คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Osomatsu-san Fic] Winter Paradise (OsoChoro Christmas fanfic)

โดย Zeysheene

"ความสวยงามที่เจ็บปวด" คือคำนิยามสั้นๆ ที่กล่าวขานถึงสถานที่แห่งนั้น.. "ห้ามไปที่นั่น.. เด็ดขาดเลยนะ"

ยอดวิวรวม

1,109

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


1,109

ความคิดเห็น


9

คนติดตาม


42
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  3 มี.ค. 59 / 22:32 น.
นิยาย [Osomatsu-san Fic] Winter Paradise (OsoChoro Christmas fanfic) [Osomatsu-san Fic] Winter Paradise (OsoChoro Christmas fanfic) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
CR.SHL



(รูปปกเผาค่ะ.. เผาจนได้กลิ่นไหม้ๆลอยมาแล้วค่ะ..)
(ใจจริงอยากให้มันออกมาสวยตามที่บรรยาย.. แต่รีบจริงๆ ขอโทษนะคะ)

Talk
สวัสดีนักอ่านทุกท่านนะคะ!

วันนี้ไม่ได้มาในคู่แรร์ แต่มาในคู่จักรวาล..
(มิตรสหายไรท์ท่านหนึ่งได้กล่าวไว้)

โอโซมัตสึ x โจโรมัตสึ

จากเรื่อง Osomatsu-san ที่ไรท์กำลังลงหลุมอยู่ตอนนี้ค่ะ!
แฝดหกนี่มันน่ารักน่าฟัดจริงๆ ฮึ่ยยยยยยยย

ฟิคนี้แต่งขึ้นเพื่อรับคริสต์มาสค่ะ ซึ่งแต่งเสร็จเลทไป 2 วัน (..)
และนี่ก็เพิ่งเอามาลงเด็กดีหลังปีใหม่ค่ะ..

