WHY? รักไม่ได้ [END]

ตอนที่ 7 : Chapter : 6 First Love

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    14 ธ.ค. 56

6
07.12.13

 

WHY? รักไม่ได้

 

I pray that it will all come back to me

ฉันภาวนาว่ามันจะหวนกลับมาหาฉันอีกครั้ง..

If only you knew every moment in time

เพียงแค่คุณรับรู้ว่า ทุกสิ่งทุกอย่างในตอนนั้น

Nothing goes on in my heart   just like your memories

ในหัวใจของฉันยังคงเหมือนเดิมทุกอย่าง ยังคงเหมือนกับความทรงจำของคุณ

And how I want here to be with you once more

และฉันอยากจะยืนอยู่ที่นี่ตรงนี้กับคุณอีกสักครั้งเหลือเกิน ...

 

 

       “อะไร-_-

      “กล่องดนตรีไง สวยใช่มั้ยล่ะ ~

      “เออ ก็..สวยดี” เขาพูดพร้อมหัวเราะเบาๆ

      “ให้”

      “อะไรนะ=_=

      “ให้ไง พระพายให้พีค^^

      “ให้ทำไม”

      “ก็เอาเก็บไว้ วันไหนพีคคิดถึงพระพายจะได้เปิดฟัง เอาไว้เป็นตัวแทนความรักของเราไง”

      “ถ้าคิดถึงก็ไปหาเลยดิ จะดูทำไม” พีคขมวดคิ้ว

      “นายนี่..ไม่มีความโรแมนติกเอาซะเลย=_=” ฉันยู่ปากด้วยความขัดใจจนเขาหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง

      “รับแล้วครับ..รับแล้ว” พีคหยิบกล่องดนตรีที่ฉันให้ไปมองอย่างพิจารณา

      “พระพายไปเลือกเพลงที่ร้านเองเลยนะ ลองฟังสิ”

      เมื่อพีคเปิดไขลานของมัน เพลงก็บรรเลงขึ้น ส่วนฉันก็ยังคงพูดอวดไม่หยุด

      “รู้มั้ยเพลงนี้มันร้องว่าอะไร”

      เพราะกล่องดนตรีไม่มีเนื้อ ฉันก็เลยร้องเนื้อเพลงให้เขาฟังคร่าวๆ

      “เพลงนี้มันเพลงเศร้านี่=_=

      “ก็ใช่ แต่ในเพลงเศร้ามันยังมีประโยครักอยู่นะ”

      “ไหนล่ะ”

      ฉันเสหน้ามองไปอีกทางด้วยความเขินก่อนจะยอมพูดประโยคนั้นออกมา

      I believe I could never find somebody like you My first love

(ฉันเชื่อว่าฉันจะไม่มีวันได้พบเจอกับใครอีกที่เหมือนเธอ รักแรกของฉัน)  

 

      เฮือก!

      “หมอคะ คนไข้ฟื้นแล้วค่ะ”

      ฉันเห็นพยาบาลวิ่งวุ่นไปหมดพร้อมสายที่คุ้นเคยที่มันเคยเจาะนู่นเจาะนี่ทั่วร่างของฉันมาตลอด เดาได้ไม่ยากว่าฉันคงจะอยู่ที่โรงพยาบาล ฉันเห็นหมอเดินเข้ามาหาฉันแล้วยิ้มให้

      “สวัสดีครับคุณพระพาย คุณนอนหลับไปตั้ง24ชั่วโมง หลับสบายมั้ยครับ ผมเป็นแพทย์ที่ติดต่อกับทางแพทย์ประจำตัวของคุณครับ”

      พยาบาลรีบจัดแจงน้ำให้ฉันดื่ม พร้อมถอดสายที่ช่วยหายใจออกให้เพื่อให้ฉันหายใจสะดวกขึ้น

      “หลับไปหนึ่งวันเลยหรอคะ วันนี้วันอะไรแล้ว..แล้วคนที่มาพาฉันที่นี่..” ฉันถามได้แค่นั้นก็ไอขึ้นมาก่อน

