{END} Crash Love กระแทกรัก |【ตีพิมพ์กับ Product Y】

ตอนที่ 19 : กระแทกรัก : Chapter 15 [100%] THE END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,944
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 236 ครั้ง
    10 พ.ย. 62

{ Y a o i / B o y' s L o v e }


ติดแฮชแท็ก #คุณเทพไอ้เจา

Chapter 15


[THEPTARA PART]

“ฮึก ผมก็แค่รัก... แค่รักคุณเทพเท่านั้น ฮือ... เอง”

จู่ ๆ ก็ถูกบอกรักแบบไม่ทันตั้งตัว แถมยังอยู่ในอาการงงเพราะเมื่อกลับถึงบ้าน พลันเห็นเจากำลังนั่งร้องไห้อยู่บนพื้นพรมในห้องนั่งเล่น ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไร พอเข้าไปถาม เจาก็ยิ่งร้องไห้หนักจนน่ากลัว 

ผมทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าเขาบาดเจ็บหรือปวดตรงไหน 

ผมได้แต่กอดเด็กดื้อที่น้ำตาอาบแก้มเอาไว้แน่น

เขาร้องไห้หนักจนน่าสงสาร ก่อนจะพึมพำประโยคนั้นออกมานั่นแหละ

บอกรักทั้งน้ำตา แต่ไม่ได้รู้สึกซึ้งอะไรเลย เจาดูสับสนมาก ๆ

ผมงงหนัก อยากจะดีใจที่ได้ยินคำสารภาพรักอย่างที่หวัง แต่พอสถานการณ์เป็นแบบนี้ ผมก็ไม่รู้จะจัดการอารมณ์ตัวเองยังไง เจาเอาแต่ร้องไห้ตัวโยนอย่างน่าสงสาร จนผมนึกแปลกใจขึ้นมา...

เขาบอกว่ารักผม แต่ทำไมเขาถึงดูทรมานขนาดนี้

พูดเหมือนมีใครห้ามไม่ให้เขารักผมอย่างนั้นแหละ

ให้ตายสิ เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย!

“เจา เจาครับ ชู่ววว เงียบก่อนนะ ไม่ร้องนะครับ พอแล้ว”

“ฮึก” คนในอ้อมกอดมีท่าทีค่อย ๆ สงบลงทีละนิด 

ผมกอดเขาไว้ ลูบหัวเพื่อให้เขาผ่อนคลายลง ใช้เวลาเป็นสิบนาทีเหมือนกันกว่าที่คนตัวเล็กจะเริ่มสงบจริง ๆ เหลือแค่สะอึกนิดหน่อยเท่านั้น

“คนเก่ง ไหนดูหน้าหน่อยครับ” ผมก้มลงไปมองหน้าคนที่แนบตัวอยู่กับอก 

ตอนนี้ผมทิ้งตัวนั่งบนพื้นพรม แยกขาออกให้ตัวเจาขดตัวอยู่ระหว่างขาแล้วก็กอดเขาไว้ ผมโยกตัวเขานิด ๆ ใช้มือเช็ดน้ำตาที่เริ่มหยุดไหลออกให้

“...”

“ตาบวมหมดเลย เดี๋ยวปวดหัวแน่แบบนี้”

“คุณเทพ...” เจายกมือกำเสื้อตรงอกผม เขาเงยหน้าขึ้นมองแล้วก็เบะปากเหมือนเด็ก ๆ ทำเหมือนจะร้องไห้ออกมาอีกรอบ ผมเลยก้มลงไปจูบริมฝีปากของเขาเร็ว ๆ เพื่อปลอบ แล้วผละออก

ตั้งใจจะกลับมาคุยกับเจาให้รู้เรื่อง แต่ก็ไม่คิดว่าจะกลับมาเจอสภาพเด็กดื้อเป็นแบบนี้

“ไม่ร้องแล้วนะ เดี๋ยวคุยกันไม่รู้เรื่อง” ผมบอก “วันนี้มีเรื่องจะคุยด้วยเยอะแยะไปหมด”

“...”

“เพราะงั้นมาคุยกันดี ๆ นะครับ ไม่ร้องแล้วนะ”

“...” คนเพิ่งหยุดร้องไห้ดูสิ้นฤทธิ์ หมดแววคนเก่งแห่งบึงโขงหลงไปเลย คราวก่อนที่ร้องไห้ตอนเครียดเรื่องเรียนก็ทีหนึ่งแล้ว ตอนนั้นว่าน่าสงสารแล้วนะ แต่ครั้งนี้น่าสงสารกว่าอีก 

ร้องจนเหมือนจะขาดใจให้ได้

“เอ แล้วเราจะคุยเรื่องไหนกันก่อนดีครับ?” ผมถามด้วยน้ำเสียงเหมือนหลอกถามเด็ก พยายามทำให้บรรยากาศผ่อนคลาย เพราะรับรู้ได้ว่าตัวเจายังเกร็งอยู่ในอก เขากำเสื้อผมแน่นมากจนเหมือนจะขาดติดมืออยู่แล้ว

“...”

