{END} Crash Love กระแทกรัก |【ตีพิมพ์กับ Product Y】

ตอนที่ 8 : กระแทกรัก : Chapter 7 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,166
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 332 ครั้ง
    29 เม.ย. 62

{ Y a o i / B o y' s L o v e }


ติดแฮชแท็ก #คุณเทพไอ้เจา

Chapter 7



ตอนแรกกะจะไปฉลองเงินเดือนออกเดือนแรกที่ร้านหมูกระทะ

แต่พอคุณเทพรู้ว่าลูกน้องในบ้านกำลังจะหนีไปกินหมูกระทะกันที่ร้าน เจ้านายก็ออกปากชวนให้ทำกินด้วยกันที่บ้าน คุณเทพจะเป็นคนเลี้ยงเอง ป้าศรีก็บอกว่าดีเหมือนกัน 

แหม รายนี้ไม่เคยขัดใจเจ้านายสุดที่รักหรอก ดูก็รู้ว่าคุณเทพไม่อยากกินข้าวอยู่บ้านคนเดียว 

เออเว้ย เจ้านายไอ้เจาน่ะขี้เหงา แต่ดันเป็นคนติดบ้านมาก

สุดท้าย สรุปว่าจะจัดปาร์ตี้หมูกระทะที่บ้านไฮโซของคุณเทพในค่ำคืนเน้!

พรุ่งนี้วันหยุดด้วย คุณเทพเลยบอกให้ลุงสุชาติดื่มได้เต็มที่ไม่ต้องเกรงใจ เดี๋ยวคุณขุนพลก็จะมาร่วมวงหมูกระทะด้วยอีกคน เขาโทรหาคุณเทพพอดี เจ้านายผมก็เลยเอ่ยปากชวน 

รายนี้เห็นว่าจะหอบเหล้านอกมาดื่มด้วยแน่ะ คุณเทพจะให้ลุงสุชาติดื่มเป็นเพื่อนเพราะคุณเทพไม่ดื่มแอลกอฮอล์

เป็นไง เจ้านายผมคนดีของสังคมมากขอบอก

ป้าศรีจดรายการของที่ต้องซื้อเพิ่มให้ผมออกไปซื้อกับลุงสุชาติ ตอนแรกก็เป็นอย่างนั้น แต่เจ้านายบ้านนี้ไม่ชอบทำตัวว่างครับ เลยเปลี่ยนตัวกับลุงชาติมากับผมแทน 

นึกสภาพคุณเทพเดินตลาดดิ นึกไม่ออกเลยว่าจะเป็นยังไง

แต่พอมาเดินจริง ๆ ก็ปกติ ซื้อของคล่องกว่าผมอีกเถอะ

โห คนอะไรจะทำได้ดีไปหมดทุกอย่างขนาดนี้วะเอาจริง รวยระดับคุณเทพไม่น่าจะเคยมาเดินซื้อของในตลาดสดเองด้วยซ้ำ แต่นี่เหมือนผมมาเดินตามคุณเทพซื้อของมากกว่า

ถ้าป้าศรีรู้ผมจะถูกลงหวายไหมวะเนี่ย!

“เจา เธอแพ้อะไรบ้างหรือเปล่า?”

“...” ผมยืนมองคุณเทพกำลังเลือกกุ้งเลือกปลาหมึกอย่างเพลินตา 

แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดพับขึ้นถึงข้อศอก กระดุมสองเม็ดบนก็ไม่ได้ติด ให้ความรู้สึกผ่อนคลายกว่าตอนคุณเทพใส่สูทเต็มยศ เสี้ยวหน้าด้านข้างที่กำลังตั้งอกตั้งใจเลือกของทำให้ผมเผลอยิ้มกับภาพนั้น 

คุณเทพมีเสน่ห์แม้แต่ตอนเลือกของสดอะคิดดู

“เจา”

“...” โอ๊ยยย ทำไมช่วงนี้กูถึงได้มองว่าคุณเทพที่หล่ออยู่แล้วยิ่งหล่อมากขึ้นไปอีก 

โคตรแปลกเลย เมื่อก่อนผมไม่ค่อยชื่นชมความหล่อของผู้ชายด้วยกันขนาดนี้เลยนะ ถ้าเจอคนที่หน้าตาดีจริง ๆ ก็แค่มองว่า เออ แม่งหล่อดีว่ะ

แต่นี่กูเหมือนเพ้อกับความหล่อของคุณเทพมากอะ โคตรหมกมุ่น

สติมึงโอเคปะวะไอ้เจา?

ผมก็ได้แต่คิดและถามตัวเองในใจ ก่อนจะสะดุ้งตกใจกับเสียงเรียก

“เจา!

“ฮะ! ครับ ๆ” หน้าเหลอหลาไปดิจังหวะนี้ “อะไรคุณเทพ เสียงดังตกใจหมด”

“เหม่ออะไรของเธอ ที่ฉันถามไม่ได้ฟังเลยใช่ไหม”

“แหะ คุณเทพถามว่าไงแล้วนะ?” ถึงกับยิ้มแห้ง มัวแต่มองคุณเทพแล้วคิดอะไรฟุ้งซ่านอยู่คนเดียว 

เฮ้อ ช่วงนี้เหมือนผมจะเปลี่ยวจริงอะไรจริงละม้างงง หรืออยู่ใกล้คุณเทพมากไปก็ไม่รู้เหมือนกัน

“เธอแพ้อะไรหรือเปล่า พวกอาหารน่ะ มีอะไรที่กินไม่ได้ไหม?”

“อ๋อ ไม่มีหรอกคุณเทพ ผมชนะทุกอย่างมาตั้งแต่เกิด กินได้หมด”

คุณเทพพยักหน้ารับ แล้วก็หันไปเลือกพวกอาหารทะเลต่อ 

ผมหยิบกระดาษจดขึ้นมาดูคร่าว ๆ ตอนนี้เหลือผักไม่กี่อย่างที่ยังไม่ได้ซื้อ กวาดตาไปมองก็เห็นว่าร้านขายผักอยู่ไม่ไกล ผมเลยหันไปสะกิดคนหล่อที่เลือกของอยู่

“คุณเทพ ๆ”

“ว่าไง?”