ก็คู่นี้เป็นสีคริสต์มาสนี่เนอะ เป็นคู่ที่ชอบอยู่แล้วด้วย

ยังไงก็ขอบคุณที่แวะมาอ่านกันล่วงหน้านะคะ!
cr.shl

เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 มี.ค. 59 / 22:32






     “กลับมาแล้วคร้าบบบ”
     เสียงเปิดบานประตูดังขึ้นตามด้วยคำที่กล่าวขึ้นยามกลับมาถึงบ้านแล้วตามมารยาท ชายผู้เปิดประตูไปเมื่อครู่หอบย่ามซึ่งคาดว่าน่าจะบรรจุไปด้วยม้วนโปสเตอร์ไอดอลสุดรักสุดหวงที่คนมาใหม่เพิ่งไปถอยมาหยกๆ เดินเข้าไปในตัวบ้านด้วยสีหน้าอันสดชื่นราวกับถูกเติมเต็มด้วยอะไรบางอย่าง ซึ่งชายอีกคนที่หลงเหลืออยู่ในบ้านนั้นย่อมรู้ดี
     “ไงโจโรมัตสึ” ชายผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคนมาใหม่แทบทุกอย่างกล่าวทักทายอีกฝ่ายที่ตนเรียกว่า ‘โจโรมัตสึ’ “วันนี้ก็ไปไลฟ์มาอีกงั้นสิ?”
     “แหงสิพี่โอโซมัตสึ ก็เนียจังจัดคริสต์มาสไลฟ์ทั้งที” โจโรมัตสึให้คำตอบ สองมือที่หอบย่ามจนเต็มได้วางย่ามลง นัยน์ตาสีนิลกวาดไปทั่วทั้งบริเวณบ้าน “แล้วคนอื่นล่ะพี่?”
     “ทตตี้ไปทำงานสุตาบ้าที่เดิม อิจิมัตสึก็พาแมวเอสเปอร์ไปเดินเล่น จูชิมัตสึก็ออกไปเล่นเบสบอลทั้งหิมะตกอย่างนั้นแหละ ส่วนคารามัตสึ.. ไปไหนของมันไม่รู้”
     โอโซมัตสึผู้เป็นพี่ใหญ่ดูชินชากับการที่มีน้องๆ ไม่ค่อยติดกับบ้านกับช่อง นั่นรวมไปถึงโจโรมัตสึ ชายหนุ่มผู้มีธุระนอกบ้านหลักๆ อยู่แค่สองอย่าง คือ การตระเวนหางาน และการกระทำใดก็ตามที่เยียวยาจิตใจโอตาคุไอดอลในคราบชายหนุ่มสุดเนี้ยบคนนี้ได้ เป็นไปตามคาด โจโรมัตสึทิ้งตัวลงบนโซฟาข้างพี่ชายคนเดียวที่เหลืออยู่ในบ้าน แล้วจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาค้นหาสถานที่ทำงานตามประสาคนกระหายงานต่อไป
     “หมกมุ่นอยู่กับเรื่องหางานมากไปแล้วน้า นายน่ะ” โอโซมัตสึเหลือบมองสิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของน้องชายคนที่สาม “คริสต์มาสทั้งทีนะ ไปเที่ยวบ้างก็ได้”
     “แล้วไปไหนล่ะ.. เฮ้ยย!”
     โจโรมัตสึยิงคำถามไปไม่ทันจะขาดคำ โทรศัพท์มือถือในมือกลับถูกพี่ใหญ่ช่วงชิงไปใช้งานเสียก่อน
     “ที่ไหนก็ได้ทั้งนั้นแหละ ก็อยากไปผ่อนคลายบ้างนี่นา” หน้าจอที่แสดงผลการค้นหาเกี่ยวกับสถานที่ทำงาน ถูกแทนที่ด้วยภาพสถานที่ท่องเที่ยวในละแวกใกล้เคียงซึ่งถูกค้นหาโดยโอโซมัตสึ “ถ้าเราไปกันแค่สองคนก็ยิ่งดี..”
     “พี่ก็ผ่อนคลายทุกวันอยู่แล้วไม่ใช่เรอะ!”
     โจโรมัตสึยกความเป็นจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ขึ้นมาแย้ง แต่..

“อ๊ะ?”

“ถ้าเราไปกันแค่สองคนก็ยิ่งดี?”

“แค่สองคน?”
“สอง.. คน..”