“เริ่มจากที่เจาสารภาพรักเมื่อกี้ดีไหม อยากรู้จังว่าพูดจริงหรือเปล่า”

“...”

“ว่าไงครับคนเก่ง ที่บอกว่ารักกันน่ะ จริงไหม หืม?” ผมทำเสียงเย้า หัวใจเริ่มพองโตตอนเขาก้มหน้าซุกอก มือก็ไม่ยอมปล่อยเสื้อผมง่าย ๆ เขาพยักหน้ากับอกผมเหมือนอายหรือประหม่าอะไรสักอย่าง

“รัก” ก่อนใจจะหล่นวูบเมื่อเขาพูดเป็นประโยค “แต่อยู่ข้าง ๆ ไม่ได้หรอก”

“ทำไมอยู่ไม่ได้ ข้าง ๆ ฉันว่าง อยู่ได้สิ”

“ไม่ได้” เจาเถียง ทั้งยังส่ายหน้า “ผมไม่เหมาะกับคุณเทพ ไม่คู่ควร ถ้าผมยืนข้าง ๆ จะทำให้คุณเทพดูไม่ดี”

“อะไรคือตัวตัดสินว่าคู่ควรหรือไม่คู่ควร” ผมถาม เริ่มรู้แล้วว่าเด็กดื้อเครียดด้วยเรื่องอะไร แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเครียดมากจนสติแตกร้องไห้หนักแบบนี้ 

เขากำลังกลัวเหมือนที่ผมกลัว แต่ความกลัวของเราแตกต่างกัน

ผมกลัวว่าเขาจะไม่ได้รู้สึกเหมือนกัน กลัวเขาจะเลือกผู้หญิงคนนั้น

แต่เขากลัวว่าจะทำให้ผมดูไม่ดีถ้ามีเขาอยู่ข้าง ๆ เขาเอาแต่คิดว่าตัวเองไม่เหมาะ ไม่คู่ควร และผมไม่ชอบความคิดพวกนี้ ความคิดด้านลบกำลังทำให้เจาอ่อนแอและหมดศรัทธาในตัวเอง เขาเปราะบางกว่าที่คิด สำหรับคนที่เคยคิดว่าตัวเองไม่มีอะไรดีมาก่อน ตอนนี้เขากำลังจะเปลี่ยน กำลังจะกลับไปมุ่งมั่น

แต่อะไรเป็นสิ่งที่ฉุดรั้งเขาลงมาได้ขนาดนี้กันนะ...

เพราะผมงั้นเหรอ?

“ทุกอย่างที่เป็นผม... มีคนที่คู่ควรกับคุณเทพมากกว่าผม มีผู้หญิงดี ๆ อีกเยอะที่เขาจะไม่ทำให้คุณเทพดูแย่ในสายตาของคนอื่น ไม่ใช่ผมที่เป็นผู้ชาย แถมยังจน การศึกษาก็ไม่ได้สูงอะไรเลย ผมไม่มีอะไรเลยคุณเทพ ไม่มีเลย”

“เจา ฉันไม่ได้ต้องการใครสักคนที่ดีพร้อม หรือที่คนอื่นมองว่าเขาเหมาะกับฉันหรอกนะ ฉันต้องการแค่ใครสักคนที่เขารักฉัน และฉันเองก็รักเขา ใครสักคนที่ฉันอยู่ด้วยแล้วรู้สึกสบายใจ ได้เป็นตัวของตัวเองแค่นั้นเอง”

“...”

“แล้วทำไมเธอจะไม่มีอะไร” ผมยิ้ม “เธอมีสิ ทำไมจะไม่มี”

“อะไร”

“มีใจไง เธอมีใจให้ฉัน...” ผมจิ้มนิ้วลงที่อกข้างซ้ายของเขา ก่อนจะจับมือเขาให้คลายเสื้อออกจากฝ่ามือ แล้วจับให้ขยับมาวางบนอกข้างซ้ายของผม พลางก้มลงกระซิบชิดใบหู “และฉันเองก็มีใจให้เธอเหมือนกัน”

“...”

