SINK DOWN รักจมลึก

ตอนที่ 1 : SINK DOWN : Prologue [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,084
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    10 ต.ค. 60

คำเตือน: นิยายเรื่องนี้เหมาะสำหรับผู้ที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป

อาจมีความรุนแรงทางเพศและการใช้ภาษา โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ


indy_swag presents...

SINK DOWN รักจมลึก

หมายเหตุ: นางเอกเรื่องนี้ไม่เวอร์จิ้นนะคะ สืบเนื่องจากคาแร็กเตอร์ของฮันนาตั้งแต่เรื่อง IRATE BLUE แล้วด้วย แต่เดี๋ยวในเรื่องนี้จะมีการพูดถึงเหตุผลและความคิดของฮันนาเอง ซึ่งจะค่อยเป็นค่อยไปตามพล็อตจ้าา

หากนักอ่านท่านใดไม่ถูกจริตกับแนวนี้เท่าไหร่ จะข้ามผ่านไปอ่านเรื่องอื่นของนกก็ได้โน๊ะ ไม่ว่ากันคร้าบ

 PROLOGUE 



ปึง!!

“ฮันนา เธอทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไงวะ!!

เสียงตบโต๊ะดังลั่น มาพร้อมใครสักคนที่กระชากเส้นเสียงตัวเองเพื่อเรียกความสนใจจากฉัน

แน่นอนว่าเขาได้รับมันทันที ฉันเงยหน้ามองผู้ชายที่เพิ่งกระแทกฝ่ามือทั้งสองข้างลงบนโต๊ะ เขากำลังตัวสั่น หอบหายใจหนัก ตาแดงก่ำไปทั้งดวง 

ทั้งหมดนั่น ขอลงความเห็นง่ายๆ ว่าเขากำลังโกรธจัด

ก็นะ ดูจากน้ำเสียง รูปประโยคที่ใช้ คิดว่าตีความหมายไม่ผิด

“เอ๊ะ! อะไรกันเนี่ยคุณ”

เปล่า นั่นไม่ใช่เสียงของฉันหรอก

เป็นของผู้หญิงที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ต่างหาก เธอตกใจและไม่พอใจที่จู่ๆ ก็มีผู้ชายพุ่งเข้ามาโวยวายเสียงดังกลางร้านกาแฟที่พวกเรากำลังนั่งกันอยู่ดีๆ 

หากคนกำลังเดือดดาลก็หาได้ใส่ใจเธอไม่ ยังจ้องเขม็งตรงมาที่ฉันนิ่ง ตัวสั่นยิ่งกว่าเดิมเมื่อฉันทำแค่จ้องกลับไปด้วยสายตาราบเรียบ พร้อมยกลาเต้ร้อนตรงหน้าจิบเหมือนไม่เดือนเนื้อร้อนใจ

พลันเอ่ยขึ้นเนิบๆ

“มารยาท จำเป็นต้องมี”

นี่เตือนด้วยความหวังดี 

ตอนนี้คนในร้านกำลังมองมาที่โต๊ะฉันอย่างให้ความสนใจ รวมถึงพนักงานของร้านที่ยืนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก 

ตอนนี้เวลาเลิกงาน ร้านกาแฟข้างบริษัทแบบนี้ คนเยอะซะด้วยสิ

แต่ดูท่า เขาจะไม่ตอบรับความหวังดีของฉัน

“ฮันนา!!” ตะคอกจนเห็นเส้นเอ็นขึ้นที่ลำคอเลย “อย่ามากวนประสาทให้มาก!

รู้นะว่าตัวเองชื่ออะไร จำเป็นต้องแหกปากขนาดนั้นไหม?

และใช่ ฮันนาน่ะ ชื่อฉันเอง

หมอนี่โคตรไม่มีมารยาท เตือนดีๆ ก็ไม่ฟัง ทำเอาต้องกลอกตามองบนอย่างเบื่อหน่ายไปที วางแก้วกาแฟบนโต๊ะ 

ผู้หญิงที่นั่งฝั่งตรงข้ามเดินมายืนอยู่ข้างๆ ฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้เหมือนกัน แต่นั่นไม่ได้อยู่ในความสนใจ

ไอ้หมอนี่...ทำตัวน่าหงุดหงิดเป็นบ้า

“ถามจริง ไม่เห็นป้าย ห้ามส่งเสียงดังหรือภาษาคนมันฟังไม่รู้เรื่อง?” ฉันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เมื่อรับรู้ถึงกลิ่นไอการคุกคามรุนแรงจากผู้ชายคนนี้ 

เรารู้จักกันน่ะ เขาชื่อ ดนัยทำงานอยู่บริษัทเดียวกันนี่แหละ

“ช่างหัวป้ายห่าเหวนั่นไปสิวะ!