“เดี๋ยวผมไปซื้อผักที่เหลือตรงนั้นนะคุณเทพ จะได้เสร็จไว ๆ”

“เอาเงินไปด้วย”

ผมรับเงินจากคุณเทพ ก่อนจะเดินแยกออกไปยังร้านขายผัก ยืนเลือกผักตามรายการอยู่สักพักก็มีลูกค้าใหม่มายืนข้าง ๆ ผมไม่ได้สนใจเท่าไหร่ แค่เขยิบเพื่อให้เขาได้เลือกของบ้าง 

พอเลือกได้ผมก็ส่งผักหลายกำให้แม่ค้าคิดเงิน

“หกสิบเจ็ดบาทลูก”

“นี่ครับป้า” ผมส่งแบงก์ร้อยให้ แล้วรับผักพร้อมเงินถอนมาถือไว้

กึก...

“เจา” กำลังจะหมุนตัวเดินออกจากร้าน แต่กลับมีเสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้นรั้งผมเอาไว้ก่อน 

ผมชะงัก หันกลับไปมองลูกค้าที่ยืนเลือกผักอยู่ข้าง ๆ ตอนแรก ซึ่งตอนนี้เธอกำลังมองผมด้วยสีหน้าแปลกใจ

เออ กูก็ตกใจเหมือนกัน

มาซื้อผัก แต่เสือกเจอแฟนเก่า

“อ้าว เฟิร์น บังเอิญจัง”

บังเอิญเหี้ย ๆ!

ไม่ได้เจอกันหนึ่งเดือน เฟิร์นก็ดูไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก ก็ยังเหมือนเดิม หลังจากผมเอ่ยประโยคทักทายโคตรเบสิกออกไปก็เกิดความเงียบ 

ก็จะให้พูดอะไรตอนนี้ล่ะวะ ผมถูกเวลากับคุณเทพเยียวยาทุกอย่างแล้ว

ตอนนี้ไม่เหลืออะไรติดค้างกับอีเฟิร์นละ

แต่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้สึกอะไรที่ต้องมายืนจ้องหน้ากันแบบนี้นะโว้ย หัวใจไม่ใช่หิน แต่เป็นกระดาษตั้งแต่เจอคุณเทพแล้ว เบา ๆ ก็ขาด เบา ๆ ก็ปลิว

“อ่า คือ...” เฟิร์นเหมือนมีอะไรอยากจะพูด แต่ก็อ้ำอึ้งไม่พูดสักที

เสียเวลากูครับ

“ถ้าไม่มีอะไร...”

“เจาเป็นยังไงบ้าง?” กำลังจะบอกขอตัว แต่เฟิร์นก็รีบพูดขึ้นมาก่อน “ดูสบายดีนะ”

“อือ ก็สบายดีอะ อย่างที่เห็น”

“แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหนเหรอ ได้งานใหม่ยัง พี่เหน่งบอกเฟิร์นว่าโรงงานที่เจาทำปิดหนีหนี้” 

จะมาใส่ใจทำไมตอนนี้วะเฟิร์น ผ่านมาเป็นเดือนแล้วปะ วันนั้นมึงไม่เห็นถามกูสักคำว่ากูเป็นยังไงบ้าง โอเคไหม

แม่งเอ๊ย คิดแล้วขึ้น ขอกูด่าย้อนหลังได้ไหมวะ

“ก็ตามนั้น”

“ตอนนี้ทำงานที่ไหน?”

“จะรู้ไปทำไมวะเฟิร์น”

“เราเป็นห่วง”

“เก็บไว้ไปห่วงแฟนใหม่เฟิร์นเหอะ เราไม่เป็นไร ตอนนี้ชีวิตโคตรดี” 

จะหาว่าผมใจร้าย ปากหมาก็ได้ แต่ผมไม่ใช่คนดีอะไร ยอมรับว่ายังโกรธนะ ถึงจะไม่ได้อะไรแล้ว แต่กลับมาเจออีก เห็นหน้าอีกก็แค้นเหมือนกัน

สลัด ก็แม่งเอาชู้เข้าไปนอนทับที่กู ในห้องที่กูเป็นคนจ่ายค่าเช่าด้วยนะโว้ยยย

“จะ...!

“เจา” เสียงทุ้มดังกลบเสียงเรียกของเฟิร์นจนมิด ไม่ทันได้หันกลับไปตามเสียงด้วยซ้ำ รู้ตัวอีกทีก็มีใครบางคนมายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง 

กลิ่นหอมที่เคยใช้จมูกบี้มาแล้วนั้นทำให้ผมรู้ทันทีว่าเป็นใคร

“คุณเทพ เสร็จแล้วเหรอ?” 

เออ จะเป็นใครไปได้ นอกจากเทวดาของไอ้เจา

“อืม ซื้อผักเสร็จแล้วใช่ไหม จะได้กลับกัน”

“อื้อ เสร็จละ ๆ” ผมเงยหน้าคุยกับคุณเทพ

กึก...

“เหงื่อจะเข้าตา เดี๋ยวแสบ”

“คะ คุณเทพ” มือหนาเอื้อมมาเช็ดเหงื่อตรงขมับให้แบบไม่ทันตั้งตัว พลางว่าด้วยโทนเสียงปกติ เหมือนเป็นเรื่องธรรมดา ทั้งที่ผิวเนื้อบริเวณที่ถูกปลายนิ้วของคุณเทพสัมผัสกำลังร้อนฉ่า และร้อนลามไปทั่วหน้าอย่างรวดเร็ว

โอ๊ย! ใครก็ได้บอกคุณเทพทีว่าเลิกใจดีเรี่ยราดได้แล้ว

จะขยันทำใจไอ้เจาบางเหมือนกระดาษไปถึงไหน!