“ฉันเองก็รักเธอนะเจา”

“คะ คุณเทพ” คนตัวเล็กเงยหน้ามองผมตาโต สีหน้าตกใจในสภาพที่เพิ่งผ่านการร้องไห้มานี่ดูตลกไม่น้อย แต่ก็ไม่ใช่เวลาที่ผมจะขำ ผมยิ้มพลางก้มลงจูบที่ขมับ แล้วตามด้วยหน้าผากของเขา ก่อนจะผละออกมาสบตากัน

“คำตอบของคำถามตอนนั้นที่เรายังคุยกันไม่จบไง”

“...”

“ที่ฉันอยากจูบ ก็เพราะฉันรักเธอ” ผมกอดเขาแน่นขึ้น “ที่อยากให้อยู่ข้าง ๆ ก็เพราะฉันรักเธอ ที่อยากกอด ก็เพราะรักเธอ อยากใช้ชีวิตด้วย ก็เพราะรักเธอ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ทั้งหมดนั่น ก็เพราะฉันรักเธอเท่านั้นเอง”

“ผมจะอยู่ข้าง ๆ คุณเทพได้จริงเหรอ” น้ำเสียงไม่มั่นใจถูกใช้อีกครั้ง เจาก้มหน้าซุกอก เขาดูสับสน เหมือนความคิดในหัวกำลังตีกันยังไงยังงั้น “ผมเป็นแค่คนธรรมดานะ”

“แล้วฉันไม่ใช่คนธรรมดาเหรอ?”

“ไม่” เจาส่ายหน้า “คุณเทพอะเป็นเทวดา เป็นเทวดาเดินดินของไอ้เจา”

เด็กน้อยเอ๊ย มันเขี้ยวจนต้องก้มลงไปหอมแก้มนิ่มแรง ๆ

ฟอด!

“ฉันก็แค่คนธรรมดาเหมือนกัน และฉันก็อยากให้คนธรรมดาอย่างเธอมาอยู่ข้าง ๆ ด้วย”

“...” เจาส่ายหน้ากับอก ซึ่งผมไม่รู้ว่าหมายถึงอะไร

“เจา ฉันรู้ว่าความรักของเราอาจจะไม่ง่าย ฉันเองก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน แล้วก็ไม่เคยสนใจด้วยว่าคนนอกจะคิดยังไงกับเรื่องนี้ ขอได้ไหม เราอย่าให้คนอื่นมาเป็นตัวแปรสำหรับความรู้สึกของเธอกับฉันเลยนะ”

“...”

“ถ้าเราจะไม่ได้คบกัน ก็ขอให้เป็นแค่ความรู้สึกของเราสองคน อย่าให้คนอื่นมาทำลายเรา ฉันไม่ได้แคร์ว่าคนอื่นจะเห็นด้วยกับความรักของฉันไหม ฉันแคร์แค่คนสำคัญในชีวิต ซึ่งฉันก็มีคนที่เรียกว่าครอบครัวและคนสำคัญอยู่แค่ไม่กี่คน ป้าศรี ลุงสุชาติ ขุนพล เจคอป ตอนนี้ทุกคนรู้เรื่องที่ฉันรักเธอ และพวกเขาก็ยินดีกับฉัน แค่นั้นก็เกินพอ”

“...”

“ฉันสามารถบอกได้ว่าชีวิตฉันเกือบจะมีพร้อมทุกอย่าง และใช่ ฉันมีทุกอย่างมากเกินพอแล้ว ฉันขาดแค่คนรัก คนที่ฉันอยู่ด้วยแล้วสบายใจ เป็นตัวของตัวเองได้ คนที่ฉันอยากจะอยู่ด้วยไปตลอด... ซึ่งคนนั้นก็คือเธอ และถ้าเธอจะไม่ตอบรับความรักของฉัน ฉันก็อยากให้เธอปฏิเสธเพราะเธอไม่ได้รัก ไม่ใช่เพราะกลัวสายตาหรือคำพูดของคนอื่น”

“คุณเทพ” เจาเรียกผมเสียงสั่น

“ครับ”

“ผมเหมือนหัวใจจะวาย”

“หือ?”

“คุณเทพบอกว่ารัก” คราวนี้เจาสวมกอดผมแล้วซุกอกอีกครั้ง “แต่สถานการณ์การบอกรักไม่ดีเลย”

“นั่นสิ รู้ไหมว่าฉันตกใจแค่ไหนที่กลับมาแล้วเห็นเธอนั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้” ผมลูบหัวเขาอย่างโล่งอก ดูเหมือนเจาจะเริ่มตั้งสติได้นิดหน่อย “บอกได้ไหมว่าทำไมจู่ ๆ ถึงคิดมากขนาดนั้น เพราะฉันเหรอ?”