     โจโรมัตสึทวนคำพูดประโยคหลังของพี่ชายในใจ ก่อนที่มือทั้งสองจะกำโปสเตอร์หนึ่งม้วนขึ้นมาฟาดหัวพี่ชายด้วยแรงพอประมาณหนึ่งที
     “โว้ยยย! อย่าพูดอย่างกับเราเป็นโฮโมกันสิฟะ! ขนลุก!”
     คนเป็นน้องโวยวายใส่ ในขณะที่คนพี่เองก็ทำเป็นเลื่อนโทรศัพท์พลางผิวปากไม่รู้ร้อนรู้หนาว นิ้วหัวแม่มือสไลด์ภาพผลการค้นหาไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง..
     “ว้าวว...”
     โอโซมัตสึได้พบภาพที่สะดุดตามากภาพหนึ่งจนเผลออุทานออกมา เป็นสถานที่ที่ปกคลุมไปด้วยสีขาวโพลนของหิมะ บนพื้นมีแผ่นน้ำแข็งวางเรียงเว้นช่องไฟไว้เป็นทางเดิน สองข้างทางเต็มไปด้วยไม้ยืนต้นแกะสลักน้ำแข็งวางสับกับไม้ดอกไม้ประดับที่ถูกแช่ไว้ด้วยน้ำค้างแข็ง ทำให้ได้ความงดงามแบบใหม่ซึ่งดูราวกับอัญมณีล้ำค่ากลางหิมะที่ธรรมชาติรังสรรค์ขึ้น
     “เฮ้.. อะไรเหรอ?”
     โจโรมัตสึสังเกตเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่ายที่ดูนิ่งเงียบไป จึงชะเง้อมองไปยังหน้าจอโทรสัพท์ของตนที่อยู่ในมืออีกคน
     “ด-ดูนี่สิโจโรมัตสึ นี่มันสุดยอดไปเลยไม่ใช่เหรอ! โลกในเทพนิยายชัดๆ! ทำไมเราไม่ไปที่นี่ด้วยกันล่ะ!?”
     โอโซมัตสึยื่นหน้าจอโทรศัพท์ใปตรงหน้าโจโรมัตสึให้น้องชายได้เห็นชัดๆ ด้วยสีหน้าอันตื่นเต้น แต่อีกฝ่ายกลับได้แต่มองภาพตรงหน้าพลางขมวดคิ้วเป็นปม ก่อนที่จะชกหน้าพี่ชายเข้าอย่างจังหนึ่งทีโดยไม่ห่วงเลยว่าโทรศัพท์ของตนเองก็ร่วงลงไปกับพื้นเช่นกัน
     “นี่พี่ไม่เคยได้ยินสินะ.. เรื่องวินเทอร์พาราไดซ์น่ะ”
     “เอ๋?”
     คนถูกชกดันพื้นขึ้นเพื่อพยุงตัวเองขึ้นมานั่ง ฝ่ามือลูบไปบนบริเวณที่ถูกชก ก่อนที่จะอุทานเบาๆ ด้วยความสงสัยในสิ่งที่คนเป็นน้องกำลังจะพูด
     “นี่เป็นรูปที่จัดจำลองวินเทอร์พาราไดซ์ ไม่ได้อยู่ในประเทศเรา และตอนนี้ก็รื้อออกไปหมดแล้ว ซึ่งจริงๆแล้วที่นั่นน่ะ มันไม่ใช่ที่ๆทุกคนจะเห็นได้เฟ้ย! คนที่จะเห็นได้น่ะ คือคนที่กำลังจะตาย! มันถึงได้มีแค่ภาพวาดและรูปที่จัดเพื่อจำลองฉากไม่กี่รูปเท่านั้นไงเล่า! เพราะฉะนั้นน่ะ..”
     “...”
     บรรยากาศเงียบลงไปพักหนึ่ง โอโซมัตสึได้แต่นั่งมองร่างภายใต้เสื้อแขนยาวสีเขียวที่ร่างกายเริ่มสั่นเทา จนกระทั่งน้ำตาที่เก็บเอาไว้ในเบ้าได้หลั่งออกมา..

“ห้ามไปที่นั่น.. เด็ดขาดนะ..”