“แล้วนั่นเพื่อนเหรอ?” พอคุณเทพทักก็นึกขึ้นมาได้ 

เฟิร์นมันยังอยู่อีกเหรอวะ นึกว่าไปแล้วซะอีก

“คนรู้จักอะคุณเทพ” คือกูต้องแนะนำใช่ปะ “เฟิร์น นี่คุณเทพ เจ้านายเรา”

“สวัสดีครับ” คุณเทพทักตามมารยาท แต่โคตรสุภาพ 

ดูอีเฟิร์นนะ หน้าแดงไปถึงไหนแล้ว ทำอะไรเกรงใจผัวใหม่มึงบ้างเด้อ แหม หรือไม่ก็เกรงใจผัวเก่าที่ยืนหัวโด่อย่างกูด้วย 

“เดี๋ยวพวกเราขอตัวก่อนนะครับ คุณเฟิร์น”

“ค่ะ ๆ สวัสดีค่ะคุณเทพ” อดจะเบ้ปากไม่ได้จริง ๆ

หมับ...

“เจา กลับกันเถอะ”

วันนี้คุณเทพเขาท็อปฟอร์มจังวะ ตั้งแต่เช็ดเหงื่อให้ละ นี่ยังมาจับมือให้เดินตามอีก 

โอ้โห กะไม่ให้ไอ้เจาได้ผุดได้เกิดเลยใช่ไหม กะฝังมิดเลยดิ กะว่าไม่ต้องให้ปีนขึ้นจากหลุมเลยใช่ปะคุณเทพพพ แม่งเอ๊ยยยยยย

จะพูดอีกครั้ง...

เจ้านายไอ้เจาโคตรดีต่อใจ

คนอะไร๊ โคตรอบอุ่น โคตรอ่อนโยน อยู่ด้วยแล้วโคตรรู้สึกดี ผมรู้สึกเหมือนเด็กขาดความอบอุ่นยังไงไม่รู้ เกิดมาพ่อก็เลี้ยงด้วยลำแข้งไง ไม่มีความอ่อนโยนเลอออ 

พอไอ้เจาเจอผู้ใหญ่อบอุ่นอย่างคุณเทพก็เลยอยากได้...

อยากได้มาเป็นพ่อว่ะ

“อ๊ะ คุณเทพ ปล่อยมือก่อน ๆ ผมจะไปตรงนั้น” 

เรากำลังเดินไปที่รถ หางตาเหลือบไปเห็นธนาคารสีเขียวตั้งอยู่ไม่ไกล ผมเลยดึงมือคุณเทพที่จับเอาไว้ให้เขาหยุด แล้วใช้มือข้างที่ถือของชี้ไปอีกทาง

“จะไปธนาคารเหรอ ตอนนี้ปิดแล้วนะ”

“ผมจะเอาเงินไปใส่ตู้ เดี๋ยวจะโอนไปให้พ่อกับแม่อะ”

“งั้นส่งของมาสิ เธอเสร็จธุระแล้วก็ไปเจอกันที่รถ”

“ครับ” ผมส่งของให้อย่างว่าง่าย คุณเทพรับของไปถือ ใบหน้าหล่อเหลายังมีรอยยิ้มประดับ สายตาที่มองมาเกลื่อนไปด้วยความเอ็นดู 

ก่อนเขาจะรวบของไปถือมือเดียว แล้วใช้มืออีกข้างเอื้อมมาขยี้หัวผมเบา ๆ

พลันว่า...

“เด็กดี”




ปาร์ตี้หมูกระทะเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่หัวค่ำ

เรานั่งล้อมวงที่โต๊ะตัวยาวกำลังย่างหมูกันอยู่ตรงบริเวณสนามหญ้า มีกระทะหนึ่ง หม้อชาบูอีกหนึ่ง คุณเทพนั่งตรงข้ามกับคุณขุนพล ผมนั่งข้างคุณเทพ แล้วข้างผมก็เป็นพี่กบอีกที ส่วนข้างคุณขุนพลเป็นลุงสุชาติ ข้างลุงสุชาติก็เป็นป้าศรี 

หลังจากซื้อของกลับมา ป้าศรีกับพี่กบก็เตรียมอาหารในครัว ส่วนไอ้เจาก็ออกมาก่อไฟไว้ใส่กระทะย่างหมู

อันนี้งานถนัด ตอนอยู่บ้านนอกก่อไฟบ่อย

“คุณเจคอป พี่เจาต้มหมูให้ กินอันนี้นะ”

โฮ่งงงงง

“ไม่ได้ ๆ กินแบบย่างไม่ได้ กินต้มเนอะคนเก่งของพี่เจาเนอะ” 

ผมต้มหมูในหม้อชาบูแยกใส่จานให้คุณเจคอปที่นั่งเฝ้าอยู่ไม่ห่าง แววตาเป็นประกายน้ำลายสอเหมือนอยากจะกินหมูกระทะ แต่คุณเทพบอกให้กินแบบย่างไม่ดี

คุณเจคอปก็เหมือนจะเข้าใจ ยอมก้มกินเนื้อหมูที่ต้มให้อย่างเอร็ดอร่อย

“เออนะ ทำไมเจคอปมันดูเชื่อฟังน้องเจาจังวะ”

“เขาซี้กัน” คุณเทพบอก

“ติดเจามากเลยครับคุณขุนพล ตอนนี้มีเพื่อนใหม่ ไม่สนใจคนแก่อย่างผมหรอก” ลุงสุชาติแกล้งว่าออกมาเหมือนน้อยใจ เรียกเสียงหัวเราะจากพวกเราได้เป็นอย่างดี 

ส่วนหมาที่ถูกพูดถึงก็ไม่สนใจใครนอกจากหมูในจาน

“เลี้ยงหมาเก่งจังนะน้องเจา สนใจไปเลี้ยงที่บ้านฉันไหม บ้านฉันก็มีนะ สามตัวแน่ะ” 

แสลงหูจริงโว้ยยย คุณขุนพลนี่ยังไงวะ ยังไม่เลิกทำท่าทางกะลิ้มกะเหลี่ยอีก แต่ก็เอาเถอะ จะละเว้นให้ ถือว่าเป็นเพื่อนคุณเทพหรอกนะ

“ไม่เป็นไรดีกว่า สามตัวผมคงเอาไม่อยู่”