ผมหมายถึง... เพราะเขาคิดถึงผมมากเกินไปหรือเปล่า

คิดว่าคนอื่นจะมองไม่ดี คิดว่าผมจะโดนดูถูก เจาเอาแต่เป็นห่วงผมมากเกินไป ทั้งที่ผมเองก็แคร์ความรู้สึกของเขาเหมือนกัน ถ้าเขารักและเราใจตรงกัน ผมก็อยากให้เรารักกันโดยไม่ให้คนอื่นเข้ามาเป็นตัวแปร 

หรือถ้าจะไม่รัก ก็ให้มาจากความรู้สึกของเขา ไม่ใช่เพราะคำพูดคนอื่น 

ผมรู้ว่ามันอาจจะยากไปบ้างในเรื่องของสังคม อาจจะมีคนไม่เห็นด้วย และพูดว่ามีคนที่เหมาะสมกว่า แต่แล้วยังไง ความคิดเห็นของคนพวกนั้นไม่สำคัญสำหรับชีวิตผมขนาดนั้น

ผมไม่มีทางเลือกคนที่คนอื่นมองว่าเหมาะสม 

แต่ผมจะเลือกคนที่ผมรู้สึกรักเขาต่างหาก

“ไม่ใช่หรอก ผมแค่อ่อนแอไปหน่อย ก็เลยโดนคนชั่วมันหลอนประสาท”

“หืม?” ผมขมวดคิ้วฉับ “ใครทำอะไร ไหนเงยหน้าขึ้นมาบอกหน่อย”

“ก็อีเฟิร์นอะ มันปั่นผมเมื่อวาน” คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นจากอก พูดด้วยน้ำเสียงแค้นเคืองพอตัว จากสรรพนามที่เรียก ท่าทางจะหนัก แต่เจาบอกว่าเมื่อวาน มันยังไงน่ะ 

ก็เห็นผู้หญิงคนนั้นขอเจาคืนดี แถมยังจูบ...

“...” คิดมาถึงตรงนี้ ผมก็ก้มลงไปจูบริมฝีปากของเจาแรง ๆ หนึ่งทีจนเจ้าตัวประท้วง

“อื้อ! คุณเทพ เป็นไรอะ จูบแรงเหมือนโกรธ ทำไมไม่อ่อนโยนแล้ว”

“ฉันนึกว่าเธอจะคืนดีกับเขา ฉันเห็นผู้หญิงคนนั้นจูบเธอเมื่อวาน”

“ฮะ!” เจาตาโต ขยับตัวหันมานั่งหันหน้าเข้าหาผมอย่างจริงจัง โดยที่เขายังนั่งอยู่ระหว่างขาของผมที่แยกออกคร่อมเป็นคอกกั้นตัวเอาไว้ “คุณเทพเห็นเหรอ ได้ยินอะไรบ้าง ได้ยินผมด่ามันปะ?”

“ฉันได้ยินแค่เขาขอเธอคืนดี แล้วก็จูบเธอ ฉันก็เลยรีบกลับไปรอที่รถ แล้วเธอด่าเขาทำไม?”

“อ้าว ก็พอผมปฏิเสธ มันก็มาด่าผมอะ สำคัญตัวว่าผมรักคุณเทพประชดมัน บ้าปะ! ที่ผมไปเยี่ยมไปดูมัน ก็เพราะผมยังเห็นมันเป็นเพื่อน แต่แม่งปากดี ว่าผมไม่ปกติ ผิดเพศ วิปริต ไอ้เจาก็จัดสิคร้าบรอไร!

“...”

“แล้วพอผมตอกหน้ามันเสร็จจะเดินกลับออกมานะ มันก็ตะโกนปั่นผม จนผมเก็บมาหลอนอยู่เนี่ย” ผมมองเด็กแสบกำลังเล่าให้ฟังด้วยท่าทางเจ็บใจ “ประเด็นคือ มันดันจี้ถูกจุดด้วยไงไม่ใช่ไร”

“...”

“มันบอกว่าผมจะทำให้คุณเทพดูแย่ในสายตาคนอื่น จะทำให้คนเขาดูถูกคุณเทพ เพราะผมมันไม่มีอะไรดี ผมยิ่งคิดว่าคุณเทพเป็นเทวดาอยู่ด้วย หมาวัดอย่างไอ้เจามันก็เลยคิดมาก กลัวจะทำให้คุณเทพดูไม่ดีจริง ๆ”

“...” สถานการณ์คงเหมือนกับสงครามแน่ 

ผมไม่น่าเดินกลับออกไปเลยนะครับว่าไหม ก็เครียดอยู่ได้เป็นวัน นึกว่าเขาจะกลับไปหาแฟนเก่า ที่ไหนได้ ท่าทางจะแค้นมาก แถมยังมาปั่นหัวจนเด็กดีของผมคิดมากอีก