     โจโรมัตสึเผลอร้องไห้ออกมาต่อหน้าพี่ชายจนตาแดงก่ำ.. เพียงเพราะไม่อยากเสียพี่ชายไป
     ต่อให้มีสถานที่ที่สวยกว่านี้หลายพันเท่า ถ้ามันต้องพรากชีวิตคนที่เขารักที่สุดคนหนึ่งไปนั้น เขาจะไม่ยอมปล่อยให้ไปเด็ดขาด
     “โจโรมัตสึ..” คนที่นั่งอยู่กับพื้นลุกขึ้นไปหาอีกฝ่าย แขนเสื้อสีแดงเอื้อมไปเช็ดน้ำตาบนใบหน้าผู้เป็นน้องพลางปลอบประโลม “ไม่ต้องร้องน่า เดี๋ยวเราออกไปเดินเล่นข้างนอกกันก็ได้ โอเคมั้ย?”
     โจโรมัตสึไม่พูดอะไร ได้เพียงพยักหน้าเบาๆแล้วใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาตัวเองอีกรอบ
     บรรยากาศอันครื้นเครงบนท้องถนนปกคลุมไปด้วยท้องฟ้าที่ประดับด้วยแสงดาวอันริบหรี่ เพราะมีดวงไฟสีสวยจากเบื้องล่างเปล่งแสงแข่งกันอยู่ ฟุตบาทแน่นขนัดไปด้วยผู้คนมากมาย สองข้างทางมีร้านค้าซึ่งประดับประดาไปตามเทศกาลอย่างสวยงาม บางร้านก็ขึ้นโปสเตอร์โปรโมชั่นต่างๆ บางร้านก็มีสินค้าออกใหม่มาตั้งโชว์ บทเพลงที่มักเปิดตามเทศกาลคริสต์มาสดังคลอไปทั่วถนน
     “อย่างกับว่าคริสต์มาสจัดขึ้นเพื่อเราเลยเนอะ โจโรมัตสึ”
     โอโซมัตสึชี้ไปทั่วบริเวณที่แต่งแต้มไปด้วยสีแดงและสีเขียวซึ่งตรงกันกับสีเสื้อที่แต่ละคนสวมใส่อยู่ โจโรมัตสึกวาดสายตาไปตามนิ้วมือของพี่ชายแสดงท่าทีเห็นด้วย ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเทศกาลนี้ต้องมีสองสีนี้คู่กันจริงๆ
     “ตรงโน้นมีเครปออกใหม่ขายด้วยล่ะ เอามั้ย?”
     พี่ใหญ่ชี้ไปยังร้านขายเครปข้างทางเล็กๆ ซึ่งมีภาพเครปรสใหม่ขึ้นหราโดดเด่นบนโปสเตอร์หน้าร้าน จากภาพนั้น เครปถูกสอดไส้ไปด้วยผลไม้รวม วิปปิ้งครีม ซอสสตรอเบอร์รี่ ซอสช็อกโกแลต ช็อกโกแลตสีเขียวรูปร่างเป็นต้นคริสต์มาสชิ้นเล็กๆ และตกแต่งด้วยเม็ดกลมเล็กๆ สีเงินดูน่าทาน
     ในขณะที่โจโรมัตสึกำลังยับยั้งชั่งใจอยู่นั้นเอง.. เสียงเล็กๆ อันแผ่วเบาของเด็กสาวก็ได้บ่นพึมพำผ่านมา จนกระทั่งเสียงนั้นได้เข้ามาอยู่ในระยะที่โจโรมัตสึได้ยินชัดมากที่สุด

“..ที่นี่สินะ.. วินเทอร์พาราไดซ์..”

“!!”

โจโรมัตสึรู้ดีว่าสิ่งที่หลุดออกมาจากปากของเด็กสาวนั้นคืออะไร..
ความงดงามอันแสนเจ็บปวด.. สถานที่ที่คนใกล้ตายเท่านั้นที่มองเห็น..
เธอบอกว่าเธออยู่ที่นั่น..

ตอบได้โดยไม่ต้องคิดเลยว่าชีวิตของเด็กสาวตัวเล็กๆ คนหนึ่งกำลังจะดับวูบลงในไม่ช้า..

     “พี่โอโซมัตสึ เดี๋ยวมานะ”

     ชายผู้น้องใช้ฝ่ามือแตะลงบนบ่าพี่ชายเพื่อเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเขากำลังจะไป.. ไปช่วยหนึ่งชีวิตที่กำลังตกอยู่ในห้วงภวังค์อันงดงามก่อนจากลาโลกนี้ไป
     โจโรมัตสึพยายามเบียดฝ่าฝูงชนตามเด็กสาวคนนั้นไปให้เร็วที่สุด โชคดีที่เธอเดินค่อนข้างช้า แต่ระยะทางระหว่างเขากับเธอในตอนนี้ก็ดูห่างไกลเหลือเกิน
     “ขอโทษนะครับ ขอทางหน่อยครับ”
     เขาเอ่ยประโยคนี้ไปตลอดทาง จนกระทั่งพ้นเขตชุมชนออกมา เพราะผู้คนเบาบางลงแล้ว โจโรมัตสึจึงวิ่งไปไหนมาไหนได้สะดวกยิ่งขึ้น จากนั้นเขาก็ได้วิ่งหักเลี้ยวตามเด็กสาวเข้าไปทางป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้ไร้ใบ ผู้ไล่ตามวิ่งไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสิ้นสุดเขตป่า.. ซึ่งที่ตรงนี้มีหน้าผาสูงชันรออยู่

     ‘เธอ.. กำลังจะกระโดดหน้าผา?’