“อ้อ ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง”

หมับ!

อ้าว เฮ้ย...

พูดจบก็ถูกดนัยกระชากคอเสื้อเต็มแรง กระดุมเม็ดบนหลุดไปแล้ว 

แต่ฉันไม่ได้ใส่ใจ หลุบมองมือทั้งสองข้างของผู้ชายที่กำอยู่บริเวณคอเสื้อ ตวัดสายตาขึ้นมอง พร้อมดุนลิ้นในกระพุ้งแก้มอย่างหงุดหงิด...

งานหยาบมาเต็ม

“ว๊ายยย นี่นาย! จะทำอะไรพี่ฮันนาน่ะ! หยาบคาย ปล่อยนะ ไม่งั้นฉันจะโทรเรียกตำรวจ!

ชามรุ่นน้องที่มาฝึกงานกับฉันกรีดร้อง ชี้หน้าดนัยอย่างมาดหมาย 

ทว่าก็ไม่กล้าเข้าใกล้กว่านั้น ท่าทางหมอนี่เหมือนพวกกำลังโกรธจนแทบคลั่งอะไรประมาณนั้น โต๊ะใกล้ๆ ลุกหนีไปยืนมุงอยู่รอบนอกหมดแล้วเนี่ย

“อย่าเสือก!” ไม่สำนึก หันไปตะคอกชามอีก 

หยาบโลนเกินเบอร์ 

ก่อนจะหันมาเล่นงานฉันต่อ กระชากคอเสื้อจนใบหน้าเราขยับชิดกัน ฉันมองเห็นความโกรธจัดจนหน้าดำหน้าแดงของดนัยชัด 

“ฉันถามทำกับฉันได้ยังไง!

ทำ? ทำบ้าอะไรวะ?

“อะไรของนาย” งงจนต้องขมวดคิ้วเข้าหากันมุ่น

ไม่เข้าใจว่าหมอนี่เกรี้ยวกราดใส่ฉันด้วยเรื่องห่าเหวอะไรกันแน่

รู้แค่มันทำฉันขายหน้าจนเริ่มจะเฉยไม่ไหว แต่ก็ต้องรักษามารยาทไง ระดับน้ำเสียงที่ตอบกลับเลยยังอยู่ในโทนปกติ คิดว่าได้ยินกันแค่พวกเราด้วยซ้ำ

“อะไร อะไรงั้นเหรอ...” แต่ดนัยยังทำตัวเหมือนคนไม่รู้จักมารยาท ไม่มีการอบรมสั่งสอน ตะคอกมาอีกระลอก “เหอะ แม่ง! เกิดมาเพิ่งเคยพบเคยเจอ มีกูเป็นผัวไม่พอ ยังแอบไปเอากับตัวเมียเหมือนกันอีก เป็นบ้าไงวะ!

มึงไหม คนที่กำลังบ้าอยู่ตอนนี้น่ะ!

เจอขนาดนี้ คิดว่าจะทนเฉยต่อได้อีกเหรอ...

ปึก!

...บอกเลยว่าไม่!

“มากไป ดนัย” 

หงุดหงิดขึ้นมาบ้าง ปัดมือที่กำคอเสื้อออกอย่างแรงจนหลุดไป แรงเสียดสีของปกเสื้อกับผิวเนื้อทำให้ฉันนิ่วหน้า ตวัดสายตามองดนัยอย่างไม่เป็นมิตร 

มาถึงก็ใส่เอาๆ แถมยังพูดจาหมาไม่แดก เดี๋ยวได้มีปากแตก

“มาก? อะไรที่ว่ามาก เหอะ!

พลั่ก...

“สันดานนายไง แม่งโคตรห่วยแตก” ฉันพูดเสียงเรียบ ผลักอกแกร่งตรงหน้าให้ถอยเว้นระยะห่างตอนเขายังไม่ตั้งตัว ก่อนจะจัดปกเสื้อตัวเองให้เรียบร้อย เงยหน้ามองคนสูงกว่า พลางเลิกคิ้วใส่ “แล้วจะบอกอะไรให้นะ ดนัย”

“...”

