{END} Crash Love กระแทกรัก |【ตีพิมพ์กับ Product Y】

ตอนที่ 6 : กระแทกรัก : Chapter 5 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,182
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 319 ครั้ง
    9 เม.ย. 62

{ Y a o i / B o y' s L o v e }


ติดแฮชแท็ก #คุณเทพไอ้เจา

Chapter 5



อุ่น

สบาย

แล้วก็... หอม

ทำไมวันนี้เตียงถึงได้นุ่มอุ่นสบายและส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ชวนให้อยากนอนต่อแบบนี้วะ ทั้งที่ปกติเตียงก็ไม่ได้นุ่มสบายขนาดนี้ยังนอนหลับเป็นตายตลอด 

แต่วันนี้เตียงโคตรนุ่มพิเศษ เหมือนเป็นเตียงดูดวิญญาณยังไงยังงั้น 

สบายจนอยากเกเรตื่นสายสักวันเพราะไม่เคยได้หลับสบายขนาดนี้มานาน ไม่สิ... อาจจะทั้งชีวิตเลยก็ได้

หมับ...

ผมขยับตัวเข้าหาไออุ่นของหมอนข้าง ตวัดขากับแขนพาดไปกอดไว้แน่น พลางเบียดแก้มลงไปถูไถหาความอุ่นอีก รู้สึกดีมากจริง ๆ แปลกมากด้วย 

นี่ขนาดไม่ได้ซักปลอกหมอนเป็นอาทิตย์ แต่ทำไมยังหอมอีกวะ

ฟืดดดด

คิดแล้วก็สูดดมความหอมของหมอนข้างตัวเองเต็มปอด กดจมูกถูไปมาบนหมอนอย่างชอบใจ แล้วกลิ่นหอมคุ้นจมูกแบบนี้เป็นกลิ่นหมอนข้างกูตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย 

แต่เอาเป็นว่าดี ไอ้เจาชอบ ดมแล้วดมอีกไม่หยุดเลยเนี่ย

ตอนซักกูใช้น้ำยาปรับผ้านุ่มอะไรหว่า สงสัยต้องไปซื้อมาอีกสักแพ็ก!

“งื้อออ วันนี้หมอนข้างฮ้อมหอม” 

หอมอย่างเดียวไม่พอ กูฟัดแล้วด้วยจังหวะนี้ อารมณ์เหมือนเปลี่ยวอะ แต่ก็เปลี่ยวจริง เลิกกับเฟิร์นไปเป็นอาทิตย์ก็ห่างหายจากเรื่องพวกนั้นไปเลยด้วย เฮ้อออ

“เจา...”

นี่ถึงคราวที่กูจะต้องกลับไปพึ่งหมอนข้างแล้วถูกมะ?

ไหน ๆ ก็ไหน ๆ สีหมอนข้างแก้ขัดก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร สมัยหัวโปกก็เคยทำมาแล้ว ก็นะ ร่างกายผู้ชายมีปฏิกิริยาแบบนี้ง่าย ๆ จะไปแปลกอะไร๊! 

คิดแล้วก็เบียดช่วงล่างเข้าหาหมอนข้าง จมูกก็ดมความหอมไม่ห่าง

ตึกตัก ตึกตึก

“หือ ไมหมอนข้างมีเสียงเหมือนหัวใจเต้นวะ” ขมวดคิ้ว พึมพำกับตัวเองทั้งที่ยังหลับตาอยู่ ทั้งแขนกับขาก็ยังกอดหมอนข้างแข็ง ๆ แต่โคตรอุ่นไว้ แถมบดสะโพกลงไปอีก 

พลางแนบหูกับหมอนเพื่อฟังให้แน่ใจว่าเป็นเสียงอะไร

ตึกตัก ตึกตัก

เฮ้ยย จังหวะเหมือนหัวใจเต้นจริงด้วยว่ะ

“เจา ตื่นเดี๋ยวนี้! เธอ... เธอกอดฉันแน่นเกินไปแล้วนะ”

ทะ ทำไมหมอนข้างพูดได้!

พึ่บ...

ผมเบิกตาโพลงอย่างตกใจ สิ่งแรกที่เห็นคือหมอน ไม่สิ ไม่ใช่หมอน สีเหมือนผิวคน เหมือนเป็นแผ่นอก ผิวขาวจัด มีรอยแดงเหมือนถูกขยี้จนขึ้นสี 

หัวคิ้วพลันขมวดเข้าหากันมุ่น หูที่แนบอยู่ได้ยินเสียงเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บนหน้าผากเหมือนมีลมอุ่น ๆ เป่าอยู่เหมือนกัน พอก้มมองช่วงล่างที่กูกำลังสีอย่างเมามันอยู่นั้น

เฮ้ย ไม่ใช่ละ 

กูว่ามันไม่ใช่...

เชี่ยยย ไอ้ที่กอดไม่น่าจะใช่หมอนข้างแล้วล่ะ 

ลองลูบคลำดูแล้ว รูปร่างเหมือนคน คนเหรอ... คิดมาถึงตรงนี้ก็หน้าซีด ปากสั่น เพราะที่กำลังเสียดสีอยู่มันคือต้นขาไม่ใช่หมอนข้าง 

อะ ไอ้เหี้ยยยยยย

ผมค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะเจอกับดวงตาคู่สวยที่คุ้นเคย ผมสบตาเขา ตาโตอย่างตกใจ

ฉิบหายแล้วววววว

พลันดีดตัวออกมาในวินาทีนั้นราวกับต้องของร้อน

ตุ้บ!!

