทันได้หายใจหายคอดี

 

ปึก!

 

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ข้อมือเป็นอิสระ

 

รู้ตัวอีกทีตอนฝ่ามือหนาอีกข้างของเขากำลังสอดประสานเรียวนิ้วกับฝ่ามือฉัน ออกแรงบีบเป็นจังหวะคล้ายกำลังขอร้องอะไรสักอย่างที่ฉันไม่เข้าใจ

 

“อึก อะ ออก...ออกไป” สารเลวคอปเปอร์ผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ไม่วายใช้ฟันคมขบกัดริมฝีปากล่างฉันแผ่วๆ สร้างความวาบหวามให้ฉันไม่น้อย

 

แล้วก็ไม่รู้ว่าทำไมฝ่ามืออีกข้างถึงได้จิกค้างอยู่ที่ตอนคอของเขาไม่ขยับไปไหน

 

“...” นอกจากไม่ทำตามยังหายใจรดใบหน้ากันอีก

 

“เลิกทำเลวๆ กับฉันสักทีคอปเปอร์” ฝ่ามือข้างนั้นยังคงสอดประสานกันทุกนิ้ว แม้อยากจะสะบัดออกแค่ไหนก็ถูกเขากุมอำนาจไว้ได้หมด

 

ไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไร ผลักเขาออกยังไง ทำอะไรไม่ได้สักอย่างเลย สมองกำลังสั่งการอย่างหนึ่ง แต่ร่างกายกำลังทำอีกอย่างหนึ่งไม่มีผิด

 

“...” มีแค่เสียงลมหายใจถี่แรงจากเขาเท่าไหร่

 

“อะ อ๊ะ” ไม่ตอบแต่กลับดูดเม้มผิวเนื้อตรงไหปลาร้าสร้างความปลาบแปลบจนฉันต้องนิ่วหน้า ริมฝีปากที่เคยเย็นชืดตอนนี้มันร้อนจนแทบไหม้ผิวฉันเลยก็ว่าได้

 

เขาเลื่อนมันไปสร้างความปั่นป่วนตามผิวกายสะเปะสะปะอย่างน่าโมโห

 

ทำยังไงดี ร่างกายฉันมันร้อนขึ้นอย่างไม่อาจหักห้ามได้เลย

 

เป็นอะไรไปแบล็ค...ตั้งสติสิ!

 

หมับ!

 

“ยะ อย่า” ครางห้ามเสียงแผ่ว รีบตะครุบฝ่ามือร้อนที่กำลังเลิกชายเสื้อของฉันขึ้นมาถึงหน้าอกอย่างตกใจ หากคอปเปอร์ก็ยังไม่หยุดสร้างรอยสีเข้มไปทั่วหน้าท้องของฉัน เกลียดเสียงครางของตัวเองด้วย “อย่าทำ...บะแบบ อื้อ”

 

แบบนี้ไม่ดีเลย เราเกลียดกันนะ ฉันห้ามเขาอยู่ ทำไมถึงไม่หยุดล่ะ หยุดสิ!

 

“...” กี่ครั้งแล้วที่เขาทำเพียงแค่มองฉันในความมืด

 

ไม่สนใจคำห้ามปราม จรดริมฝีปากร้อนจะระนาบกับผิวเนื้อไปทุกที่ที่เขาสามารถจะนำพาริมฝีปากไปได้อย่างถือสิทธิ์

 

“แฮ่ก” ฉันหอบหายใจหนักขึ้นขณะคอปเปอร์ลากริมฝีปากลงต่ำเข้าขั้นอันตราย

 

เขาวุ่นวายอยู่กับกระดุมกางเกงสักพักก่อนจะจัดการใช้ปากปลดกระดุมและกระชากลงไปถึงหัวเข่าอย่างรวดเร็ว

 

มะ ไม่ได้นะ แบบนั้อันตรายเกินไปละ แล้ว

 

“คะ คอป...อื้อ!” เผลอครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เดือดร้อนต้องรีบยกฝ่ามือข้างที่ตรึงมือหนาเอาไว้ขึ้นปิดปากตัวเองเพราะกลัวจะส่งเสียงน่าอายออกไปอีก