“ผัวเวรอะไร ฉันไม่เคยมี” 

ได้ยินแล้วอยากจะขำ พันธะห่วยๆ พรรค์นั้น ฉันมีที่ไหน

ไงอีกนะ บอกว่าฉันแอบเอากับผู้หญิงคนอื่นงี้?

ช่างกล้าพูด

“แต่เมื่อคืนมึงเพิ่งนอนกับกู!” 

อ้อ ก็ไม่ปฏิเสธว่านอนด้วยกันจริง

เซ็กซ์...นั่นแหละที่เกิดขึ้นระหว่างเรา

แล้วยังไงวะ?

“นี่ ดนัย นายกำลังทวงสิทธิ์อะไร” ฉันถามด้วยน้ำเสียงโทนเดิมๆ เอียงคอมองผู้ชายตัวใหญ่กว่าตรงหน้าด้วยความสงสัย ตั้งแต่มาโวยวายแล้วยกเรื่องผัวเวรๆ อะไรนั่นมาพูดแล้ว 

ประสาทดีไหมถาม 

“นายมีเหรอ คิดดีๆ”

“เรามีอะไรกันฮันนา ฉันได้เธอแล้ว แต่พอวันนี้ เธอส่งข้อความมาบอกว่าไม่ต้องเจอกันอีก แล้วออกมากับยัยนี่!” ดนัยหันไปชี้ชามด้วยท่าทีเกรี้ยวกราด ไม่ลดความโกรธลงง่ายๆ “คิดว่าฉันไม่รู้เหรอวะ เพศไหน เธอแม่งก็ไม่เลือก!

ก็ใช่ ฉันส่งข้อความไปบอกอย่างนั้นจริง

ดังนั้น เรื่องประเด็นที่กล่าวหาว่าฉันแอบอะไรนั่น ตัดตกไปได้เลย 

ส่วนที่บอกว่าไม่ต้องเจอกันอีกนั่น...ในความหมายเชิงสัมพันธ์อย่างที่เป็นมาตลอดสองอาทิตย์ต่างหาก ไม่ใช่ในความหมายของเพื่อนร่วมบริษัทเดียวกันสักหน่อย

หมอนี่คงไม่เข้าใจ...

หรืออาจลืมคิดถึง ความจริงบางอย่างไป

จุดเริ่มต้นก่อนที่ทุกอย่างจะดำเนินมาถึงตรงนี้ไง...

...ข้อตกลงของเรา

“นายผิดแล้ว” ฉันบอกด้วยท่าทีง่ายๆ หากทุกคำพูดและสายตาก็เต็มไปด้วยความจริงจังในที เรื่องนี้ฉันไม่เคยเล่นบอกไว้ก่อน หมอนี่จะมาพูดพล่อยๆ ไม่ได้ “ฉันเลือกนะดนัย นายเองก็เพิ่ง ถูกเลือกไม่ใช่?

“...”

“สองอาทิตย์ก่อนไง ความจำเสื่อมเหรอ?” 

คราวนี้เป็นฉันที่ก้าวเข้าไปหาร่างสูง ดนัยขบริมฝีปากล่างตัวเอง หลุบตามองฉันที่เงยหน้ามองเขา จนสายตาของเราอยู่ในระดับเดียวกัน 

ฉันเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถามว่า ฉันพูดถูกไหม?

“...” ดนัยทำท่าอึกอัก 

แน่ล่ะ ในเมื่อสิ่งที่ฉันพูดเป็นเรื่องจริงทั้งนั้น

“เราตกลงกันแล้ว ดนัย นั่นไม่ใช่การผูกมัด มันไม่มีพันธะ...ก็แค่เซ็กซ์”

“...”

“เซ็กซ์ที่ทั้งนายและฉันก็ยินยอมให้อยู่ในกรอบข้อตกลงของกันและกัน”

นี่แหละฉัน มันคือสิ่งที่ฉันเป็น และทุกคนที่เข้ามาอยู่ในวงโคจรของฉันย่อมรู้ดี

ดนัยเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น...