      “ใจเย็นๆครับค่อยๆพูด วันนี้วันเสาร์แล้วครับ ทางโรงเรียนพาคุณพระพายมาส่งที่นี่ แล้วก็มีผู้ชายอีกหนึ่งคนซึ่งน่าจะเป็นคนโรงเรียนเดียวกับคุณแต่เขาใส่ยูนิฟอร์มสีดำมาเฝ้าคุณ แต่ตอนนี้เขากลับไปได้ซักพักแล้ว”

      “แล้วคุณได้บอกอะไรเขามั้ยคะ!” ฉันถามอย่างตกใจ

      “ไม่ต้องห่วงครับ หมอไม่ได้บอกอะไรไป เพราะเห็นว่าเขาไม่ใช่ญาติของคุณ แต่คุณพระพายพอจะรู้ใช่มั้ยครับว่าอาการแบบนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร”

      “ก็พอรู้ค่ะ” ฉันตอบอย่างเฉยชากับสิ่งที่ตัวเองเป็น

      “ช่วงนี้คุณมีเรื่องเครียดมากหรอครับ หมอวัดความดันคุณแล้ว สูงมากจนหมอต้องให้ยาระงับความเครียด มีเรื่องไม่สบายใจอะไร หมอแนะนำให้ผ่อนคลายบ้างนะครับ”

      ฉันพยักหน้ารับไปส่งๆ

      “แล้วนี่มีคนรู้เรื่องหรือยังคะ?”

      “มีแค่หมอประจำตัวคุณ กับพี่ชายของคุณครับ เดี๋ยววันนี้ผมจะโทรให้เขามารับคุณก็แล้วกัน”

      “ขอบคุณมากนะคะหมอ”

      “ครับ เดี๋ยวหมอขอตัวไปรายงานหมอประจำตัวคุณอีกทีแล้วกัน วันนี้ก็นอนที่นี่อีกซักคืนนะครับ”

      จากนั้นหมอก็เดินออกจากห้องไป ฉันถอนหายใจเบาๆ มองไปรอบๆกับสภาพแวดล้อมเดิมๆ กลิ่นเดิมๆ โรงพยาบาลไม่ว่าจะที่ไหนก็เหมือนกันไปหมด ฉันยกมือขึ้นนวดที่หัวเบาๆเพราะรู้สึกปวด แล้วก็หันไปหยิบน้ำที่วางไว้ข้างๆโต๊ะมาดื่มอีกที แต่ก็ต้องชะงักไป

      กล่องดนตรี

      เห็นแค่นั้นฉันก็น้ำตาไหลออกมาช้าๆ

      ขอบคุณนะพีค ขอบคุณจริงๆ ..

      มันมากพอแล้ว มากเกินไปจนผู้หญิงอย่างไม่สามารถขอจากเขาได้อีกแล้ว

      ฉันร้องไห้จนหลุดเสียงสะอื้นออกมา เมื่อนึกถึงเรื่องราวความรักของตัวเองกับเขา โลกนี้มันช่างโหดร้ายเหลือเกิน..

      .

      .

      “ยังออกไม่ได้”

      “อะไรนะคะ=_=

      “ข้อแรกผู้ปกครองของคุณต้องมายืนยันจะเอาคุณออกเอง ส่วนข้อที่สอง คุณยังอยู่ในระหว่างการแลกเปลี่ยน ข้อที่สามกำลังจะมีการเข้าค่ายเร็วๆนี้ กว่าจะทำเรื่องย้ายกลับทำเรื่องลาออกนู่นนี่นั่นยุ่งยากตอนนี้ก็ไม่มีใครว่างทำให้คุณหรอก”

      =_=

      “มองอะไรคะคุณ”

      “เปล่าค่ะ”

      สุดท้ายฉันก็ต้องเดินออกมาจากห้องฝ่ายบุคคลของคาริเซียร์อย่างหัวเสีย

      ออกไม่ได้ -_-

      ออกไม่ได้!

