WHY? รักไม่ได้ [END]

ตอนที่ 6 : Chapter : 5 รักคงยังไม่พอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    7 ธ.ค. 56

5
28.11.13

 

WHY? รักไม่ได้


คำว่ารักคงยังไม่พอ..เธอคงไม่รับฟัง

รักคงยังไม่พอแต่อยากจะขอ

ได้พบได้พูดให้เธอเข้าใจ  ให้รู้ในใจยังรักเธออยู่

แต่กลัวจะซ้ำเติมทุกข์ให้เธอเจ็บช้ำ เพราะรักคงยังไม่พอ..

 

      “พระพายขอกลับไปหาเขา”

      “พาย”

      “นะคะ พระพายขอแค่ได้เจอเขาเป็นครั้งสุดท้าย ขอพระพายเป็นฝ่ายได้ขอร้องบ้าง”

      

      “ให้พระพายได้เจอเขา พระพายขอแค่นี้จริงๆ”

      “สี่เดือน”

      

      “แม่ให้เวลาหนูสี่เดือน หลังจากนั้นหนูจะต้องกลับมาหาแม่ สัญญากับแม่”

 

      โชคดีที่ปกติแล้วเฮียเพลิงจะกลับบ้านช้า ถ้ารู้ว่าพีคมาส่งฉันที่บ้าน แถมตอนนี้ยังนั่งอยู่ในบ้านอีกเนี่ย เฮียเพลิงคงไม่ยอมให้ฉันเจอกับเขาอีกแน่ๆ

      ฉันขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกปอนของตัวเองพร้อมโทรไปบอกจอมทัพเรียบร้อยว่าไม่ต้องมารับ และเดินเช็ดผมลงมาจากบ้าน สายตาเห็นพีคนั่งอยู่ที่โซฟานิ่ง พีครู้จักบ้านหลังนี้ดี และบ้านหลังนี้ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยด้วย จากตอนนั้นมันก็ร้างมาตลอด

      “เอ่อ..นายหิวมั้ย”

      ฉันพูดอย่างอึกอัก ไม่รู้ว่าทำไมเขายังอยู่ที่นี่แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากบอกให้เขากลับไป

      ฉันเดินไปแล้วยื่นเสื้อตัวนอกที่เขาเอามาคลุมหัวฉันให้ แต่เขากลับดึงฉันนั่งที่โซฟาแทนก่อนจะแย่งผ้าขนหนูไปเช็ดหัวให้ฉัน

      อันตราย แบบนี้อันตรายเกินไปแล้ว..

      “ฉันเช็ดเองดีกว่า” ฉันพยายามจะหยิบผ้าขนหนูคืน

      “ทำไม กลัวมันจะรู้หรือไง”

      ฉันถอนหายใจ อีกครั้งแล้ว..เขาพูดถึงจอมทัพอีกแล้ว

      “เปล่า”

      “หึ ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันจะทำให้เธอเจ็บเหมือนที่ฉันเจ็บ”

      พูดจบเขาก็ดึงฉันมาใกล้ตัวยิ่งขึ้นก่อนจะลงมือขยี้หัวฉันด้วยผ้าขนหนูโดยไม่พูดอะไรอีก

      “แค่นี้ฉันก็เจ็บจะแย่อยู่แล้ว..” ฉันพำพึมเบาๆ

      “เจ็บ? เฮอะ เจ็บที่ฉันมาอยู่ใกล้เธอแบบนี้หรือไง ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่รีบหายๆไปซะล่ะ”

      “พีค” ฉันพยายามปรามคำพูดร้ายกาจของเขาแต่มันก็ไม่เป็นผลเลย

      “ไม่ต้องมาเรียกชื่อฉัน ฉันไม่อยากได้ยิน”

      

      น้ำตาเริ่มร้อนผ่าวบนขอบตาอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อเขาไม่เคยหยุดคำพูดที่ทำร้ายหัวใจฉันเลย

      “เธอร้องไห้ทำไม เธอก็มีความสุขกับผู้ชายคนนั้นอยู่แล้วนี่”

      ไม่ใช่นะพีค..มันไม่ใช่อย่างนั้น

      “ฉันต่างหากที่สมควรร้องไห้ ที่เป็นไอ้โง่ ที่ต้องเจ็บปวดเพราะเธอเป็นปี ทั้งที่ฉันเองก็ไม่รู้เลยว่าฉันทำอะไรให้เธอไม่พอใจ เธอถึงได้ทิ้งฉันไป”