     ไม่มีเวลามามัวคิดทบทวนแล้วว่าควรจะทำอะไร สิ่งแรกที่โจโรมัตสึคิดได้ทันทีคือเร่งความเร็วในการวิ่งให้สุด จนกระทั่งเขาคว้าข้อมือของเด็กสาวที่เพิ่งพลัดตกลงไปได้ทันเวลา

     “โล่งอกไปที..”
     โจโรมัตสึถอนหายใจออกมาเป็นไอหิมะสีขาว โดยหารู้ไม่ว่าการที่เขาคว้าข้อมืออีกคนไว้ได้ทันท่วงทีนั้น ใช่ว่าเขาจะดึงเธอขึ้นมาได้สำเร็จ..
     หน้าผาหินสูงชันถูกกร่อนลงด้วยหิมะ บวกกับน้ำหนักของคนสองคนที่ถ่วงอยู่บริเวณปลายหน้าผา ได้ทำให้ปลายหน้าผาพังทลายลงไป ทั้งสองร่างร่วงกราวลงสู่พื้นเบื้องล่าง เด็กสาวผู้คิดปลิดชีวิตตัวเองตั้งแต่แรกนั้น ชีวิตของเธอถูกพยุงรองรับไว้ด้วยกองหิมะนุ่มๆ แต่แท้จริงแล้วสิ่งที่ยื้อชีวิตเธอไว้ได้.. คือแววตาของเขา

แววตาที่มุ่งมั่นในการมีชีวิต..
แววตาที่มุ่งมั่นในปกป้องชีวิตคนอื่น..

'คุณน้าทำขนาดนี้.. จะให้หนูตายง่ายๆได้ยังไงกัน'
'คุณน้าคะ..'
'ตอนนั้น.. คนที่สมควรตายมากกว่า ควรเป็นหนูที่คิดฆ่าตัวตายตั้งแต่แรกแท้ๆ'

     เด็กสาวพร่ำเรียกชายผู้ยื้อชีวิตเธอไว้ในใจพลางกลั้นน้ำตาไม่ให้หลั่งออกมา แต่สุดท้ายก็ทำไม่สำเร็จ หยาดน้ำตากระทบเขากับความเย็นจนกลายเป็นละอองหิมะร่วงลงบนร่างที่นอนไม่ได้สติอยู่บนโขดหิน เลือดสีแดงสดย้อมสีหิมะรอบกายให้เป็นสีแดงที่ดูบิดเบี้ยว

'หนูจะไปช่วยคุณเดี๋ยวนี้ รอก่อนนะคะ..'


     เปลือกตาสองข้างถูกเปิดขึ้นมาพบกับสถานที่แปลกใหม่..
     ต้นไม้.. น้ำค้างแข็ง.. อัญมณีกลางหิมะ.. เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะได้มาเยือนที่นี่เร็วขนาดนี้
     "สุดท้ายฉันก็เป็นคนมาที่นี่ซะเองสินะ.. วินเทอร์พาราไดซ์.."
     สองเท้าเดินเหยียบตามพื้นน้ำแข็งอย่างไร้จุดหมายไปเรื่อยๆ พลางชมสิ่งสวยงามรอบตัวเป็นครั้งสุดท้ายของชีวิต
     ท้องฟ้าเบื้องบนเริ่มเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีแดง แต่กลับมองไม่เห็นดวงตะวันบนท้องฟ้าแม้แต่ดวงเดียว แต่กลับมีหมู่ดาวมากมายมาประดับทั้งที่ท้องฟ้าไม่ได้มืดสนิท
     อาจเป็นไปได้ว่าวินเทอร์พาราไดซ์แท้จริงแล้วถูกสร้างขึ้นมาจากความคิดของตน.. เพราะตอนนี้ในหัวของโจโรมัตสึมีเพียงชายเสื้อสีแดงผู้นั้น
     "พี่โอโซมัตสึ.." โจโรมัตสึเรียกชื่อชายที่ตนคิดถึง "ถ้าพี่ฟังสิ่งที่ผมกำลังพูดอยู่.. ผมอยากบอกว่าผมมาถึงแล้วนะ วินเทอร์พาราไดซ์น่ะ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันสวยจริงๆ แต่.. ยังไงก็ตาม ห้ามตามผมมาเด็ดขาดนะเข้าใจมั้ย?.."
     โจโรมัตสึแหงนหน้าพูดคุยกับท้องฟ้าสีแดง แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งเล็ดลอดมาจากเบื้องบนเช่นกัน

"โจวววโรวววม้าตตตสื่ออออ!!"

