ผมง่วง... ผมมาทวงหมอนผมคืน zZ

ตอนที่ 8 : [7] ห ม อ น ใ บ เ ดิ ม [25%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,279
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 122 ครั้ง
    13 ธ.ค. 62

[YAOI] ผมง่วง... ผมมาทวงหมอนผมคืน zZ

Presented by noksinsn

[หมายเหตุ*: เรื่องนี้เน้นบรรยายเยอะหน่อยนะคะ]


 




แย่กว่าที่คิด...

แพลนเที่ยวเกาหลีวันที่สามล่มไม่เป็นท่า

ด้วยสภาพร่างกายและสภาพจิตใจตอนนี้ ผมไม่พร้อมจะออกไปไหนทั้งนั้น จำได้ว่าพอพี่เฟิร์สหันหลังเดินออกไปจากห้อง ผมก็เอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด ร้องหนักจนผล็อยหลับไป สะดุ้งตื่นขึ้นมาตอนบ่ายโมงกว่า ๆ

ทว่าก็ยังเอาแต่นอนมองเพดานนิ่งอยู่อย่างนั้น สองมือกอดหมอนเน่าแนบอก บางส่วนของหมอนเปียกชื้นจากรอยน้ำตาไม่ต่างจากคราบที่หลงเหลือบนใบหน้า 

ไม่ต้องส่งกระจกก็รู้ ตาผมคงบวมปูดน่าเกลียด ตอนนี้มันแทบจะลืมไม่ขึ้น หัวก็หนักอึ้ง คิดอะไรไม่ออก เส้นเลือดใต้ขมับที่กำลังเต้นตุบ ๆ กำลังทำให้ผมคลื่นไส้

ร้องไห้จนอ้วกก็เคยมาแล้ว ครั้งนี้ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง

ฮึก...

พลันกัดริมฝีปากปริแตกเข้าหากัน กลั้นก้อนสะอื้นที่ตีตื้น 

แค่หลับตาภาพทุกอย่างก็ฉายชัด รอยยิ้มอ่อนโยนแต่แสนเศร้าที่เขาทิ้งไว้ให้ แผ่นหลังกว้างที่เดินห่างออกไป ไหล่แกร่งที่สั่นไหวไม่ไหวต่างร่างกายและจิตใจของเราทั้งคู่

ผมคงทำให้เขาโกรธ

หรือไม่... เขาก็อาจจะเกลียดผมไปแล้ว

มันก็สมควร กับคนใจร้ายอย่างผม

ถ้าจะเกลียด ถ้าพี่เฟิร์สรู้สึกอย่างนั้น ผมก็คง...

ก๊อก ๆ ๆ

ในตอนที่ความรู้สึกค่อย ๆ จมดิ่งโดยไม่รู้ตัว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นฉุดสติ 

ผมกะพริบตาไล่ความชื้น ยกมือปาดมันจากแก้มออกลวก ๆ ดันตัวขึ้นจากเตียงเชื่องช้า ผมนิ่วหน้ากับความปวดหนึบที่ศีรษะ กระบอกตาปวดร้าว แถมยังคัดจมูกจนหายใจลำบาก สมองเบลอจนไม่ทันได้ประมวลผลหรือสงสัยว่าใครเป็นคนมาเคาะประตูในเวลาแบบนี้

รู้ตัวอีกทีก็เดินลอย ๆ มาหยุดตรงหน้าประตูพร้อมกับหมอนเน่า

แกรก...

พี่เฟิร์ส

ใจผมกระตุก ก่อนจะเต้นแรงขึ้นจนน่ากลัว

ผมไม่ได้คาดคิด ไม่กล้าแม้แต่จะคาดหวัง

“คะ คุณ...”

ว่าเขาจะกลับมาหากันอีกครั้ง

เจ้าของร่างสูงยืนตระง่านตรงหน้า จ้องผมด้วยสายตาเรียบนิ่งอ่านยากเหมือนตอนเราเจอกันวันแรก 

ไร้คำพูด นัยน์ตาสีถ่านคู่คมจับจ้องกันไม่วางสายตา ลากสำรวจไปทั่วใบหน้า ทอดมองดวงตาบวมเป่ง ริมฝีปากแตกยับที่กำลังขบเข้าหากันของผม จ้องนิ่งจนผมเผลอคลายแรงกัด

เป็นผมที่ต้องหลุบตาลงมองปลายเท้าเพราะสู้สายตาเขาไม่ไหว

เขาทำให้ผมกลายเป็นคนโง่เง่าที่หาเส้นเสียงตัวเองไม่เจอ ได้แต่ยืนก้มหน้า ปล่อยน้ำตาหยดลงพื้นเหมือนเด็ก ๆ มือที่กอดหมอนเน่าเกร็งเครียด สั่นระริก 

สั่น... เหมือนร่างกายและหัวใจของผมในเวลานี้

มีอะไรมากมายที่อยากจะพูด แต่มันกลับจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ

“หยุดร้อง”

