WHY? รักไม่ได้ [END]

ตอนที่ 18 : Chapter : 17 ที่รักของฉันคนเดียว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,218
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    28 พ.ค. 57

17

21.05.14

WHY? รักไม่ได้


อย่างกับมีฝนไหลรินมาจากตา อย่างกับฟ้าผ่าลงตรงหัวใจ

สั่นสะท้านเหมือนโดนแผ่นดินไหว เหมือนลมหายใจแผ่วลงทุกที

คงไม่มีอีกแล้วแววตา ที่ทำให้ฉันได้นอนฝันดี

สิ่งที่เหลือคงมีแค่คำนี้ อยากบอกกับเธอ เป็นครั้งสุดท้าย..



 

          ผมรู้ว่ามันผิด..

          ผมไม่ควรพาตัวพระพายออกมาแบบนั้น แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ ผมอาจจะไม่มีทางได้คุยกับเธออีกเลยก็ได้

          พระพายดูตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น และยัยนั่นยอมแพ้เรื่องของเราง่ายๆ แถมยังกำลังจะบินหนีผมไปไกลแสนไกลเหมือนเมื่อสองปีก่อน ใครจะไปยอมวะ! -_-^

          ผมเคยเตือนพระพายแล้ว ถ้าเธอไม่ยอมไปซะตอนนั้น ผมจะไม่ยอมปล่อยให้เธอไปไหนอีก ไม่มีทาง..

          ผมยอมรับว่าตอนแรกผมรู้สึกตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะแบบนี้เอง..พระพายถึงไม่อยากให้ผมกลับมารักเธออีกนัก แต่ทำยังไงได้ในเมื่อหัวใจของผมให้พระพายไปหมดแล้ว

          โอเค..คุณอาจจะคิดว่าผมเป็นคนโลเล ผมเคยบอกชอบแพนเดียร์ แต่นั่นก็เป็นอย่างที่ไอ้ดาร์กพูด ผมพูดออกไป เพราะผมรู้สึกว่าแพนเดียร์เหมือนพระพาย..อาจจะไม่ใช่นิสัย เพราะพระพายของผมไม่ได้ตัวเปี๊ยกและถึกเหมือนยัยนั่นแน่ แต่เพราะบรรยากาศรอบๆตัวของแพนเดียร์ มันทำให้ผมนึกถึงพระพายคนที่ผมโหยหามาตลอดแม้จะห้ามใจตัวเองแค่ไหน

          สุดท้ายผมก็รักเธออยู่ดี..

          ตอนนี้ผมพาพระพายมาที่หลุมฝังศพของแม่ก่อนที่จะพาเธอกลับไปส่ง และคงอีกนานกว่าผมจะได้พบกับเธออีก พระพายต้องกลับไปรักษา เธอต้องผ่าตัด ผมรู้ว่าเธอกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้มากแค่ไหน ไม่ใช่แค่พระพาย..ผมเองก็กังวล

          ผมกลัว..กลัวว่าจะเสียผู้หญิงคนที่ผมรักไปอีกคน

          ตอนนั้นผมยังเด็กมาก ผมไม่สามารถทำอะไรได้เลย มีคนบุกเข้ามาทำร้ายผมกับแม่ถึงในบ้าน รื้อเอกสารเหมือนต้องการหาอะไรบางอย่างของพ่อ ตอนนั้นพ่อเองก็ไม่อยู่บ้าน แม่กอดผมไว้แน่นเพื่อไม่ให้ใครทำร้ายผมได้ ผมเกลียดตัวเองที่ตอนนั้นผมยังเด็ก ผมไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากมอง..ผมได้แต่มองลมหายใจสุดท้ายของแม่อยู่ในอ้อมกอด กว่าที่ทุกคนจะรู้เรื่อง ผมก็เกือบตายอยู่ในกองเพลิง และวันนั้นผมก็ได้เสียแม่ไปอย่างไม่มีทางย้อนคืน

          ผมจำความเจ็บปวดครั้งนั้นได้ดี ความเจ็บปวดเวลาที่เราจะไม่มีทางได้เจอกับคนที่เรารักอีก ไม่รับรู้ถึงการมีตัวตนของคนๆนั้น ไม่รู้เลยว่าเขาเป็นยังไง..