      เมื่อวานแม่เพิ่งโทรมาเลื่อนวันกลับไปอีกอาทิตย์ด้วย แล้วทีนี้เมื่อไหร่จะออกได้

      “ออกไม่ได้ก็ไม่ต้องไปโรงเรียน-_-” เฮียเพลิงบอก

      ซึ่งฉันก็เห็นด้วย ฉันไม่รู้ว่าถ้าพรุ่งนี้ฉันเจอหน้าพีคอีกครั้ง ฉันจะทนที่ไม่ร้องไห้ได้มั้ย ทนไม่เข้าไปกอดเขาได้หรือเปล่า ฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ว่าฉันจะทนจบเรื่องนี้ได้จริงๆหรือเปล่า..

      ระหว่างที่เฮียเพลิงขับรถ ฉันก็มองกล่องดนตรีในมือด้วยความรู้สึกเศร้าใจ มือก็เผลอไปไขลานมันเบาๆ เพื่อฟังเสียงของมัน

      เสียงความรักของเรา..

      มันเป็นแค่กล่องดนตรีไม้เรียบๆ แต่ตอนนี้สีของมันซีดจาง และดนตรีก็เสียงติดๆขัดๆ เหมือนความรักของฉัน..

      “เพทายมาติดต่อธุรกิจที่ไทย เราจะไปหาหรือเปล่า” เฮียเพลิงปลุกฉันจากความเงียบ

      “เจ้เพทมาหรอ ไม่เห็นบอกพระพายเลย”

      “ก็ใครใช้ให้เราหลับไปหนึ่งวันเต็มๆล่ะ-_-

      ฉันหัวเราะแห้งๆ

      “ไปสิ เจอเจ้ก็ดีเหมือนกัน กลับบ้านไปก็เบื่อ”

      เฮียเพลิงพยักหน้ารับก่อนจะหักรถเลี้ยวไปหาเจ้เพทาย อย่างที่เคยบอกว่าเจ้เพทายเป็นลูกสาวของแม่ใหญ่ เกิดห่างเฮียเพลิงหกปีเท่ากับห่างกับฉันแปดปี แต่เฮียเพลิงก็ไม่ยอมเรียกเจ้เพทายว่าเจ้ เพราะเฮียเพลิงบอกไม่ใช่ญาติ ไม่ใช่ญาติเลย แค่เป็นลูกพ่อเดียวกัน =_= แต่ถึงอย่างนั้นเจ้เพทายก็ใจดีกับฉันมากเหมือนกัน และเห็นฉันกับเฮียเพลิงเป็นน้องแท้ๆ เพราะเราโตมาด้วยกัน ก็เลยไม่มีอะไรต้องบาดหมางกัน

      “น้องพาย>_<” 

      เมื่อเจ้เพท(ขอเรียกสั้นๆอีกเหมือนกัน)เปิดประตูห้องที่คอนโดมาก็สวมกอดฉันทันที แม้ตอนนี้เจ้จะอายุยี่สิบหกแล้วแต่ก็ยังดูสาวและสวยแบบหมวยๆมาก

      “จะมาทำไมไม่บอกก่อน ดีนะวันนี้เจ้ไม่ได้ไปติดต่องานกับลูกค้า แล้ววันก่อนเป็นอะไร ป่วยอีกแล้วหรอ แล้วนี่แม่เล็กรู้มั้ย โถขวัญเอ้ยขวัญมานะน้องเจ้”

      “พูดมาก” เฮียเพลิงว่าก่อนจะแทรกตัวเข้าไปในห้องเจ้เพทอย่างไม่มีมารยาท=_=

      “อะไรยะไอ้เด็กนี่ ไม่ทักทายฉันซักคำ” เจ้เพทบ่นพลางสายหน้า พาฉันเข้ามานั่งโซฟาในห้อง

      “ซูบไปหรือเปล่าช่วงนี้ หน้าก็ซีดๆ ไม่ได้บำรุงหรอ” เจ้เพทเปิดประเด็นถามอีกครั้งด้วยสีหน้าเป็นห่วง

      “สภาพพระพายก็เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่คะ”

      “ไม่เอาไม่พูดแบบนั้นสิ เอาอย่างนี้ คืนนี้เจ้มีงานเลี้ยงต้อนรับลูกค้า พายไปกับเจ้นะ ไปเปิดหูเปิดตา”

      “คือพระพาย..

