「END」HELL BIGBANG ระเบิดรักซ่า(ส์) คนบ้าพันธุ์นรก

ตอนที่ 10 : Practice Round 8 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,932
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    14 ก.พ. 58




 




 

 

Practice Round 8






 

 

ฉันจะทำยังไงดี...มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ

 

คำถามเดิมวนอยู่ในหัวฉันซ้ำไปซ้ำมาอย่างไม่รู้จะจัดการกับคอปเปอร์อย่างไรดี เขาดื้อด้าน เอาแต่ใจ และเริ่มทำตัวสารเลวมากขึ้นไปทุกทีจนฉันตั้งรับไม่ไหว

 

ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าจะแก้แค้นเขาด้วยการสั่งข้าวผัดพริกให้ ไม่คิดว่าเขาจะกล้ายัดมันใส่ปากฉัน ใช่ ฉันทานเผ็ดไม่ได้เลย รู้สึกจะแพ้ด้วย...ก็เลยสลบไป

 

อยู่ใกล้หมอนี่ฉันสลบไปถึงสามครั้งแล้วนะ

 

แล้วคอปเปอร์เกิดบ้าอะไรขึ้นมาไม่รู้ ฉันตื่นมาก็พบว่าเขากำลังเปลือยท่อนบนแถมคร่อมร่างฉันอยู่ ซ้ำร้ายยังปลดกระดุมเสื้อฉันออกตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

 

ประเด็นคือตอนนี้หมอนี่กระชากบราเซียของฉันเหวี่ยงไปมุมไหนสักมุมแล้ว

 

บ้าชะมัด! ท่าทางคุกคามของคอปเปอร์ทำให้ฉันหวั่นใจอย่างมาก ใบหน้าคมคายเรียบนิ่ง ทว่าฉันกลับสัมผัสได้ถึงความคุกรุ่นและแววอันตรายได้อย่างชัดเจน

 

เขาเอาจริงแน่...

 

“ออกไปคอปเปอร์”

 

“...” เขาเพิกเฉยต่อคำพูดของฉัน ซ้ำร้ายยังจงใจบดเบียดแผงอกเปลือยเปล่าอันประกอบไปด้วยรอยสักอาร์ตๆ ลงกับหน้าอกเปลือยของฉันอย่างดื้อดึง

 

ไม่รู้ว่าผิวของฉันหรือของเขากำลังร้อนจัดกันแน่

 

ราวกับผิวฉันถูกน้ำกรดสาดลงมาบนเรือนร่างอย่างนั้นแหละ

 

ก้อนเนื้อใจอกข้างซ้ายเองก็เต้นระส่ำไม่เป็นท่า ความรู้สึกบ้าๆ ที่เริ่มบิดเบี้ยวไปจนไม่อาจบอกได้ว่ามันคืออะไรกำลังเล่นงานฉันอย่างเอาเรื่อง อะไรน่ะ...

 

“อย่าทำแบบนี้” อยากตะโกนใส่หน้าเขาให้รู้แล้วรู้รอด ทว่าเส้นเสียงฉันกลับเบาหวิวจนแทบไม่ได้ยิน

 

ฉันเหนื่อย ต้องมาปะทะกับเขาบ่อยเกินไปมันก็เหนื่อยนะ

 

“จะทำให้ลืมไม่ลงเลย” แล้วเขาก็พูดออกมาโดยไม่สนใจความรู้สึกของฉันสักนิด คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าเขาจะทำอะไร

 

ฉันโตแล้ว รู้ว่าสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่อันตรายแค่ไหน นั่นสิ แล้วฉันต้องทำยังไงถึงจะหลุดพ้นจากผู้ชายคนนี้สักที

 

“นายทำตัว ทรามเพื่อเรียกร้องความสนใจรึไง?” ถ้าถามว่าระหว่างความกลัวกับความโกรธอะไรมีมากกว่ากัน ตอบได้แบบไม่ต้องชั่งน้ำหนักเลยว่า...เกลียด!

 

“เลิก เสื่อมใส่ฉันสักนาทีมันจะตายมั้ย!