“โอ๊ย! เชี่ย เจ็บบบบ” ผมนิ่วหน้ากับความเจ็บร้าวแถวสะโพก ตกใจแรงมากไปหน่อย ดีดตัวกลิ้งมาอีกฝั่งของเตียงจนตกลงพื้นดังตุ้บ 

สะเทือนไปถึงก้นกบเลยกูทีนี้ ขยับทีน้ำตาแทบร่วง

“เจา! เป็นอะไรหรือเปล่าน่ะ เจ็บไหมนั่น” 

น้ำเสียงอบอุ่นคุ้นหูดังขึ้นด้วยความเป็นห่วง ทำให้ผมชะงัก เผลอลืมความเจ็บไปชั่วขณะ ค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น โผล่หัวพ้นขอบเตียงก็เห็นคุณเทพกำลังนั่งอยู่กลางเตียง ชะโงกหน้ามาดูสภาพไอ้เจาว่าเป็นยังไง 

พอสบตากันผมก็ยิ้มแหย กลืนน้ำลาย รู้สึกคอแห้งพอ ๆ กับหน้าแล้วตอนนี้

ลองกวาดสายตามองรอบตัวก็ระลึกได้ว่าที่นี่คือที่ไหน

นี่ก็ห้องนอนของคุณเทพ ที่เพิ่งกลิ้งตกลงมานั่นก็เตียงของคุณเทพ

แล้วไอ้ที่กูทั้งกอดทั้งหอมทั้งสีอยู่เมื่อกี้ก็คือ... คุณเทพ!!

แม่มึ้งงงง กูมานอนกับคุณเทพได้ยังง้ายยยยย

“คะ คุณเทพ ทำ... ทำไมผม...”

“ลุกขึ้นมานั่งดี ๆ ก่อน เจ็บไหมน่ะ”

พึ่บ...

“อะ เอ่อ... ผม ผม คุณเทพ...” คุณเทพคนดีของไอ้เจาขยับมาเหมือนจะช่วยดึงขึ้น แต่ผมก็ถอยกรูออกห่างจากเตียง นั่งกุมเป้าตัวเองหน้าตาตื่น อ้าปากพะงาบ ๆ เหมือนปลาขาดน้ำไปชั่วขณะ “คือผม ผม...”

ในหัวมีแต่คำว่า ฉิบหายๆ ๆคราวนี้ไม่รอดแน่ โดนไล่ออกแน่ ๆ

ฮือออ ทำไมกูถึงได้ทำจัญไรกับคุณเทพไปแบบนั้น สีขาคุณเทพไม่ยั้งเลย

ไอ้เจา ไอ้ฉิบหายเอ๊ย

“ฉันเข้าใจ”

เข้าใจ? คุณเทพเข้าใจอะไร? 

มาเข้าใจไอ้เจาเรื่องอะไร?!

“คุณเทพ...” เข้าใจอะไรก็ไม่รู้แหละ แต่สีหน้าและแววตาที่บอกว่าเข้าใจ ว่าไม่เป็นไรของคุณเทพกำลังทำให้บ่อน้ำตาของผมแตก ตอนแรกแค่เบะ แต่ตอนนี้อะ “อึก ฮืออออ คุณเทพ ผมขอโทษ ขอโทษ ฮืออออ”

เขื่อนแตก...

ร้องไห้เหมือนเด็กขี้แยเพราะความอับอายไปเลย 

ไอ้เชี่ย อายมากจริง ๆ ผมทำเรื่องน่าอายและน่าละอายมากกับคุณเทพ แต่คุณเทพกลับไม่แสดงท่าทีโกรธหรือโมโหเลย แถมยังมองมาด้วยท่าทางใจดีระคนเอ็นดูเหมือนเดิม 

นั่นยิ่งทำให้ผมร้องไห้สะอึกสะอื้นจนสำลักเพราะหายใจไม่ทัน นั่งขดตัวอยู่มุมห้องกุมเป้าตัวเองหน้าแดงจัดอย่างอับอาย

“เจา ใจเย็นก่อน ร้องไห้ทำไม”

“ฮือออ อึก แค่ก ๆ ผมขอโทษนะคุณเทพ ขอโทษ ผม... อึก ผมไม่ได้ตั้งใจ”

อาย โคตรอายเลย

อายจนไม่รู้จะทำยังไงนอกจากนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้น

“ชู่ววว ไม่ร้องแล้วนะ สำลักแล้ว”

“ฮึก” ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คุณเทพเดินมาถึงตัวผม 

รู้ตัวอีกที ซุ่มเสียงทุ้มนุ่มลึกก็ดังอยู่ใกล้ ๆ เหลือบตามองก็เห็นว่าคนตัวโตเดินมานั่งยองอยู่ตรงหน้า ยื่นมือหนามาลูบหัวแล้วเอ่ยปลอบ 

แทนที่จะหยุด ผมกลับยิ่งสะอื้นหนักจนตัวโยน ก้มหน้าชิดอกกว่าเดิม เพราะรู้สึกอายเกินกว่าจะมองตาคุณเทพตรงๆ ได้

“เงยหน้าเร็ว ก้มแบบนั้นยิ่งหายใจลำบาก”

“...” ผมกัดปากแน่น กลั้นก้อนสะอื้นเอาไว้ ตอนปลายนิ้วเรียวสวยของคุณเทพเชยคางให้เงยหน้าขึ้นสบตา ผมกะพริบตาไล่หยาดน้ำที่คลออยู่หลายครั้ง 

คุณเทพส่งยิ้มเอ็นดูมาให้แล้วก็ลูบหัวผมเบา ๆ จนผมเริ่มสงบลง

“แค่ตื่นมาบนเตียงคนอื่น ถึงกับต้องร้องไห้ขนาดนี้เลยเหรอ เด็กน้อยเอ๊ย”

“กะ ก็ผม...” ผมกลั้นหายใจ ช้อนตากับหน้าแดงก่ำของตัวเองมองคุณเทพ

“...”

“ก็ผมทำมิดีมิร้ายคุณเทพไปแล้วอะ ฮืออออออ”



กว่าเหตุการณ์จะสงบ...