      ฉันไม่อยากไป ฉันไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ ฉันจึงหันไปหาเฮียเพลิงเพื่อขอความช่วยเหลือ

      “ก็ไปสิ เบื่อไม่ใช่หรอ” กลายเป็นว่าเฮียเพลิงกับเห็นด้วยซะงั้น

      “นายก็ไปด้วยกันสิ ตอนกลับจะได้รับพระพายไปด้วยเลย จริงๆอยากให้พายมานอนกับเจ้ แต่เดี๋ยวพรุ่งนี้เจ้มีทานข้าวกับลูกค้าแต่เช้า เดี๋ยวเราจะเหงาเปล่าๆ เสียดายจัง” เจ้เพทถอนหายใจ

      “งานมีเมื่อไหร่ก็โทรมาแล้วกัน เตรียมชุดให้ด้วย พระพาย เดี๋ยวเฮียกลับมารับนะ เบื่อยัยซิ่มนี่พูดมาก”

       “ไอ้เด็กบ้า! พายดูมันสิ นี่เจ้เป็นพี่มันนะ สั่งเอาๆ” เจ้เพทหันมาฟ้องฉัน

      เฮียเพลิงยักคิ้วให้เจ้เพทแล้วออกจากห้องไป ฉันอดหัวเราะไม่ได้ เวลาเจ้เพทกับเฮียเพลิงทะเลาะกันแบบเด็กๆแล้วมันน่ารักดี

 

      เจ้เพทพาฉันออกมาช็อปปิ้งที่ห้างสรรพสินค้าที่อยู่ใกล้ๆคอนโด แถมยังซื้อนู่นซื้อนี่ให้ฉันเต็มไปหมด

      “ดูสิ ตัวนี้ก็น่ารักเนอะ”

      “พอแล้วค่ะเจ้ แค่นี้พระพายก็ใส่ไม่หมดแล้ว”

      “ก็มันน่ารักนี่ เลยวัยเจ้แล้วด้วย เข้ากับพายดีออก เหมือนบลายด์เลย แม่สาวผมแดง

      ฉันหัวเราะกับท่าทางของเจ้ เมื่อเจ้เพทายทาบนู่นทาบนี่ใส่ตัวฉันเหมือนเป็นตุ๊กตา

      “แล้วนี่แม่ใหญ่กับป๊าเป็นไงบ้างคะ” ฉันถามขึ้น

      “ก็สบายดีนั่นแหละ ม๊าก็เอาวุ่นอยู่กับการหาลูกเขยให้พี่เนี่ยสิ น่าโมโหจริงๆ ป๊าก็ทำงานหนักนิดหน่อย พี่ก็เลยต้องมาติดต่อลูกค้าแทนท่าน บ่นคิดถึงพระพายจะแย่อยู่แล้วรายนั้น มาที่นี่ได้ซักเดือนแล้วนี่ แล้วเมื่อไหร่จะกลับล่ะ”

      “เดี๋ยวก็กลับแล้วค่ะ รอแม่มาทำเรื่องลาออกให้ ก็คงเรียบร้อย” ฉันพูดอดที่จะน้ำเสียงสั่นไม่ได้

      “หรอ ก็ดีแล้วล่ะ อยู่ที่บ้านใหญ่ใกล้มือหมอของเราด้วย เราเป็นอะไรไปจะได้มีคนช่วยดูแล”