ทำไมผู้หญิงคนนั้นไม่น่ารักเลย ทั้งที่เด็กดื้อของผมน่ะพอรู้เรื่องเธอโดนทำร้ายก็ยังเป็นห่วง แต่เธอกลับไม่ถนอมความรู้สึกของเจาเลยสักนิด วิปริต ผิดเพศ... ถ้อยคำพวกนี้ไม่มีใครสมควรได้รับด้วยซ้ำ

ผมไม่อยากให้จิตใจคับแคบของคนอื่นมาทำลายความรู้สึกเด็กดื้อของผมเลย

“ก็นั่นแหละ ผมอ่อนแอเองอะ ก็เลยโดนปั่นจนสติแตก”

“ทำไมตัวแสบแห่งบึงโขงหลงถึงให้เขาปั่นหัวได้เนี่ย ปกติซ่าจะตาย ตัวเองก็ด่าเขาไม่ใช่เหรอ”

“ก็เพราะคุณเทพนั่นแหละ” เจาว่า พร้อมทั้งใช้นิ้วจิ้มอกผม

“หืม?”

“ถ้าเป็นเรื่องคุณเทพ ไอ้เจาก็อ่อนไหวไปหมดอะ” คราวนี้เด็กดื้อคว้ามือผมไปแนบลงกับอกข้างซ้ายของเขา แล้วก็ยิ้ม ขณะที่ใต้ฝ่ามือผมมีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอย่างรุนแรง “โดยเฉพาะตรงนี้... ตรงหัวใจเนี่ย”

ตึกตัก ตึกตัก

“...”

“มันอ่อนไหวกับคุณเทพเป็นพิเศษเลยรู้ปะ”

[END THEPTARA PART] 




มันเหมือนฝัน

ผมไม่คิดว่าคุณเทพเองก็จะรู้สึกเหมือนกัน

ไม่สิ... ไม่กล้าคิดเลยต่างหาก

แล้วให้ตายเหอะ บรรยากาศตอนบอกรักเป็นอะไรที่โคตรดราม่า แต่ไม่ได้มาจากความซึ้งนะ มาจากความเครียดและกดดันของกูล้วน ๆ คือบรรยากาศพังมากครับ ไอ้ฉิบหาย 

แล้วก็ค้นพบเลยว่าเวลาเครียดจัด ผมแม่งจะสติแตก แหกปากร้องไห้เหมือนจะตาย แถมโคตรเจ็บใจที่เสือกเก็บเอาคำพูดของอีเฟิร์นมาหลอนประสาทตัวเองเพราะโดนมันปั่นถูกจุด 

แต่พอคุณเทพมาปลอบจนเริ่มมีสติ ผมก็เริ่มคิดอะไรขึ้นมาได้ตอนรู้ว่าคุณเทพก็รักผมเหมือนกัน

ไอ้เจาตอนนี้มันกำลังจะเปลี่ยนตัวเอง

ผมเคยบอกแล้วว่าผมอยากจะสร้างความภูมิใจให้ตัวเอง

เรื่องเรียนต่อ ผมตั้งใจเอาไว้แล้วและผมคิดว่ามันคือ ก้าวแรกของการเปลี่ยนแปลงชีวิต ผมกำลังคิดจะสู้กับคำดูถูกของอีเฟิร์น คุณเทพก็บอกว่าอย่าให้คนอื่นมาเป็นตัวแปรในความรู้สึกระหว่างเรา

ในเมื่อใจเราตรงกัน ผมก็อยากจะลองสู้สักตั้ง

เอาให้รู้กันไป ว่าไอ้เจาคนนี้มันจะทำไม่ได้ ในเมื่อกำลังใจของมันนั่งหน้าหล่ออยู่ข้าง ๆ แบบนี้

“คุณเทพ”

“ครับ” เจ้าของชื่อขานรับอย่างน่ารัก

“ผมขอโทษนะ”

“เรื่องอะไร?”

“ขอโทษที่ผมอ่อนแอ”

“ไม่เป็นไรเลย เธอจะอ่อนแอก็ได้ เดี๋ยวฉันจะเข้มแข็งให้เธอพึ่งเอง”

“แต่ผมอยากเข้มแข็งไปกับคุณเทพด้วยนี่”

“งั้นเราจะเข้มแข็งไปด้วยกัน และบางครั้งเราก็สามารถอ่อนแอให้อีกคนที่เข้มแข็งกว่าคอยดูแลได้ แบบนี้ดีไหม เราไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งตลอดเวลา คนเรามีมุมอ่อนแอได้ ถ้าถึงตอนนั้นให้คนที่เข้มแข็งกว่าคอยดูแลนะ ตกลงไหม?”