      ขอโทษ..ฉันขอโทษ

      เมื่อฉันทนคำพูดที่มันบีบหัวใจไม่ไหวฉันเลยเลือกที่จะลุกขึ้นหนีเขาแทน แต่เขาก็ตามมาดันฉันติดกำแพงพร้อมใช้แขนกั้นผนังเอาไว้ทั้งสองข้างเพื่อไม่ให้ฉันหนี ฉันพยายามหันหน้าหนีเขาให้มากที่สุดเพื่อไม่ให้เขาได้เห็นน้ำตาของตัวเอง

      “เธอกลับมาทำไมพระพาย ทิ้งฉันแล้วจะกลับมาทำไมอีก”

      เสียงของเขาดูเจ็บปวดไม่แพ้สีหน้าของเขาเลย ให้ตายเถอะ..เธอทำร้ายเขาอีกแล้วพระพาย

      เขาโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูฉันอย่างแผ่วเบา

      “แก้ตัวอะไรก็ได้ที่ทำให้ฉันยอมฟังเธอ บอกสิว่าเธอต้องการอะไร”

      ฉันอยากจะพูด อยากจะบอกความจริงให้เขารู้ทุกอย่าง อยากให้เราเข้าใจกัน

      แต่มันจะมีประโยชน์อะไร ถ้าหลังจากนี้ฉันกับเขาจะไม่ได้พบกันอีก มันจะมีประโยชน์อะไร..ถ้าความจริงจะทำให้เขาเจ็บปวดกว่านี้

      เวลาของเรามันมีน้อยเกินไป..

      ฉันเผลอยกมือที่สั่นเทาของตัวเองสัมผัสหน้าของเขา อยากจะกอด อยากสัมผัส แต่ก็ทำไม่ได้

      “เธอทำร้ายมัน..ตรงนี้”

      พีคจับมือฉันข้างที่แตะหน้าไปจับตรงหน้าอกของเขา

      “แผลที่เธอทำมันไม่เคยจางหายไป มันยังเจ็บจนถึงตอนนี้”

      “ฮึก..ฉันขอโทษ..

      “อธิบายให้ฉันฟังว่าเธอหายไปไหนมา จะเป็นเหตุผลอะไรฉันก็ยอมฟังทั้งนั้น”

      ฉันได้ส่ายหน้าไปมาอย่างปวดหัวใจ ฉันบอกนายไม่ได้พีค..ฉันทำร้ายนายไปกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว

      “ได้โปรด..พระพาย” พีคพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง เหมือนคนกำลังสับสนไปหมดซะทุกอย่าง

      ผลัก!

      จู่ๆพีคก็โดนดึงออกจากฉันไปต่อยจนกระเด็นไป ฉันหันกลับไปมองอย่างตกใจ

      “จอมทัพ!

      พีคเห็นอย่างนั้นก็สวนหมัดกลับไปหาจอมทัพทันที จอมทัพเองก็ไม่ยอม แลกหมัดกันอย่างนัวเนียเป็นที่สุด

      “หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้นะ จอมทัพ! หยุดนะพีค!

      เมื่อพีคต่อยจอมทัพอีกหมัดจนจอมทัพกระเด็นไปอีกฝั่ง ฉันจึงถือโอกาสไปแทรกตรงกลางทันทีก่อนที่พีคจะต่อยจอมทัพอีก

      พีคชะงักหมัดไปและมองฉันด้วยแววตาผิดหวัง จนหัวใจของฉันสั่นวูบ

      “เธอ..ปกป้องมัน”

      “พอแล้ว..อย่ามีเรื่องกันเลยนะ” ฉันมองเขาด้วยสายตาเว้าวอน และหันไปขอร้องจอมทัพด้วยเช่นกัน

      “ฉันพอจะเข้าใจเหตุผลแล้ว”

      

      “ถ้ารักมันมากก็ไปให้พ้นจากชีวิตฉันซะ ไปให้พ้น!

      พีคพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูผิดหวังจนฉันใจหาย ก่อนจะยอมเดินตึงตังออกไปจากบ้าน

      ฉันมองตามเขาไปจนสุดสายตาด้วยความรู้สึกอึดอัดใจ ก่อนจะหันมาพยุงจอมทัพอย่างรู้สึกผิด

      “ฉันขอโทษนะจอม”

      “หมัดหนักเป็นบ้า-_-” จอมทัพบ่น “นี่น่ะหรอ ผู้ชายที่เธออยากเจอนักเจอหนาถึงขนาดขอกลับมาเมืองไทยอีกครั้ง”

      ฉันพาจอมทัพไปนั่งที่โซฟาก่อนจะไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลมาทำแผลให้เขา

      “เจ็บมั้ย ขอโทษนะ” ยิ่งเห็นแผลที่มุมปากฉันก็ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่

      “เธอไม่ใช่คนผิดซักหน่อย จะขอโทษทำไมเยอะแยะ ฉันเป็นคนต่อยมันเอง มันก็ต่อยกลับก็แค่นั้น” จอมทัพพูดอย่างไม่ได้หยี่ระอะไรฉันจึงกดสำลีเข้าที่แผลเขาแรงๆอย่างหมั่นไส้ ”โอ๊ย เจ็บนะพระพาย”

      “รู้ว่ามีเรื่องบ่อย แต่ก็ทำตัวให้มันน่าสงสารกว่านี้หน่อยได้มั้ย”

      “โอ๊ย..พระพายครับ เจ็บจังเลยครับ เจ็บจะตายอยู่แล้ว อย่างนี้หรอ-_-

      “แล้วมาทำอะไรที่นี่=_=

      “ก็เธอเบี้ยวฉันมาสองรอบแล้ว ฉันก็เลยแวะมาดูให้แน่ใจอีกทีว่าเธอกลับถึงบ้านจริงๆ ไม่ใช่หนีไปเที่ยวที่ไหน ถ้าไอ้เพลิงรู้มันคงกระทืบฉันตาย”

      “แล้วเรื่องนี้..อย่าบอกเฮียเพลิงนะ”

      “ไม่บอกหรอก แต่จะทำอะไรให้มันระวังหน่อย ถ้าคนที่มาวันนี้ไม่ใช่ฉันแต่เป็นไอ้เพลิง ป่านนี้เธอได้ตีตั๋วเครื่องบินกลับฮ่องกงไปแล้ว”

      “ขอบใจนะจอมทัพ” ฉันยิ้มอย่างโล่งอก

      “แล้วนี่ทำไมมันถึงได้โมโหขนาดนี้ หรือมันคิดว่าเธอกับฉัน..

      “ฉันผิดเองแหละที่ปล่อยให้เขาเข้าใจแบบนั้น” ฉันพูดและถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

      “ทำไมล่ะ”จอมทัพถาม

      “ถ้าหากว่าเขารู้ความจริงทุกอย่าง เขารู้ว่าเมื่อสองปีก่อนฉันทิ้งเขาไปทำไม เขารู้ว่าฉันกำลังป่วย เขารู้ว่าฉันรักเขา แต่เขาก็ต้องมารับรู้ฉันกำลังจะตาย..ฉันไม่อยากทำร้ายเขาไปมากกว่านี้แล้ว การเอาความรักมากองอยู่กับผู้หญิงที่มีนาฬิกาชีวิตอย่างฉัน..มันไม่ใช่เรื่องดีเลย”

      “บ้าน่า ทำไมพูดแบบนั้น”

      “ฉันรู้ทุกคนอาจจะไม่อยากให้ฉันพูดแบบนี้ แต่ฉันรู้ตัวเองดีจอมทัพ..ฉันรู้มานานแล้วว่าฉันกำลังจะตาย”

      “พระพาย..” จอมทัพพูดด้วยน้ำเสียงอึกอักเหมือนพยายามหาคำพูดซักคำมาปลอบใจฉัน

      “บางครั้งความเป็นจริงมันก็โหดร้ายกว่าที่คิด”

      

      “แค่ฉันรับมันไว้ฉันยังรู้สึกเจ็บขนาดนี้ แล้วฉันจะยอมให้พีครับมันไว้ด้วยได้ยังไง”

      ยอมแล้วพีค..ฉันยอมแพ้แล้ว ฉันจะไปจากนาย ฉันคงต้องพอใจในสิ่งที่ฉันได้รับ เพราะแค่ได้เห็นหน้านายในตอนนี้ มันก็ดีมากแล้วจริงๆ หากชีวิตฉันจะต้องดับสูญไป อย่างน้อยฉันก็เคยได้มีความรักความรักที่ใครๆก็ต่างบอกฉันว่ามันสวยงาม ฉัน..ยอมแล้ว

      .

      .

