WHY? รักไม่ได้ [END]

ตอนที่ 4 : Chapter : 3 รักไม่ได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    26 ต.ค. 56

3
22.10.13




อยากกอดเธอเอาไว้ สักเท่าไร แต่หัวใจ ฉันก็รู้ดี...

จูบเธอได้ในฝัน เท่านี้ แค่นี้ เพียงแค่ในใจ

รักไม่ได้..บอกกับตัวเอง หัวใจตัวเอง ต้องห้ามตัวเอง บอกมันอย่าหวั่นไหว

รักเขาไม่ได้..เขาดียังไง ชอบเขาเท่าไหร่ ก็ต้องหยุดไว้เอง..

 

      “พระพายเป็นอะไรไปคะคุณหมอ ทำไมจู่ๆแกถึงได้ช็อคไปแบบนี้”

      หมอเสียใจด้วยครับคุณนาย สภาวะจิตใจเธอแย่ลง การแสดงอารมณ์ของเธอก็หนักขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ขีดจำกัดรับไม่ไหว หมอพยายามแล้ว แต่..สมองของเธอปิดการรับรู้ เหมือนเป็นการป้องกันตัว ทำให้เธอกลายเป็นเจ้าหญิงนิทราไปในที่สุดครับ ”

      “ไม่นะคะหมอ! ช่วยแกด้วยนะคะ ทำยังไงก็ได้ให้แกฟื้น ต้องจ่ายเท่าไหร่ฉันก็ยอม ฮือๆ”

      “คุณนายใจเย็นๆก่อนนะครับ หมอจะพยายามรักษาเธอสุดความสามารถ ตราบใดที่คุณนายยังต้องการยื้อชีวิตเธอไว้”

      “ช่วยพระพายด้วยนะคะหมอ ช่วยลูกฉันด้วย ฮือ..

 

      ฉันมาโรงเรียนด้วยจิตใจที่ห่อเหี่ยวจากเรื่องเมื่อวาน หรือการกลับมาครั้งนี้ฉันจะทำให้เรื่องทุกอย่างมันแย่กว่าเดิมกันแน่นะ.. บางทีฉันควรจะตายไปกับเหตุผลที่เขาไม่เคยรู้ว่าฉันทิ้งเขาไปทำไมหรือเปล่า จะโทษเขาก็ไม่ได้หรอกที่เขาใจร้ายกับฉันแบบนั้น เพราะฉันเป็นคนทำให้เขาเป็นแบบนี้เอง จะไปโทษใครได้..

      “หวัดดี”

      “หวัดดี”

      ฉันกับแพนเดียร์ส่งยิ้มให้กันเจื่อนๆ เมื่อตอนนี้มินนี่ยังมาไม่ถึง แพนเดียร์คงจะรู้เรื่องฉันกับพีคเรียบร้อยแล้ว เราถึงได้ทำท่าประหม่าใส่กันแบบนี้

      ฉันเอากระเป๋าไปวางไว้ที่โต๊ะก่อนจะรีบเดินออกไปจากห้องเรียน

      “พระพาย”

      ฉันชะงักไปเมื่อแพนเดียร์เรียกฉันเอาไว้ จึงหันกลับมามองเธอ

      “เอ่อ..จะไปห้องสภาหรอ”

      ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอกที่มันไม่ใช่เรื่องพีค

      “อื้ม ต้องไปช่วยเคลียร์เอกสารที่เพื่อนเธอทำค้างไว้น่ะ”

      “อ้อ” แพนเดียร์พยักหน้ารับ “เอ่อ..งั้นฉันไม่กวนแล้วไปเถอะ”

      “งั้นฉันไปนะ”

      โชคดีที่แพนเดียร์ไม่ซักไซ้อะไรมาก ฉันเดินเข้าห้องสภามานั่งเก้าอี้ของแจมพลางถอนหายใจ

      ห้องสภาแทบจะเป็นห้องที่ปลอดภัยที่สุดในโรงเรียน เพราะคนในนี้เป็นมิตร ไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่คาริเซียร์กับวาเลนเซียร์เป็นศัตรูกันเท่าไหร่ ซึ่งฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม คาริเซียร์กับวาเลนเซียร์ถึงได้ไม่ถูกกัน เพราะแต่ตั้งแต่ฉันเข้าโรงเรียนมา ฉันก็เห็นเขาตีกันมาตั้งนานแล้ว และพี่ชายของฉันก็ไม่พลาด=_=