      “ไม่มีประโยชน์มั้งคะ” ฉันหัวเราะฝืดๆ

      และฉันก็เริ่มรับรู้ว่านั่นทำให้เจ้เพทมองฉันด้วยสีหน้าอึดอัด

      “พาย พูดแบบนี้อีกแล้ว พายมีป๊าอยู่ทั้งคน ต่อให้พระเจ้าก็เอาพายไปจากพวกเราไม่ได้หรอก” เจ้เพทลูบฉันเบาๆ

      ฉันอยากจะพูดกับทุกคน ว่ายิ่งฉันอยู่ฉันยิ่งทรมาณ แต่เมื่อเห็นสีหน้าของเจ้เพท หรือแม้แต่คนอื่นๆแล้ว ฉันก็เลือกที่จะเงียบไว้คงจะดีกว่า

      ฉันจึงได้แต่ส่งยิ้มตอบรับเจ้เพทจางๆ

      “ไม่เอาแล้วไม่พูดเรื่องนี้ เราไปดูชุดวันนี้กันดีกว่าเนอะ เจ้ว่าพายเหมาะกับสีครีม เจ้รู้จักร้านหนึ่งที่นี่ชุดสวยมาก เดี๋ยวจะให้เขาเลือกแบบที่โมเดิร์นๆหน่อยแล้วก็นะบลาๆๆ”

      เจ้เพทยังคงพูดนู่นพูดนี่ไม่หยุด ชวนฉันคุยไปเรื่อยตามสไตล์ของเจ้ ฉันก็ได้แต่รับฟังเงียบๆเพราะพูดไม่ทัน=_=;

      แล้วสายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นสิ่งที่ควรจะเห็นเอาซะเลย

      พีค..กับแพนเดียร์ ยืนอยู่ตรงร้านที่ถัดออกไปอีกสองร้าน

      พีคเดินไอศกรีมถ้วยมาข้างหลังแพนเดียร์ แล้วก็เอาข้างถ้วยจ่อที่แก้มของเธอเบาๆ

      “ไอ้พี่พีค ถ้าเลอะนะจะเตะให้ดู=_=^

      แพนเดียร์หันมามองค้อนเขาเบาๆ

      “อะไรวะ แค่นี้ก็โหด แล้วนี่ทำไมไปจองตั๋วกันนานจัง จะดูวันนี้นะเว้ย ไม่ใช่ชาติหน้า”

      “ถ้าอยากดูขนาดนั้นทำไมไม่ไปจองกับพวกนั้นด้วยล่ะ

      “ก็ไปซื้อไอศกรีมให้เด็กบางคนนี่ไง แล้วดูดิ๊ กินช็อคโกแลต เดี๋ยวบอกให้ไอ้ยูเคสั่งให้วิ่งซักร้อยรอบ”

      “น้อยๆหน่อย พี่ก็กินนะ!

      “แล้วไง ฉันมีหุ่นที่ดีอยู่แล้ว”

      “แหวะ”

      “อะไรนะยัยเปี๊ยก-_-^

      พูดจบพีคก็ตรงเข้ายีหัวแพนเดียร์จนแพนเดียร์วิ่งไปรอบๆ เขาสองคนหัวเราะแล้ววิ่งไล่กันอย่างมีความสุข

      ภาพเหล่านั้นมันบีบความรู้สึกของฉันโดยไม่รู้ตัว หัวใจของฉันมันร้องไห้ด้วยความอิจฉา..อิจฉาที่ฉันไม่มีแม้ซักวินาทีเดียวเลย ที่จะกลับไปทำแบบนั้นอีกแล้ว

      ฉันเห็นพีคหันมาทางนี้ ทำให้ฉันรีบหันหลังให้เขาอย่างตกใจ

      ร้องไห้..ฉันร้องไห้อีกแล้ว มันบ่อยจนตัวฉันเองก็ยังเบื่อ

      “พาย ทำไมไม่ตามเจ้เข้าไปในร้าน เฮ้ย แล้วนี่เราร้องไห้ทำไมO_o

      “อะไรเข้าตาไม่รู้ค่ะ เจ้ดูให้พระพายหน่อย”