 

“ปลาหมอตายเพราะปาก เคยได้ยินมั้ย?” ฉันเริ่มหายใจไม่ออกเพราะเขาทิ้งน้ำหนักตาลงมามากขึ้น ข้อมือถูกพันธนาการเหนือหัวทำอะไรไม่ได้สักอย่าง

 

“...” นอกจากจ้องหน้าเขาอย่างโกรธแค้นเหมือนคนโง่

 

“ปากอย่างเธอ...ต้องตบด้วยปากฉัน” อย่าคิดว่าฉันไม่ทำอะไร ฉันทำแล้วไง ดิ้นจนเริ่มหมดแรง ตีขาไปมาจนถูกเขากดเอาไว้ด้วยเข่าทั้งสองข้าง

 

อยากตบหน้ามันอยู่หรอก ถ้ามือไม่ถูกตรึงน่ะ

 

“ปากอย่างนาย...ต้องตบด้วยส้นสูงฉัน” ทำไมเราต้องมาทะเลาะกันด้วยสภาพแบบนี้ด้วยก็ไม่รู้ “ของต่ำๆ มันเหมาะกับปากนายจริงๆ”

 

ฉันเบื่อ อยากออกไปจากที่นี่ ไม่อยากเห็นหน้าหมอนี่ เขาทำให้ฉันแย่ได้ตลอด

 

“แบบนี้ไอ้อะไรที่มันอยู่ต่ำบนตัวเธอ...ต้องโดนของต่ำๆ ของฉันกระแทกเหมือนกัน?”

 

“กึก อื้อ!” สิ้นคำพูดหยาบคายเขาก็กระแทกริมฝีปากลงมาด้วยความรุนแรง ฟันของคอปเปอร์กระแทกกับริมฝีปากล่างฉันจนปริแตกรับรู้ได้ถึงรสชาติเค็มปร่าได้อย่างชัดเจน “อึก...”

 

ริมฝีปากร้อนกดแนบหนักแน่นรุนแรง เขากดย้ำเรียวปากลงมาราวกับต้องการดูดกลืนคำพูดของฉันยังไงยังงั้น

 

ไม่สิ ความรู้สึกเหมือนฉันกำลังจะถูกเขาดูดกลืนเข้าไปทั้งตัวมากกว่า

 

อึดอัด หายใจไม่ออก ยิ่งออกแรงต้าน เขาก็ยิ่งทำตัวดื้อด้านด้วยการรุกหนักด้วยปลายลิ้นอย่างชำนาญ

 

“อะ อื้อ!” ฉันนิ่วหน้าอย่างเจ็บปวดริมฝีปาก

 

เนินนานกว่าอะไร...ริมฝีปากฉันยังถูกบดเคล้าหนักหน่วง

 

ลมหายใจร้อนกระตุกวูบหลายครั้ง คมเขี้ยวดุจแวมไพร์ของคอปเปอร์ลัดเลาะไปตามขอบริมฝีปากล่างสร้างความเจ็บแสบให้ฉันได้ดี

 

ฝ่ามือหนาข้างที่ไม่ได้พันธนาการข้อมือฉันเอาไว้ก็ลากไล้ไปตามสีข้างเนิบนาบ จนอ่อนตามร่างกายฉันลุกชันอย่างไม่อาจหักห้ามได้

 

“แฮ่กๆ อึก!” เกือบจะขาดอากาศหายใจตายเสียก่อน คอปเปอร์ก็ถอนริมฝีปากออกไปยังไม่ถึงห้าวินาทีก็ทำท่าจะบดเบียดริมฝีปากร้ายกาจนั่นลงมาอีกครั้ง

 

หากทว่า...

 

ฉันไม่มีทางยอมให้เขาเอาแต่ใจมากไปกว่านี้อีกแล้ว

 

กึก!