 

ความปลาบแปลบในต้นขาด้านในทำให้อยากหุบขาหนีแต่ก็ทำไม่ได้

 

ยิ่งคอปเปอร์พรมจูบผ่านเนื้อผ้าตัวบางของอันเดอร์แวร์ ท้องบิดมวนแปลกประหลาด ปลายเท้าก็จิกกับเตียงด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้

 

ไม่รู้ว่ามันคืออะไร ความรู้สึกร้อนจนแทบทนไม่ไหวแบบนี้น่ะ

 

“อะ” ฉันกัดริมฝีปากตัวเองแน่นมาก คอปเปอร์ยังร้ายกาจกับฉันไม่หยุด

 

เขาจัดการปลดเปลื้องอาภรณ์ตัวจิ๋วให้พ้นทางโดยที่ฉันขยับร่างกายไปไหนไม่ได้เลย เสมือนร่างกายนี้ฟังคำสั่งของเขายังไงยังงั้น

 

ราวกับฉันศูนย์เสียความเป็นตัวเองให้เขาไป...

 

...ตั้งแต่คืนนั้น...

 

“ยะ อย่าทำ” ภาพเหตุการณ์ยังตามหลอกหลอนไม่หยุด ความหวาดกลัวทำให้ร่างกายฉันสั่นไหว ส่ายหน้าไปมาจนเส้นผมสยายกระจาย ขอบตาร้อนผ่าวอย่างไม่อาจหักห้ามได้ “คอป อย่า...ขอร้อง”

 

แทบพูดไม่เป็นศัพท์ด้วยซ้ำ

 

“...” สายตายังจับจ้องการกระทำของคนตัวสูงทุกวินาที

 

เขาเพิกเฉย เมินคำพูดฉัน ดึงฝ่ามือที่ประสานกันออกไป จับเรียวขาทั้งสองข้างของฉันพาดบ่าแกร่ง ล็อกข้อเข่าด้วยท่อนแขนแน่นหนาอย่างเอาแต่ใจ

 

ก่อนฉันจะเพิกตาโพรงด้วยความตื่นตระหนกสุดชีวิต!

 

เฮือก!!

 

“อื้อ!” เขาฝังใบหน้าลงใจกลางร่างกาย

 


--CUT--

 

รายละเอียดการพรีออเดอร์
http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=576647&chapter=28

 






 






[01/05/14]
อีคอปเปอร์! กรีดร้องทำไมทำกับหนูแบล็คของฉันแบบนี้! -..-
อะหือ...มาอัพช้า แต่ฉากนี้จะให้อภัยเค้ามั้ยนะตัวเอง ?
ถ้างอนกันตอนหน้ามาช้าอีกนะ -^-
ฮ่าๆ ยังไงดี ตอนหน้ายังไงดี แม่ยกดราก้อนต้องรอไปก่อนแล้วอ่าาาาา
ขอให้คอปเปอร์กินแบล็คอีกหน่อยเน๊อะ อิอิ

เม้นท์ + โหวตมาเลยมา!



FANPAGE : indy_swag

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,482 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #3479 bOnot (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 10:18
    ตอนนี้อินมากอะ55-.-
    #3,479
    0
  2. #3304 T--dZ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2557 / 02:08
    ดีจ้าาา

    แฟนนิยายหน้าใหม่

    เพิ่งได้เข้ากรุ๊ปไปอ่าน40เปอร์เซ็นต์ที่เหลืออ ฟิ๊นนนฟินนน >////<

    เข้าใจไหมว่าตั้งแต่เริ่มเรื่องมาก็ตีกัน จะฆ่ากันตายตลอด  พอมาตอนนี้สิ ท่าทีเปลี่ยนไปขนาดนี้ เขินสืค้าาา

