[YAOI] 'หนี้' เป็นหนึ่งใน PASSION

ตอนที่ 1 : EPISODE 0 : จะหมด Passion ไม่ได้นะ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 78
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    22 พ.ย. 62


E P I S O D E [ 0 ]
{จะหมด Passion ไม่ได้นะ}
#หนี้เป็นPassion

 


หมด Passion’

จัดว่าเป็นวลีเด็ดที่กำลังนิยมใช้กันในช่วงนี้

ที่จริงก็ไม่ใช่คำใหม่อะไร แต่หลังจากมีข่าวบันเทิงเกี่ยวกับการเลิกราของคู่รักคู่หนึ่งที่ฝ่ายชายเป็นคนในวงการเผยแพร่ออกมา หนึ่งในประเด็นที่คนส่วนใหญ่ต้องพูดถึงก็คือเรื่องที่ฝ่ายชายหมด Passion ในตัวฝ่ายหญิงแล้ว

นั่นแหละครับ หลังจากนั้นวลี หมด Passion’ ก็ได้ฮิตขึ้นมาเฉย

เออ ผมขอมั่วเอาเองว่ามันฮิตละกันนะ เพราะดูเหมือนช่วงนี้ผมจะได้ยินได้เห็นหลายคนเลือกใช้วลีนี้เวลาเกิดอาการเบื่อหน่ายอะไรสักอย่างในชีวิต ทั้งคนที่อยากเลิกกับแฟน อยากลาออกจากงาน หรือคนที่รู้สึกไม่อยากทำอะไรเลยเพราะขาดแรงจูงใจจนทุกอย่างในชีวิตมันดูจืดชืด น่าเบื่อ ไร้ความตื่นเต้นและหมดความน่าสนใจไปซะหมด

สำหรับบางคนการหมด Passion นั้นถึงกับเป็นปัญหา

โอเค บางคนก็อาจเป็นปัญหาแค่กับตัวเองใช่ไหม

แต่คนบางคน... การหมด Passion ของมันดันเสือกเป็นปัญหาทั้งตัวเองและคนอื่นนี่สิ!

“โอ๊ย!

“เงียบ”

“ซี๊ดด ก็มันเจ็บ”

“มันก็ต้องเจ็บอยู่แล้วไหมล่ะ”

“ทำเบา ๆ หน่อยไม่ได้เหรอ เจ็บ”

“...” เสียงทุ้มที่อ่อนลงไม่ได้ทำให้ผมเห็นใจ ซ้ำยังใช้สำลีกดแผลที่มุมปากให้อีกฝ่ายแรง ๆ อีกหลายทีด้วยความหมั่นไส้ระคนเอือมระอา คนเจ็บนิ่วหน้า เอนหัวหลบจนผมต้องถลึงตาใส่ให้มันอยู่นิ่ง ๆ

“เจ็บจริง ๆ นะ”

“...”

“สตางค์”

“...”

“เจ็บครับ”

“สมควร” ผมว่าอย่างไม่อนาทร “หมด Passion เก่งนักนี่ ปากแตกมากี่ทีละ ไม่รู้จักจำ”

“ก็คนมันหมด Passion แล้วอะ ฝืนต่อไปก็เหมือนดันทุรังปะวะ”

“แต่มึงก็ไม่ควรหมดกับผู้หญิงเป็นสิบคนในเดือนเดียวไหมละไอ้ควาย!

“โอ๊ย! เจ็บบบบบบ”

ผมโยนสำลีลงถังขยะอย่างไม่สบอารมณ์ พลางเก็บอุปกรณ์ทำแผลเงียบ ๆ แนะนำหน่อยละกัน ไอ้ยักษ์ที่แหกปากร้องเป็นควายถูกเชือดนี่ชื่อ เปย์เป็นเพื่อนสนิทผม ส่วนชื่อผม คิดว่าน่าจะรู้จากที่ไอ้เปย์เรียกเมื่อกี้

สตางค์นั่นน่ะชื่อผมเอง

เป็นไงล้า! แค่ชื่อก็ดูมีอันจะกินแล้ว บอกเลยว่าผมรวยมาก

รวยแต่เขือ...

โอเค กลับมาที่ไอ้เปย์ ที่จะบอกก็คือเพื่อนผมคนนี้เป็นหนึ่งคนที่ใช้คำว่า หมด Passion’ ได้เปลืองมากจนน่ารำคาญ ย้ำว่ามากจริง คนห่าไรไม่รู้หมด Passion เก่งเหลือเกิน

โดยเฉพาะกับเรื่องผู้หญิง!

ผมเห็นมันใช้มุกนี้ตลอดเวลาอยากเลิกกับใครสักคนที่มันกำลังคั่วอยู่ แล้วเกือบทุกครั้งที่บอกเลิกด้วยเหตุผลนี้มันก็จะโดนอีกฝ่ายตบจนเลือกกบปากกลับมาเป็นส่วนใหญ่ เดือดร้อนให้ผมต้องมานั่งทำแผลให้มันนี่ไงครับ

แล้วถามว่าแม่งสลดไหม?

หึ... ก็ไม่!

ไม่มีสลด ไม่มีการเข็ด เชื่อเหอะว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้หรือมะรืนผมจะต้องเห็นมันอวดผู้หญิงคนใหม่ที่คุยด้วยให้ฟัง ขนาดแผลบนปากมันยังหายช้ากว่าเวลามันเปลี่ยนผู้หญิงอีกเถอะ

ผมว่านะ ไอ้คำว่า หมด Passion’ ที่มันชอบพูดบ่อย ๆ นี่ก็แค่คำพูดสวยหรูอะ

ง่าย ๆ ก็คือ... มึงเบื่อเขา เอาแล้วทิ้งไง ไอ้เปย์ ไอ้ฉิบหาย!