 

“ฉิบ!” กัดริมฝีปากล่างของเขาในวินาทีที่กำลังจะประกบลงมาอีกครั้งอย่างแรง

 

“...” ฉันไม่ได้พูดอะไร หอบหายใจเงียบๆ โฟกัสสายตาที่มุมปากบางของเขานิ่ง ก่อนจะกระตุกยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ

 

มุมปากของคอปเปอร์มีเลือดไหลซึมออกมาจากการกัดของฉันเมื่อครู่ แน่นอนว่าฉันกัดไปแบบไม่ออมแรงเลย จึงสร้างบาดแผลให้คนตัวสูงได้ไม่ยาก คอปเปอร์หรี่ตาสายมองฉันเหมือนกำลังคาดโทษยังไงยังงั้น

 

แต่ฉันไม่กลัวหรอก เหยียดยิ้มใส่เขาเป็นการสำทับอีกต่างหาก

 

“ฉันเจ็บ เธอก็ต้องเจ็บ”

 

น้ำเสียงดุดันของเขาทำให้ขนอ่อนตามร่างกายลุกชันไปหมด

 

“อะ...” ริมฝีปากที่เคยเย็นชืด ไม่รู้ว่าแปรเปลี่ยนเป็นร้อนจัดตั้งแต่เมื่อไหร่ กำลังครอบครองใจกลางทรวงอกของฉันอย่างถือสิทธิ์ คอปเปอร์ปล่อยมือออกจากข้อมือฉัน

 

“เฮือก!” หมัดถูกยกข้างไว้บนอากาศในวินาทีนั้น

 

คอปเปอร์ทำให้ร่างกายฉันสะท้านกับการดูดดึงของเขาอย่างไม่น่าให้อภัย ความรู้สึกแปลกประหลาดทำให้ฉันเผลอแอ่นอกขึ้นรับสัมผัสจากริมฝีปากร้อนจัดนั่น

 

โพรงปากร้อนชื้นกับเรียวลิ้นที่ละเลงอยู่บนยอดทรวงอกสร้างความปั่นป่วนให้ฉันอย่างมาก มากจนต้องกัดริมฝีปากตัวเองซ้ำๆ แล้วกำมือค้างไว้เหมือนคนโง่เง่า

 

อะไรน่ะ ความรู้สึกแบบนี้...

 

“...”

 

“หยุดทำ...แบบนี้” เสียงริมฝีปากดูดดึงทรวงอกดังอยู่ในหู พลันเลือดร้อนก็ตีรวนขึ้นมาที่พวงแก้มจนร้อนผ่าว

 

ริมฝีปากสั่งให้เขาหยุด แต่เขากลับทำให้สิ่งที่ฉันต้องผวาเกร็งมากยิ่งขึ้น ด้วยการกดแนบริมฝีปากต่ำลงไป ดูดเม้มสร้างความเจ็บแปลบและรอยแดงเป็นจ้ำไปทั่ว

 

ตั้งแต่เนินอก หน้าท้องแบนราบ ลามไปถึงต้นขาด้านในกระโปรงสีดำ...

 

ฉันกลั้นหายใจในวินาทีนั้น

 

พลั่ก!

 

x!” เสียงสบถดังขึ้นทันที

 

หลังจากที่ฉันกลั้นใจยกเท้าถีบยอดหน้าคอปเปอร์ในตอนที่เขากำลังย่ามใจกับร่างกายของฉัน คิดว่าฉันต้องใช้ความกล้ามากแค่ไหนกว่าจะรวมรวบสติของตัวเองได้

 

ให้ตาย! ความรู้สึกแปลกๆ พวกนั้นมันคืออะไร หัวใจมัน...

 

“อะ โอ้ย!” ทว่าก่อนที่ฉันจะได้ทำอะไร

 

คนถูกถีบกระเด็นก็โถมขึ้นมาคร่อมทับร่างฉันอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

 

“เก๋ามากเหรอ ถึงได้เอาส้นตีนเหยียบหน้าฉัน...” เขากระชากต้นแขนของฉันด้วยความแรงในระดับที่เจ็บ กดเสียงต่ำรอดไรฟันอย่างน่ากลัว พลางมองฉันด้วยสายตาอ่านยาก

 

“เออ อยากโดนอีกมั้ยล่ะ!” กระชากเสียงอย่างเดือดดาล

 

ก่อนจะนิ่วหน้าเพราะรู้สึกเจ็บต้นแขนกว่าเดิม

 