“งั้นตัวเดียวก็ได้” คนพูดส่งยิ้มพราวระยับ ก่อนเขาจะชี้ตัวเอง “ตัวฉัน แถมฟรีหัวใจด้วย”

“ขอบคุณครับที่ไว้ใจ” ผมฉีกยิ้มกวนตีนกลับไป “แต่ผมไม่อยากได้อะ”

“เจ็บจี๊ดเลย ฮ่า ๆ” เขาระเบิดหัวเราะมาเหมือนชอบใจ อารมณ์ประมาณไม่ได้จริงจัง ทำหมาหยอกไก่ไปอย่างนั้น 

ตั้งแต่เจอกันครั้งแรกก็รู้สึกว่าเป็นคนเจ้าชู้ แถมผมยังเดาว่าคุณขุนพลน่าจะชอบผู้ชายด้วยเหมือนกัน

เขาก็ดูเป็นผู้ชายปกติ ไม่เห็นตุ้งติ้งอะไร นี่ถ้าไม่มาทำกะลิ้มกะเหลี่ยใส่ผมก็ไม่รู้หรอก

แล้วคุณเทพล่ะ?

คุณเทพชอบผู้หญิงหรือผู้ชายวะ?

“เลิกแกล้งเจาได้แล้วขุนพล กินเข้าไป เจาไม่ไปเลี้ยงแฝดสามของนายหรอก” เสียงคนในความคิดผมเอ่ยปรามคุณขุนพล และหยุดความคิดของผมไปด้วย 

คุณเทพคีบผักบุ้งไปใส่จานเพื่อน

“ทำไมวะ พวกแฝดของฉันน่ารักกว่าเจคอปตั้งเยอะ เจาอาจจะชอบก็ได้” คุณขุนพลยังคงยิ้มยียวนไม่เลิก เขี่ยผักบุ้งไว้ตรงขอบจาน แล้วยักคิ้วกวน ๆ ใส่คุณเทพสองสามที

“เจคอปน่ารักกว่า”

“แฝดสามของฉันสิน่ารัก” 

เดี๋ยวนะ นี่มันช่วงคนอวดหมาเหรอวะ ทำไมจู่ ๆ ถึงกลายมาเป็นเพื่อนสนิทสองคนเริ่มเกทับกันเรื่องหมาเฉย 

“ถ้าเจาไปเจอต้องติดใจจนลืมเจคอปไปแน่ ๆ”

“เจาไม่ไปหรอก” คุณเทพบอกเพื่อน แล้วหันมาพูดกับผม “ใช่ไหม?

“ก็... ครับ” ผมตอบรับไปแบบงง ๆ

“ยังเหมือนเดิมกันเลยนะคะ ทั้งคุณชายทั้งคุณขุนพล เห็นแล้วป้านึกถึงตอนเด็ก ๆ ทะเลาะกันเพราะเถียงกันว่าใครปั้นดินน้ำมันสวยกว่า ตอนนั้นงอนกันเป็นอาทิตย์เชียว”

“นั่นสิครับ งอนกัน พออยากจะคืนดีก็ทำตัวไม่ถูก ต่างคนต่างไม่ยอมพูดขอโทษก่อน จนคุณหญิงต้องมาไกล่เกลี่ยให้” 

ป้าศรีกับลุงสุชาตินั่งยิ้ม มองเจ้านายกับเพื่อนเจ้านายเถียงกันเป็นเด็ก ๆ เอาชนะกันด้วยเรื่องไร้สาระ

เพิ่งรู้ว่าคุณเทพเองก็มีมุมแบบนี้เหมือนกันนะ

ก็เป็นมุมที่... น่ารักดี

“ป้าศรีกับลุงชาติอย่าพูดสิครับ นึกถึงทีไรก็อายทุกที” 

คุณขุนพลยกมือเกาท้ายทอยอย่างเขิน ๆ ส่วนคุณเทพไม่ได้พูดอะไร นั่งกินไปเงียบ ๆ แต่นั่งข้างกันไง พอหันไปมองเสี้ยวหน้าหล่อสุขุมของคุณเทพถึงได้เห็น...

คุณเทพกำลังหูแดงจัดเลย

เฮ้ย เทวดาของไอ้เจากำลังเขินว่ะทุกคนนนนน

“คุณเทพ” ผมกระแซะไหล่หนาของคนตัวโตข้างตัว คุณเทพหันมามอง ชะงักไปนิด คงเพราะผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ด้วยไม่อยากให้ใครได้ยิน เลยกระซิบพูดกับเขาเสียงเบา “เขินหรา”

“...” เจ้าตัวไม่ตอบครับ แค่คีบผักจากหม้อชาบูมาใส่จานให้ผมเฉย

“ผมไม่กินขึ้นฉ่าย” 

มันเหม็นอะ ไม่ชอบ ทั้งที่บอกอย่างนั้น แต่คุณเทพดันคีบขึ้นฉ่ายมาให้อีกหลายชิ้น เฮ้ยยย อะไรของคุณเทพอะ ฟังผิดว่าไอ้เจาชอบเหรอ หรือยังไง 

“คุณเทพ ผมไม่ชอบอันนี้” คีบใส่จานคืนเลย

“เอ้า ๆ ไอ้คุณชาย ว่าแต่ฉันแกล้งเด็ก แล้วแกไปแกล้งน้องเจาทำไมน่ะ”

“...”

