WHY? รักไม่ได้ [END]

ตอนที่ 20 : Chapter : 19 A Thousand Years

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    21 มิ.ย. 57

19

09.06.14

WHY? รักไม่ได้




 
 

 I have died everyday waiting for you

(ฉันเหมือนจะตายทุกๆวันเพื่อรอเธอ)

Darling, don't be afraid

(ที่รัก..อย่ากลัวไปเลย)

I have loved you for a thousand years

(ฉันรักเธอมาเป็นพันๆปีแล้ว)

I'll love you for a thousand more

(และจะรักเธอไปอีกพันๆปีต่อไป) 

 



 

ผมเดินตรงไปหาที่หมายโดยที่มือถือดอกไม้ช่อใหญ่ที่ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วสถานที่แห่งนี้ เบื้องหน้าที่นี่ไม่ได้มีใครอยู่ บรรยากาศดีเพราะรอบๆเต็มไปด้วยต้นไม้ส่งผลให้มีลมพัดมาเป็นบางครั้ง ผมยืนจ้องกับภาพตรงหน้า ภาพของผู้หญิงที่ผมรัก..

มีเหตุการณ์มากมายเกิดขึ้นมา บอกผมว่าผมรักเธอมากแค่ไหน แม้ผมจะเป็นแค่เด็กผู้ชายไฮสคูลคนหนึ่ง แต่ผมก็สาบานกับตัวเองไว้ในใจว่าผมคงจะรักใครเหมือนเธอไม่ได้อีก ความผูกพันและการฝ่าฟันเรื่องต่างๆของเรามีมากเกินกว่าที่จะยอมให้เข้าใครเข้ามาแทนที่เธอได้

ผมวางดองไม้ลงอย่างเบามือ ผมไม่เคยถามว่าพระพายชอบดอกไม้ดอกอะไร ผมหวังว่าเธอจะชอบดอกไม้ที่ผมมอบให้

ภาพผู้หญิงผมแดงที่ฉีกยิ้มเล็กน้อยบนป้ายทำให้ผมยิ้มออกมาจางๆกับตัวเอง แม้จะรู้ว่าผมจะไม่มีวันได้เธอคืนอีกแล้ว

จะไม่มีผู้หญิงผมสีแดงอีกแล้ว..และตลอดกาล

“ลาก่อน..พระพาย”

ผมคุกเข่ามองรูปภาพอยู่อีกซักพักเพื่อซึมซับเรื่องราวต่างๆที่ผ่านเข้ามาอีกซักพัก บรรยากาศที่เย็นกำลังดีช่วยให้ผมซึมซับได้ดี ลมพัดผ่านตัวทำให้กลีบดอกไม้ที่วางอยู่ข้างหน้าปลิวไปเล็กน้อย

“จะนั่งอยู่ตรงนั้นอีกนานมั้ย เห็นแล้วรำคาญลูกตา”

เสียงทุ้มของไอ้พระเพลิงพร้อมกับเท้ามันที่เขี่ยที่หลังผมอย่างกวนตีน -_-

ตอนนี้ผมกับมันไม่ได้ทะเลาะกันแล้ว มันยอมรับในเรื่องของผม แม้จะแอบเขม่นหน้าผมอยู่บ้างด้วยอาการหวงน้องของมัน ผมเข้าใจอาการของมันก็ตอนที่รู้จักกับแพนเดียร์นั่นแหละ ถ้าตอนนี้แพนเดียร์ไม่ใช่แฟนไอ้ดาร์ก ผมว่าคนที่จะมาเป็นแฟนแพนเดียร์คงได้โดนตีนของพวกผมและคนในรันเวย์คนละข้างสองข้าง

ผมลุกขึ้นไปยักคิ้วกวนตีนใส่พระเพลิง ในขณะที่มันก็กำลังมองทอดไปยังรูปของพระพายที่อยู่เบื้องหน้า

“ตั้งแต่วันที่พระพายเกิดกูยังเด็กมาก ไม่เข้าใจว่าทำไมน้องต้องอยู่โรงพยาบาลนานเป็นเดือน ไม่เข้าใจว่าทำไมน้องถึงไม่ได้อยู่ด้วยกันที่บ้านซักที”