หมายถึง กว่าผมจะสงบสติอารมณ์ได้ก็หลายนาทีเลยแหละ

ตอนนี้กำลังนั่งทับขาตัวเองอยู่บนพื้นประหนึ่งทาสในเรือนเบี้ย ตาแดงช้ำเพราะผ่านการร้องไห้งอแงมาหนักหน่วง หน้าก็ยังร้อนวูบวาบไม่หายเมื่อนึกถึงคดีที่ตัวเองกระทำการไปอย่างอุกอาจ 

ส่วนคู่กรณีที่ถูกไอ้เจาทำให้ต้นขามีมลทิน(?)ก็กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟานวมเดี่ยวตัวใหญ่ดูสง่างามเหมือนมาเฟียในคราบนักบุญมาก

ตอนนี้เป็นเวลาตีห้าครึ่ง คุณเทพยังอยู่ในชุดนอนกางเกงขายาว มีเสื้อคลุมสีแดงเลือดนกคลุมทับชุดนอนสีขาวไว้อย่างดี ส่วนผมก็ยังอยู่ในชุดเสื้อกล้ามกับบ็อกเซอร์ขอบย้วยตัวเมื่อคืน 

หลังจากที่ผมพูดโพล่งประโยคนั้นออกไป คุณเทพก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกเลย นิ่งไปเหมือนตกใจหรือโกรธจนพูดไม่ออกก็ไม่รู้เหมือนกัน

รู้แต่ว่า จังหวะนั้นคือร้องไห้หนักมาก

“เอ่อ คะ... คุณเทพ” เป็นผมที่ทนความอึดอัดไม่ไหว ส่งเสียงทำลายความเงียบเป็นคนแรก

“...” แต่เหมือนคุณเทพจะไม่นำพา ยังประสานมือไว้บนขาด้วยท่าทางดูดีไม่เสื่อมคลาย

ตาย กูตายแน่ โดนคุณเทพเชือดแน่ ๆ ฮืออออ

“ทำไมไม่ลากเก้าอี้มานั่งล่ะเจา นั่งบนพื้นทำไม”

“ไม่ ไม่เป็นไรครับ แหะ ๆ นั่งตรงนี้ดีกว่า” ก้มหน้าบอกด้วยท่าทางเจี๋ยมเจี้ยมสุดไรสุด หมดความห้าวเป้งแห่งบึงโขงหลงโดยแท้ 

ความผิดไอ้เจามันใหญ่หลวงนัก มิบังอาจนั่งตีเสมอคุณเทพหรอกเวลานี้

แม้จะยังไม่รู้ว่ามาโผล่บนเตียงคุณเทพได้ไง แต่สิ่งที่ทำลงไปก็เป็นความผิดชัดเจนมาก ทั้งกอด ทั้งก่าย ทั้งหอม แถมยังสีขาคุณเทพด้วยความเปลี่ยวไปอี๊ก! 

บอกเลยว่าสำนึกผิดไม่ทัน ก็เลยต้องทำตัวให้ลีบเล็กที่สุด 

สภาพตอนนี้ จากไอ้เจากลายเป็นอีเย็นไปเรียบร้อย ก้มหน้ายอมรับความผิด แต่ก็เสียวคุณเทพเอาหวายแช่เยี่ยวลงหลังจริง ๆ

อะไรที่เคยตื่นก็หดกลับที่เดิมแทบไม่ทัน

“งั้นก็เอาที่เธอสบายใจแล้วกัน”

“คุณเทพ...” เสียงอ่อยเลยกู หงอยด้วยจุดนี้ เงยหน้าขึ้น ก่อนจะรีบก้มหน้างุดเหมือนเดิม เลือดร้อนในกายไหลมากองรวมกันตรงพวงแก้มทั้งหมดจนนึกหงุดหงิด 

เหนียมอายอย่างกับสาวน้อยวัยแรกแย้มไปได้โว้ยยยยย!

“อะไร เรียกแล้วก้มหน้าก้มตา”

นี่ไม่รู้จริงหรือแกล้งอะ คุณเทพต้องรู้ดิว่าควรจะพูดอะไรกับไอ้เจาบ้าง 

ด่าก็ได้ จัดมาเลย เอาให้สาสมกับความผิดนี้ แต่คุณเทพก็ไม่ด่า แถมยังนั่งนิ่งเอาแต่จ้องผมด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก พานให้ผมยิ่งลุกลี้ลุกลนหนักกว่าเดิม 

ทำตัวไม่ถูก ไม่กล้ามองหน้าคุณเทพด้วย 

ทำไงดีวะ เสือกไปปลุกปล้ำ(?)เจ้านายอันเป็นที่รักของป้าศรีเข้าเนี่ย

งานนี้ไอ้เจาตายแน่ ตายแน่ไอ้เจา

“คุณเทพ... ผมขอโทษ” 

เวรเอ๊ย น้ำตาคลออีกแล้ว ทำไมวันนี้ไอ้เจามันขี้แยจังวะ อยากจะตบหัวตัวเอง แล้วบอกให้ยืดอกรับผิดอย่างลูกผู้ชายอกสามศอก 

ทว่าก็ได้แต่เอ่ยปากขอโทษแล้วก็เบะปากจะร้อง 

“ผะ ผมไม่รู้ว่ามาอยู่บนเตียงคุณเทพได้ไง ผมไม่รู้ตัวเลย ไม่ได้ตั้งใจจะ... จะทำ... ทำมิดีมิร้ายคุณเทพนะ ผม ผมแค่... คือผม...”

“ทำมิดีมิร้าย?”

“ก็... ก็นั่นแหละ”

“อ๋อ” คุณเทพรู้อยู่แล้ว ไม่ต้องมาทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกออก คุณเทพรู้! “นั่นเรียกว่าทำมิดีมิร้ายแล้วเหรอ?” 