      วันต่อมาฉันพกพลาสเตอร์ยามาโรงเรียนโดยหวังที่จะมาให้เขา ตอนนี้ฉันกับแพนเดียร์เรามองหน้ากันแปลกขึ้น เวลาฉันเห็นหน้าแพนเดียร์ทีไร ก็รู้สึกไม่ชอบใจทุกที ไม่ชอบเลย ที่รอยยิ้มของเขาตอนนี้มีให้แต่แพนเดียร์เท่านั้น ไม่ชอบเลยจริงๆ..

      ตอนนี้ไม่ค่อยมีใครมายุ่งย่ามกับฉันมากนัก คงเพราะเจอพีคไปเมื่อครั้งที่แล้วก็เลยเข็ดกัน หลังเลิกเรียนฉันจึงเดินไปที่ห้องชมรมของพีคทันที

      ฉันตัดสินใจแล้ว..ฉันจะไปจากที่นี่แล้ว ถ้าฉันอยู่นานกว่านี้ ไม่ใช่แค่ฉันแต่พีคเองก็ต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้ ฉันไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้นแล้ว ดังนั้นถึงเวลาที่ฉันควรจะบอกลาเขาได้แล้ว..

      เมื่อเดินไปถึงหน้าประตู ดาร์กก็เดินสวนออกมาจากห้องพอดี และมองฉันด้วยแววตาไม่น่าไว้ใจ

      “มาที่นี่ทำไม” ดาร์กพูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจนัก แต่ฉันก็เข้าใจดี ฉันทำร้ายเพื่อนเขาไว้มากมายขนาดนี้ คงไม่แปลกหรอกที่เขาจะไม่ดีด้วย

      “ฉันมาบอกลาพีค”

      ดาร์กชะงักไป

      “ไปๆมาๆ เธอเห็นมันเป็นตัวอะไรกัน”

      “แค่ครั้งนี้เท่านั้น ขอร้องเถอะ”

      ดาร์กมองหน้าฉันนิ่ง ก่อนจะหลบทางให้ฉันได้เข้าไป

      ฉันเดินเข้าไปก็เห็นโซล พีคแล้วก็แพนเดียร์..กำลังเล่นกันอยู่ เมื่อฉันเดินเข้าไปทุกคนก็เลยเงียบลง

      “เอ่อ เดี๋ยวไปซื้อขนมนะ พี่โซลไปเป็นเพื่อนหน่อยสิ” แพนเดียร์รีบพูดขึ้นก่อนที่จะเดินไปดึงพี่โซล

      “แต่ฉันไม่หิว-_-

      “เถอะน่า=_=

      เมื่อคนอื่นเดินออกจากห้องไปแล้ว ฉันจึงเดินไปใกล้เขาอีก พีคไม่ได้มองหน้าฉัน แต่เขาก็คงรู้ว่าตอนนี้ฉันเดินมาใกล้เขาแล้ว

      “เจ็บแผลหรือเปล่า” ฉันยื่นพลาสเตอร์ยาไปให้เขา เขาแค่เหลือบมองนิดหน่อยก่อนจะเหยียดยิ้ม

      “จะมาดูผลงานของแฟนตัวเองหรือไง”

      “พีค..” ฉันพูดอย่างเหนื่อยใจ “ที่ฉันมาที่นี่ หมายถึง..กลับมาหานายอีกตอนนี้ ฉันมาเพื่ออยากจะขอโทษ”

      “ไม่จำเป็น”

      “แต่มันจำเป็นสำหรับฉัน”

      

      ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะค่อยๆพูดออกมาอย่างกล้ำกลืน

      “ฉันขอโทษ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง ที่เคยทำให้นายเจ็บ แต่ฉันแค่อยากให้นายรู้..ว่าฉันเองก็ไม่ได้ต่างไปจากนายหรอก”

      

      “ฉันรู้ว่านายคงเกลียดฉันไปแล้ว ฉันเข้าใจดีฉัน..ฉันจะไม่มาให้นายเห็นอีกแล้ว” ทำไมมันช่างพูดยากเย็นเหลือเกินนะ ฉันพยายามกลั้นน้ำตาของตัวเองไว้ไม่ให้ไหลออกมา

      “เธอต้องการอะไร” พีคถามฉันด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดไม่แพ้กัน

      “ฉันแค่อยากพูดสิ่งที่มันอยู่ในใจฉัน”

      

      “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น หรือต่อให้นายเจอใครที่รักมากกว่าฉันแล้ว แต่ฉันอยากให้นายรู้ไว้..ฉันไม่เคยลืมเลยว่ารักนาย”

      ตอนนี้ฉันก็ยังรักนาย..ยังรักนายอยู่เต็มหัวใจ..