      ฉันรีบจับมือเจ้เพทเอาไว้แล้วพาดึงเข้าไปในร้าน

      “ไหนๆ ขอเจ้ดูหน่อย พายอย่าขยี้ตาสิ”

      โชคดีที่เจ้เพทเชื่อฉันอย่างสนิทใจแล้วพยายามหาอะไรในตาฉันอย่างเป็นห่วง

      “คงหายแล้วมั้งคะ”

      ฉันดึงมือเจ้เพทออกเบาๆ

      “แน่ใจหรอ เดี๋ยวแวะไปให้หมอดูหน่อยมั้ย เผื่อมีอะไรเข้าตาแล้วอักเสบขึ้นมาจะเป็นหนักเอานะ” เจ้ถามด้วยความเป็นห่วง

      “ไม่มีอะไรแล้วจริงๆค่ะ พระพายหายแล้ว” ฉันพูดยืนยัน

      “เอางั้นหรอ" เจ้เพทถามอย่างลังเล "งั้นมาลองตัวนี้หน่อยมา สีครีมหวานๆเป็นไงบ้าง”

      เจ้เพทหยิบชุดนั่นชุดนี่มาเทียบบนตัวฉันอีก ฉันได้แต่ยิ้มแห้งๆ

      “ตัวไหนก็ได้ค่ะ พระพายตามใจเจ้ดีกว่า”

      “แหม น่ารักจริงๆเลย เจ้ว่าพระพายเหมาะกับลายลูกไม้นะ”

      ขณะที่ฉันฟังเจ้เพทพูดสายตาก็เหลือบไปเห็นพีคกับแพนเดียร์กำลังเดินเข้ามาในร้านนี้

      “เอ่อ เจ้เพทคะ เดี๋ยวพระพายว่าพระพายเอาไปลองมาให้เจ้เลือกดีกว่า”

      ฉันคว้าชุดในมือเจ้เพทแล้วรีบเดินเข้าไปในห้องลองที่อยู่ข้างในสุดทันที

      “อะไรของคุณพ่อเนี่ย จู่ๆก็มาเร่งให้ฉันไปงานด้วย พูดแล้วก็เซ็ง”

      เสียงของแพนเดียร์ดังลอดเข้ามาในห้อง ทำให้ฉันรู้ว่าพวกเขาอยู่ใกล้มากๆ

      “รีบๆเลือกแล้วซื้อๆไปเถอะน่า หนังจะเข้าแล้ว เร็ว”

      ตามมาด้วยเสียงของพีค..

      “เหมือนฉันอยากจะเลือกอย่างนั้นแหละ”

      “พูดมากจริงๆ เอานี่ไปเอาไปลอง เร็ว เดี๋ยวไอ้พวกนั้นรอ”

      “อะไรวะ เออๆก็ได้ อย่าดันสิเฟ้ย”

      ปึง

      เมื่อเสียงประตูปิดลง ฉันเห็นเงาคนอยู่ข้างนอกกำลังยืนพิงประตูห้องข้างๆทอดเยื้องมาที่ห้องของฉัน ฉันเอื้อมมือไปแตะเงานั่นอย่างลืมตัว

      “พี่พีค ตัวนี้มันรัดอ่ะ!

      เสียงแพนเดียร์ดังขึ้นอีกครั้งทำให้ฉันสะดุ้ง

      “งั้นเอาอีกตัวแล้วกันเดี๋ยวโยนไปให้”

      ฉันค่อยๆทรุดลงกับพื้นห้องเบาๆเหมือนคนหมดแรง

      “ตัวนี้ก็รัดเหมือนกัน”

      “โว้ย ก็เธอมันอ้วนนี่ ตัวไหนก็รัดทั้งนั้นแหละ”