มุมปากแอบยกยิ้มด้วยใช่ไหม ไอ้เจาเหลือบตาเห็นนะ เหมือนคุณเทพกระตุกมุมปากยิ้มร้ายแวบหนึ่งอะ

เอ๊ะ หรือกูร้องไห้จนตาพร่า เพราะดูดี ๆ คุณเทพก็ทำหน้านิ่งเหมือนเดิม

“คุณเทพพพพพ ผมขอโทษ ๆ ๆ ๆ” ยกมือไหว้ปลกท่วมหัว

“...” แต่คุณเทพนิ่งมากคราวนี้ จ้องผมด้วยสายตาอ่านยากจนไรขนอ่อนลุกชัน

“คะคือ คือ... ผมไม่รู้ตัวเลยว่ามันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง ไม่ได้กินเหล้าด้วย บางทีผมอาจจะละเมอลากคุณเทพมาทำมิดีมิร้าย ผมว่าต้องใช่แน่ ผมไม่รู้ตัวจริง ๆ ไม่ได้ตั้งใจ อย่าไล่ผมออกเลยนะ” ละล่ำละลักบอกอย่างกลัวตกงาน

หากทว่า

“หึ ๆ” กลับมีเสียงหัวเราะในลำคอดังมาจากคนตรงหน้า 

พอเงยหน้ามองดี ๆ ก็เห็นคุณเทพกำลังยิ้มขำ ขำจนตัวสั่นนิด ๆ แล้วด้วย ผมเลิ่กลั่ก มองเขาอย่างไม่เข้าใจ 

คุณเทพตลกอะไรวะ ขำจนน้ำตาซึมลืมคีพลุคไปเลยนั่น

เฮ้ย นี่ผมเกือบปล้ำคุณเทพเลยนะ!

“คุณเทพขำไรอะ?” เอียงคอมองอย่างไม่เข้าใจ หรือคุณเทพตกใจจนเพี้ยนไปแล้ว

“เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าเธอจะทำอะไรฉันได้น่ะเจา หืม?”

“เอ้า ก็ผม...” ไม่กล้าพูด มันติดอยู่ที่ริมฝีปาก 

กระดากปากเชี่ย ๆ เลยเนี่ย

“ที่ทำตอนตื่นน่ะ ฉันเข้าใจว่าไม่รู้ตัว” 

ผมกัดปากแน่น มั่นใจได้เลยว่าหน้าต้องแดงก่ำมากแน่ รู้สึกได้ถึงความร้อนในตัวที่กำลังไหลมารวมกันบนแก้มทั้งสองข้างทีเดียว ร้อนเหมือนใครเอาถ่านไฟมานาบหน้ายังไงยังงั้น 

ผมก้มหน้าชิดคอมากกว่าเดิม 

“ตกลงว่าจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้เลยใช่ไหมเนี่ย”

“อะ อะไร! เกิดอะไรขึ้น ผมทำอะไรคุณเทพเหรอ!

“นี่เจา เลิกคิดว่าตัวเองทำอะไรฉันได้แล้วนะ อย่างเธอจะทำอะไรฉันได้”

“เอ้า ผมเป็นผู้ชายนะคุณเทพ” เปลี่ยวด้วยช่วงนี้ บางทีอาจจะละเมอปลุกปล้ำคุณเทพไปก็ได้ ใครจะรู้ 

พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นคุณเทพกำลังทำหน้าเอือมระคนเหนื่อยใจ ผมเลยเลิกคิ้วมองกลับอย่างไม่เข้าใจอีก

“ฉันก็ผู้ชายนะ ตัวใหญ่กว่าเธออีก คนที่ควรกลัวว่าจะเกิดเรื่อง น่าจะต้องเป็นเธอหรือเปล่าเจา”

“อย่างคุณเทพจะมาทำอะไรผมล่ะ ไม่มีทางหรอก... มีแต่ผมนี่แหละที่จะเผลอปล้ำคุณเทพ” ผมพึมพำเสียงเบาหวิวกับตัวเองในประโยคหลัง 

ก็คุณเทพขยันใจดี ขยันยิ้มหล่อใส่ทุกวันแบบนี้ ไอ้เจาก็หวั่นไหวเป็นนะจะบอกให้

เกิดวันไหนหน้ามืดจับคุณเทพปล้ำขึ้นมาจริง ๆ จะทำไงเล่า

อันตรายว่ะ...

ความคิดกูเนี่ยโคตรอันตรายเลย!

“ที่เธอมานอนที่นี่ ฉันเป็นคนพามาเอง เธอไม่ได้ละเมอลากฉันมาทั้งนั้นแหละ เลิกคิดฟุ้งซ่านได้แล้ว”

“ฮะ คุณเทพเป็นคนพาผมมาเหรอ?”

คุณเทพพยักหน้า “เมื่อคืนเธอเอาชาไปให้ฉันที่ห้องทำงาน จำได้ไหม?”

“ครับ จำได้แล้ว” ตอนแรกมัวแต่ตกใจ สมองเบลอเลยไม่ทันคิด “ผมเอาชามาให้ แล้วก็บอกว่าจะอยู่เป็นเพื่อนคุณเทพทำงาน กะว่าจะนวดให้ก่อนนอน ผมนั่งรอที่โซฟา แล้ว แล้วก็...”

แล้วก็อะไรวะ?

ภาพตัดครับ ไอ้สัด!

“แล้วเธอก็หลับอยู่ตรงโซฟาไปเลย” พอคุณเทพเฉลย ผมก็เหมือนจะนึกออก

“กะ ก็โซฟาคุณเทพนุ้มนุ่ม นั่งสบายมว๊ากกก ผมก็เลยเผลอหลับแป๊บหนึ่ง”

“มาตื่นอีกทีเกือบเช้านี่มันไม่แป๊บแล้วเจา”

“แหะ ๆ” ผมยกมือเกาแก้มอย่างเขิน ๆ “ทำไมคุณเทพไม่ปลุกผมเล่า”

“เจา เธอรู้ตัวไหมว่าเป็นคนหลับลึกแค่ไหน ฉันปลุกเธอตั้งหลายครั้งก็ไม่ยอมตื่น แถมปัดมือฉันเหมือนรำคาญอีก ฉันก็เลยต้องอุ้มเธอมานอนที่ห้องฉันนี่ไง กลัวว่าเดี๋ยวนอนที่โซฟาแล้วจะไม่สบายเอาน่ะสิ”

เนี่ย คุณเทพใจดีอีกแล้ว ผมไม่ตื่นก็ถึงกับ...