“นิสัยชอบคีบของที่คนอื่นไม่ชอบให้ตอนตัวเองขัดใจนี่แก้ไม่หายนะแก” 

ผมนี่หันขวับไปมองคุณเทพเลย 

อ๋อ ที่คีบของที่ผมไม่ชอบใส่จานให้นี่ไม่ได้ฟังผิดสินะ แต่เป็นการแสดงว่าคุณเทพกำลังเคืองที่ถูกผมแซวเมื่อกี้แน่เลย

โหยยยย เทวดาของไอ้เจา อายุไม่น้อยแล้วนะ แต่การกระทำน่าเอ็นดูฉิบ

หลังจากนั้นก็นั่งกินกันไป คุยกันไปเรื่อยเปื่อย นอกจากเจ้านายบ้านนี้จะเป็นคนไม่ถือตัว เพื่อนของคุณชายเองก็เป็นคนสบาย ๆ เหมือนกัน 

พวกเขาแตกต่างจากภาพคนรวยที่เคยมีในหัวผมเมื่อก่อนมากอะ

แล้วคุณขุนพลก็เปิดเหล้านอกที่เจ้าตัวหอบมา ไอ้เจามีโอกาสได้กินด้วย คุณขุนพลบอกว่ากินกับลุงสุชาติสองคนไม่สนุกก็เลยชวน แน่นอนว่าไอ้เจาไม่ปฏิเสธของแพงครับ 

ถึงจะไม่เคยกินเหล้านอก แต่ก็เคยกระดกยาดองมาหลายเป๊ก มั่นใจว่าคอแข็งพอตัว คุณเทพก็อนุญาต ไอ้เจาเลยจัดหนัก กระดกเอา ๆ เพราะรสชาติเหล้านอกเขาสมราคาคุย

อร่อยจนหยุดแดกไม่ได้

สายแข็งแห่งบึงโขงหลงก็เลยนั่งหัวแทบทิ่มโต๊ะภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง

สัด มัวแต่แดกเหล้าจนลืมแดกหมูก็เลยเมาง่ายอย่างนี้แหละ พยายามจะย่างหมูละนะ แต่ก็ตาลายจัด คีบเนื้อไม่สุกมาเข้าปาก สติบินไปหมดแล้วกู 

คุณเทพทนไม่ไหวต้องมานั่งคีบหมูสุกใส่จานให้

แต่เมาแบบนี้ก็ดี จะได้ไม่ต้องเห็นหน้าอีเฟิร์นในหัวอีก รำคาญ

แม่ง เพราะคุณขุนพลนั่นแหละ นั่งกันไปพักใหญ่ก็เปิดประเด็นเรื่องแฟนขึ้นมา ถามว่าผมมีแฟนไหม พอบอกว่าเพิ่งเลิกกันก็ถามว่าทำไม เพราะอะไร 

ผมก็ไม่ได้ตอบหรอก แสลงใจ วันนี้เพิ่งเจอมันมาด้วยไงก็เลยอ่อนไหวเป็นพิเศษ

พอถูกถามก็ทำให้สมองเผลอนึกถึงเรื่องราวพวกนั้น ยิ่งหงุดหงิดผมก็ยิ่งดื่มไม่ยั้งเลยทีนี้

“น้องเจาเป็นอะไร ดื่มเหมือนโกรธเหล้าอะ”

“โกรธ! มันใจร้าย มันทิ้งโผมมมม”

“นี่หมายถึงเหล้าหรืออะไรวะ?”

“เจา ดื่มเยอะเกินไปแล้ว” คุณเทพว่า “นั่งดี ๆ เดี๋ยวตก”

“อึก คุณเทพดื่มเปล่า หร่อยนะ” ผมยื่นแก้วเหล้าไปจ่อปากคนข้างตัว 

คุณเทพเบี่ยงหน้าหลบ แล้วดันแก้วออกจากหน้า ผมหัวเราะเอิ๊กอ๊าก ดึงแก้วกลับมาดื่มเอง นั่งโงนเงนจนมีมือหนาสอดเข้ามารั้งเอวเอาไว้กันตก

“คุณชายทานต่อเถอะค่ะ เดี๋ยวกบดูเจาเองก็ได้”

“ไม่เป็นไรครับ กินกันเถอะ ผมช่วยดูเขาเอง ผมอิ่มพอดี”

“แต่ว่า...”

“ไม่เป็นไรจริง ๆ ครับ ตัวแค่นี้ผมดูได้ วันนี้อยากให้สังสรรค์กัน ทำตัวตามสบายเถอะกบ”

“เจ้าเจาเอ๊ย ดื่มไปไม่เท่าไหร่ก็เมานำคุณขุนพลกับตาชาติไปซะแล้ว ไหวไหมเนี่ย”

“คายเมา เจาหวาย ไม่มาวนะป้าศรี เจาคอแข็งงงงง”

“แต่ที่กำลังพูดด้วยนี่ พี่ขุนพลเองครับ น้องเจา โอ๊ย เมาแล้วเถอะ” เรียกน้องเจาอีกแล้ว ไม่ชอบเว้ย ไม่สมกับฉายาไอ้เจาแห่งบึงโขงหลง มันไม่เท่อะ อย่ามาเรียกน้องเจาเด้ “คอแข็งอะไร อ่อนจนจะทิ่มกระทะอยู่แล้ว”

“แข็ง คอแข็งงงง อึก ๆ ๆ” 

ไม่พูดเปล่า กระดกโชว์อีกจนหมดแก้วเลย

“พอ เมาแล้วนะเจา” เสียงทุ้มน่าฟังดังมาจากข้างตัว ผมหันไปหรี่ตามอง พอเห็นว่าเป็นคุณเทพก็เอนหัวพิงไหล่ซะเลย คุณเทพตัวหอมไอ้เจาชอบ “ฮื่อ อย่าดึง จะอยู่กับคุณเทพ คุณเทพตัวหอมมมม”

“โอ๊ย เจา ทำไมเมาแล้วเรื้อนแบบนี้เนี่ย นั่นคุณชายนะ ออกมาเลย”

“ไรอ่า น่ามคาน” ผมปัดมือมืดที่ดึงแขนไม่หยุดออกอย่างรำคาญ “กินอีก เอาอีก”

“โห ตัวแค่นี้แต่ขี้เมาเหมือนกันนี่หว่า”

“คายอะ อย่ามาว่า ไม่เมา เจาไม่มาววว”

“หึ ๆ เด็กแกเมาจนจำใครไม่ได้แล้วว่ะไอ้คุณชาย พาไปนอนดีไหมนั่น”

“คิดว่าคงต้องเป็นอย่างนั้น ไปเจา ไปนอน”

“ม่ายนอนนน กินอีกกกก” ผมพยายามจะคว้าแก้วเหล้าที่ลอยไปลอยมาหนีมืออย่างหงุดหงิด พลันเปลี่ยนเป้าหมายเมื่อเห็นว่าขวดมันวางอยู่ไม่ไกลมือ เอื้อมไปคว้ามาได้ก็ยกกระดกไปโลดดดดดด

“เจา!