      ฉันจะแนะนำหน้าที่คร่าวๆของสภาในวาเลนเซียร์ให้ฟังเท่าที่ฉันรู้แล้วกันนะ

      แน่นอนว่าเพฟเป็นประธาน เพฟจะคอยสั่งการและมีหน้าที่ตามงานทุกอย่าง รองลงมาคือคนใส่แว่นที่ฉันไม่แน่ว่าชื่ออะไร เป็นรองประธานมีหน้าที่ดูแลอะไรละเอียดยิบย่อยทั้งหมดจากประธานอีกที รองลงมาเป็นคณะกรรมการสิบคนซึ่งฉันก็จำชื่อได้บ้างไม่ได้บ้าง=_= เอาเป็นว่ายูเคเปรียบเสมือนหัวหน้ากรรมการนักเรียนที่ต้องคอยดูแลทุกฝ่ายให้เพฟอีกที เหมือนเป็นเลขานั่นแหละ ส่วนแจมฉันรู้สึกว่าจะอยู่ฝ่ายจัดแจงเอกสารของโรงเรียน ร่วมกับเพื่อนอีกคนที่ชื่อเค้ก นอกนั้นคนอื่นๆฉันก็ไม่รู้แล้ว ส่วนหน้าที่ของฉันที่อยู่คาริเซียร์ เนื่องจากว่าฉันเป็นน้องสาวของเฮียเพลิง พวกนั้นก็เลยให้ฉันจัดการเรื่องระเบียบของโรงเรียนไป ซึ่งฉันพอจะห้ามได้บ้าง แต่พี่ชายตัวเองฉันก็ห้ามไม่ได้อยู่ดี =_=;

      วันนี้สภานักเรียนมีประชุมใหญ่เกี่ยวกับเรื่องการเข้าค่ายที่จะมาถึงอะไรนี่แหละ เพฟเลยจัดการทำเรื่องขอเวลาเรียนไปยังห้องวิชาการเพื่อให้เราได้มาประชุมกัน

      “วันนี้สิ่งที่ฉันอยากจะได้คือรายชื่อนักเรียนที่ติดแบล็คลิสต์ที่ไม่ได้ออกนอกสถานที่ งบประมาณที่จะใช้ แล้วก็ทำใบขออณุญาติผู้ปกครองให้ฉันดูคร่าวๆด้วย แล้วนี่มีใครติดต่อสถานที่หรือยัง”

      “ยังค่ะ”

      “งั้นเดี๋ยวช่วยติดต่อด้วยก็แล้วกัน”

      เพฟทำงานได้อย่างคล่องแคล่วเหมือนเคย แต่กว่าจะเลิกประชุมก็ปาไปเกือบสิบเอ็ดโมง จนถึงเที่ยงที่ทุกคนต้องแยกย้ายกันไปกินข้าว

      ยูเคผ่านฉันไปก่อนจะหยุดเพื่อมองหน้าฉันนิดหน่อย

      “ระวังไว้บ้างก็ดี”

      เขาหมายถึงให้ระวังเรื่องอะไรล่ะเนี่ย=_=;

      ฉันเดินออกไปกะว่าจะไปนั่งกินข้าวคนเดียวเงียบๆ จึงไม่ได้ไปหามินนี่หรือแพนเดียร์ แต่เมื่อเดินมาที่โรงเรียนอาหาร ทุกคนแถวนั้นก็หยุดมองฉันกันเป็นตาเดียว

      อะไร=_=;

      ไม่ทันที่ฉันจะได้สงสัยไปมากกว่านั้นก็มีชามก๋วยเตี๋ยวลอยมากระแทกหัวฉันทันที

      “โอ๊ย”

      น้ำก๋วยเตี๋ยวหกเลอะเต็มตัวฉันไปหมด มีผู้หญิงตัวใหญ่ๆก้าวออกมาก่อนที่จะประกาศเสียงดังก้อง

      “ใครไม่เกี่ยวก็ถอยไป!