      ฉันกล้ำกลืนประโยคสุดท้ายที่ไม่ได้พูดลงคอไป มองหน้าเขาอีกครั้งด้วยความรู้สึกโหยหา ฉันอยาก อยากบอกรัก อยากกอดเขา .. อยากจับมือเขาไว้และขอร้องให้เขาอยู่เคียงข้างฉัน

      แต่เจ็บใจตัวเองที่ทำแบบนั้นไม่ได้..ชีวิตของฉันมันสั้นเกินไปที่จะผูกมัดเขาไว้

      ดูเหมือนพีคจะไม่เข้าใจสิ่งที่ฉันพูดสักนิด เมื่อเขาตรงเข้ามาบีบแขนฉันจนรู้สึกเจ็บ

      “เพื่ออะไรพระพาย เธอจะบอกฉันเพื่ออะไร เธอเห็นฉันเป็นตัวตลกมากนักหรือไง!

      ฉันส่ายหน้าปฏิเสธสายตาเกลียดชังของเขา

      “ไม่ใช่นะพีค..ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น”

      “เธอจำไว้เลยนะ ผู้หญิงที่ชื่อพระพายก็แค่ผู้หญิงสารเลวคนหนึ่งที่ครั้งหนึ่งเคยทำลายชีวิตฉันจนพังพินาศ แต่ความรักครั้งนี้มันจะต้องตายไป ความรักทั้งหมดที่ฉันมีให้เธอ มันได้ตายไปพร้อมกับกล่องดนตรีที่ฉันทิ้งไปแล้ว เธอได้ยินมั้ย..มันพังไปหมดแล้วพระพาย เธอได้ยินมั้ย!

      คำพูดของเขามันบาดหัวใจฉันจนเป็นแผลเหวอะหวะไปหมด

      “นะ..นายทิ้งกล่องดนตรีไปแล้วหรอ ที่ไหน นายทิ้งที่ไหน”

      “เธอจะอยากรู้ไปทำไม”

      ในที่สุดน้ำตาฉันก็ไหลลงมาอย่างช่วยไม่ได้ การที่เขาทิ้งกล่องดนตรีนั่นเป็นเครื่องยืนยันอย่างดี ว่าความรักของฉันและเขามันได้ตายไปแล้ว..

      คิดได้แค่นั้นฉันก็รู้สึกเจ็บปวดมากกว่าเดิมหลายเท่า

      ก็ดีแล้วไงพระพาย..เขาจะได้ไม่ต้องมาจำเรื่องของเธออีก เขาจะได้ไม่ต้องมาเจ็บ

      ..แต่ทำไมฉันถึงได้รู้สึกเจ็บแบบนี้

       “นายทิ้งมันที่ไหน”

      ” พีคมองหน้าฉันด้วยความรู้สึกที่ไม่เข้าใจมากกว่าเดิม

      “ได้โปรด บอกฉันว่านายทิ้งมันที่ไหน” ฉันมองเขาอย่างวิงวอนจนเขาเผลอหลบตาฉัน

      “ทะเลสาปหลังโรงเรียน”

      เมื่อเขาพูดจบฉันก็รีบวิ่งออกไปจากห้องทันที

      ฉันวิ่งไปเรื่อยๆอย่างไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น

      ฉันวิ่งไปหยุดอยู่ตรงหน้าทะเลสาปที่เงียบสงบ ฉันไม่รู้เลยจริงๆ ไม่รู้เลยว่าจะเริ่มหามันจากตรงไหน ฉันรู้แค่ว่า..ฉันไม่อยากให้ความรักของเรามันตายไปพร้อมกับกล่องดนตรีนั่น

      .. ได้โปรด อย่าลืมฉันเลยนะพีค..ฉันขอร้อง

      ถ้าฉันต้องตายไปจริงๆ ได้โปรดช่วยจำฉันไว้ในฐานะอะไรก็ได้ คนที่นายเกลียดก็ได้ แต่แค่ขอ..ให้ฉันได้มีชีวิตอยู่ในความทรงจำของนายบ้างก็ยังดี

      ฉันจึงเดินลงไปในทะเลสาปด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวด ฉันดำลงหากล่องดนตรีที่ตัวเองเคยให้ไว้กับเขา โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะเริ่มจากตรงไหนดี รู้แค่ว่าต้องหาให้เจอ

      ไม่อย่างนั้นทรงจำของเราคงได้ตายไปจริงๆแน่

      พระเจ้าคะถ้าลูกจะจากไป ก็ขอแค่ให้เสี้ยวหนึ่งในความทรงจำของเขาได้มีลูกด้วย

      ได้โปรดช่วยให้ความหวังของลูกเป็นจริงด้วย.. ฉันได้แต่ภาวนาซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้นอย่างไร้สติ มันปวดร้าวจริงๆ ความรักครั้งนี้มันปวดร้าวจริงๆ..