“ฮึก” ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ 

ผมพยายามกลั้นก้อนสะอื้นจนตัวสั่น ไม่ได้อยากร้องไห้ แต่ก็ไม่รู้จะหยุดน้ำตาตัวเองยังไง ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ ความรู้สึกมากมายตีรวนขึ้นมาในอกพร้อมกัน มันอึดอัดจนหายใจไม่ออก

ทั้งที่เขาจะไม่กลับมาก็ได้ แต่เขาก็มา

ถ้าจะใจร้าย”

“...” คนตัวโตพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบระคนเย็นชา พานให้ลมหายใจคนฟังสะดุด

“ก็อย่าร้องไห้ให้เห็น”

“พะ พี่...” ผมผวาเฮือก ครางเรียกแต่เสียงกลับอยู่ในลำคอ เบาจนไม่คิดว่าเขาจะได้ยิน ร่างกายพลันเย็นวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าตอนเห็นว่าคนตรงหน้าเริ่มขยับตัว คล้ายกับเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ

แวบหนึ่ง ผมคิดว่าพี่เฟิร์สจะทิ้งผมไว้เหมือนเมื่อเช้า

ผมเกือบจะเอื้อมมือออกไปดึงเขาไว้อยู่แล้ว

ทั้งที่ต่อให้เขาจะทำแบบนั้นจริง ผมก็ไม่มีสิทธิ์ห้ามหรือเรียกร้อง

แต่ไม่ใช่... คนตัวโตไม่ได้หันหลังแล้วเดินจากไป แต่กลับเบี่ยงตัวเดินแทรกเข้ามาในห้องอย่างถือสิทธิ์ท่ามกลางความสับสนมึนงงของผม งงจนหัวคิ้วขมวดเข้าหากัน น้ำตาก็พลันหยุดไหล ด้วยคิดว่าเขาน่าจะโกรธ 

แต่พอหันกลับมามองคนที่เดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ครัวเล็ก ๆ ของห้องก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าเขาหิ้วถุงอะไรสักอย่างติดมือมาด้วย

ไม่รู้เหมือนกันว่าผมปิดประตูห้องไปตอนไหน

รู้ตัวอีกทีก็มายืนบื้อตรงหน้าเคาน์เตอร์ครัว มองอีกฝ่ายหยิบของในถุงออกมาวาง

“หิวหรือเปล่า” โทนเสียงทุ้มแหบต่ำที่เอ่ยถามอ่อนลงหลายส่วน ผมไม่เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังทำสีหน้ายังไงเพราะเขาก้มไปหยิบถ้วยชามขึ้นมาวางเรียงกัน 

พอสังเกตอีกครั้งถึงได้รู้ว่ามันคือของกินทั้งนั้น

“...” ผมหาเสียงตัวเองไม่เจออีกครั้ง ได้แต่ยืนมองคนตัวโตจัดอาหารทั้งหมดใส่จานจนเรียบร้อย เขาเงยหน้ามองผมที่กำลังมองตามการเคลื่อนไหวครู่หนึ่ง ก่อนจะยกอาหารไปวางที่โต๊ะทานข้าวสำหรับสองคนตรงมุมห้อง

อาหารที่อีกคนซื้อมามีทั้งคิมบับ โอเด้ง ต๊อกบกกี แล้วก็บิบิมบับ

ข้าวยำเกาหลีที่ผมชอบ...

“มาทานข้าวครับ”

“ทำไม...”

“คุณไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า”

“ไม่ใช่” ผมพึมพำ ไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้ พลางเดินเข้าไปหาคนที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหารด้วยความสับสน เงยหน้าขึ้น มองสบนัยน์ตาสีถ่านอย่างไม่เข้าใจ “คุณ... ไม่โกรธผมเหรอ”

คนถูกถามไม่ได้ตอบกลับในทันที ร่างสูงจ้องผมด้วยสายตาอ่านยากแต่ทอดอ่อน พลางขยับเข้ามาใกล้ ยกมือขึ้นประคองแก้มแล้วใช้นิ้วโป้งเช็ดคราบน้ำตาออกให้ สัมผัสของเขาอ่อนโยนคล้ายอยากทะนุถนอม

“ผมเคยโกรธคุณหรือไง”

“...” ผมเม้มปาก เอียงแก้มเข้าหาฝ่ามืออุ่นพลางส่ายหน้า

ขอบตาพลันร้อนผ่าวอีกครั้ง

“ตาบวมหมดแล้ว ไม่ร้องครับ มันจะทำให้คุณปวดหัว” เขาเกลี่ยน้ำใสออกจากหางตาให้ เลื่อนปลายนิ้วขึ้นมาลูบเปลือกตาบวมปูดของผมเบา ๆ ราวกับปลอบประโลม ยิ้มบางเมื่อเห็นผมพยายามกลั้นน้ำตา “บอกแล้วไง ถ้าจะใจร้ายก็อย่าร้องไห้ เพราะถึงคุณใจร้าย ผมก็ยังอยากเป็นคนเช็ดน้ำตาให้ กอดคุณแน่น ๆ แล้วบอกว่าไม่เป็นไร”