“โอ๊ย! เดี๋ยวก็น็อกหรอกน้องเจาเอ๊ย ดึงขวดออกจากมือน้องสิวะไอ้คุณชาย”

“เจาปล่อยขวดเดี๋ยวนี้” 

อย่ามาแย่งของไอ้เจานะ ขวดนี้ของไอ้เจา

“อึก ๆ ๆ ฮ้า...เอิ๊กกกก”

“ฉิบหาย น้องเจาเล่นกระดกซะเกือบหมดขวด เดี๋ยวก็...”

ตุ้บ!

“เฮ้ยยยย น้องเจาตกเก้าอี้ไปแล้ว!



[THEPTARA PART]

“คุณชายคะ เดี๋ยวป้าทำเอง คุณชายไปนั่งกับคุณขุนพลเถอะค่ะ”

ป้าศรีเดินเข้ามาในห้องเจาพร้อมกับกะละมังและผ้าขนหนูผืนเล็ก หลังจากเกิดความวุ่นวายเมื่อเจ้าเด็กแสบดื่มเหล้าไม่หยุดจนเมาก่อนใคร แถมยังคว้าเอาเหล้ามากระดกคนเดียวเกือบหมดขวดอีกต่างหาก ตอนนี้ก็เลยหมดสภาพ อาเจียนไปหลายรอบจนไม่มีอะไรให้ออก ผมจึงพยุงเจากลับมาที่ห้องของเขาโดยมีป้าศรีตามมาอย่างเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมเช็ดให้เจาเอง ยังไงผมก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน น่าจะดีกว่า”

“ตาชาติก็ไม่น่าเมาไปอีกคน ไม่งั้นจะได้มาดูแลเจาแทน ให้คุณชายมาดูแลแบบนี้ไม่เหมาะเลย”

“ป้าศรีอย่าคิดมากเลยครับ ผมเต็มใจ ไม่ได้เดือนร้อนอะไร ป้าออกไปดูขุนพลกับลุงชาติช่วยกบเถอะครับ เดี๋ยวผมจัดการเจาเอง อาเจียนออกไปขนาดนั้นคงหมดฤทธิ์แล้วล่ะครับ”

หลังเสียเหล้าขวดนั้นให้เจา ขุนพลก็เปิดขวดใหม่ดื่มกับลุงชาติต่อทันที 

ลุงชาติเองก็เมาไล่เลี่ยกับเจานั่นแหละ รายนั้นเวลาเมาจะเงียบกว่าปกติ ขุนพลถึงได้ชวนเจาดื่มด้วยไง เพราะรู้นิสัยลุงชาติตอนเมาดี

แต่พอเห็นสภาพเจาแล้วก็คิดว่าผมไม่ควรอนุญาตแต่แรก

ดื่มไม่รู้จักลิมิตตัวเองแบบนี้คงต้องปรามกันอย่างจริงจัง

“อื้ออออ” 

คนเมาส่งเสียงประท้วง พยายามปัดมือผมที่กำลังเช็ดแขนเช็ดหน้าให้อย่างรำคาญ เห็นแล้วก็อดมันเขี้ยวไม่ได้ เอื้อมมือไปดีดหน้าผากคนหลับไม่รู้เรื่องเป็นการลงโทษ 

“เจ็บบบบ”

“ตัวดื้อเอ๊ย”

ใช้ผ้าชุบน้ำบิดหมาดเช็ดไปตามกรอบหน้า ซอกคอ ท้องแขน ยาวไปจนถึงฝ่ามือ พลางจับคนตัวเล็กกว่าถอดเสื้อแล้วเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ 

ก่อนจะค้นเสื้อกล้ามที่เห็นเจ้าตัวชอบใส่มาสวมให้แทน

“อือออ” เจายังครางอืออาส่งเสียงประท้วงที่ถูกกวนเวลานอน

ผมมองใบหน้าแดงเถือกเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ของเจาอย่างพินิจ ตั้งแต่เปลือกตาที่ปิดสนิท แพขนตาไม่สั้นไม่ยาว สันจมูกรั้น ๆ แสดงความดื้อ ก่อนจะหยุดที่ริมฝีปากบางแดงเรื่อ

ไม่รู้ว่าที่ดื่มหนักขนาดนี้เกี่ยวกับเรื่องแฟนเก่าคนนั้นหรือเปล่า

ตั้งแต่ขุนพลจุดประเด็นถามเรื่องแฟน เจาก็ดื่มเอา ๆ ไม่หยุด บางทีอาจจะเกี่ยวเนื่องจากเมื่อตอนเย็นด้วย 

ผมออกไปซื้อของมาทำหมูกระทะที่บ้านกับเจา ตอนซื้อของอยู่ ผมเห็นเขายืนคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งหน้าร้านขายผักที่เจ้าตัวขอแยกไปซื้อ พอผมเดินเข้าไปหา เจาก็แนะนำว่าเป็นคนรู้จัก ดูไม่อยากพูดด้วยเท่าไหร่ แต่ผมเห็นว่าแววตาของเจายังมีความเจ็บปวดหลงเหลืออยู่ตอนมองหน้าผู้หญิงคนนั้น 

น่าจะเป็นมากกว่าคนรู้จัก ผมคิดว่าตัวเองเดาไม่ผิด

ผู้หญิงคนนั้นน่าจะเป็นแฟนเก่าของเจา

ผมเห็นสีหน้าเจาไม่ค่อยดี ถึงจะพยายามทำตัวปกติ แต่สายตาของเขาไม่เคยปกปิดความรู้สึกตัวเองได้เลย 

ตาของเขาแสดงอารมณ์ทุกอย่าง ร่องรอยความเจ็บปวดปรากฏให้เห็น แม้จะไม่ได้ดูสาหัสอย่างตอนเจอกันคืนนั้นก็ตาม แต่ผมไม่ค่อยชอบใจเวลาเห็นเจามีสีหน้าแบบนั้น แม้จะน้อยนิด แต่เจาไม่ควรต้องเจ็บกับเรื่องเดิม ๆ อีก