ผมเงียบฟังมันเล่าเรื่องของพระพายอย่างเงียบๆ อาจเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มันยอมเปิดปากพูดเรื่องอะไรแบบนี้ให้ผมฟัง

“พอวันที่น้องกลับมาบ้านได้ แม่กำชับกูบ่อยๆ ว่าน้องไม่ค่อยแข็งแรงให้ดูแลน้องให้ดี นับวันที่พระพายโตขึ้น กูก็เริ่มรู้สึกว่าน้องอ่อนแอลงเรื่อยๆ”

มันสูดหายใจเข้าลึก แววตาที่มันมองรูปของพระพายอ่อนโยนจนเป็นภาพที่หายากมากสำหรับผม

“ยิ่งพ่อกับแม่ทำงานหนักจนไม่ค่อยมีเวลาได้สนใจพระพาย กูก็ยิ่งรู้สึกว่ากูต้องดูแลน้องให้ดี กูเป็นคนเดียวที่จะปกป้องพระพายได้มากกว่าใครๆ”

ยิ่งฟังแบบนี้ทำไมผมถึงได้รู้สึกผิดจังวะ-_-

“แต่หลังจากนี้..หน้าที่ของกูก็คงเบาลง”

มันเหยียดยิ้มให้ผม ไม่ใช่ยิ้มที่ดูถูก แต่ผมไม่รู้ว่าจะเรียกยิ้มแบบนี้ของไอ้พระเพลิงว่ายังไง ก่อนที่มันจะเดินผ่านผมไป..

 “ขอบคุณ..ที่รักน้องกู”

ผมเผลอหลุดยิ้มไม่คิดว่าคนอย่างไอ้พระเพลิงจะพูดอะไรแบบนี้

 “กูต่างหากที่ต้องขอบคุณ” ผมตะโกนไปหามัน “ขอบคุณจริงๆว่ะ”

มันยกมือขึ้นโบกจากข้างหลังแถมยังเอามือล้วงกระเป๋าไว้ข้างหนึ่ง

เฮอะ คิดว่าเท่ห์นักหรือไง เรื่องนี้ผมเป็นพระเอกนะเว้ย -_-^

หลังจากผมมองรูปพระพายอยู่นาน ผมตัดก็สินใจเดินออกไปจากตรงนั้นจนได้ แต่เมื่อกลับหลังหัน ผมกลับเจอคนที่ไม่คาดคิดว่าจะอยู่ที่นี่

เธอส่งยิ้มให้ผมเหมือนคนในรูปที่ผมนั่งมองเนิ่นนานไม่มีผิด ผมของเธอสีดำสนิทแม้จะมีผมสีน้ำตาลแซมอยู่บ้าง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มก็ดูสดใสกว่าทุกที

ผมเดินไปหาเธออย่างเชื่องช้าเหมือนโดนมนต์สะกด เธอยังยืนอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน เมื่อเดินไปใกล้ผมก็ยิ่งรู้สึกคุ้นเคย

“คิดถึงแทบแย่...พระพาย”  

พระพายฉีกยิ้มอย่างสดใส ก่อนจะละสายตาไปมองยังรูปของเธอ

“จบแล้วสินะ..ความทรมาณทั้งหมดที่ฉันต้องเจอ”

“ใช่” ผมตอบรับพร้อมยื่นมือไปสัมผัสหน้าเธออย่างแผ่วเบาเพื่อยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป

“จะไม่มีอีกแล้วพระพายผู้หญิงผมสีแดงดวงตาสีเทาที่อ่อนแอคนนั้น นายรับได้หรอพีค”เธอถาม

“ฉันไม่ได้รักเธอเพราะเธอมีผมสีแดงซักหน่อย” ผมบ่นจนเธอหลุดหัวเราะออกมา

“แล้วนี่มาทำไม”

“มาบอกลาตัวเอง” เธอเดินไปที่ป้ายที่มีรูปของเธออยู่บนนั้นลมที่พัดพริ้วกับเส้นผมสยายจากด้านหลังของพระพายมันทำให้ผมรู้สึกไม่ค่อยดีนัก

กลัวว่าเธอจะหายไป..