“อะไร มองเหมือนกำลังด่ากูอยู่ในใจ”

“อ้าว! หน้ากูชัดขนาดนั้นเลยเหรอ” ผมแสร้งทำตาโต

“กวนตีน” คนตัวใหญ่กว่าเอื้อมมือมาผลักหัวผม ไม่เต็มแรง แต่คอกูเกือบเคล็ด สุดยอดเพื่อนทรพี ใช้กูทำแผลให้ไม่พอยังมาทำร้ายร่างกายกูอีก เดี๋ยวปั๊ดจัดให้อีกสักแผลเลยแม่ง

“เลิกซะทีเหอะ ฟันแล้วทิ้งไปเรื่อยเนี่ย” อดบ่นอีกไม่ได้

“อะไร เราไม่ได้ฟันแล้วทิ้ง เราแค่หมดแพสชัน” ไอ้เปย์ตีหน้าซื่อกลับจนผมกรอกตามองบน

“กวนตีน!

“สตางค์ มึงไม่เข้าใจ ที่กูทำไม่ได้เรียกฟันแล้วทิ้ง กูแค่หมดแพสชันในตัวผู้หญิงเขาแล้วเว้ย พอหมดแพสชันมันก็ไม่มีอะไรน่าสนใจละปะ พอเป็นแบบนั้นมันก็น่าเบื่ออะ กูอยู่กับเขาแล้วเบื่อกูจะอยู่ทำไม สู้แยกย้ายกันตอนนี้ไม่ดีกว่าเหรอ ต่างคนต่างจะได้ไปหาแพสชันใหม่ ๆ ให้ตัวเอง เขาก็จะได้ไม่ต้องเสียเวลากับกูด้วยไง”

“เออ เรื่องมึงเลยจ้า กูเบื่อมึงจริง ๆ เสียเวลาทำมาหากินชะมัด”

“เนี่ย มึงหมดแพสชันกับกูละ เก็ตฟีลยัง?”

“...” ผมถอนหายใจอีกครั้งอย่างไม่รู้จะต้องพูดอะไรกับเพื่อนดี

“อย่างเวลามึงต้องไปทำงานทุกวันอะ มึงไม่เคยรู้สึกหมดแพสชันจนอยากลาออกจากงานบ้างเหรอ?”

“ไม่อะ”

“เกินไปละมึง เอนจอยกับการทำงานทุกวันขนาดนั้น?”

“ก็ไม่อีก”

“เอ้า!” ไอ้เปย์ทำหน้าไม่เข้าใจความย้อนแย้งของผม ผมเลยเดินไปหยิบกระดาษที่กองอยู่บนโต๊ะข้างทีวีมาไว้ในมือ ก่อนเดินกลับมาหาเพื่อนตัวเขื่องที่ยังนั่งทำหน้ามึนแล้วยื่นกระดาษปึกนั้นไปตรงหน้าอีกฝ่าย

“อยากได้นักจะเอาไปก็ได้นะ กูไม่ว่า”

“คือ?” ไอ้เปย์รับกระดาษจากมือผมไปดูแล้วยิ่งทำหน้างงเข้าไปอีก

“แพสชันที่มึงตามหาไง กูมีเยอะ”

“แพสชันไรละ นี่มันใบแจ้งหนี้ไม่ใช่เหรอวะ โอ้โห จ่ายค่าน้ำยังเนี่ย หมดเขตวันนี้ละนะ เดี๋ยวก็โดนตัดหรอก”

“นี่แหละแพสชันในการทำงานของกู มึงว่ามันจะหมดง่าย ๆ เหมือนที่มึงหมดกับผู้หญิงปะ”

“หนี้พวกนี้อะนะ?”

“เออสิครับ! หนี้เป็น Passion’ ให้กูทำงานงก ๆ อยู่ทุกวันเนี่ย กูหมดแพสชันได้ที่ไหน”

ถ้าหมดแพสชันแล้วกูจะเอาอะไรแดก!




[TBC]

ก็คือออออออออ เรื่องนี้ก็คือไม่มีไรมากอีกเช่นเคย นิยายขำขัน สนองนี้ดแบบงง ๆ ตามอารมณ์ ได้แรงบันดาลใจจากความหมด Passion ในชีวิตตัวเองนี่แหละ แล้วก็ได้คุยกับคนรอบตัวถึงการหมด Passion ในการทำงาน ความรัก หรือการใช้ชีวิตงี้ เห็นพวกกระทู้ก็มีคนหมดแพสชันกันเยอะอยู่ เราก็เลยหยิบอารมณ์นี้ขึ้นมาเขียนนิยายแก้เครียดหน่อย จะเป็นยังไงไม่รู้ แต่น่าจะฟีลกู๊ดขำ ๆ อิมมงอิมเมจอะไรก็ไม่ได้หามาปลากรอบด้วยความขี้เกียจ คิดว่าไม่น่าจะเป็นไรเนอะ จิ้นกันเอาเล้ยยยยยยยย

ฝากเปย์กับสตางค์ไว้ในอ้อมใจด้วยนะฮะ หนี้อาจจะเป็น Passion ของสตางค์ แต่อีกหน่อยสตางค์ก็จะเป็น Passion ของเปย์คือกัน น่อวววววว ก็ยังมีความนิยายรักอยู่เด้อ ไม่ได้ให้น้องตางค์หาเงินใช้หนี้อย่างเดียว 5555555555555 ฝากจ้าาาาาาาาาา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 10:57

    แพสขั่นของกันและกัน 5555

    #2
    0
  2. วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 08:48

    รอออออออออออออออ

    #1
    0