     "เสียงนี้มัน!?"
     "เมื่อกี้เรายังเดินเล่นกันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? นายเป็นคนบอกพี่เองไม่ใช่เหีอว่าห้ามไปที่นั่นน่ะ สุดท้ายทำไมมาไปซะเองเล่า! ขี้โกงนี่นา ทำไมไม่พาฉันไปบ้างล่ะ สีแดงกับสีเขียวควรจะอยู่เคียงคู่กันนี่! ไหงนายปล่อยให้พี่ชายสีแดงคนนี้ต้องโดดเดี่ยวล่ะ.."
     "พี่โอโซมัตสึ.."

"หวอ หวอ หวอ หวอ"

     จู่ๆเสียงไซเรนก็แทรกขึ้นมากะทันหัน แล้วตามมาด้วยเสียงของแต่ละคนปะปนกันมั่วซั่วไปหมด

"แข็งใจไว้นะ มายบราเธอร์!"

"พี่โจโรมัตสึห้ามตายเด็ดขาดนะฮะ!"

"อย่าเพิ่งตายสิพี่โจโรมัตสึ อยู่ให้ผมช่วยแก้รสนิยมเห่ยๆของพี่ก่อนสิ!"

"..."
"พี่โจโรมัตสึต้องอยู่กับพวกเรานะ"

     คาดว่าคนที่เงียบไปคืออิจิมัตสึ ส่วนเสียงที่ตามมามีเพียงเสียงของเจ้าเหมียวเอสเปอร์ที่ช่วยพูดความรู้สึกที่แท้จริงของอิจิมัตสึออกมาเท่านั้น

     "พวกนายทุกคนนี่นะ.."
     พี่ชายคนที่สามอมยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบลงอีกครั้ง..
     "ยังไงซะ.. ทุกคนก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ซักหน่อย.." โจโรมัตสึเอ่ยปลงๆ เขาทิ้งตัวลงใต้ต้นไม้แกะสลักน้ำแข็งต้นหนึ่งก่อนจะนั่งชันเข่าขึ้น "จะว่าไป ยังไม่พ้นวันคริสต์มาสสินะ.."
     โจโรมัตสึยืนขึ้นอีกครั้ง เขาแหงนหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เปลี่ยนเป็นสีทั้งหกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้..

ชมพู..
ม่วง..
น้ำเงิน..
เขียว..
เหลือง..
และสีที่กินพื้นที่มากที่สุด.. สีแดง..

"คุณซานต้าครับ!!"
"ถ้าคุณมีตัวตนอยู่จริงล่ะก็ ขอให้ผมได้กลับไปอยู่กับทุกคนที!!"

     โจโรมัตสึตะโกนสุดเสียงขึ้นไปบนท้องฟ้าราวกับต้องการบอกให้ซานต้าคลอสซึ่งอาจอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกได้รับรู้
     "เอ่อ.. ถ้าไม่ขอมากไปหน่อย จะแถมหมอนข้างเนียจังให้ก็ได้นะครับ"
     และเขาก็ไม่ลืมที่จะแอบรักษาผลประโยชน์ของตน..
     โจโรมัตสึทิ้งตัวลงไปอีกครั้ง ทันใดนั้นมือของเขาเข้าไปถูกกับสัมผัสนุ่มๆ ของกลีบดอกคริสต์มาสสีแดงสดเพียงดอกเดียวที่ไร้การปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็ง

     'แปลกจัง.. ทำไมมันสดอยู่ดอกเดียวล่ะ?'