หืม อะไรซิ?!

“อุ้ม?!” ผมเบิกตาโพลงอย่างตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน “คะ คุณเทพอุ้มผมมาเหรอ!

“ใช่ ก็ปลุกแล้วเธอไม่ตื่น”

“คุณเทพพพพ ผมเป็นผู้ชายนะ คุณเทพมาอุ้มผมได้ไงเล่า น่าอายจะตาย อ๊ากกกก”

“อายตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วล่ะ” คุณเทพยังพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยน่าฟัง มุมปากกดยิ้มเล็ก ๆ ก่อนจะกลับมาทำหน้าจริงจัง ขณะที่ผมกำลังทึ้งหัวตัวเอง “หลับลึกแบบนี้อันตรายนะเจา เกิดใครอุ้มไปทำอะไรก็ไม่รู้สึกตัวเลย”

“โหย คุณเทพก็ว่าไป ใครจะมาทำอะไรไอ้เจา อีกอย่าง ไม่มีผู้หญิงที่ไหนแบกหามผู้ชายไปทำมิดีมิร้ายไหวหรอกมั้ง จะมีแต่ผู้ชายตัวใหญ่อย่างคุณเทพนี่แหละ ผมโคตรตกใจเลย ตอนได้ยินว่าคุณเทพอุ้มผมอะ”

“ไม่ว่ากับใคร จะผู้หญิงหรือผู้ชายก็ควรระวังทั้งนั้นแหละ”

“แต่คุณเทพก็น่าจะพาผมกลับห้องอะ ไม่น่าพามานอนห้องคุณเทพแบบนี้ แถม...” ละไว้ในฐานที่เข้าใจ “โอ๊ยยย นี่ถ้าป้าศรีรู้ว่าผมมานอนเตียงคุณเทพนะ ผมต้องโดนป้าศรีดึงหูจนยานถึงไส้ติ่งแน่ ๆ แค่คิดก็ขนลุกแล้ว”

“น้อย ๆ หน่อยเถอะเจ้าตัวแสบ” คุณเทพมองด้วยสายตาเหมือนมันเขี้ยวเต็มประดา “เห็นว่าฉันอุ้มไหว ไม่ได้หมายความว่าจะอุ้มเธอลงบันไดสองชั้น แล้วเดินไปส่งที่เรือนเล็กได้หรอกนะ แค่อุ้มมาห้องนี้ก็หลังแทบหักแล้ว”

“เป็นไรมากเปล่าคุณเทพ เห็นไหมล่ะ คุณเทพก็น่าจะปล่อยให้ผมนอนโซฟาไปเลย ไม่ต้องใจดีขนาดนี้ก็ได้ เดี๋ยวหลังก็เดาะจริงหรอก” ผมบอกอย่างรู้สึกผิด “คุณเทพก็แก่แล้ว มาอุ้มผมแบบนี้ กระดูกกระเดี้ยวหักขึ้นมาทำไง”

คุณเทพน่ะใจดีแบบนี้ตลอด

ทั้งที่เขาจะถีบผมตกโซฟาจนตื่น หรือปล่อยให้ผมนอนตากแอร์หนาวตายในห้องทำงานนั้นก็ได้ แต่คุณเทพก็ไม่ทำ แถมยังอนุญาตให้คนกระจอกอย่างไอ้เจามานอนร่วมเตียงด้วยอีกต่างหาก 

ดูดิ ขนาดผมทำเรื่องน่าอายไปกอดไปหอมไปสีซะ คุณเทพก็ยังไม่มีท่าทีโกรธเลย แถมยังทำหน้าเหมือนเข้าใจความเปลี่ยวของผมด้วย

นี่แหละเจ้านายคนดีที่หนึ่งของป้าศรี!

“...”

อ้าว หรือกูจะเข้าใจผิดไปเองวะ บางทีคุณเทพอาจจะเริ่มโกรธขึ้นมาแล้ว เพราะจู่ ๆ เขาก็เงียบ แถมตอนนี้หน้านิ่งกว่าเดิมยังไงไม่รู้ หน้าตึงเหมือนจะเริ่มมีน้ำโหด้วย 

รรยากาศก็ดูกดดันแปลก ๆ อย่างที่ไม่เคยเจอ

เฮ้ยยย นี่คุณเทพจะโกรธย้อนหลังปะ ยังไงงงง

“อะ เอ่อ คุณเทพ?” ลองเรียกอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ 

เจ้าของชื่อหยัดตัวขึ้นเต็มความสูง ทำให้ผมต้องแหงนหน้ามองจนสายตาอยู่ในแนวระนาบเดียวกัน 

ผมเลิกคิ้วมองคนหน้าตึงด้วยความงุนงง รู้สึกได้ว่าคุณเทพตึงจริง

ก่อนเขาจะทิ้งคำพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไว้ แล้วเดินหนีไปเข้าห้องน้ำ

“คราวหลังฉันจะปล่อยให้เธอนอนโซฟาแล้วกัน”

เอ้า! เสียงเหมือนเคือง นี่เคืองที่ไอ้เจาไม่ยอมตื่นจนคุณเทพต้องอุ้มใช่ไหม

ไอ้เจาขอโทษษษษษษ



[THEPTARA PART]

“กาแฟครับคุณเทพ”