      คนที่ไม่เกี่ยวข้องรีบกุลีกุจรออกจากโรงอาหารทันที

      “อย่างที่เรารู้กันดี ว่ารุ่นพี่รุ่นน้องของเราที่ไปแลกเปลี่ยนที่นั่น ไม่เคยมีใครกลับมาดีเลย”

      แหม..พูดเหมือนฝั่งฉันกลับมารอดปลอดภัยอย่างนั้นแหละ ดูจากฉันตอนนี้สิ น้ำก๋วยเตี๋ยวเต็มหัว=_=

      ยัยนั่นพูดเกริ่นก่อนที่จะเดินมาจับแขนฉันที่กำลังมึนๆอยู่แล้วดึงเข้าไปหาตัวของเธอ

      ให้ตายเถอะเธอเป็นผู้หญิงจริงๆหรือเปล่าเนี่ย ทำไมถึงได้ตัวใหญ่แบบนี้ ฉันไม่อยากจะคิดถึงเวลาที่โดนเธอตบเลยจริงๆ-_-;

      “ได้เวลาเอาคืนของเราแล้ว เอาเลย!

      หลังจากผู้หญิงคนนั้นปล่อยแขนฉัน สารพัดสิ่งก็ประโคมเข้าหาฉันจนฉันต้องวิ่งหนีไปอย่างเอาเป็นเอาตาย

      “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!

      ฉันรีบวิ่งไปให้เร็วที่สุดเท่าที่ขาตัวเองจะวิ่งได้ แต่ก็ไม่วายมาโดนล้อมไปตรงสุดปลายโรงอาหารอยู่ดี คนพวกนั้นเขวี้ยงอะไรสารพัดมาหาฉันจนฉันแทบแยกไม่ออกว่ามันคืออะไรบ้าง ฉันทำได้แค่คุกเข่าเอามือบังตัวเองไว้ให้ได้มากที่สุดเท่านั้น

      “ทำบ้าอะไรกันวะ!

      สียงผู้ชายคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาเสียงดังทำให้วงที่ล้อมฉันอยู่แตกออก

      พีคเดินเข้ามาใกล้ฉันและมองหน้าฉันด้วยสายตาที่ฉันอ่านไม่ออก

      “นายจะช่วยยัยนี่อีกแล้วหรอ!

      ยัยโบ๊ะคนเมื่อวานที่อยู่ในวงล้อมตะโกนขึ้นมาทำให้ผู้หญิงถึกๆมองพีคด้วยความสงสัย

      “ถ้าใช่แล้วจะทำไม”

      พีคตอบอย่าไม่หยี่ระอะไรก่อนจะดึงฉันขึ้นมาจากพื้นอย่างแรงจนฉันปะทะเข้าที่อกของเขา ทำให้เสื้อของเขาก็พลอยเลอะไปด้วย แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้สนใจอะไรนอกจากพยุงให้ฉันก้าวเดินไปกับเขา

      “นายจะเอายัยนี่ไปไม่ได้”

      ผู้หญิงถึกคนนั้นคว้าไหล่พีคไว้อย่างแรงจนพีคหันไปหาเธอ

      “ทำไมจะไม่ได้” พีคจ้องหน้ายัยนั่นนิ่ง

      “มันเป็นเหยื่อยของพวกเรา!

      เมื่อยัยนั่นพูดจบคนก็เริ่มเข้ามาล้อมวงใหม่อีกครั้ง

      “ถอยไปฉันไม่อยากทำร้ายใครตอนนี้-_-

      น้ำเสียงของพีคน่ากลัวจนบางคนเริ่มถอยตามคำสั่ง

      “อย่าถอยนะ!

      ยัยถึกนั่นพูดพร้อมกับปาของที่อยู่ในมือใส่ฉันอย่างแรง

      “ยัยนี่!

      พีคคว้าของที่ยัยนี่ปามาจะปากลับใส่เธอ

      “นายเป็นอะไรกับมันหรือไงถึงได้ปกป้อง”

      เพราะคำพูดนั้นทำให้พีคหยุดการกระทำลงดื้อๆ

      “ว่าไงล่ะ”

      ฉันเผลอกัดริมฝีปากตัวเองด้วยความรู้สึกแย่

      “นี่มันเรื่องอะไรกัน!

      โชคดีที่เพฟเข้ามาช่วยอีกทำให้พีคไม่ต้องตอบคำถามนี้ โชคดีจริงๆที่ไม่ต้องทนฟังคำพูดบาดหัวใจ..