     เขาตัดสินใจใช้สองมือโอบอุ้มแล้วเด็ดดอกคริสต์มาสขึ้นมา.. ทันทีที่เขาเด็ดออก หิมะก็ละลายหายไปอย่างรวดเร็ว ท้องฟ้ากลายเป็นสีฟ้าสดใสที่มีแสงอาทิตย์อ่อนๆ สาดทอ ต้นหญ้าสีเขียวสดงอกขึ้นจากพื้นดินแทนที่หิมะที่เคยปกคลุม น้ำค้างแข็งที่เคยปกคลุมไม้ดอกไม้ประดับต่างๆ นานาละลายหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงพืชนานาพันธุ์ที่ดูมีชีวิตชีวาราวกับว่าเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ ไม้ยืนต้นแกะสลักน้ำแข็งถูกเปลี่ยนเป็นต้นซากุระที่มีกลีบสีชมพูบานสะพรั่งเต็มต้น
     "ที่นี่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นด้วยเหรอเนี่ย.."



     "พี่โจโรมัตสึ!"
     พอสิ้นเสียงอันคุ้นเคย ทุกอย่างก็กลับเข้าสู่โลกแห่งความเป็นจริง โจโรมัตสึเบิกตาโพลงก่อนที่จะมองไปรอบๆ แล้วก้มลงเพื่อดูสภาพของตน

ชุดโรงพยาบาล..
สายน้ำเกลือ..
เฝือก..
เตียงผู้ป่วย..
..และเจ้าของเสียงเรียกคนนั้น

     "ทตตี้?" โจโรมัตสึเรียกชื่อน้องชายฝาแฝดสุดท้องที่นั่งเฝ้าอาการอยู่ข้างๆด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสงสัยว่าที่ผ่านมาเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นมาบ้าง "แล้ว.. คนอื่นๆล่ะ?"
     "ผมมากับพี่โอโซมัตสึ ตอนนี้อยู่ในห้องน้ำ พี่เขาวางดอกคริสต์มาสไว้บนมือพี่โจโรมัตสึแน่ะ"
     โทโดมัตสึชี้ดอกคริสต์มาสที่โจโรมัตสึกำลังถือเอาไว้
     "นี่น่ะเหรอ..? ที่จริง.. ฉันก็รู้สึกว่าเคยเก็บมันได้มันในฝันเมื่อกี้นะ.. เฮ้ ทตตี้!"
     คนบาดเจ็บถึงกับสะดุ้งเฮือกที่ได้มีโอกาสเห็นใบหน้าตาถลนของโทโดมัตสึจากสุตาบ้าอีกครั้ง
     "เฮ้ยๆ ทำไมแกต้องทำหน้าแบบนั้นฟะ! แกมีปัญหาอะไรกับฉันรึไง!?"
     "พี่จะให้ผมเล่ามั้ยล่ะว่าผมเห็นอะไร.."
     "เล่ามาเลยเฟ้ย!!"
     "หลังจากที่พี่โอโซมัตสึให้ดอกไม้กับพี่ เขาก็จุ๊บแก้มซ้ายพี่ แล้วก็ไปแก้มขวา หน้าผาก เปลือกตา ใบหู ซอกคอ หน้าอก..."
     "หยุดดดด! พอได้แล้ว แล้วก็เลิกทำตาถลนแบบนั้นได้แล้ว!"
     โจโรมัตสึปิดใบหน้าแดงฉ่าเอาไว้ด้วยฝ่ามือทั้งสอง ตอนนี้ภายในอกของเขาร้อนรุ่มไปหมด
     "เปิดหน้าเหอะ เลิกทำไปตั้งนานละ"
     น้องคนเล็กกล่าวหน้าตาย พี่คนที่สามได้ยินดังนั้นจึงค่อยๆ เลื่อนฝ่ามือออกจากใบหน้า
     "อ้าว โจโรมัตสึ ตื่นแล้วสินะ"
     คนถูกเรียกถึงกับผงะเมื่อได้เห็นคนที่เพิ่งถูกนินทาไปเมื่อครู่เดินออกมาจากห้องน้ำ
     "พ-พี่โอโซมัตสึ.."
     "ตอนนั้นฉันเห็นว่านายหายไปนานมากเลยอดเป็นห่วงไม่ได้ ก็เลยวิ่งฝ่าฝูงชนออกไปทางเดียวกับนาย แล้วจู่ๆก็มีเด็กผู้หญิงตัวสะบักสะบอมคนนึงวิ่งมาหาพอดี เธอคงรู้ว่าฉันรู้จักนายเพราะหน้าตาเหมือนกันเนี่ยแหละ เธอบอกว่านายช่วยเธอเอาไว้ แต่นายดันพลาดบาดเจ็บซะเอง เกือบจะไม่รอดแล้วด้วยมั้ง นี่ยังดีนะที่ได้หมอเก่ง นายเข้าเฝือกตั้ง 2 ที่แน่ะ น่องข้างขวากับแขนข้างซ้าย แถมหัวแตกอีกตะหาก"
     โอโซมัตสึเล่าเหตุการณ์ที่ผ่านมาทั้งหมดให้น้องฟัง ก่อนจะหันไปถามน้องชายข้างๆ อีกคน
     "เออใช่ ทตตี้ นายเซ็นเฝือกรึยัง.. ทตตี้!"
     ใบหน้าตาถลนของโทโดมัตสึกลับมาอีกครั้งหนึ่ง..
     "เซ็นแล้ว.. ตรงขา.."
     น้องเล็กใช้นิ้วสั่นๆ ชี้ไปยังข้อความที่เขียนไว้บนเฝือกด้วยปากกาเคมีสีชมพู