      แต่แล้วฉันก็ถูกดึงขึ้นจากน้ำโดยฝีมือใครบางคน

      “ทำบ้าอะไรของเธอ!!

      พีคตะคอกใส่ฉันอย่างโมโห โชคดีที่ตัวของฉันเปียกปอนไปหมด ทำให้เขาไม่รู้เลยว่าฉันกำลังร้องไห้อยู่..หัวใจของฉันกำลังร้องไห้เพราะเขา

      “อยากตายมากนักหรือไงวะ!” พีคยังคงตะคอกพร้อมเขย่าตัวฉัน ตอนนี้เขาเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธจนน่ากลัว

      “ปล่อยฉัน!” ฉันสบัดตัวออกจากเขาที่กอดเอวของฉันไว้แน่นและพยายามจะดำลงน้ำอีกครั้ง

      ฉันเป็นผู้หญิงที่เห็นแก่ตัวมากเลยใช่มั้ยพีค..ฉันจะจากนายไปอยู่แล้ว แต่ฉันกลับไม่อยากให้นายลืมฉันเลย ฉันเห็นแก่ตัวมากหรือเปล่า..

      “ถ้าอยากตายก็ไปตายที่อื่น อย่ามาตายต่อหน้าฉัน!

      พีคจับหน้าฉันให้หันหน้าไปหาเขา และการที่ฉันต้องมองหน้าเขาอีกครั้งมันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนโดนมีดแทงตรงที่เดิมซ้ำๆ

      “ถ้าฉันตายไปจริงๆ นายจะเสียใจมั้ย”

      พีคชะงักไปและมองฉันด้วยแววตาสับสน

      “เธอพูดบ้าอะไรของเธอ”

      “ฉันจะดูดีขึ้นในสายตาของนายบ้างหรือเปล่า”

      

      “หรือฉันก็ยังเป็นแค่ผู้หญิงเลวๆในสายตาของนายอยู่ดี”

      พีคเอาแต่เงียบบไม่ยอมตอบฉัน

      ไม่ตอบ..แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

      ฉันเลยเงยขึ้นมองฟ้า เงยหน้าให้น้ำตามันหยุดไหลซักที

      “ปล่อย”

      

      “ฉันบอกให้ปล่อยไง!

      พอแล้วพีค..ฉันเจ็บมามากแล้ว พอแล้ว..

      ฉันสบัดตัวออกจากเขาอีกครั้งแต่ครั้งนี้เขากลับรวบตัวของฉันไปกอดไว้แน่น จนฉันรู้สึกถึงหัวใจของตัวเองที่สะท้านไปทั้งตัว

      “ไม่”

      

      นานแค่ไหนแล้วไม่รู้ที่เราไม่ได้กอดกันเลย ความทรงจำครั้งสุดท้ายที่เราเคยมีความสุขด้วยกันมันผุดขึ้นมาในหัวของฉันมากมายจนเอ่อล้น มันยิ่งตอกย้ำ..

      ..ว่าอ้อมกอดครั้งนี้มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด..แต่มันคงจะเป็นอ้อมกอดที่ดีที่สุดของเราในตอนนี้

      “พีค”

      

      “ฉันรู้ที่อาจเป็นคำขอที่สับสนสำหรับนาย”

      

      “ถ้าฉันไม่ได้กลับมาอีก”

      

      “ได้โปรด..ได้โปรดอย่าลืมฉันเลย”

      

      “อย่าลืมพระพายเลยนะพีค”

      เขาไม่ได้พูดอะไรกลับมาเลย ทำเพียงแค่กระชับอ้อมกอดฉันให้แน่นขึ้นเท่านั้น ฉันอยากจะยกมือขึ้นสวมกอดเขา แต่ฉันก็รู้ความจริงข้อนี้ดี..