ยิ่งฉันร้าย เขาก็ยิ่งแรง ไม่ว่าจะสาดวาจาแบบไหนกลับไป เขาก็เอาความกรุ่นโกรธระบายออกมาด้วยการทำร้ายร่างกายฉันเสมอ

 

ฉันจึงกัดริมฝีปากตัวเองกลั้นความเจ็บเอาไว้ พยายามผลักอกเขาครั้งแล้วครั้งเล่าแต่มันก็ไม่ถอยห่างไปไหนเลย จนต้องเปลี่ยนมากรีดเล็บลงไปแทน

 

“อยากเจ็บ...ก็จัดให้”

 

“ดะ เดี๋ยว!” กรอบตาฉันเบิกโพรงกว้าง รับรู้ได้ว่ามีบางอย่างกำลังเสียดสีกับต้นขาด้านในของฉันผ่านกางเกงนักเรียนของคนเบื้องบน

 

ใบหน้าคมคายลดต่ำลงไปอยู่ตรงร่องอกฉัน ฝ่ามือเขากำลังถลกกระโปรงของฉันขึ้นอย่างอุกอาจ เพราะแบบนั้นฉันถึงกำเรือนผมสีทองของเขาเอาไว้แน่น

 

กึก!

 

แล้วกระชากสุดแรงจนใบหน้าคอปเปอร์ขึ้นมาอยู่ในระดับเดียวกัน

 

“...” ลมหายใจร้อนเป่ารดปลายจมูกถี่แรง ไม่รู้ว่าคอปเปอร์กำลังโกรธหรืออะไร แต่ฉันไม่โอเคมากกับท่าทางของเราในตอนนี้

 

ถ้าฉันหยุดเขาไม่ได้จะต้องเกิดเรื่องบัดซบขึ้นแน่น ฉันไม่ยอมหรอก! แค่นี้ชีวิตก็เฮงซวยเพราะเขามากพอแล้ว

 

“ลุก!” ฉันสั่งเสียงเฉียบในวลีเดียว พร้อมกับกระชากเส้นผมเขาจนใบหน้าหล่อเหลาโคลงไปด้วย

 

“จะกระชากเพื่อ?”

 

“ฉันจะดึงให้หนังหัวหลุดติดมือเลย คอยดู” ฉันไม่ได้ดีแต่ขู่หรอกนะ

 

ฉันดึงผมเขาหลุดแน่ท่ายังไม่เลิกทำตัวห่ามๆ กับฉัน บอกตามตรงเลยว่าตอนนี้กำลังเหนื่อย เหนื่อยจนไม่อยากทำอะไรเลยด้วยซ้ำ

 

แต่ถ้าเขาไม่หยุดแล้วฉันจะทำยังไง แรงจะดิ้นให้หลุดก็ยังไม่มีเลย

 

“...” คนเบื้องบนไม่ตอบอะไร เรายังคงสบสายตากันอย่างไม่ยอมแพ้

 

เขาพ่นลมหายใจรดใบหน้าฉันคล้ายกำลังกวนประสาทไม่มีผิด และยังไม่ยอมขยับร่างกายไปไหนสักองศาเดียว ให้ตาย! ฉันจะทำยังไงกับผู้ชายคนนี้ดี

 

ตั้งแต่เจอกันเขาไม่ปล่อยให้ฉันมีชีวิตอยู่อย่างสงบสุขเลยสักวินาที

 

“...” พอเขาเงียบ ฉันก็เลยเงียบบ้าง แต่ก็ยังยื้อกันในท่วงท่าอันตรายเหมือนเดิม

 

“ไม่รู้เหรอ” เป็นคอปเปอร์ที่ทำลายสงครามประสาทลงก่อน เขากระซิบชิดริมฝีปากจนฉันต้องเม้มริมฝีปากตัวเองด้วยความรู้สึกอึดอัด นอนคุยในสภาพนี้มันไม่เวิร์กจริงๆ “ยิ่งดื้อด้าน...ยิ่งอยากเอาชนะ”

 

“โรคจิต”

 

“เวลาทำ อะไรๆจะได้ไม่ต้องออมแรงกันต่อไป” สิ้นน้ำเสียงดุดัน เขาก็กระชากฝ่ามือฉันออกจากหัวเขาในพริบตาเดียวด้วยสีหน้าราบเรียบ “นี่เธอไม่เคยจำ...”