'หายไวๆล่ะ เชอร์รี่มัตสึ~ by โทโดมัตสึ'

     ด้านข้างวาดใบหน้าของโจโรมัตสึทั้งสองหน้าแทนที่ลูกเชอร์รี่ ตามด้วยใบหน้าตนเองที่กำลังทำตาถลนอยู่

     "เอาล่ะ งั้นฉันเซ็นบ้างล่ะนะ"
โอโซมัตสึหยิบปากกาเคมีสีแดงขึ้นมาเปิดฝา ก่อนที่จะเขียนข้อความสั้นๆ ลงไปบนเฝือกที่สวมมือของอีกฝ่าย..



'รักนะ<3 by โอโซมัตสึ'

FIN.


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Zeysheene จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 16 มกราคม 2561 / 20:42
    คู่พี่ใหญ่กับพี่3น่ารักจริงๆค่า คนแต่งก็แต่งดี แอบฮาตอนนึกภาพทตตี้ทำตาถลน 5555555555555555++(>w<)
    #9
    0
  2. #8 NaRMi_Ni (@NaRMi_Ni) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 15:41
    ดีงามมากกกกกราบไรท์งามๆ
    #8
    0
  3. #7 มิฮาริ☆ (@bright1137) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 16:25
    อ้ากกกกกกก ดีงามจริงๆค่ะ ///7/// นึกว่าจะจบแบบ bad end ซะแล้วว ;-; ฮวือออ //ไม่ว่าจะใกล้ตายก็ยังคิดถึงเนียจังอยู่อีกเนอะโจโรจังง 5555
    #7
    0
  4. วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 12:36
    เราชอบมากเลย แงงง อ่านเลยเทศกาลแต่ก็ฟิน อยากให้แต่งคู่นี้เพิ่มจังค่ะ T////T
    #6
    0
  5. #5 ALR
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:34
    โอโซจุ๊บแก้มด้วยแหละ เขินนนนน >_<
    #5
    0
  6. #4 สึเทกิมัตสึ(?)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 22:30
    น่ารักมากๆค่าชอบมากว่าแต่...ฉายาของโจโรต้องแฟปปีัมัตสึไม่ใช่เหร---//โดนโปสต์เตอร์ฟาดหน้า
    #4
    0
  7. วันที่ 11 มกราคม 2559 / 17:38
    น่ารักกกกก เเต่วคู่นี้ออกมาเยอะๆๆเลยะนค่าาาา
    #3
    0
  8. วันที่ 8 มกราคม 2559 / 21:37
    น่ารักกกก เขินแทนโจโรแปป
    #2
    0
  9. วันที่ 7 มกราคม 2559 / 10:15
    น่าร้ากกกกกกกก แต่งดูอบอุ่นมากง่า
    #1
    0