“อื้อ!” ผมพยักหน้า ก่อนจะถูกคนที่กำลังนั่งกอดผมจากด้านหลังชะโงกหน้ามาหอมแก้มฟอดใหญ่ แล้วผมก็รีบหันไปหอมคืนอย่างรวดเร็ว พลางขำคิกคัก เพราะคุณเทพดูจะตกใจที่ผมทำอย่างนั้นจนน่าตลก

“น่ารักเก่งนักแหละ” แล้วเขาก็รัดตัวผมไว้ในอ้อมกอด

“คุณเทพก็ขยันทำให้ใจไอ้เจาสั่นเก่งนักแหละ”

“เจา”

“อื้อ”

“เราก็เข้าใจกัน เคลียร์ความรู้สึกของกันและกันหมดแล้ว ใจเราก็ตรงกัน”

“...”

“งั้น... เธอจะคบกับฉันได้ไหม?”

ผมเม้มปากเข้าหากัน เรื่องนี้ไงที่บอกว่าคิดเอาไว้แล้วตอนที่รู้ว่าใจเราตรงกัน ผมรู้ว่าหลังจากต่างฝ่ายต่างรับรู้ความรู้สึกของกันและกัน ก้าวต่อไปก็คือการขอเป็นแฟน และแน่นอนว่าผมมีคำตอบให้คุณเทพอยู่แล้ว

แต่อาจจะไม่ถูกใจเขาเท่าไหร่

“คุณเทพ... รอผมหน่อยได้ไหม?”

“หมายความว่ายังไง?” 

กอดที่แน่นอยู่แล้ว กลับยิ่งแน่นขึ้นไปอีก แนบสนิทจนผมรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวจากแผ่นอกแข็งแกร่งด้านหลัง คุณเทพวางคางลงกับไหล่ของผม ซบแก้มลงมาที่แก้มผมเหมือนจะอ้อน

“อย่างที่ผมบอก ผมอยากเข้มแข็ง ผมอยากแกร่งพอ อยากจะขอให้ผมเป็นคนที่ดีขึ้นกว่านี้ก่อน เป็นคนที่คู่ควรจะเดินจับมือคุณเทพมากกว่านี้หน่อย” 

ผมแกะแขนคุณเทพออก ลุกขึ้นเปลี่ยนจากนั่งหันหลัง เป็นนั่งคร่อมตักคุณเทพเพื่อจะมองหน้าเขาให้ชัด ๆ คุณเทพเองก็กอดเอวผมไว้กันตกทันที แต่สีหน้าดูไม่ชอบใจกับคำพูดของผมเลย

“ทำไมถึงยังคิดแบบนี้อีก เราเพิ่งคุยกันไปเมื่อกี้เองนะ ไหนรับคำแล้วไงว่าจะไม่ให้คนอื่นเข้ามาเป็นตัวแปรกับความรู้สึกของเรา แล้วทำไมถึงยังอยากจะให้คนอื่นมองว่าคู่ควร ทั้งที่...”

จุ๊บ...

ผมยื่นหน้าไปจุ๊บปากคุณเทพเพื่อหยุดคำพูดเขา

“ไม่ทำหน้าดุดิคุณเทพ ผมแค่จะบอกว่า ผมอยากเรียนให้จบก่อน ให้มีหน้าที่การงาน ให้ผมได้สร้างความภูมิใจกับตัวเองหน่อย มันอาจดูเหมือนผมยังเอาสายตาของคนอื่นมาตัดสินนะ แต่เพราะตัวผมเองก็อยากมีความมั่นใจไง ผมอยากยืนข้าง ๆ คุณเทพ แล้วก้าวไปพร้อมคุณเทพอย่างมั่นคง ผมอยากจะดีขึ้นกว่านี้จริง ๆ นะ”

“ถ้าแค่นั้นก็เป็นแฟนได้ ไม่เห็นต้องรอ เธอพูดเหมือนไม่รักฉันเลย”

“คุณเทพอ่า... ไอ้เจาอะรักคุณเทพจะตายแล้ว”

“รักก็ตกลงเป็นแฟนสิ เธอจะเรียนหรือจะทำอะไรต่อ ก็ค่อยว่ากันไม่ได้เหรอ ไม่เห็นเป็นอะไรเลย” คุณเทพพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ แถมสีหน้ายังดูสลดลงจนผมเริ่มใจอ่อน “เป็นแฟนไปด้วย แล้วก็ทำสิ่งที่เธออยากทำไปด้วยไง”

“...”