      พีครีบถอยออกจากฉันเมื่อคนในสภาเข้ามาช่วยฉันพร้อมพี่เพฟ เค้กพยุงฉันไว้แทนเขา

      “โรงเรียนนี้มันป่าเถื่อนอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เอาข้าวของมาปาใส่คนอื่นเหมือนคนไม่มีการอบรมสั่งสอน!” เพฟด่ายัยนั่นอย่างไม่เกรงกลัว

      “เธอก็รู้ว่ามันทำกับโรงเรียนเราไว้มาก!” ยัยนั่นตอบโต้

      “อ้อหรอ..เธอก็เลยมาหาแพะรับบาปงั้นสิ ลืมไปหรือเปล่าว่าที่นี่มันคือโรงเรียน และที่สำคัญคือโรงเรียนที่มีฉันเป็นประธานนักเรียนด้วย!” เพฟผลักอกยัยนั่นจนร้องกรี๊ด

      “นังเพฟ!

      “ทำไม! ฉันไม่รู้นะว่าประธานนักเรียนคนก่อนๆเขาปล่อยเรื่องแบบนี้ให้เกิดขึ้นได้ยังไง แต่ฉันจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายกันในโรงเรียนนี้ ไม่อย่างนั้นเธอจบไม่สวยแน่ๆ และฉันหวังว่าเธอจะมีสมองพอที่จะเข้าใจเรื่องนี้นะ”

      เพฟมองหน้าผู้หญิงคนนั้นไม่วางตาจนยัยนั่นต้องหลบตาไปเอง

      “เค้ก พาพระพายไปห้องพยาบาลไป ส่วนที่เหลือก็แยกย้ายกันไปได้แล้ว มาเรียนนะไม่ได้มาเล่น! ไปๆ แล้วเธอ! อย่าให้ฉันเห็นเรื่องแบบนี้อีก”

      ก็เด็ดใช้ได้นะ-_-;

      “ไปพระพาย ค่อยๆเดินนะ”

      เค้กค่อยพยุงฉันเดิน แต่เพราะเจ็บจากเมื่อกี้ทำให้ฉันค่อยๆเดินได้ที่ละนิดเท่านั้น

      “ชักช้า”

      เมื่อพูดจบตัวของฉันก็ลอยหวืดเข้าในอ้อมแขนบางคนทันที ฉันมองพีคด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจเลย สายตาก็เหลือบไปเห็นยูเคที่ยืนทำหน้าลำบากใจ 

      “ไม่เป็นไรหรอก ฉันเดินเองได้” ฉันกลั้นใจพูด

      “เงียบซะ”

      

      ฉันได้แต่ถอนหายใจเบาๆ พีคอุ้มฉันออกมาโดยไม่สนใจใครเลย ส่วนฉันปล่อยให้เขาอุ้มไปห้องพยาบาลด้วยความรู้สึกลำบากใจ แต่ก็ขัดอะไรไม่ได้
       เพราะยิ่งมันยิ่งถลำลึกมากเท่าไหร่ ตอนที่ถอนตัวก็จะลำบากมากขึ้นเท่านั้น
..

      “ตายแล้วไปทำอะไรมาเนี่ย ไปๆไปล้างเนื้อล้างตัวก่อน”

      อาจารย์ที่ห้องพยาบาลเห็นฉันก็ตกใจ เพราะทั้งตัวของฉันเต็มไปด้วยอะไรก็ไม่รู้=_=

      ฉันเข้าไปล้างเนื้อล้างตัวในห้องน้ำ สำรวจตัวเองว่ามีบาดแผลตรงไหนบ้าง โชคดีที่ไม่ได้มีเลือดออกหรือแผลถลอกที่ไหน ไม่อย่างนั้นเฮียเพลิงต้องให้ฉันลาออกพรุ่งนี้แน่ๆ

      ปึง!

      เสียงเคาะประตูทำให้ฉันสะดุ้งนิดหน่อย แต่ก็ต้องเบาใจขึ้นกับเสียงที่ตามมา

      “เอาเสื้อพละไปเปลี่ยน”

      เสียงแข็งกระด้างของเขาแฝงไปด้วยความอ่อนโยนจนฉันอดยิ้มจางๆไม่ได้ แม้จะรู้สึกว่ามันไม่ควรเลย..