 

“จำสิ” ริมฝีปากสวนกลับไปสั้นๆ อย่างคุกรุ่น “ฉันก็อยากให้นายจำเอาไว้...”

 

ยกฝ่ามือข้างเดิมทาบแก้มอุ่นของเขาแผ่วเบา มุมปากกระตุกยิ้มร้ายกาจไปด้วย หัวใจยังเต้นแรงอยู่ มันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเจ็บแปลบ

 

“...” คอปเปอร์เงียบ เหมือนกำลังรอฟันว่าฉันจะพล่ามอะไรออกมาอีก สายตาเขายังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉัน

 

“ฉันไม่นิยมเจ็บตัวฟรีเหมือนกัน!” จบประโยคในวินาทีนั้น

 

แกรก!

 

ฉันก็กางเล็บจิกข้างแก้มเขาแล้วข่วนเป็นทางยาวไปถึงต้นคออย่างแรง ผิวเนื้อของคนตัวสูงเกิดรอยแดงนูนเป็นทางยาวชัดเจน แถมยังมีเลือดซึมออกมาครบทั้งห้าแถวอีกต่างหาก แต่เดี๋ยวก่อน...แค่นี้มันยังไม่สาแก่ใจฉันหรอก

 

เพี๊ยะ!!

 

“สำหรับความสารเลวที่นายทำกับฉัน!” ตวัดหลังมือใส่ใบหน้าคมคายจนหันไปด้านข้าง บาดแผลที่มุมปากของเขาปริแตกมากกว่าเดิม เลือดสีแดงเข้มไหลจากมุมปากถึงปลายคาง

 

ก่อนจะหยดลงที่มุมปากของฉันในวินาทีต่อมา

 

ตึก

 

“...” ก้อนเนื้อใจอกกระตุกวูบอย่างไม่มีเหตุผล บังเอิญสบสายตากับเขาอย่างตรงไปตรงมาในวินาทีนั้นพอดี ใบหน้าเรียบเฉยไม่ได้บ่งบอกถึงความเจ็บปวด

 

หากทว่า เสี้ยววินาทีนั้นฉันก็ได้เห็นรอยบางอย่างในดวงตาคู่คมของเขา

 

นั่นมันอะไร...

 

ปังๆๆ!

 

เสียงทุบประตูห้องอย่างรุนแรงทำให้ฉันหลุดจากภวังค์ เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรงมองหน้าคนตัวสูงที่บัดนี้มันไม่มีอะไรอยู่เลย ดวงตากลับมาว่างเปล่าอีกครั้ง

 

และเรายังไม่ห่างกันสักวินาทีเดียว

 

อะไรคงไม่ร้ายเท่ากับไอ้สิ่งที่ฉันกำลังรู้สึกยังตามหลอกหลอนกันไม่เลิกรา

 

มีบางอย่างที่มันแข็งๆ กำลังเสียดสีกับต้นขาของฉัน ไม่อยากคาดเดาเลยว่ามันคืออะไร ให้ตาย อยู่ๆ ลำคอก็แห้งผากขึ้นมาเสียอย่างนั้น ฉันลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก จิกสายตามองคอปเปอร์อย่างโมโห

 

ช่วยลุกออกไปจากตัวกูสักทีเถอะ!

 

“ละ ลุก” ทำไมต้องเสียงสั่น ทำไมต้องร้อนรนหลบสายตาจากคอปเปอร์แบบนี้

 

บ้าฉิบ! ฉันไม่ชินกับอะไรแบบนี้เลยไง สีหน้าเฉยชาของคอปเปอร์ก็เริ่มแปลกไปนิดๆ แล้วด้วย ไม่รู้ว่าใบหน้าเขาซับสีแดงเพราะโดนตบหรืออะไรกันแน่

 

“ตอนนี้ก็ลุกอยู่”

 

ทว่าเขากลับตอบด้วยคำพูดสองแง่สองง่ามเนี่ยน่ะ

 

“...” เวรจริง! หัวใจฉันกำลังเต้นถี่แรงเหมือนจะระเบิดคาอกให้ได้เลย

 

“ไม่ตลก ออกไปจากตัวฉันสักที” พูดจบก็ต้องเม้มริมฝีปากแน่นกว่าเดิม

 

“ไม่อยากออก อยากไปฝากไว้...ในกายเธอ” เชื่อไหม เออ เชื่อเถอะ!