เด็กคนนี้ควรจะมีความสุข

ใช่ เขาบอกผมว่าเขามีความสุขด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะไปเจอผู้หญิงคนนั้นที่ตลาด พอกลับมา ความร่าเริงของเจาก็หายไป อาจจะนิดหน่อย 

แต่แปลกเหมือนกันที่ผมกลับสังเกตเห็นถึงความเศร้าเล็ก ๆ นั้นได้ไม่ยาก

ผมรับเด็กคนนี้มาดูแลแล้ว ผมก็อยากจะปกป้องเขา อยากให้เขาเจอแต่เรื่องดี ๆ แววตาของเด็กที่พบเจอกับความผิดหวังและเจ็บปวดคืนนั้นผมยังจำได้ติดตา ไม่อยากให้เขาต้องเจอกับเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจอีก

ว่ากันว่า หากคนเรามีความคิดที่จะฆ่าตัวตายมาแล้วครั้งหนึ่ง...

เปอร์เซ็นที่จะเกิดความคิดอยากทำร้ายตัวเองอีกเป็นครั้งที่สองก็มีอยู่

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมถึงรู้สึกเอ็นดูเด็กคนนี้ ทั้งที่ความประทับใจแรกของเราไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ผมรู้สึกเป็นห่วงเขาจริง ๆ 

อาจเพราะผมเป็นลูกคนเดียว ไม่มีพี่น้อง อยู่ด้วยแล้วสบายใจกระมัง เลยรู้สึกเอ็นดูเป็นพิเศษ

“อื้อ... คุณเทพ” น้ำเสียงแหบแห้งดังขึ้นขัดความคิด ดึงผมหลุดออกจากภวังค์ ก้มมองก็เห็นเจ้าของศีรษะที่ผมกำลังลูบหัวอยู่นอนปรือตามองผมด้วยสีหน้าเหยเก 

ผมเลยถามอย่างเป็นห่วง

“จะอ้วกหรือเปล่า?”

“คุณเทพ” เจาไม่ตอบคำถาม เอาแต่พึมพำเรียกเหมือนคนละเมอ

“นี่หลับหรือตื่นน่ะ”

หมับ...

“นุ่ม ๆ” 

คนเมาจับมือผมที่วางอยู่บนผมเขาดึงลงไปแนบแก้มพร้อมเอียงศีรษะ เบียดแก้มลงบนมือผมไปมาเหมือนชอบใจ จนความร้อนจากแก้มถ่ายเทมายังฝ่ามือผม พานให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของผมกระตุกไปหนึ่งจังหวะ เปลือกตาเขาปิดลงคล้ายหมดแรงฝืน มุมปากยกเป็นเส้นโค้ง พึมพำจนริมฝีปากกรุ่นเสียดสีกับฝ่ามือ 

“มีฟามสุขแล้ว”

รอยยิ้มหวานเกลื่อนบนหน้าเด็กดื้อ ราวกับเจ้าของรอยยิ้มกำลังหลับฝันดี

“...” ผมเลิกคิ้ว ไม่ได้ยินว่าเจาพึมพำอะไรถึงได้ยิ้มหวานขนาดนั้น

“อ้ายเจามีฟามสุข” 

ก้มลงไปเงี่ยหูฟัง แม้จะเบาจนแทบไม่มีเสียงลอดออกมา ทว่าใบหูที่สัมผัสได้ถึงลมหายใจกรุ่นร้อนก็ใกล้มากพอจะทำให้ผมได้ยินว่าเจากำลังพูดอะไร 

“อยู่กาบคุณเทพ ชอบ คุณเทพดี จายดี คุณเทพ...”

เสียงงึมงำของคนเมาหายไปแล้ว เหลือแค่เสียงลมหายใจเข้า-ออกอย่างสม่ำเสมอ

ผมหันหน้ามองคนหลับโดยยังไม่ดึงตัวกลับ กวาดสายตามองใบหน้าที่หลับพริ้มอย่างสบายใจนิ่งงันไปครู่หนึ่ง พลางคลี่ยิ้มมุมปาก ฝ่ามือข้างนั้นของผมยังถูกเจาจับไว้แน่น 

แก้มแดง ๆ อุ่นร้อนยึดครองพื้นที่ใจกลางฝ่ามือของผม ผมจึงยกมืออีกข้างแตะกรอบหน้าอีกฝ่าย ระบายยิ้มอ่อนเมื่อรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่แล้วมีความสุขดี

ผมเชื่อว่าเจาไม่ได้โกหก

คนเมาไม่เคยโกหก...

พลันเคลื่อนใบหน้าลงไป กดริมฝีปากลงบนหน้าผากมนแผ่ว ๆ แล้วผละออก

“อย่าเจ็บปวดอีกเลยนะ”

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผมแคร์เด็กผู้ชายหน้าตาซน ๆ คนนี้ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมพอรู้ตัวอีกที ความเป็นห่วงมันถึงพุ่งขึ้นสูงจนน่าตกใจ 

ผมโมโหเพียงเพราะรู้ว่าเขานั่งมอเตอร์ไซค์จากบ้านไปถึงโรงแรม ผมโกรธเพราะกลัวเขาเกิดอุบัติเหตุ ตอนนั้นเหมือนเสียการควบคุม เสียความเป็นตัวเองไปชั่วขณะอย่างคนลืมตัว

ผมรู้ว่ามีความเปลี่ยนแปลงหลายอย่างเกิดขึ้นตั้งแต่ได้เจอกับเจา

เขาทำให้ผมได้เจอมุมมองแปลกใหม่ ได้รู้จักความรู้สึกใหม่ ๆ ที่ไม่ค่อยได้เจอ 

เจาอาจจะเป็นเด็กดื้อบ้าง ซนบ้าง อาจจะไม่ใช่เด็กน่ารักในสายตาคนอื่น เพราะไม่ใช่คนพูดเพราะอะไร แต่เขากลับเป็นคนที่ผมอยู่ด้วยแล้วรู้สึกสบายใจที่สุด ผมรู้สึกผ่อนคลายเวลาอยู่กับเจา ไม่เคยรู้สึกว่าน่าเบื่อด้วยซ้ำ ไม่เคยเลยแม้จะต้องมานั่งดูแลเขาแบบนี้

แปลกดีเหมือนกันที่ผมรู้สึกสนิทใจกับคนแปลกหน้าได้เร็วขนาดนี้

ผมอยากให้เจาอยู่เป็นสีสันของชีวิตแบบนี้ไปเรื่อย ๆ

[END THEPTARA PART]


TBC

เป็นพาร์ทสุดท้ายที่เหลือของตอนที่ 7 สั้นนิดนึงนะคะ แต่...............