“ลาก่อน..กับชีวิตแย่ๆของฉัน”

พระพายมองรูปของตัวเองด้วยสายตาที่ผมเองก็ไม่เข้าใจนัก

“แต่ชีวิตแย่ๆก็ทำให้เราได้รักกันไม่ใช่หรอ” ผมแย้ง

พระพายหันมายิ้มให้ผมเหมือนรอยยิ้มครั้งแรกที่ผมได้รับจากเธอ

“นั่นเป็นเรื่องดีที่สุดในชีวิตฉันเลย”

“ฉันติดค้างหนึ่งคำกับเธอตอนที่อยู่ในห้องฉุกเฉิน”

พระพายขมวดคิ้วเข้ามากันอย่างสงสัย แต่ผมก็ไม่ได้ปล่อยให้เธอได้สงสัยนานนัก

“ฉันรักเธอ”

เมื่อผมพูดจบพระพายก็ยิ้มกว้าง ดวงตาที่ดูสดใสคู่นั้นทำให้ผมมีความสุขและยิ้มตามไปด้วย

“ฉัน..ก็รักนายเหมือนกัน”

จากนั้นก็เริ่มมีลมหมุนรอบตัวของพระพายจนมีใบไม้ปลิวว่อน ก่อนที่ร่างของพระพายจะเริ่มเลือนลางและจางหายตามสายลมจนลับตาผมไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




 

 

 

 



 

 



































 

ผมล้อเล่น (- -)/

%^&*()_!)(*&^%$#$%^&* (โดนรุมตบจากรีดเดอร์)

พระพายยังคงอยู่ เธอไม่ได้หายไปไหนแต่วิ่งมากระโดดใส่ ผมรับกอดเธอไว้แน่นพร้อมหมุนเธอไปรอบๆจนเธอร้องโอ้ยออกมาผมถึงได้เห็นความแตกต่าง

“นี่อย่าบอกนะว่าหนีออกจากโรงพยาบาลมา” ผมหรี่ตาและเริ่มคิดว่าได้ว่าพระพายเพิ่งพักฟื้นจากการผ่าตัดได้ไม่นาน ไม่น่าจะมีแรงออกมาข้างนอกแบบนี้ และผมเองก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เยี่ยมเธอด้วยซ้ำ เพราะเดี๋ยวเธอจะติดเชื้อ

พระพายยิ้มแห้งๆให้ผม

“ก็เห็นว่านี้พีคมา พระพายก็เลย..

“เดี๋ยวเถอะยัยบ้า ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง” ผมดุ

“โถ่ ไม่เป็นอะไรหรอกน่า พระพายแข็งแรงจะตายตอนนี้ ให้รักพีคสิบคนพร้อมกันยังไหวเลย”

ผมหลุดหัวเราะออกมาแต่ก็ทำขรึมดุเธออีกครั้ง

“ยังจะมาพูดดีอีก เดี๋ยวจับลงโทษให้เข็ด เอาให้หัวใจเต้นจนระเบิดไปเลย”

“ทำได้ก็เอาเลยสิ”

พระพายยักคิ้วให้ผมอย่างน่าหมั่นเขี้ยวเป็นที่สุด ผมจึงก้มลงไปฉวยริมฝีปากของคนดื้อด้วยความหมั่นไส้ ผมรุกเธอหนักกว่าครั้งไหนๆ ให้สมกับที่เธอท้าทาย จนในที่สุดเธอก็ยกธงขาวจนได้

“คนบ้า”

“แล้วยอมให้คนบ้าจูบทำไม”

“พอดีว่าคนบ้าคนนั้นเป็นพีค ก็เลยยอม”

พระพายยิ้มให้ผมอีกที มันทำให้ผมอยากจะฟัดเธอให้สมกับความคิดถึงจริงๆ -_-//

สาเหตุที่บนป้ายมีรูปพระพายอยู่มันเป็นเคล็ดของทางบ้านพระพายที่ทำเพื่อให้รู้ว่าพระพายคนเก่าได้ตายจากไปแล้ว เหลือแต่พระพายคนใหม่ผมสีดำคนนี้ที่โรคร้ายใดๆก็จะทำอะไรเธอไม่ได้อีก ให้วิญญาณร้ายที่ไหนก็พาพระพายไปไม่ได้อีก ผมจึงมาซึมซับที่นี่เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะผมจะต้องบินกลับไทย เพราะขาดเรียนมาจะหนึ่งอาทิตย์อยู่แล้ว และตอนนี้ผมอยู่ที่ฮ่องกงที่พระพายบินมารักษาตัว