 

คอปเปอร์ทำให้ฉันไม่กล้าหันกลับไปสบตาเขาเลย แผ่นอกเราบดเบียดกันจนฉันกลัวว่าเขาจะได้ยินเสียงหัวใจของฉัน ไม่ชอบหมอนี่ในโหมดนี้เลยจริงๆ

 

โหดกว่านี้ยังรู้สึกดีกว่า

 

“หุบปาก!” สองมือยกขึ้นดันแผ่นอกให้ห่างอีกครั้ง ไม่รู้ว่าจะต้องทำสีหน้าแบบไหนดี ยิ่งเหลือบมาเห็นว่าคอปเปอร์กำลังกระตุกยิ้มจ้องหน้ากันในระยะประชิด

 

ฉันก็ยิ่งรู้สึกไม่ชินเข้าไปอีก

 

เมื่อกี้อะไร...ยิ้มเหรอ?

 

ปังๆๆ!

 

“ไอ้คอปเปอร์เปิดประตู!” เสียงคุ้นดังอยู่ข้างนอกไม่หยุด

 

“...” ทว่าเจ้าของห้องกลับยังนิ่งเหมือนไม่ใส่ใจ

 

“กูบอกให้เปิด!” ฉันเม้มริมฝีปากด้วยความรู้สึกอึดอัด ถูกทับนานจนหายใจไม่ออกจะตายอยู่แล้ว

 

“...”

 

“อย่าให้กูต้องพังเข้าไป มึงจะออกมาดีๆ มั้ยไอ้คอป!” คอปเปอร์ถอนหายใจออกมาแรงๆ นัยน์ตาคมจ้องมองมาไม่ละไปไหนเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

 

ก็คงหนีไม่พ้นเรื่องเลวๆ อีกนั่นแหละ!

 

จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูห้อง ส่วนฉันก็รีบตะครุบสาบเสื้อเข้าหากันปกปิดร่างกายเอาไว้ เมื่อกี้เห็นรอยที่เขาทำไว้บนเนินอก หน้าท้องเต็มไปหมด เขาทำให้ฉันเหมือนคนเป็นโรคร้ายไม่มีผิด

 

บ้าจริง! ถ้าบราวน์ไม่มาตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าฉันจะต้องเจอกับอะไรบ้าง ต่อไปจะประมาทหมอนี่ไม่ได้อีกแล้ว

 

เมื่อกี้น่ะ...เขาคิดจะปล้ำฉันจริงๆ ใช่ไหม!

 

“ทำเหี้ยไรอยู่” เส้นเสียงกดต่ำทำให้ฉันเผลอเกร็งตัว ลอบมองเหตุการณ์ตรงหน้าประตูเงียบๆ

 

คอปเปอร์ยืนหันหลังให้ฉันก็เลยไม่รู้ว่าเขากำลังทำสีหน้าแบบไหนอยู่ แต่สายตาของบราวน์ที่ชะโงกหน้าเข้ามามองน่ะ ทำให้ฉันอยากร้องไห้ออกมายังไงก็ไม่รู้

 

“คิดมั้ยว่ามันเริ่มจะมากเยอะไป”

 

หมับ!

 

“ไม่” เขาตอบกลับในวลีเดียวเหมือนคนไม่มีหัวใจ ทำให้บราวน์สถบคำหยาบออกมาแล้วกระชากคอคอปเปอร์ด้วยความรุนแรง

 

ฉันเผลอกลั้นหายใจไปด้วย ฝ่ามือกำสาบเสื้อเอาไว้แน่น อยากจะลุกออกไปแต่แข้งขามันแข็งไปหมด

 

“ยังไงยัยนั่นก็พี่กู” บราวน์ขบกรามแน่นจนฉันได้ยินเสียง กรอดดังลอดออกมา

 

“แล้วไง” ทว่าคอปเปอร์กลับไม่ใส่ใจอีก สีหน้าของเขาก็คงจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรเหมือนคำพูดนั่นแหละ

 

“ถ้ามันมากไป...กูก็ยอมไม่ได้เหมือนกันไง” จบคำพูดหนักแน่นในวินาทีนั้น

 

พึ่บ!