    ปล.อิคอปทำไมนางดูเชี่ยว และคล่องเชียวนะ หึหึ
    #3,304
    0
  3. #3239 ginger so cute (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 17:30
    ต่อจ้า
    #3,239
    0
  4. #2682 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กันยายน 2557 / 19:01
    รอคอปจร้าาาาา
    #2,682
    0
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #2632 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2557 / 22:58
    เจืมรอคอปจร้า
    #2,632
    0
  7. #2356 นภัสสร พัดชา (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 23:58
    สงสารแบ็ลคจัง
    #2,356
    0
  8. #2082 netnapa pluemjit (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2557 / 01:47
    คอปเปอร์กิน black อ่ะ
    #2,082
    0
  9. #2055 ranot (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 18:54
    เลวเท่าไหร่ไม่รู้ รู้แต่ว่าอิมเมจหล่อมาก
    #2,055
    0
  10. #2054 ranot (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 18:54
    เลวเท่าไหร่ไม่รู้ รู้แต่ว่าอิมเมจหล่อมาก
    #2,054
    0
  11. #1944 soulmuk (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 17:52
    ทำไมชอบฉากนี้-///////- ดูเป็นคนหื่นยังไงก็ไม่รู้ ชอบตอนคอปเปอร์เป็นเเบบนี้ เร้าใจดี
    #1,944
    0
  12. #1919 Tinkerbell 'exo' (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 23:10
    รอนะคะ
    #1,919
    0
  13. #1834 IJLJ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 20:41
    เล่นขอแบบซึ่งๆหน้าเลย ฮ่าๆๆ นายแน่จริง
    #1,834
    0
  14. วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 18:43
    สนุกมากค่ะ ตามมาจากจี เบิน แต่ไม่ทันบทส่งท้าย ไรท์ช่วยอัพใหม่ให้อ่านหน่อยนะคะ ฮืออออออออออออ
    #1,829
    0
  15. #1772 Liliez (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 22:57
    เอารูปปรากฎการแบล็คตาสีเลือดมาฝากค่ะ ลองเข้าไปดูเถอะน้ะค้ะ พลีสสสส~ >>>http://www.wallsave.com/wallpaper/1920x1080/hyuna-kim-volume-up-558872.html อยากให้เอาไปใช้เป้นภาพประกอบจัง55 ไม่รุ้แบล็คจะยังตาสีเลือดอีกรึป่าวเนอะ ชอบนางจังแรงดี>.
    #1,772
    0
  16. #1771 Em_yepper (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 17:55
    รอออค่าา
    #1,771
    0
  17. #1770 AMiLeeN (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 12:38
    โอ๊ยยยยยยยยยยยยย
    ค้างงงงง
    #1,770
    0
  18. #1769 Liliez (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 16:22
    อัพตอนต่อไปเร็วๆน้ะค้ะเป้นกำลังใจให้ ขอแบบด่วนๆน้า ทรมานนน T^T เร็วๆน้ะค้ะ แอบเชียร์ให้ดราก้อนเป้นพระเอกเบาๆ55 อยากจะรุ้ว่าแบล็คจะรักคอปได้อย่างไร>.< ไฟท์ติ้งค่ะไรท์ อัพเร็วๆเน้อ~
    #1,769
    0
  19. #1767 Benettaaiiria (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 00:30
    คอปเปอร์.. -A-;;
    #1,767
    0
  20. #1766 Reksew (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 22:54
    แอร้ยยยย
    #1,766
    0
  21. #1765 Meaw Iiz's (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 20:11
    คอปจัดการโล้ดด แอร๊ยยย ฟินง่ะ
    #1,765
    0
  22. #1764 คิโรเกะ คิโรกะ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 19:20
    มาอัพต่อเร็วๆนะคะ TT
    #1,764
    0
  23. #1763 Liliez (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 18:07
    ไรท์เตอร์จ๋าโปรดเข้าใจความรู้สึกรีดเดอร์หน่อยน้ะว่าการที่ไรท์เตอร์อัพช้ามันค้างแระทรมานแค่ไหร>.< ขอให้อัพเร็วๆน้ะค้ะเป้นกำลังใจให้ถึงที่สุด #FCคอปเปอร์ คิกคิก
    #1,763
    0
  24. #1762 ByChu (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 16:49
    ถอดเลยๆๆๆๆ 555
    #1,762
    0
  25. #1760 nami (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 15:12
    อ๊ายยยยยยยย

    ฟินอ่ะะะะะะะะะ
    #1,760
    0