หมับ

“พี่เฟิร์ส” เสียงของผมดังแผ่ว ยามถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอดที่คุ้นเคย สองแขนโอบรัดตัวผมเอาไว้

“ไม่เป็นไร” กอดของเขายังอุ่นเหมือนเดิม “ผมตามใจคุณอยู่แล้ว”

“...” มือข้างที่กอดหมอนเน่าจิกแน่นจนเจ็บฝ่ามือ

พี่เฟิร์สก็เป็นอย่างนี้ บางครั้งดื้อดึง บางทีเอาแต่ใจ มีเผด็จการไปบ้าง แต่ถ้าผมขอหรือต้องการอะไรก็แทบจะไม่มีครั้งไหนที่เขาจะไม่ยอม คงเหมือนกับที่ผมพยายามทำใจแข็ง แต่สุดท้ายก็โอนอ่อนให้เขาอยู่ดี

เราก็เป็นแบบนี้...

“ผมจะเป็นคนแปลกหน้าอย่างที่คุณอยากให้เป็น”

“...”

“แต่ผมจะเป็นคนแปลกหน้า...”

“...”

“ที่รักคุณ”

เราทั้งคู่เลย


[25%]

ไม่มีอะไรจะทอล์กเลยก่ะะะ เรายังคงปล่อยให้ทุกคนงงงวยกันต่อไป 55555555
เอาเป็นว่าขอรออ่านคอมเม้นต์เงียบ ๆ อยู่กงนี้น้าาาาา
นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายโรแมนติก เชื่อเร๊าาาาาาาาา
ปล. คิดถึงทุกคนนะคะ /โดดกอดดดดดดด






ปล. เอาจิบิความตัลล๊ากของคนพี่กับน้อนมาปลอบที่หายไปหลายวัน พร้อมกับคาร์คนพี่ที่โคตรกร๊าวใจ! น่ารักมั้ยยยย

เรื่องนี้ใช้แท็ก #ทวงหมอนคืน น้าาา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 122 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

169 ความคิดเห็น

  1. #165 he_yaoi (@he_yaoi) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 22:57
    พี่ผมรอไม่ไหวแล้ว
    #165
    0
  2. #161 cherry bomb (@BB-Gun01) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 21:50

    โอ๊ยแม่ๆๆๆๆ อิฉันต้องการที่จะรู้เรื่องค่าาาา คือดูก็รู้ว่าพี่แกรักน้องและน้องก็รักพี่มากกกกก

    #161
    0
  3. #158 mildHottest2PM (@mildHottest2PM) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 00:51
    งือออออ รัก
    #158
    0
  4. #153 _k_nueyky (@_k_nueyky) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 22:28
    แงง มันเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้!!!!! ไรท์มาเร็วๆน้าาาา สู้ๆค่าาา ใจจิขาดแล้วว 555555
    #153
    0
  5. #151 บิบเบิ้ลBibble🦁🐢 (@skksskks) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 00:22
    งืออออ
    #151
    0
  6. #150 namss (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 18:05

    โง้ย จะอะไรก็แล้วแต่ แต่คือรู้สึกว่าพี่รักน้องมากๆๆๆ น้องใจร้ายอะไรกับพี่อะ มันมีเรื่องอะไรร มโนร้อยล้านแปกเรื่องแล้ค่า ล่าสุดนี้///

    #150
    0
  7. #149 hikarunogo51 (@hikarunogo51) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 17:43

    อืมม เฉลยปมจะได้มั้ยน้ออ รู้สึกกระอักกระอ่วนใจ5555

    #149
    0
  8. #148 07052508 (@07052508) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 11:29
    Romanticน้ำตาท่วมโดยมิรู้ต้นสายปลายเหตุ จะร้ายเกินไปแล้วนะไรท์
    #148
    0
  9. #147 yuki5555 (@yuki352010) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 11:16
    เค้าดูรักกันมากกก ทำไมถึง้ป็นแบบนี้~~~~
    #147
    0
  10. #146 ChickusEyes (@ChickusEyes) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 08:43
    หน่วงมากพ่อเอ้ยยย
    #146
    0
  11. วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 08:21

    น้องงงงง ตะไมต้องใจร้ายยย

    #145
    0
  12. #144 บิบเบิ้ลBibble🦁🐢 (@skksskks) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 06:11
    รอนะคะ มาต่อเร็วๆน้าาา
    #144
    0
  13. #143 aernatp (@aernatp) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 08:58
    รออ่านนะคะะะะ 😁😁
    #143
    0
  14. #142 yuki5555 (@yuki352010) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 08:08
    โอ้ยยยย ทำไมเป็นการบอกรักที่หน่วงงงงๆ
    #142
    0
  15. #141 M0013 (@M0013) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 06:56
    กรี๊ดดดดดดด. ไรท์มาแล้ว คิดถึงงง รออ่านน้าาาา
    #141
    0
  16. วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 06:48

    รอนร้าาาาาาม

    #140
    0