 

“อ๊ะ!” บราวน์เดินกระแทกไหล่คอปเปอร์เข้ามาในห้อง

 

ก่อนจะรวบตัวฉันขึ้นอุ้มในวงแขนแกร่ง ทำให้ฉันเอามือโอบรอบคอน้องชายตัวสัญชาตญาณ เขาหลุบตามองฉันด้วยสายตาอ่านยาก

 

ก่อนจะลากไปหยุดที่ผิวเนื้อที่โผล่พ้นสาบเสื้อ

 

“อย่ามอง...” ฉันสั่งเสียงเครือ

 

“เวรจริง” คนตัวสูงสบถเสียงเบา เหลือบสายตาขึ้นไปมองเพื่อนตัวเองอย่างไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

 

ฉันเองก็เงียบไป ความเจ็บแสบที่ริมฝีปากกับรสเลือดของคอปเปอร์ ทำให้เผลอจิกเล็บเข้ากับต้นคอบราวน์ระบายความอึดอัดในอก

 

สองเท้าของเขาเดินผ่านร่างคอปเปอร์ที่ยืนอยู่หน้าประตูอย่างไม่เกรงกลัว สีหน้าของบราวน์ตอนนี้น่ากลัวจนไม่รู้จะบรรยายอย่างไรดี

 

เขากำลังโกรธ...และดูเหมือนจะโกรธมากด้วย

 

ก่อนไปก็หันมากดเสียงต่ำพูดกับเพื่อตัวเองอีกครั้ง

 

“กูเคยคิดว่ามึงมีเหตุผลมากกว่านี้” ฉันไม่รู้ว่าคอปเปอร์ทำหน้าแบบไหน

 

ฉันไม่ได้มองอะไรอีกเลย เอาแต่ซุกหน้ากับอกอุ่นของบราวน์แล้วกลั้นน้ำตาเอาไว้ จู่ๆ ก็อยากร้องไห้...

 

ไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าจะร้องไห้ทำไม

 

แต่ฉันเหนื่อยกับการถูกคอปเปอร์ทำร้ายแล้วว่ะ

 

“เหตุผลกู...มึงก็รู้” คำพูดของคอปเปอร์ทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นไปมองเขา ก่อนจะสะดุ้งเมื่อพบกว่าเขามองฉันอยู่ก่อนแล้ว มองด้วยสายตาบีบคั้น เต็มไปด้วยความกดดันมหาศาล

 

 ฉันจิกเล็บลงต้นคอบราวน์มากขึ้นเมื่อรับรู้ได้ถึงความอึดอัดพวกนั้น และยังคงไม่เข้าใจความคิดของผู้ชายคนนี้อยู่ดี

 

“...” บราวน์ไม่ได้ตอบอะไร

 

เขาหลุบสายตามองฉันเหมือนอยากจะบอกว่า ทำอะไรไม่ได้ก่อนจะอุ้มฉันเดินผ่านร่างคอปเปอร์ไป โดยที่สายตาของฉันกับเขายังจ้องสบกันอยู่

 

และริมฝีปากบางก็ขยับ จับใจความได้ว่า...