      “นั่นปากหรอ เดี๋ยวเหอะ! ถ้าออกไปได้นะ =_=^

      “ทำไม ทั้งตัวเล็กทั้งเตี้ยอย่างเนี้ยจะทำไรผมได้ครับคุณ”

      ฉันได้ยินเสียงหัวเราะของพีคดังเล็ดลอดเข้ามาในห้อง ฉันเอามือปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเอง  เมื่อน้ำตาไม่รักดีของฉันมันเริ่มไหลหยดลงอีกแล้ว

      “ตัวนี้แล้วกันจะได้สบายๆ”

      “สีโคตรหวานเลยอ่ะ=_=

      พอแล้ว..หยุดได้แล้ว..หยุดซักที

      ฉันไม่อยากได้ยิน..

      “พาย ลองชุดเสร็จหรือยังเนี่ย ชุดไม่พอดีหรอ”

 

 ใจอ่อน..
ใจอ่อนอีกแล้ววว ว่าจะหายไปซักพัก แต่พอเห็นคอมเม้นแล้วก็แบบ T_T
เฮ้อ อย่างน้อยก็มีคนติดตามเรา จะมัวนอยทำไม 
โอเคก็เลยเอามาลงให้อีกตอน .. แบบค้างๆ 5555
พี่ดาร์กกกก เอาแพนเดียร์ไปเก็บด่วน รู้สึกนางเป็นคนจุดชนวนดราม่าอย่างไม่ได้ตั้งใจ 555
เพลงในบทความนี้ จริงๆเป็นเพลงญี่ปุ่นนะคะ แต่โนฟูลเอาเวอร์ชั่นอังกฤษมา
ตอนอ่านที่พระพายแปลท่อนสุดท้ายให้พีคฟังแล้วเปิดเพลงไปด้วย 
อื้อหือ อยากจะด่าตัวเอง ให้พระพายดราม่าไปป่ะเนี่ย ?? 5555
ส่วนใครที่ตามเรื่องของเฮียพระเพลิง รอเรื่องนี้ไปไกลก่อนนะคะ ถึงจะลงของเฮียแก
ยังไงก็อย่าลืมติดตามต่อด้วยนะคะ ขอบคุณมากสำหรับกำลังใจทุกอย่าง
ไม่มีพวกคุณที่มาคอยคอมเม้นว่าเออ ยังตามอยู่นะ ยังรออ่าน 
โนฟูลก็คงแอบดองเรื่องนี้ไปแล้ว T_T พูดแล้วน้ำตาจะไหลขอแชร์นะคะ 555 
ล้อเล่น ! เจอกันตอนหน้าน้า จุ๊บๆ <3




 

:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

553 ความคิดเห็น

  1. #534 Timelessplace (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 06:57
    นั่นสิ ปกติเฮียดาร์กขี้หึงจะตาย ไมปล่อยให้มากอยู่กะอิพีคเหล่าาาา เเงงงงงงงงง
    #534
    0
  2. #506 ชานหยอยเอ๋อ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2557 / 18:31
    ไม่ร้องนะไม่ร้องงง ทั้งบอกตัวเองทั้งพาย
    เจ็บมากให้ตายเถอะ TT
    #506
    0
  3. #423 루한 ♡ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 21:00
    งื้ออออออออออออออออออ
    พีคนะพีคคคคคค :( 
    พระพายยยยย สงสารนางงงงง ฮือออออออออออ
    #423
    0
  4. #265 TaiTai (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 15:31
    สู้ๆน้ะค้ะไรท์เตอร์
    #265
    0
  5. #142 patrr (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2556 / 23:04
    รู้สึกว่าแพนเดียร์นางกิ๊กกับทั้งวงเลย ทำให้เรื่องนี้ดราม่าขึ้นไปอีก TT
    #142
    0
  6. #111 เด็กดี (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2556 / 18:25
    ง่า...พระพายของเค้า

    ไม่ต้องไปสนพีคแล้วลูก

    มาอยู่กะแม่ดีกว่านะ '^'