หลังจากมาส่งพระพายกลับโรงพยาบาลให้โดนหมอบ่นกันยกใหญ่แล้วผมก็มานั่งคุยกับพระพายในห้องพักฟื้น

“จะกลับเมื่อไหร่” พระพายถามขึ้น

“พรุ่งนี้ก็กลับแล้ว”

“คิดถึงแย่”

“คิดถึงก็รีบตามมาดิ” ผมว่า

“คงอีกนาน กว่าจะรักษาตัวกว่าจะทำอะไรได้สะดวก” พระพายถอนหายใจ

“แล้วจะกลับไปเรียนที่ไทยอีกมั้ย”

“ถ้าอ้อนเฮียเพลิงดีๆก็คงได้ ยังไงเฮียเพลิงก็คงอยู่ที่ไทย”

“ไอ้เพลิงติดหญิงมากกว่าน้องแล้วอ่ะดิ” ผมหัวเราะเมื่อนึกถึงวันนั้นที่โรงพยาบาล

“ถ้าไม่ติด พีคก็คงไม่ได้มาอยู่ตรงนี้หรอกน่า” พระพายว่า เธอคงรู้เรื่องนี้จากเพื่อนของไอ้พระเพลิง

“คิดไปก็มหัศจรรย์เหมือนกันนะ ที่พระพายยังอยู่ตรงนี้” พระพายพูดขึ้นใหม่และเหม่อมองไปเรื่อย “เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเร็วมากจนเหมือนเป็นแค่ฝันตื่นหนึ่งเลย”

“งั้นฝันร้ายมันก็คงผ่านไปแล้ว” ผมพูดพร้อมยีหัวพระพายไปด้วย

“และจากนี้พระพายก็คงไม่ฝันร้ายอีกแล้ว”

พระพายยิ้ม วันนี้ผมมองเธอยิ้มจนรู้สึกดีชะมัด

“แต่ก็รู้ไว้อย่างหนึ่งแล้วกัน” ผมเลื่อนมือไปจับมือพระพายไว้แน่น “ไม่ว่าจะฝันดีหรือจะฝันร้าย เธอก็จะมองเห็นฉันอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน และจะไม่มีวันไปไหนทั้งนั้น”

“ขอบคุณนะพีค..” พระพายบีบมือผมตอบมาแน่นเช่นกัน

“จากนี้จะไม่มีคำว่ารักไม่ได้แล้ว”

 “และจะไม่มีคำนี้อีกตลอดไป”

เรามองหน้ากันด้วยความรู้สึกหลายอย่าง มันมากมายจนเอ่อล้นออกมาหมด เราเหนื่อยกับเรื่องนี้มามาก ทรมาณกับเรื่องนี้มามาก ถ้าผมยอมให้มันสิ้นสุดอยู่แค่คำว่ารักไม่ได้ ยอมแพ้ให้กับทุกๆอย่าง ผมจะไม่มีวันได้จับมือกับพระพายอยู่ตอนนี้ ไม่มีวันได้กอดเธอ จูบเธอ และได้รักเธออยู่แบบนี้

ความรักที่ผมมีให้พระพาย มันอาจจะไม่ได้ยิ่งใหญ่ เพราะมันเป็นเพียงความรักที่คนสองคนมีให้กันเท่านั้น แต่มันก็หนักแน่นพอที่คำว่ารักไม่ได้จะไม่มีวันทำลายความรักของเราครั้งนี้ลงได้อีก

ไม่มีทาง..