“อืม” ผมพยักหน้าโดยไม่ได้มองคนพูด หยิบหนังสือพิมพ์มากางอ่าน อีกมือก็ยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ 

หางตาเห็นว่าเจายังยืนอยู่ไม่ห่าง ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เพราะผมไม่ได้สนใจ เขาเลยยืนเกาแก้มเงียบ ๆ

“เอ่อ คุณเทพ เดี๋ยวผมช่วยนะ”

เสียงหงอยของเด็กดื้อเอ่ยรั้ง ตอนผมจัดการมื้อเช้าเสร็จ กำลังจะเดินออกไปขึ้นรถ 

เจาเดินเข้ามา คว้าสูทที่พาดอยู่บนเก้าอี้ไปพาดแขนตัวเอง แล้วเดินตามผมด้วยท่าทางไม่เหลือความซน คงรู้ตัวว่าผมไม่ได้ใจดีอย่างปกติ

ผมกำลังเคือง...

ใช่ เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกเคืองใครสักคนด้วยเหตุผลงี่เง่าแบบนี้

อันที่จริงก็ไม่ได้เคืองจริงจัง แค่สะอึกนิดหน่อย ตอนเจาบอกว่าผมแก่

ให้ตายเถอะ! ถึงผมจะอายุห่างจากเขาเกือบสิบปี แต่ผมก็เพิ่งขึ้นเลขสามนะ ไม่ได้แก่สักหน่อย ดูนะคนเรา ผมอุตส่าห์อุ้มมานอนที่สบาย ๆ กลับมาว่าผมแก่ เดี๋ยวกระดูกกระเดี้ยวจะหักเอา 

รู้แบบนี้ผมอุ้มเขาลงไปส่งที่ห้องข้างล่างเลยก็ดี เขาจะได้รู้ว่าผมน่ะยังหนุ่มยังแน่น แข็งแรง ไม่ได้กระดูกเปราะขนาดนั้น ถึงอุ้มไปจริงจะมีเหงื่อตกบ้างก็เถอะ

แค่บ่นปวดหลังนิดหน่อย ไม่ได้หมายความว่าผมแก่หรอกนะ

“เอ้า ส่งสูทให้คุณชายสิเจา ยืนกอดไว้ทำไม เดี๋ยวสูทคุณชายก็ยับพอดี”

“ขะ ขอโทษครับ”

“...” ผมรับสูทตัวนอกจากมือเจา 

เจ้าตัวเหลือบตามองผม ก่อนจะหลบตาไปมองอย่างอื่นเก้อ ๆ แก้มสองข้างซับสีเรื่อขึ้นเล็กน้อย ปากเล็ก ๆ ก็เม้มเข้าหากัน ไม่ต่างจากคิ้วที่ขมวดมุ่นอย่างยุ่งยากใจ

ก่อนจะสูดลมหายใจ เงยหน้ามองผมเต็มตาทั้งที่หน้าแดงถึงหูแล้ว

“คุณเทพ... โกรธไรผมอะ?” ถามออกมาโต้ง ๆ สมกับเป็นตัวเขานั่นแหละ แววตามีความสงสัยและไม่เข้าใจอย่างเปิดเผย “โกรธที่ผมให้คุณเทพอุ้มเหรอ ผมไม่ได้ตั้งใจนะคุณเทพ” 

เจาพูดเสียงเบา คงไม่อยากให้ลุงสุชาติได้ยิน

“ฉันไม่ได้โกรธ”

“ไม่โกรธ แต่ก็เคือง”

“...” นี่ผมแสดงอารมณ์ชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ ทั้งที่ไม่เคยไร้เหตุผลอย่างนี้มาก่อนแท้ ๆ

“ผมไม่รู้ว่าคุณเทพเคืองอะไร แต่ผมว่าคุณเทพต้องเคืองผมสักเรื่องแน่ ๆ เมื่อเช้าคุยกันอยู่ดี ๆ คุณเทพก็เงียบเฉยเลยอะ แล้วก็หนีไปอาบน้ำ นี่ยังดูเย็นชากับผมอีก ไอ้เจารู้ ไอ้เจาสัมผัสได้ คุณเทพกำลังเคือง เคืองแน่ ๆ”

“...”

“ผมทำอะไรให้คุณเทพไม่พอใจเปล่า บอกผมได้นะ ผมไม่อยากให้คุณเทพเย็นชากับผมอะ” 

พูดไป ปากก็เหมือนจะเบะไปด้วย ตาก็ยังไม่หายช้ำดี ยังอยากจะร้องไห้อีกหรือไง เฮ้อ

พอเห็นเจาลนลาน วางตัวไม่ถูก ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองงี่เง่าและไม่มีเหตุผลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเลย อะไรทำให้ผมต้องมาเคืองเด็กตัวแค่นี้กันนะ 

เพียงเพราะเขาบอกว่าผมแก่น่ะเหรอ 

ก็ไม่อยากยอมรับหรอกว่าขัดใจนิดหน่อย

แต่... ผมเป็นพวกคิดมากเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

คิดมาถึงตรงนี้ก็ถอนหายใจระบายความรู้สึกแปลกประหลาดออกมา อยากยกมือลูบหน้าเรียกสติ แต่คงดูไม่ดีเท่าไหร่ 

วันนี้ระบบความคิดผมรวน ๆ ยังไงชอบกล คำพูดของเจามีผลกับผมขนาดนี้ได้ยังไงก็ไม่รู้

ผมปรับจังหวะการหายใจให้เป็นปกติ ก่อนจะยกยิ้มอย่างอ่อนใจกับตัวเอง

“ขอโทษที ฉันแค่เครียดเรื่องงานน่ะ” 

อย่าให้เจาต้องมารู้ความคิดไม่สมเหตุสมผลของผมจะดีกว่า เดี๋ยวเขาจะหมดความนับถือ แค่นี้ผมก็รู้สึกสมเพชตัวเองแล้วที่เก็บเอาคำพูดของเด็กซนมาคิดไร้สาระคนเดียว

“จริงเหรอ คุณเทพไม่เคืองไรผมจริงนะ” เจาหรี่ตามองเหมือนไม่เชื่อ

“อืม” ผมครางรับ พลางยื่นมือข้างที่ว่างไปวางบนศีรษะคนเตี้ยกว่า “ไม่ต้องคิดมาก”

“ก็เห็นคุณเทพนิ่ง ๆ ผมก็กลัวจะโดนไล่ออก”

“...”