    พี่ดาร์กทำไมปล่อยให้แฟนตัวเองมากะคนอื่นเนี่ย - -



    อัพๆๆๆๆๆ
    #111
    0
  7. #109 Vase of tulips. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2556 / 18:33
    พระพายยยยย
    ทำไมพีคทำแบบนี้อะ
    แล้วแพนเดียร์แฟนเธอไปไหนทำไมไม่มาเลือกด้วยกัน
    ให้พีคมาทำมายยยย ToT
    #109
    0
  8. #108 Jitsupa_milk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 19:35
    พระพายน่าสงสาร
    #108
    0
  9. #107 l3ooml3im (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 18:48
    ฮือๆๆ  สงสารพระพายอ่ะ   อ่านทีไรน้ำตาซึมทุก T^T

    จะติดตามต่อไปค่ะ

    สู้ๆ นะค่ะ ไรต์ 

    เรายังรออยู่

     รักไรต์อ่ะ  ><"

    ปล.  รอเทออยูาทุกวันนนนน
    #107
    0
  10. #106 sai_zaajung (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 15:59
    พระพาย  ฉันสงสารเธอจัง
    #106
    0
  11. #104 Firn Jarurattana (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 07:38
    มาอัพเร็วๆนะค้ะ สนุกมากก เอาแพนเดียร์ไปไกลๆได้ม้ายยยยยยยย 555 มาอัพเร็วๆเน้ออออ!!
    #104
    0
  12. #103 หนองโพ~ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 00:02
    สงสารพายยยยยยยยยยยยย
    #103
    0
  13. #100 ซังเล้งงงงงงงงงงงง' (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 20:17
    ดราม่าอ้ะ รีบลงต่อเลยน่ะะค่ะ มารอทุกวันเลยว่าวันไหนจะมีตอนเพิ่มมาอีก จะติดตามต่อไปค้ะ ๆๆๆๆ อัพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพ
    #100
    0
  14. #99 ซังเล้งงงงงงงงงงงง' (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 20:16
    ดราม่าอ้ะ รีบลงต่อเลยน่ะะค่ะ มารอทุกวันเลยว่าวันไหนจะมีตอนเพิ่มมาอีก จะติดตามต่อไปค้ะ ๆๆๆๆ
    อัพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพ
    #99
    0
  15. #98 ซังเล้งงงงงงงงงงงง' (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 20:16
    ดราม่าอ้ะ รีบลงต่อเลยน่ะะค่ะ มารอทุกวันเลยว่าวันไหนจะมีตอนเพิ่มมาอีก จะติดตามต่อไปค้ะ ๆๆๆๆ
    อัพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพ
    #98
    0
  16. #97 Meunchi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 18:32
    ดราม่าอีกแล้ว ฮือออออ T^T พี่ดาร์คเอาแพนเดียร์ไปเก็บแปปนึงได้ไม๊ สงสารพระพาย TT^TT #ป.ล. พี่ยูเคหายไปไหนง่ะ คิดถึ๊งงง คิดถึง 

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 ธันวาคม 2556 / 20:43
    #97
    0
  17. #96 PIMporanoi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 17:57
    พี่ดาร์กเอาแพนเดียร์ไปไว้ไกลๆพีคหน่อย ถามจริงเหอะเฮียดาร์กแกไม่หึงบ้างหรือไงชอบปล่อยให้แฟนมาอยู่กับเพื่อนเนี่ย #เอาเป็นว่ามาอัพต่อเร็วๆน้าาา
    #96
    0
  18. #95 Bai'Tong (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 17:37
    สงสารพระพาย พีคก็แบบ TT มากับแพนเดียร์ทำไมเนี่ย
    พระพายลาออกก็ไม่ได้เจอพีคแล้วอ่ะดิ ดราม่าน้ำตาแตกเป็นไห 
    #95
    0
  19. #94 fern (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 17:24
    ดราม่าน้ำตาแตกทุกตอนเลยค่ะ

    รอนะ T^T
    #94
    0