คุณเท้พพพพพพพพพพ!! เกินมาก เกินไปมากจีงงงงงงงงงงง

พาร์ทคุณเทพตอนนี้ก็คือ ตายไปเลย หลงลูกน้อง เอ็นดูลูกน้องเจาไม่ไหวแล้วเด้ออ

ปกป้องสุดดดดดดดด คุณเทพขาาาาาาาาาาาา รักนะคะ /ปาใจใส่ 555555555555



Ps. คุณขุนพลเพื่อนคุณเทพก็มีเรื่องของเค้าน้าาา ฝากเรื่อง #ขุนพลต้องลม ด้วยนะฮะ

ฟีลกู๊ดเหมือนคุณเทพฮะ แต่คุณขุนพลจะเป็น ฟีลกู๊ด+แซ่บ+เซ็กซี่+แด๊ดดี้ เรต 18+ เลย อุอิ

คุณเทพคือ 'เตี๋ยวน้ำใส' ส่วนคุณขุนพลคือ 'เตี๋ยวต้มยำ' บอกแค่นี้!

จิ้มที่รูปได้เลยยยยยยย


มีมเมื่อเจาเจอกับแฟนเก่าต้องมา 555555555

"หึ เด็กดื้อเอ้ย"

Contact me:     Twitter: @noknsn     Facebook: noksinsn



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 332 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

316 ความคิดเห็น

  1. #260 pcy921 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 14:06
    คุณเทพนี่เทพบุตรจริงๆค่ะพ่อคุณอะไรจะใจดีขนาดนั้น
    #260
    0
  2. #251 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 23:18

    หลงเด็กมันแล้วก็บอกคุณเทพ!

    #251
    0
  3. #172 Xialyu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 15:55
    เด็กดื้อก็น่ารักใช่ไหม
    #172
    0
  4. #89 Punches_099 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 19:45
    ใจสั่นทุกครั้งเลยเวลาเลื่อนมาเจอ "เด็กดื้อ" เนี้ยยยย งื้อออออ😊😊😊😊😊
    #89
    0
  5. #85 Nun7036 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 17:37
    อ่ยยยยยยยยย คุณเทพเริ่มหวั่นไหวกะน้องแล้วใช่มั้ยล่าาา นี่ว่าน้องกะเริ่มหวั่นไหวกะคุณเทพแล้วแต่ยังไม่รู้ตัวกันแหละ น้องตัดสินใจถูกแล้วที่เดินออกมาแบบนั้น ให้มันเจ็บแค่ครั้งเดียวก็พอนะลูกนะ
    #85
    0
  6. วันที่ 26 เมษายน 2562 / 09:20

    สงสัยจะมีคนหลงเด็กซน 1 อีตรา 5555

    #75
    0
  7. #74 คุณลม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 22:48
    ฮึก อยากโดนคุณเทพด่าด้วยความเอ็นดูแบบน้องเจา ตัวดื้อเอ๊ย ฮือออ
    #74
    0
  8. #73 Fallen Neko (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 22:11
    คุณเทพหลงน้องไม่ไหวแล้ว 5555
    #73
    0
  9. วันที่ 20 เมษายน 2562 / 14:27

    หมดกันเจา ตื่นมาจะเอาหน้าไปมุดรูไหนได้บ้างงเนี่ย 555

    #72
    0
  10. #71 คุณลม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 15:49
    แง โดนคุณเทพเก็บแน่น้องเจา
    #71
    0
  11. #70 Fallen Neko (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 11:20
    ไอหนูเจา เรื้อนมากลูก 5555
    #70
    0
  12. #69 Black-color (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 07:50
    ไม้เรียวสั่นมั้ยคะคุณชาย
    #69
    0
  13. #68 manejanb (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 19:12

    รอออออออ
    #68
    0
  14. #67 Black-color (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 12:35
    ใจดีเกิ๊นๆๆ
    #67
    0
  15. วันที่ 16 เมษายน 2562 / 07:25

    ระวังใจบางๆ จะปลิวนะเจา

    #66
    0
  16. #65 Fallen Neko (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 01:39
    ดาเมจคุณเทพแรงมาก วันนี้ท้อปฟอร์มไปเลยยยยย
    #65
    0
  17. #64 Miinkym (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 00:46

    แงงงงงงงงงงงง่ สิงเจาได้ม้ายยยยยยย

    #64
    0
  18. #63 คุณลม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 00:33
    คุณเทพมาเร็วมาก มาถึงก็แสดงออกก่อนละ หวงกว่านี้ไม่ได้แล้ว รัก
    #63
    0
  19. #62 Imyi Otaku Super (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 00:29
    อยากได้มาเป็นพ่อที่ไม่ได้หมายถึงพ่อใช่ไหมเจาาา
    #62
    0
  20. วันที่ 10 เมษายน 2562 / 08:47

    อย่าใจอ่อนล่ะเจา

    #61
    0
  21. #60 คุณลม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 22:02
    ให้คะแนนมีม คุณเทพมาพาน้องออกไปไกลๆเลย
    #60
    0
  22. #59 manejanb (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 21:19

    รอออออ
    #59
    0
  23. #58 Fallen Neko (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 18:24
    มีมได้ ให้เต็ม 10 อย่าไปคุยกับมันลูกกก
    #58
    0