“นึกว่าคุณเทพโกรธผมเรื่อง เอ่อ... เรื่องนั้น”

เรื่องนั้น’ ที่เจาหมายถึง... ละไว้ในฐานที่เข้าใจตรงกันว่าคือเรื่องอะไร

เรื่องที่เกิดเมื่อเช้านั่นแหละ หลังจากเมื่อคืนผมคิดว่ามันยุ่งยากเกินไป ถ้าจะต้องอุ้มเจาลงไปส่งที่ห้อง ดึกมากแล้ว ผมก็เลยตัดสินใจอุ้มเจามานอนที่ห้องผมด้วยกัน 

ยังไงเราก็เป็นผู้ชาย ผมเองไม่ได้ถืออะไร ไม่ได้เจ้ายศเจ้าอย่างจนเกินไป อีกอย่าง อยู่กับเจาผมก็ไม่ได้อึดอัดด้วย ไม่เห็นจะต้องเสียเวลาอุ้มเขาลงไปให้เหนื่อยเกินความจำเป็น

ผมเพิ่งทำงานเสร็จก็อยากนอนเพราะดึกมากแล้ว เลยไม่ได้คิดมากที่จะมีใครมานอนร่วมเตียง

ใช่ ไม่คิดด้วยว่าตอนใกล้สว่างจะรู้สึกถึงแรงกอดรัดแน่นขนาดนั้น

ผมตื่นง่ายกว่าเจา ทั้งคืนเขาไม่ได้นอนดิ้นอะไร แต่พอใกล้เช้าก็กลิ้งมา ยกแขนยกขากอดผมต่างหมอนข้าง จากนั้นก็รู้สึกว่าเจาบี้จมูกลงกับอกของผมจนแดงเถือก เพราะกระดุมเสื้อสองเม็ดบนหลุดตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ จมูกกับปากเล็กของเจาก็เลยบดเบียดลงบนอกผมเต็ม ๆ 

ตอนนั้นไรขนอ่อนลุกชันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

ผมเผลอกลั้นหายใจกับความแปลกประหลาดจากสัมผัสกรุ่นนั้น

ก่อนเด็กแสบที่ไม่มีท่าทีว่าจะรู้สึกตัวง่าย ๆ จะกระทำอุกอาจ บดเบียดช่วงล่างเข้ากับต้นขาผมใหญ่ 

ผมตกใจ ใช่ ต้องตกใจอยู่แล้ว เกิดมาไม่เคยมีผู้ชายที่ไหนใกล้ชิดผมขนาดนี้มาก่อน ยิ่งมาทำเรื่องแบบนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย พยายามจะปลุก แต่เจาก็หลับลึกจริง ๆ 

เด็กซนเบียดตัวเข้าหาจนผมรับรู้ถึงอะไรต่อมิอะไรของเขา ทั้งหอมทั้งดมทั้งเสียดสี เข้าใจว่าเช้า ๆ ร่างกายผู้ชายมีปฏิกิริยาเป็นเรื่องธรรมดา 

ยิ่งสัมผัสเบียดขนาดนี้มันก็ยิ่งปลุกปั่นไม่ยาก

และไม่ใช่แค่เขา ผมเองก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน ไม่ใช่พระอิฐพระปูนด้วย

โชคดีที่เจารู้สึกตัวตื่นเสียก่อน...

แต่คงตกใจมาก ถึงขั้นผวากลิ้งตกเตียงจนผมตกใจตามไปด้วย หลังจากนั้นเจาก็ทำหน้าเหมือนเห็นผี หน้าซีด ปากสั่น 

ผมคิดว่าเขารู้ตัวว่าทำอะไรไว้ จากนั้นหน้าตาซน ๆ ดื้อ ๆ ก็เริ่มแดงก่ำ ก่อนจะเบะปากร้องไห้จ้าละหวั่น

ครับ ร้องไห้เป็นเด็กน้อยเลยคราวนี้

เจาคงทั้งตกใจทั้งอายมาก ร้องไห้สะอึกสะอื้น เห็นแล้วทั้งเอ็นดูทั้งสงสาร

บอกตามตรงว่าโกรธไม่ลง เข้าใจว่าเขาไม่รู้ตัวหรอก ยังไม่ตื่นดีด้วยซ้ำ คงคิดว่าผมเป็นหมอนข้าง แล้วก็คงไม่คิดด้วยว่าตัวเองจะมานอนอยู่บนเตียงผมแบบนี้ 

แต่ประเด็นคือ... เจาคิดว่าเขาทำมิดีมิร้ายผม

อันนี้ทั้งตลกทั้งขำ เจาทำเหมือนคิดอย่างนั้นจริง ๆ

คิดได้ยังไงว่าตัวเองจะเป็นฝ่ายทำมิดีมิร้ายผม ตัวแห้งแบบนั้นจะเป็นฝ่ายถูกเล่นงานเองล่ะไม่ว่า แต่ก็เอาเถอะ คิดว่าไม่ต้องพูดเรื่องนี้อีกจะดีกว่า เจาจะได้ไม่ต้องคิดมาก 

ผมเองก็จะ พยายาม’ ไม่คิดเหมือนกัน

แม้สัมผัสกรุ่นในความรู้สึกและความจำจะไม่ได้ลบเลือนง่ายขนาดนั้นก็ตาม

“อย่าคิดมาก ฉันไม่ได้โกรธอะไร”

“อื้อ ผมขอโทษจริง ๆ นะคุณเทพ”

“เลิกคิดมากได้แล้วน่า โอเคไหม?” ผมว่าพร้อมขยี้เรือนผมนุ่มใต้ฝ่ามือเป็นการสำทับ เจาเลยส่งยิ้มสดใสมาให้ หลังจากทำหน้าหงอยมาพักหนึ่ง “แต่ถ้าไม่อยากถูกไล่ออกก็อย่าดื้อ ตั้งใจทำงาน ดูแลเจคอปให้ดี อย่าพากันซนนัก”

“ครับ ไอ้เจาจะไม่ดื้อไม่ซนเลย คุณเทพ!