      ฉันแง้มประตูไปหยิบเสื้อจากเขา แล้วพึมพำกับตัวเองเบาๆ เพราะรู้ดีว่าคนตรงนั้นไม่ได้อยู่ฟังแล้ว

      “ขอบใจนะ..พีค”

 

      สรุปวันนั้นทั้งวันฉันก็ไม่ได้ไปเรียนอยู่ดี เนื่องจากต้องนอนอยู่แต่ห้องพยาบาล ทั้งที่เตรียมใจไว้อยู่แล้วว่ามาวาเลนเซียร์จะต้องเกิดเหตุการณ์อะไรแบบนี้ขึ้นแน่ๆ แต่เอาเข้าจริง ถ้าไม่มีใครช่วยไว้ฉันก็คงแย่เหมือนกัน แล้วนี่เด็กที่ไปแลกเปลี่ยนโรงเรียนฉันก็เป็นผู้หญิงเสียด้วย แล้วเธอจะมีคนช่วยบ้างหรือเปล่า? สงสัยฉันคงต้องไปขอร้องเฮียเพลิงให้ช่วยๆดูไว้บ้างแล้ว ยังไงซะเขาก็เป็นผู้หญิง

      “หัวไปโดนอะไรมา-_-

      เฮียเพลิงทักฉันคำแรกทันทีหลังจากเฮียเพลิงขับรถมารับฉันที่โรงเรียน วันนี้เฮียเพลิงขับมอเตอร์ไซค์มาทำให้ฉันแอบแปลกใจนิดหน่อย ปกติเฮียไม่ชอบให้ฉันนั่งมอเตอร์ไซค์ เพราะมันอันตราย แต่วันนี้เฮียคงจะรีบล่ะมั้ง

      “เอ่อ..อุบัติเหตุนิดหน่อย”

      “เราก็รู้ว่าเฮียไม่ชอบคนโกหก” เฮียเพลิงตอบกลับแทบจะทันที

      “ก็..ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอกเฮีย พระพายไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย”

      “ไม่เป็นอะไรหรอ? สำหรับเฮียการที่พระพายมีแผลที่หน้าผากแบบนี้ มันถือว่าเป็นอะไร”

      “เฮียคือ..

      เฮียเพลิงไม่ฟังอะไรอีกแล้วลงจากรถจนฉันรีบตามลงไปแทบไม่ทัน

      ไอ้เวรตัวไหนมันทำร้ายน้องสาวกู!!”

      ผู้คนที่เดินออกจากโรงเรียนมองเฮียเพลิงด้วยความหวาดกลัว เมื่อเห็นว่าเฮียเพลิงใส่ยูนิฟอร์มของคาริเซียร์

      “เฮียพอเถอะ พระพายไม่ได้เป็นอะไรแล้วไง”

      ฉันกอดแขนเฮียเพลิงไว้แน่น พยายามดึงเฮียให้กลับไปที่รถ

      “อย่ามาหดหัว! จำไว้สมองเน่าๆไว้ ถ้ารู้ว่าใครเป็นคนทำ หรือถ้ามีใครที่คิดจะทำร้ายน้องสาวกูอีก กูตามไปถล่มแน่! และนี่ไม่ใช่การขู่

      ประจวบเหมาะที่ฉันเห็นพีคเดินออกมาจากโรงเรียนพอดี ทำให้เขาหยุดมองมาทางนี้ ฉันรับรู้ได้ทันทีว่าเฮียเพลิงกับพีคกำลังจ้องกันอยู่ ในขณะที่คนอื่นก็ต่างฮือฮา ทำให้ฉันต้องรีบพาเฮียเพลิงออกไปจากตรงนี้ให้ได้

      “เฮีย กลับบ้านกันเถอะนะ”

      ฉันดึงเฮียอีกครั้ง แต่เฮียก็ยังคงนิ่ง

      “นะคะ พอแล้วนะเฮีย ขอร้อง..”