“ในเมื่อเราใจตรงกัน ฉันก็ไม่อยากรออะไรทั้งนั้น”

“คุณเทพ...” กำลังจะใจอ่อน ผมรู้ ผมไม่เคยชนะคุณเทพหรอก

ก็แพ้ทางอยู่ตลอด แพ้ยังไงก็แพ้อย่างนั้น

“ฉันไม่อยากปล่อยมือเธอและรอให้ถึงเวลาที่ดีกว่านี้ แต่ฉันอยากจับมือเธอในทุก ๆ นาที อยากจับมือแล้วออกเดินไปพร้อมกับก้าวเล็ก ๆ ของเธอ ไม่จำเป็นต้องวิ่งตามใคร เราแค่เดินไปด้วยกัน ให้กำลังใจกัน ระหว่างทางอาจจะล้มลุกคลุกคลานไปบ้าง ฉันก็อยากจะคอยเป็นมือที่ฉุดรั้งให้เธอยืนขึ้นใหม่ตลอดทาง อย่างนี้ได้ไหม?”

“...” ผมกะพริบตา รู้สึกเหมือนจะร้องไห้ออกมาอีกแล้ว

คุณเทพก็คือคุณเทพ เทวดาเดินดินของไอ้เจา

ไม่มีตรงไหนเลยที่ไม่ควรค่าแก่การตกหลุมรัก คุณเทพมีแต่ความน่ารัก มีแต่ความอบอุ่นอยู่เต็มไปหมด เป็นคนที่ทำให้หัวใจของไอ้เจาบางลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตกหลุมรักความอ่อนโยนของคุณคนนี้จนไปไหนไม่รอดแล้ววววว

“อย่าให้ฉันรอเลยนะ ฉันรักเธอจนไม่อยากรออะไรแล้วจริง ๆ”

พูดมาขนาดนี้ไอ้เจามันจะไปทำอะไรได้ครับถามหน่อย

ฮือออ ยอม ยอมหมดแล้วจ้า!

“อื้อ” สุดท้ายก็พยักหน้า แล้ววางมือลงบนมือใหญ่ที่แบอยู่ก่อน

คุณเทพกระชับมือของผม สอดประสานเรียวนิ้วของเราเข้าหากันจนมันแนบแน่นแทบไม่มีอากาศแทรกผ่านได้ ความอบอุ่นกระจายอยู่เต็มฝ่ามือข้างนั้น ก่อนจะแผ่กระจายเข้ามาในทุกอณูของความรู้สึก แทรกซึมไปถึงก้อนเนื้อในอกที่สั่นไหวทุกครั้งเวลาอยู่กับคนคนนี้ ความอุ่นซ่านแตกตัวเป็นความสุขอยู่ในอกจนแทบสำลัก

“เด็กดี” คุณเทพโน้มลงมาจูบหน้าผากผม แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน “ฉันรักเธอ”

“ผมก็รักคุณเทพนะ”

“...”

“คุณเทวดาเดินดินของไอ้เจา” 


THE END

มาถึงตอนจบแล้วค่ะทุกคนนน T.T

ไม่รู้ว่าควรจะพูดคุยอะไร เหมือนว่าไม่ได้ลงนิยายจนจบมานานมาก ๆ แล้ว แงงงง เขินนน แต่เดี๋ยวมีลงบทส่งท้ายอีก 1 ตอนนะคะ ส่วนตอนพิเศษ 4 ตอนในหนังสือไม่ได้ลงน้า เป็นสัญญากับทางผู้จัดพิมพ์ค่า

รายละเอียดตอนพิเศษจะมี

1. เจาพาคุณเทพกลับบ้านไปหาพ่อแม่ ปรับความเข้าใจกับพ่อ

2. เจาหนีเที่ยวตอนไปเรียนมหา'ลัย ตอนนี้มีเพื่อนรุ่นน้องเจาโผล่มาสองคนชื่อ 'แจ้' กับ 'คีตั้น' ค่ะ

3. เจาตอนเรียนจบ งานรับปริญญา ตอนนี้ 'ต้องลม' นายเอกของคุณขุนพลโผล่มาค่ะ

4. เจาคิดมากเรื่องอาถรรพ์ 7 ปี ร้องห่มร้องไห้จ้า

เอาเป็นว่า ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่ผ่านเข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้และอยู่ด้วยกันจนจบนะคะ ขอบคุณจริง ๆ ทั้งนักอ่านในเว็บและนักอ่านที่อุดหนุนหนังสือหรือซื้ออีบุ๊คด้วย ขอบคุณมากเลยค่าาา นิยายเรื่องนี้เป็น 'นิยายวายเรื่องแรกที่เขียนจบ' ของเรา พล็อตฟีลกู๊ด ไร้ปม เรื่อย ๆ ไม่ได้หวือหวาอะไร อาจจะเรียบง่ายหรือมีความน้ำเน่าไปบ้างก็ขอให้อ่านเพื่อความบันเทิงน้าาา เพราะตอนเขียน ช่วงนั้นเราก็ได้คุณเทพกับไอ้เจาฮีลเอาไว้เยอะเลย เขียนแล้วมีความสุขและอารมณ์ดีมาก ๆ ก็เลยหวังว่าอย่างน้อยถ้าไม่ได้สาระ นิยายเรื่องนี้ก็อาจจะทำให้คุณสบายใจและรู้สึกดีไปความอบอุ่นของคุณเทพได้บ้าง

ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ ไว้เจอกันในเรื่องต่อ ๆ ไปนะคะ ฝากคุณขุนพลด้วยเน้ออออ

ไว้เดี๋ยวจะมาลงบทส่งท้ายให้นะคะทุกคน... ด้วยรัก


เดี๋ยวคุณเทพกับไอ้เจาก็จบแล้ว ขอฝากเรื่องของคุณขนพลเพื่อนคุณเทพไว้ในอ้อมใจด้วยจ้าาา

ฟีลก๋วยเตี๋ยวต้มยำนะคร้าบบบบบบ >> [YAOI] TURN INTO ลมเปลี่ยนทิศ #ขุนพลต้องลม


หมายเหตุ*

ใครต้องการสั่งซื้อหนังสือคุณเทพ สั่งซื้อที่เว็บนี้ได้เลยนะคะ >> http://producty.lnwshop.com/p/25

หรือถ้าใครเป็นสายอีบุ๊ค ก็มาที่ Meb ได้เลยจ้า >> คลิกเพื่อซื้ออีบุ๊ค


"หึ เด็กดื้อเอ้ย"

Contact me:     Twitter: @noknsn     Facebook: noksinsn



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 236 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

316 ความคิดเห็น

  1. #278 pcy921 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 22:21
    น่ารักมากเลยค่ะ คุณเทพคือดือ พ่อคุณพ่อเทพบุตรของหนุ ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ สนุกมากค่าาา
    #278
    0
  2. #264 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 01:02

    อิจฉา อิจฉานังเจานี่แหละ คว้าพ่อเทวดาไปกก! อยากให้นังเฟิร์นมันมาเห็นเจาเวลาอยู่กับคุณเทพจริงๆ! อยากเห็นมันอกแตกตาย! มันต้องเป็นผู้หญิงอย่างไหน? ที่ผู้ชายปฏิเสธเพื่อเอาผู้ชายอ่ะ? คิดดู!

    #264
    0
  3. #224 Xialyu (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 23:02
    เป็นแฟนกันแล้ววววววว
    #224
    0
  4. #223 Punches_099 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 19:32
    -เด็กดื้อสมหวังแล้ววววว
    #223
    0
  5. วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 08:02

    คณเทพสมหวังแล้วนร้าาา น้องไม่สติแตกแล้ว 555

    #222
    0
  6. #221 Peony.n (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 01:44
    เป็นแฟนกันแล้ว
    #221
    0
  7. #220 Nun7036 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 01:25
    แงงงงงงงง้ เข้าใจกันแล้ว คบกันแล้ว น้องเจาน่าเอ็นดูมากหนูรู้กกก หนูโดนรังแกมาหนูเลยฟ้องๆๆให้หมดเลยใช่มั้ยคะ โถคนดี คิดมากมาหลายวัน ตอนนี้สมหวังละเนอะ ส่วนคุณเทพกะยังคงมีรังสีสีขาวแผ่ออกมาตลอดเวลาเลยนะพ่อคุณ แสนดีอะไรปานนี้;-;
    #220
    0
  8. #219 manejanb (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 22:13

    รอจ้า.......
    #219
    0
  9. #218 Peony.n (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 12:12
    ฮือออ เขาเข้าใจกันแล้วจ่ะแม่
    #218
    0
  10. วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 08:12

    โอ๊ยยยย คุณเทพละมุนอะไรเบอร์นี้ๆๆๆๆ

    #217
    0
  11. #216 Nun7036 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 23:12
    โง้ยยยยยยยย ร้องไห้งอแงเป็นเด็กเจาตัวน้อยๆเรยรู้กแมมม่ โอ๋ๆนะค้าบบบ แงงงง คุณเทพอบอุ่นม้ากกกกกกก
    #216
    0
  12. #215 Xialyu (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 21:56
    ยังไม่พร้อมจะจากกับคุณเทพ ขออีกเยอะๆได้ไหมมมมม
    #215
    0
  13. #214 Punches_099 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 20:44
    คุณเทพพพพพพพพ น่ารักจัง
    #214
    0