“ให้จริงเถอะ” ผมคลี่ยิ้มอ่อนให้กับความน่าเอ็นดูของคนตรงหน้า

น่าแปลกที่ผมรู้สึกโกรธเคืองเด็กแสบคนนี้ไม่ลงเลยจริง ๆ

[END THEPTARA PART]


TBC.

โดนด่าว่าแก่ อยากจะโกรธก็โกรธเค้าไม่ลง

แบบนี้เรียกว่าไรอะ เอ็นดูไอ้เจามากเลยอะดิคุณเทพ แหมมมมมมมมมม

ปล. ที่เว้นช่วงอัปหลายวันก็อย่างที่บอกนะคะ แงงงง

ต้องดึงช้าหน่อยให้บาลานซ์กับช่วงหนังสือออกโน๊ะะะะ


แจ้งข่าวคุณเทพไอ้เจาหน่อย ข่าวว่าตอนนี้หนังสือจัดอาร์ตเสร็จแล้วแหละะะ

ราคาคร่าว ๆ ไม่เกิน 350฿ น้า เกียมเงินนนนน เรื่องนี้ตีพิมพ์กับสนพ. ProductY ค่า

อาจจะออกช่วงเดือน มิ.ย. นะคะ ถ้าได้กำหนดแน่นอนนกก็จะมาแจ้งอีกทีเนอะ

เนื้อหาในเล่มประกอบด้วย: บทนำ, CHAPTER 1-15, บทส่งท้ายและตอนพิเศษ 4 ตอน ซึ่งจะไม่ได้อัปลงเว็บจ้า

"หึ เด็กดื้อเอ้ย"

Contact me:     Twitter: @noknsn     Facebook: noksinsn



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 319 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

316 ความคิดเห็น

  1. #258 pcy921 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 11:32
    โดนว่าแก่เลยเคือง555555555
    #258
    0
  2. #170 Xialyu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 19:05
    คำว่าแก่แอบเจ็บเบาๆ
    #170
    0
  3. #98 KuKoi Kim (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 23:17
    คุณเทพละมุนค่อดๆๆอ่าาา
    คิดถึงคุณเจคอปปปป 555
    #98
    0
  4. #88 Punches_099 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 16:19
    แหมมมมมอ่านไม่กี่ตอนก็อยากให้มีคุณเทพ หลายๆคน
    #88
    0
  5. #83 Nun7036 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 17:03
    อ่อยยยยยยยยยยยย น้องงง ร้องไห้โยเยเป็นเด็กเลย-หนู แอแงงงงง เอ็นดูเขามากมั้ยคุณเทพพพพพพพ ขำที่คุณเทพโกรธเจาเพราะเจาว่าเขาแก่555555555555555 น่าร้ากกกกก
    #83
    0
  6. #47 monstertt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 21:53
    ละมุนคุณเทพ นี่กริ๊ดจนบ้านสะเทือน จนแม่ด่า โอ้ยยย เขิน!!
    #47
    0
  7. วันที่ 2 เมษายน 2562 / 08:41

    งื้อออออออออออออออออ

    #46
    0
  8. #45 Fallen Neko (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 00:20
    อ่านพาร์ทคุณเทพแล้วยิ้มไม่หยุดเลย เอ็นดูอิหนูเจามันแล้วใช่มั้ย!!
    #45
    0
  9. #44 Miinkym (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 12:14
    5555555555​ คนแก่งอน
    #44
    0
  10. #43 secret secret (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 11:42
    จ้าาา ระวังเจอคนแก่จัดสักดอก5555
    #43
    0
  11. วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 08:15

    ยัง ยังไม่รู้ตัวว่าเค้าโกรธเรื่องอะไร ไปว่าเขาแก่ได้ไงเจา ห๊ะ

    #41
    0
  12. #40 monstertt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 06:57
    เจาน่าเอ็นดู คุณเทพก็น่าเอ็นดู ขยันนักนะ งื้อๆๆ
    #40
    0
  13. #37 Fallen Neko (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 00:03
    เค้าโกรธที่หนูไปว่าเค้าแก่รึเปล่าลูก เอ็นดูน้อง
    #37
    0
  14. #36 TeeTian (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 17:50
    น้องโว้ยยยยยยยยยยย
    #36
    0
  15. วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 09:18

    ถึงกับน้ำตาแตกเลยเหรอ เจา

    #35
    0
  16. #34 monstertt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 07:10
    เอ็นดูน้องเจามากกก แต่คุณเทพนี่มนุษย์หลัวชัดๆ ตีลังกาอ่านสิบตลบ
    #34
    0
  17. #33 Fallen Neko (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 00:05
    ไอหนูเจาาาาาลูก ทำไมน่ารัก ไม่ไหวแล้ววว อยากได้น้องมาไว้ที่บ้าน
    #33
    0
  18. วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 13:32

    รอคร่าาาา

    #32
    0
  19. #31 rujira3199 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 23:08
    หนูรออยู่
    #31
    0
  20. #30 แทซอก (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 22:37
    เจาาาาาาา
    #30
    0
  21. #29 Fallen Neko (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 21:50
    น้องเจาหนูลูกกก
    #29
    0