 














ฮือออ ขอโทษที่มาช้าค่ะ เพิ่งทำงานเสร็จ ง่วงจะตายอยู่แล้ว มีคำผิดเดี๋ยวมาตรวจนะเออ U_U 
เอาล่ะ จบแล้ววววว นิยายเรื่องที่สอง จบแล้ว เย่ >_< 
บอกแล้ว ไม่แบดเอนดิ้งแน่นอน ยังเหลือตอนพิเศษอีกหนึ่งตอนนะคะ
เป็นตอนพี่ยูเคบรรยายเพื่อเข้าสู่เรื่องของตัวเอง เย่ >_< (หางานเพิ่มทำไม) 

เอาล่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนิยายเรื่องนี้มา และเสียน้ำตาให้กับนิยายเรื่องนี้ไปไม่มากก็น้อย จะบอกว่าดีใจทุกคนที่มีคนบอกว่าเรื่องนี้ดราม่าน้ำตาตกใน จริงๆตัวเองก็ไม่คิดว่ามันจะเศร้าขนาดนั้น ยอมรับค่ะว่ามีข้อด้อยอยู่หลายจุด แต่ก็พยายามพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น หากเรื่องนี้มีข้อติข้อชมอะไร ก็บอกกันได้นะคะ 

         เรื่องที่จะขอร้องเรื่องเดิมค่ะ คือเขียนวิจารณ์ให้เรื่องนี้หน่อย คือโนฟูลอยากรู้ว่าจากที่อ่านมาทั้งหมด คนอ่านมีความเห็นยังไงบ้าง ชอบตรงไหนไม่ชอบตรงไหน อยากให้แก้ตรงไหน ปรับปรุงตรงไหน วิจารณ์ได้เต็มที่เลยค่ะ แค่ขอให้มันไม่ได้มาจากอคติก็พอ จากบทวิจารณ์ที่แล้ว มีคนบอกว่าโนฟูลบรรยายไม่ค่อยเห็นภาพเท่าไหร่ ไม่ค่อยได้บรรยายบรรยากาศรอบๆว่าเป็นยังไง อันนี้เป็นข้อที่กำลังแก้ไขแต่ยังไม่ดีขึ้นเลย ฮืออออ สาเหตุที่โนฟูลอยากให้รีดเดอร์เป็นคนวิจารณ์มากกว่าที่เขารับวิจารณ์นิยาย ก็เพราะว่ารีดเดอร์เป็นคนที่อ่านมาตลอด เห็นความเปลี่ยนแปลงได้ชัดเจนที่สุด มากกว่าคนที่รับวิจารณ์ ยังไงรักกันก็ช่วยกันด้วยนะคะ พลีสสสสส 

ถ้าใจดีก็ จิ้ม เลยค่ะ ._.

ไม่ต้องวิจารณ์แบบมืออาชีพหรือให้คะแนนตามเกณฑ์อะไรมากมาย แค่เขียนตามที่ตัวเองอยากเขียนก็พอค่ะ ^^
รักทุกคนที่ร่วมเดินทางมากับนิยายทุกคน
ขอบคุณมากจริงๆ 







:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

553 ความคิดเห็น

  1. #545 differ21 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 21:14
    เอาน้ำตาตอนช่วงแรกของเราคืนมาเลยนะ...(แอบชอบจบแบบแรกมากกว่า..แต่จบงี้ก็เค๊)
    #545
    0
  2. #527 madizmai (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 14:16
    อ่านเรื่องแรกของโนฟูลแล้วพอมาเรื่องสองโนฟูลพัฒนาเยอะมากค่า เรื่องนี้สนุกแล้วก็ปนน้ำตาไปด้วย มาติดตามช้าไปหน่อยยังไงจะติดตามผลงานโนฟูลต่อไปค่า
    #527
    0
  3. #525 Arrare Pingly (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 03:45
    อ่านช่วงแรกๆของตอนจบร้องไห้เลยค้าา55555 แบบเฮ้ยย โนฟูลทำร้ายอ้ะะะะ แต่สนุกมากกกจุ้บ
    #525
    0
  4. #519 ชานหยอยเอ๋อ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2557 / 21:16
    ชอบมากกก ตอนแรกๆของชาร์ปนี้ไรท์ทำให้หนูเสียน้ำตาาา
    นึกว่าพระพายจะไม่รอด เห็นพูดซะนึกว่าพระเอกกำลังไว้อาลัยพาย
    หัวใจอีฉันตกไปถึงตาตุ่มเลย พอรู้พระพายไม่เป็นมาคุยกับพีคก็โอเครอดละ
    แต่พอไรท์บอกร่างพระพายปลิวไปกับายลมนี้อีฉันปล่อยโฮ หัวใจแทบจะหยุดเต้น
    แหมมมที่ไหนหลอกกันซะได้ สนุกๆมากเลยอินมากชอบมาก ความรู้สึกที่ไรท์เขียน
    ลงไปมันส่งมาถึงเรา (ในฐานะคนอ่าน) ถ่ายทอดอารมณ์ได้ดีมาก ชอบจริงๆชอบมากด้วยเรื่องนี้
    #519
    0
  5. #494 BEAM (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2557 / 00:26
    รักทุกเรื่องเลย โดยเฉพาะเรื่องนี้ทำให้ซึ้งในรักแท้ที่ต้องเผชิญกับความยากลำบากมาเลยอ่ะ ซึ้งจัง ใจหายเลยนะตอนเเรก 55 ในที่สุดพระพายกับพีคก็ได้รักกันอย่างมีความสุขซะที >O< โล่งอก
    #494
    0
  6. #466 Grimm. (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 00:23
    ขอบคุณมากๆเลยนะคะที่แต่งนิย่ยสนุกๆอย่างนี้ให้อ่าน ToT