 

“มันยังไม่จบ”

 

 

 

 


 



"I'LL KILL YOU BABY"




21/03/14
เม้นท์ + โหวตให้กำลังใจเค้าด้วยเน้อ

 




  


 




 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,482 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #3388 Sirigon So Kongto (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 12:55
    เกียดคอแล้ว ใจร้ายสงสารแบล็คอ่ะ
    #3,388
    0
  3. #2629 chibi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2557 / 13:20
    คอปเปอร์ฟิวส์ขาดซะแล้ว
    #2,629
    0
  4. #2322 MeMorieSLovEYoU (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2557 / 09:13
    แบล็คไปทำอะไรไว้ก่อนหน้านี้!!!
    #2,322
    0
  5. #2216 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2557 / 23:14
    สงสารทั้งคู่อ่ะ
    #2,216
    0
  6. #1475 Benettaaiiria (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 17:53
    นึกไม่ออกว่าจะรักกันยังไง 55555555 อีกคนก็ร้อน อีกคนก็ร้าย สงสารแบล็ค T T
    #1,475
    0
  7. #1468 Puzzles (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 14:49
    รอออออออออออออออ
    #1,468
    0
  8. #1456 ICCube (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 12:27
    รอดูว่ามันจะรักกันยังไง 555
    #1,456
    0
  9. #1455 KARNMELODY (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 00:32
    รอออออออ อยู่น๊า
    คิดถึงเฮียคอป
    #1,455
    0
  10. #1453 Gu Will Tanyarat In-chot (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 10:32
    เลว คำนี้ยกให้นาย คอปเปอร์ โง่ คำนี้ยกให้เธอ แบล็ค
    #1,453
    0
  11. #1452 ByChu (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 00:03
    คอปเปอร์ จิตใจนายทำด้วยอะไรเนี่ย โหดไปมั้ยยยยยย
    #1,452
    0
  12. #1450 ATOMMii'z V.i.P (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 03:33
    ทำจนกว่าจะพอใจ!!! โหดไปมั้ยค่ะ คุณคอปเปอร์?
    #1,450
    0
  13. #1449 bellbenyani (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 21:47
    คอปเปอร์ใจเย็นน่ะ
    อย่ารุนแรง555
    #1,449
    0
  14. #1448 Parinda Sonsuphap (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 00:31
    แบล็คเจ็บแทนนนน รักกันไวๆนะ55555 สงสาร><
    #1,448
    0
  15. #1447 winter_sky (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 22:47
    จะเจออะไรอีกเนี้ย??

    สงสารแบล็คอ่ะ
    #1,447
    0
  16. #1446 ponly55 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 15:18
    เจิมๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,446
    0
  17. #1445 TaiTai (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 13:27
    เบาๆก็ได้มั้งคอปเปอร์
    สงสารแบล็คอ่ะ
    #1,445
    0
  18. #1442 † FuNe ~ Real † (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 23:47
    สงสรแบล็คจัง พระเอกเราเลวไปแล้ว
    #1,442
    0
  19. #1440 nasung (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 11:06
    หนุกง่ะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ
    #1,440
    0
  20. #1439 ATOMMii'z V.i.P (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 02:16
    SM มาโหดนะเนี่ยตอนนี่้
    คอปเปอร์นายจัดเต็มไปป่าว เอ้ะ รึ ไม่เต็ม 555
    แบล็คอดีตเธอไปเผ่าบ้านคอปเปอร์มันป่าว มันถึงแค้น คิๆ
    #1,439
    0
  21. #1438 IS LOVE GDRGN (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 23:56
    กรี๊ดดดด  สนุกอ่ะ  ขอบคุนนะค่ะ
    #1,438
    0
  22. #1437 minmeen (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 23:07
    สงสารนางเอกอ่ะ ทำไมคอปเปอร์นิสัยอย่างนี้อ่ะ ><'
    #1,437
    0
  23. #1436 peanutsui (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 17:00
    แบล็คผิดตรงไหนวะ ถ้าคอปเปอร์ไม่เข้าไปมาหาเรื่องก่อนมันจะเป็นอย่างงี้อ่อวะ ตอบดิ. อินจัด5555
    #1,436
    0
  24. #1435 เจ้าหญิงอมยิ้มม (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 10:52
    เลวมากคอปเปอร์
    #1,435
    0
  25. #1434 ByChu (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 23:38
    เห้ย ไมทำงี้วะคอปเปอร์
    แบล๊คลองอยุ่เฉยๆสิ ลองทำเปนไม่รุจัก
    ไม่ต้องคุย ไม่ต้องเจอหน้าคอปเปอร์สิ
    คอปเปอร์จะทำไง
    #1,434
    0