      เฮียเพลิงยอมหันมาสนใจฉันในที่สุด

      “เออ”

      เฮียเพลิงสวมหมวกกันน็อคให้ฉันก่อนจะจูงฉันไปที่รถ แต่ก็ยังไม่วายกวาดตามองนักเรียนที่นี่ไปทั่ว จนคนพวกนั้นหลบตากันหมด

      ฉันว่า ชีวิตในโรงเรียนฉันเริ่มยากขึ้นอีกเยอะเลยล่ะ..-_-

      เมื่อจอดรถเสร็จเฮียเพลิงก็เดินเข้าบ้านไปไม่รอฉันเลย ทำให้ฉันรับรู้ได้ทันทีว่าเฮียกำลังโกรธ

      “เฮียเดี๋ยวก่อน ถ้าเฮียโกรธพระพาย พระพายขอโทษ ขอโทษที่โกหก...”

      ฉันเดิมตามไปขวางหน้าเฮียเพลิงไว้ได้ทัน 

      “รู้ตัวก็ดี แล้ววันหลังอย่าทำอีก”

      “ไม่ทำแล้ว อย่าโกรธเลยนะ”

      ฉันพูดแล้วกอดแขนเฮียอย่างเอาใจ

      “เมื่อไหร่จะหยุดทำให้เฮียเป็นห่วงซักที เมื่อไหร่จะออกจากโรงเรียนนั่น หรือเฮียต้องรอให้เราเป็นอะไรไปอีกทีก่อน”

      “เฮีย” ฉันมองหน้าเฮียอย่างรู้สึกผิด

      เฮียเพลิงถอนหายใจเบาๆ

      “เอาเถอะ ไปทำอะไรก็ไป”

      “ถ้าสมมุติ..พรุ่งนี้พระพายไม่ตื่นขึ้นมา เฮียจะเสียใจมั้ย”

      ฉันพูดขึ้นมาลอยๆในขณะที่เฮียกำลังเดินไป และมันทำให้เฮียเพลิงหยุดเดินทันที 

      “ทำไมพูดแบบนั้น”

      “แต่พระพายเสียใจนะ”

      

      เฮียเพลิงเงียบไปและมองฉันด้วยสายตาที่ฉันก็อ่านไม่ได้เหมือนกัน แต่ฉันก็ยังคงพูดต่อ

      “พระพายเสียใจ ถ้าพรุ่งนี้พระพายไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีก เสียใจถ้าพรุ่งนี้พระพายจะไม่มีโอกาสได้กอดแม่ ได้กอดเฮียแล้ว”

      “พาย หยุดพูด”

      เฮียเพลิงเรียกชื่อฉันเพื่อเป็นสัญญาณบอกว่าจริงจังแค่ไหนและขบกรามแน่นเหมือนไม่อยากจะฟัง

      “และจะเสียใจที่สุด ถ้าพรุ่งนี้พระพายตายไป โดยที่ไม่ได้ทำอะไรที่ต้องการเลย”

      

      “เพราะฉะนั้น พระพายขอนะเฮีย ขอให้พระพายได้ใช้เวลาตรงนี้ได้ทำมัน เฮียอาจจะไม่อยากให้พระพายพูด แต่พระพายรู้ตัวเองดี รู้ตัวเองดี..ว่าจะต้อง..

      ตาย..คำสุดท้ายที่ไม่ได้พูดออกไป เพราะเฮียเพลิงตรงเข้ามาดึงฉันไปกอดเสียก่อน

      “พอได้แล้ว”

      ฉันกอดตอบเฮียเพลิงไว้แน่นหัวของฉันซบอยู่ตรงอกของเฮียส่วนเฮียก็ลูบหัวฉันอย่างแผ่วเบา เรากอดเพื่อให้กำลังใจกันและกัน ไม่ใช่แค่ฉันที่เหนื่อย แต่เฮียเพลิงกับแม่ก็เหนื่อยเหมือนกัน เราต่างเหนื่อยจากเรื่องนี้มามากแล้ว

      เราอาจจะเป็นครอบครัวที่ไม่ได้สมบูรณ์ ไม่ได้อบอุ่นอะไรมากนัก ฉันอาจจะไม่ค่อยได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับพ่อแม่ แต่ฉันก็มีเฮียเพลิงที่คอยอยู่เคียงข้างฉันมาตลอด พี่น้องคนอื่นที่ห่างคนแค่สองปีอาจจะไม่ได้มาทำอะไรแบบนี้ แต่เพราะเราโตมาในสภาพแบบนี้ เฮียต้องทำเรื่องที่ผู้ชายอย่างเฮียไม่น่าจะทำได้เลย คือการที่ต้องคอยดูแลฉัน ฉันอาจจะชอบทำอะไรขัดใจเฮีย แต่เฮียก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย  เรายังคงเหมือนเดิม  เพราะเหตุผลเดียว

      เพราะเรามีกันแค่นี้จริงๆ .. 