    ป.ล.เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์นะคะ :')
    #466
    0
  7. #465 루한 ♡ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2557 / 02:33
    กรี้ดดดดดดด
    ตกใจหมดเลยยยยยยย555555555555
    #465
    0
  8. #464 praewSKAFHA_P73 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 19:01
    เย้ๆๆๆๆ จบแบบนี้สิ๊ หัวใจกลับมาเต้นอีกครั้ง// หลังจากที่โดนสปอยทำร้ายมานานนนน
    #464
    0
  9. #463 fern (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 08:46
    สุดท้ายคู่นี้ก็แฮปปี้ซักที

    ตอนแรกเฮียพีคทำเค้าช็อค 555555

    สนุกมากเลย ขอบคุณนะคะ >
    #463
    0
  10. #461 The Sir (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 17:52
    แค่ สปอยก๊ ทำให้น้ำตาแตกได้ ฮือออออ...
    #461
    0
  11. #460 Arriza (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 14:36
    เจิมมมมมค่ะ สงสารพระพายกับพีคจัง
    #460
    0
  12. #459 nningiiii (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 22:45
    ม่ายยยยยยย ต่อด่วนๆนะคะ
    #459
    0
  13. #457 girl-secret (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 21:17
    สปอยได้โหดร้ายมากกTTดราม่าแปป(?)
    #457
    0
  14. #456 praewSKAFHA_P73 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 19:32
    เป็นสปอยที่โหดร้ายมากกกกกกกกกกก  อยากร้องไห้ ให้น้ำตาเป็นสายเลือด //พระพายจะทิ้งพีคไปแบบนี้ไม่ได้นะ ไม่งั้นเราจะใจสลายเเทนพีคนะ อย่าทิ้งพีคไปสิ๊ !! สัญญาว่าจะอยู่กับพีคตลอดไปไง  //...อินจัด จัดว่าเด็ด!! 
    #456
    0
  15. #455 pavetar (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 08:27
    อยากร้องไห้ นี่ขนาดแค่สปอย T^T 

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 มิถุนายน 2557 / 20:47
    #455
    0
  16. #454 fern (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 22:34
    เจิมมมมมมมค่ะ

    สปอยได้เศร้ามาก TOT
    #454
    0
  17. #453 bEemm; (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 22:25
    แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง้ทำไมมันเศร้าอย่างนี้T___T
    รออยู่นะค้าาาาาา
    #453
    0
  18. #452 a-vs (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 21:03
    แง ~ แค่สปอยยังเศร้า TT
    #452
    0
  19. #451 a-vs (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 21:03
    แง ~ แค่สปอยยังเศร้า TT
    #451
    0
  20. #449 tetsu (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 20:53
    รอๆค่ะ มาอัพไวๆน่ะค่ะ (อยากอ่านเร็วๆ)

    ปล.เรื่องนี้จบอัพ blacklist (พระเพลิง กับ แจม) ต่อมั้ยอ่ะ ตอบเค้าๆๆด้วยน่ะๆ
    #449
    0