เขารู้ตั้งแต่ก่อนจะเดินเข้ามาทักฉันด้วยซ้ำมั้ง เอาจริง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกสำหรับอะไรแบบนี้ ฉะนั้น การมาโวยวายเรียกร้องสิทธิ์บ้าบอคอแตกอย่างที่เขาทำน่ะ 

โคตรงี่เง่า ตะโกนป่าวประกาศซะคนอื่นรู้กันทั่ว 

แต่เอาเถอะ ฉันไม่ได้สนใจพวกที่มองมาด้วยสายตาสอดรู้สอดเห็นนักหรอก เพราะตัวน่ารำคาญนาทีนี้ ไม่มีใครเทียบดนัยได้อีกแล้ว

เรื่องขี้ปากชาวบ้าน บอกตรงๆ ว่าชิน...

เป็นงี้มาตั้งแต่สมัยเรียนด้วยซ้ำ

“นั่นมัน...” ทำเหมือนอยากจะเถียงอะไรสักอย่าง แต่ก็เงียบไปอีก

“สมองมี ใช้หน่อย ตอนนั้นนายก็โอเค ไม่เห็นแย้งเลยนี่”

“แต่...!” 

ฉันถอนหายใจ เริ่มเบื่อกับการพูดอะไรซ้ำซาก และดูท่าทางคนฟังก็เหมือนจะไม่อยากเข้าใจ ทั้งที่เรื่องทั้งหมดนั่น พวกเราก็ตกลงกันไว้แต่แรกแล้วด้วยซ้ำ

“ไม่เอาน่า อย่ามาเรียกร้องไร้สาระ เพราะมันทำให้นายดูไม่มีสมองเลยนะ ดนัย”

!!!

“มันจบแล้ว”



TBC.


เปิดมาก็เกรี้ยวกราด ว๊ากกกกก

รุกฆาตจะมาตอนหน้าจ้ะ อิๆ

ฮันนายังโนสนโนแคร์เหมือนเดิมจ้าา

ปล.นางเอกเรื่องนี้ไม่เวอร์จิ้นนะจ๊ะ


แท็ก #รักจมลึก

มีใครคิดถึงสไตล์การเขียนแนวนี้ของเราบ้างปะ กร๊ากกก

บอกเลยว่าเรื่องนี้ 'งานหยาบ' ในหลายๆ ความหมายนะเออ

ไม่ได้เขียนแนวนี้มานานละ ช่วงนี้จะเห็นแต่เรามุ้งมิ้ง(?) เนอะ

ขอหน่อยแล้วกัน ชีวิตจะได้มีสีสัน บอกเลยว่าสนองนี้ดดด

ใครตามสองคนนี้มากจากเรื่อง #พี่เสือตะครุบเหยื่อ 

น่าจะพอเดาสไตล์การเขียนได้ แนวดิบ สายปะทะ+++

 


 

นิยายที่เกี่ยวข้อง

link - คลิก!

สถานะหนังสือ : หมด!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

102 ความคิดเห็น

  1. #27 Wun7225 (@suparat7225) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 09:32
    ปัจจุบัน. ก็แทบจะหาไม่เจอ...ความเวอร์จิ้นของผู้หญิง
    #27
    0
  2. #9 YiEn_626 (@YiEn_626) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 23:48
    แรงงงงงงงงงงงงงงงง
    #9
    0
  3. วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 16:58
    มาถึงก็จะเปิดศึกกันเลยเหรอ
    #8
    0
  4. #7 Kie (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 18:50
    เปิดฉากมาก็รุนแรงเลย

    ปล.คิดถึงฟ้าคราม^^
    #7
    0
  5. #6 mind_md1995 (@mind_md1995) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 18:01
    รอค้าาาาา♡♡
    #6
    0
  6. #5 Yammini456 (@Yammini456) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 10:55
    เค้ารอๆๆๆคิดถึงคู่นี้ว่าล่ะมวยถูกคู่
    #5
    0
  7. #4 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 10:05
    ว๊ายตายล้าวววววว รอค่าาา ตั้งแต่อ่านเบิร์นจบก็ไม่ได้อ่านต่อเลยยย แบบว่าชอบที่พี่นกแต่งแนวนี้ มันโหดๆดี รุนแรง ชอบมากก555555
    #4
    0
  8. #3 paiphai (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 04:40
    รอมานานแหละ
    #3
    0