      ยิ่งตอนกอดแน่นมากเท่าไหร่..ตอนปล่อยมือก็จะยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น

      “ไม่” เขาเริ่มพูดขึ้นมาอีกครั้งกับคำเดิม

      

      “เพราะฉันไม่เคยลืมมันเลย”








 



สวัสดีค่ะ 

ก็หายหน้าหายตาไปซักพักเนอะ 

เม้นน้อยเห็นแล้วก็ท้อใจ แต่ไม่ได้คิดจะทิ้งหรอกค่ะ 

แค่ขอเวลาไปพักไปฝึกฝน ไปแต่งต่อให้ไกลก่อน เพราะเวลาเห็นเม้นน้อยๆแล้วมันแบบ

รู้สึกไม่อยากแต่งขึ้นมาดื้อๆ คือมันไม่ได้ผิดที่คนเม้นหรอก โนฟูลเข้าใจ

อันนี้ไม่ได้ดราม่านะ 555 ส่วนคนที่เม้นให้กำลังใจ หรือตามเรื่องนี้อยู่ ก็ขอโทษนะคะ

ที่หายหน้าไปซักพักเลย แต่ หลังจากตอนนี้อาจจะหายไปอีกนิดนึง แล้วกลับมาอัพรัวๆเลย

โอเค้ ? ฮ่าๆ เป็นกำลังใจให้หน่อยนะ เม้นกันซักนิดเถิด สาธุ (_/\_ )

ตอนนี้ก็ดราม่ากันไปอีกแล้ว พี่พีคโซโล่เดี่ยวอีกแล้ว คนที่ตามรันเวย์มาก็คงเกิดอาการ

อยากจะอ่านคนที่เหลือ ฮ่าๆ ให้พี่แกโซโล่ไปก่อนนะคะนะ 55

พระพายนางก็ร้องไห้ทุกตอนเลยจริงๆ นางเอกเจ้าน้ำตาของฉัน 55


------------------

มีเรื่องมาฝากอีกนิดนึงค่ะ

เป็นร้านขายหนังสือมือสอง ที่โนฟูลกับเพื่อนร่วมกันเปิดค่ะ 

มีทั้งหนังสือการ์ตูนแบบทั่วไป หรือแบบวาย และ หนังสือนิยายค่ะ 

รับประกันว่าไม่มีรอยขาด หวิ่น รอยหนูแทะ หมาแทะ แน่นอน 

บางเล่มของโนฟูลอ่านแล้วรู้สึกว่าไม่ใช่แนวก็เลยขายก็มี เพราะฉะนั้นสภาพจะใหม่มาก 

การ์ตูนบางเล่มของเพื่อนโนฟูล ยังไม่ได้แกะก็มี

เพราะอ่านไปแล้ว นางรู้สึก ขี้เกียจตาม ก็เลยหยุดเอาดื้อๆ  

ลดกระหน่ำแม้ไม่ใช่ช่วงซัมเมอร์ค่ะ 555555 

รับประกันว่าไม่โกงแน่นอน เพราะโนฟูลก็เอาหนังสือไปลงด้วย

ถ้าโกงให้ตามมาด่าถึงนี่เลย ไว้ใจได้แน่นอน ^-^

ถ้าไม่ได้รับหนังสือหรือมีเหตุขัดข้องอะไร ให้แจ้งได้นะคะ ยินดีรับผิดชอบค่ะ




 ถ้าสนใจก็ลองคลิกเข้าไปเลย ลองเข้าไปแวะดูก่อนก็ได้ค่ะ 


มีเรื่องแค่นี้แหละ ไว้เจอกันเมื่อชาติต้องการตัวนะ :D 




 

:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

553 ความคิดเห็น

  1. #533 Timelessplace (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 06:46
    เพลงไรท์แต่ละเพลงนี้ช่างกรีดหัวใจคนอกหักจริงๆค่ะ คนอกหักมาอ่านนี่ตายจริงๆนะค่ะไรท์
    #533
    0
  2. #505 ชานหยอยเอ๋อ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2557 / 18:13
    อ่านไปสูดน้ำมูกไป ร้องอ่ะบอกเลยยย
    เศร้าไปนะะะ อินมากกก. ไม่ไหวแล้วมันเศร้าจริงจัง
    สงสารทั้งพีคทั้งพาย เจ็บมากทั้งคู่
    #505
    0
  3. #495 New! Writer (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2557 / 22:17
    ฮือออ.. อ่านแล้วร้องไห้เลยอ่ะไรท์ สงสารๆ ฮือๆ เป็นกำลังใจให้น้า #เพิ่งเข้ามาอ่าน
    #495
    0
  4. #486 aappss (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 15:09
    เศร้าาาาาาาา
    #486
    0
  5. #422 루한 ♡ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 20:51
    น้ำตาไหลลลลอ่ะ 
    ฮือออออออออออออออ
    เศร้ามากกกกก 
    #422
    0
  6. #220 Alla of sky (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มีนาคม 2557 / 22:04
    อัลไล ขออีกรอบ อัลไลลลลลลล
    #220
    0
  7. #205 อู๋อี้ฟาน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 17:38
    เศร้า!! น้ำตาแทบไหล
    ฮือๆ อึก! ฮือๆ
    พระพายเธอช่างน่าสงสารอะไรเยี่ยงนี้
    #205
    0
  8. #93 Vase of tulips. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2556 / 20:02
    ดราม่ามากมาย สงสารพระพายจัง
    #93
    0
  9. #90 Sweet my Melody (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2556 / 19:38
    สงสารพระพายอะ
    #90
    0
  10. #89 patrr (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2556 / 23:20
    ดราม่าได้อีกTT ก่อนหน้านั้นคู่นี้คงสวีตกันม้ากมาก รอค่ะรีบๆกลับมาอัพนะคะรออยู่
    #89
    0
  11. #88 PIMporanoi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2556 / 21:55
    ชอบเรื่องนี้
    #88
    0
  12. #87 l3ooml3im (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2556 / 23:05
    ตั้งแต่ตอนแรก จนถึงตอน ก็ยังดราม่าได้ใจสุดๆ ชอบค่ะ

    แบบว่าชอบนิยายแนวนี้มากๆ

    ยังไงก็สู้ๆ นะค่ะๆไรต์

    เป็นกำลังใจให้นะค่ะ แต่งต่อนะค่ะ ^^



    ปล. แอบมาส่องทุกวันว่าไรต์อัพรึยัง


    #87
    0
  13. #85 Bai'Tong (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2556 / 20:48
    มาม่าาา สงสารพระพายอ่ะ T_T
    #85
    0
  14. #84 ;))) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2556 / 18:59
    ค้างมากเลยอ้ะไรเตอร์. อัพต่อออออออออออออออออออออออ 
    #84
    0
  15. #83 sai_zaajung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2556 / 18:44
    เราคนหนึ่งที่ตามอยู่นะ

    สงสารพระพายอะ
    #83
    0
  16. #82 Meunchi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2556 / 14:05
    ดราม่าอีกแล้วววว T^T นางเอกเจ้าน้ำตาจริงๆเรื่องนี้ โฮฮฮฮฮฮ //เกาะขาพี่ยูเคร้องไห้ :3

    เข้าใจแอดนะคะว่าไรท์ยุ่งๆนิดหน่อย+น้อยใจคนส่องแต่ไม่เม้น หายหน้าไปไม่เป็นไร แต่อย่าหายไปนานนะคะไรท์ มีคนรอไรท์อัพนิยายอยู่น๊าาาาาาาาาา ตามมาตั้งแต่คู่พี่ดาร์กกับแพนเจียแล้ว จะตามไปจนครบ5คู่เลย //ตามพี่ยูเค ฮี่ๆๆๆ :3
    #82
    0
  17. #81 Jitsupa_milk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2556 / 11:08
    สู้ๆๆ นะคะ รออ่านอยู่เสมอ ค่ะ
    #81
    0
  18. #80 Firn Jarurattana (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2556 / 06:38
    มาอัพต่อเร็วนะค้ะ สนุกมากกกก !!! สู้ๆนะค้ะไรต์
    #80
    0
  19. #77 ซังเล้งงงงงงงงงงงง' (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2556 / 00:52
    สนุกมากเลยยค่ะ เศร้ามาก เป็นอะไรทีซึ้งจิง อยากไห้ไรเตอร์แต่งต่อน่ะค่ะ .อัพพพพพพพพต่ออออ
    #77
    0
  20. #76 ซังเล้งงงงงงงงงงงง' (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2556 / 00:51
    สนุกมากเลยยค่ะ เศร้ามาก เป็นอะไรทีซึ้งจิง อยากไห้ไรเตอร์แต่งต่อน่ะค่ะ .อัพพพพพพพพต่ออออ
    #76
    0