 


 

เอามาลงอีกตอน เพราะแต่งไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว ก็เลยใจอ่อน 555
 
กลัวหายไปนานละลืมด้วย (._. )

มาดราม่ากันต่อ ตอนนี้มีคำหยาบนิดหน่อย ขออภัยด้วยนะคะ

คิดบทพูดแล้วพระเพลิงพูด ฉัน มันฟังแปลกๆจริงๆ=_=;

คิดถุึงเค้ามั้ยยย หรือ ลืมกันไปหมดแล้วว?

หลังจากนี้จะพยายามมาอัพ แบบ ถ้าแต่งได้หนึ่งตอนก็จะอัพอันนี้แล้วกัน ผ่อนผันๆ

แต่บอกก่อนเลยว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่โนฟูลรีไรท์บ่อยมากกก ทั้งเพลงทั้งอะไร 

เลยทำให้มีปัญหานิดหน่อย ต้องเอาให้แน่ใจจริงๆถึงเอามาลง ไม่งั้นจะเปลี่ยนอะไรไม่ได้ 

ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ

ไปดองกันต่อที่เรื่องของเฮียเพลิง




กรี๊ด แบนเนอร์เถื่อนมาก >_< แต่สถานะคือ ดองซักพักนะคะ 555 

เอามาให้ชิมลางกันก่อนเฉยๆ 55 เพราะเรื่องนี้ก็รีไรท์หนักเหมือนกัน 

เป็นยังไงก็ฝากคอมเม้นไว้ด้วยน้า 

เอาเป็นว่า ไม่หายนะคะ รอกันหน่อยนะ อย่าเพิ่งทิ้งกัน 

จุ้บบบ



 

:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

553 ความคิดเห็น

  1. #503 ชานหยอยเอ๋อ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2557 / 17:44
    เฮียเพลิงแลดูรักน้องสาวมากๆ อบอุ่นง่ะ
    ชอบมากๆๆ พีคกับแพนมีฟซัมติงอะไรเปล่าเนี่ย
    หวังว่าคงไม่มีอะไร ถ้ามีจะสงสารพายมากๆ 
    #503
    0
  2. #420 루한 ♡ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 20:37
    เฮียพระเพลิง คือรักพระพายมากอ่ะ 
    อยากมี พี่ชาย แบบนี้ ฮืออออออออ
    ดูแล้วอบอุ่นมากกกกกก
    #420
    0
  3. #218 Alla of sky (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มีนาคม 2557 / 21:55
    ซาบซึ่งงงงง

    นายน่ารักมาก

    เราชอบนายอ่ะ เฮีย
    #218
    0
  4. #180 BEAM (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มกราคม 2557 / 23:08
    เฮียเพลิงรักน้องพระพายมากๆเลยนะเนี่ย -3-
    #180
    0
  5. #62 เต็มสลึง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2556 / 08:34
    พีคเท่อ่าาา ยังช่วยพระพายตลอดเลย
    #62
    0
  6. #61 Bai'Tong (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2556 / 00:29
    เศร้า T[]T สงสารพระพาย เฮียเพลิงน่าจะเอาระเบิดไปบึ้มโรงเรียนเลยก็ดีนะ
    #61
    0
  7. #60 patrr (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2556 / 21:56
    เศร้า เรื่องนี้จะดรามาไปไหน มาอัพไวๆนะคะ
    #60
    0
  8. #59 Meunchi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2556 / 20:15
    สงสารพะพาย T^T
    #59
    0
  9. #58 ;))) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2556 / 17:15
    เศร้ามาก อัพต่อนะค้ะ TT
    #58
    0
  10. #57 SAM ' BUCK (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2556 / 15:13
    โอยยย น้ำตาคลอ พระพายเอ๊ย จะเศร้าไปไหนนนนน
    #57
    0
  11. #53 △ シャイ △ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2556 / 10:47
    เฮ้ย! เฮีย...ถูกใจวะ 55555 //มันไม่ใช่ละ =..=;
    #53
    0
  12. #52 『 pLengKHim 』 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2556 / 04:27
    เฮียเถื่อนอ่ะ -_-
    #52
    0