          แต่ครั้งนี้..ผมโตแล้ว ผมไม่อยากเสียพระพายไปอีกคน และจะไม่มีวันยอม

          ผมจูงมือพระพายเดินมาใกล้ๆหลุมฝังศพของแม่ มืออีกข้างของพระพายหอบดอกไม้มาช่อหนึ่งเมื่อวางให้กับแม่ของผม พระพายเคยมาที่นี่แล้วครั้งหนึ่ง วางดอกไม้ลงช้าๆ

          “สวัสดีค่ะ” เธอเอ่ยทักแม่ของผมแล้วยิ้มบาง

          “แม่สบายดีมั้ย จำพระพายได้หรือเปล่า” ผมพูดบ้าง

          “แม่พีคต้องจำได้อยู่แล้วน่า” พระพายตีผมเบาๆ “วันนี้หนูมาลาค่ะ”

          “พระพายจะผ่าตัดน่ะแม่ แต่ไปไม่นานหรอก เป็นกำลังใจให้เธอด้วยนะ”

          เป็นกำลังใจให้เราด้วยนะ..

          ผมบีบมือพระพายเบาๆให้กำลังใจเธอผ่านสายตา ผมดีใจที่ตอนนี้พระพายยังยิ้มได้ แม้ตอนนี้สีหน้าของพระพายจะดูแย่เต็มทีก็ตาม

          ผมหยิบดอกกุหลาบหนึ่งดอกที่แอบซื้อมาตอนพระพายกำลังเลือกดอกไม้ให้แม่ผม ยื่นให้เธอ

          “ซื้อมาตอนไหนเนี่ย” พระพายทำสีหน้าแปลกใจก่อนจะรับไป “หอมจัง”

          “สีแดง เหมือนผมพระพายเลย”

          ผมใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้จับมือของพระพาย ยกมือขึ้นเกลี่ยผมให้พระพายเบาๆ ผมของพระพายสีแดง..จนหน้าใจหาย แต่ก่อนผมจำได้ว่ามันไม่ได้แดงขนาดนี้ และเมื่อผมพูดถึงผมของพระพายยิ่งกลับทำให้พระพายหน้าซีดขึ้นไปอีก

          “กลับกันมั้ย พระพายดูไม่ค่อยดีเลย”

          “เปล่า พระพายแค่..

          “ช่างเถอะ” ผมพูดตัดบทเมื่อเห็นว่าพระพายลำบากใจที่จะพูดออกมา ผมเองก็เริ่มรู้สึกแย่ที่รั้งตัวเธอไว้แบบนี้

          แต่เมื่อผมก้าวเดินไปพระพายกลับดึงมือของตัวเองออก ก่อนจะสวมกอดเข้าที่หลังของผมใบหน้าของพระพายแนบกับหลังของผมแน่น

          “ขออยู่แบบนี้ซักพักได้มั้ย”

          “แต่..

          “ขอร้อง”

          ผมได้ยินเสียงหัวใจของพระพายเต้นรัว ผมกลับไม่รู้สึกดีเลยซักนิด เหมือนมีลางสังหรณ์อะไรบางอย่างสั่งให้ผมสะกิดใจ แต่ผมก็ยอมทำตามคำขอร้องของพระพายอย่างว่าง่าย

          ผมกระชับมือที่เธอกอดผมจากด้านหลัง มือของพระพายกำดอกกุหลาบที่ผมให้ไว้แน่น ราวกับว่าจะไม่ยอมปล่อยมันไปอีกเลย

          “พีค” พระพายพูดขึ้นเสียงแผ่ว

          “หืม”

          “พีครักพระพายมากมั้ย”

          “ถามอะไรแบบนั้น” ผมขมวดคิ้ว “รักดิวะ ไม่รักจะทำแบบนี้ทำไม”

          พระพายเงียบไปแต่ยังคงกระชับแขนที่กอดผมไว้แน่น

          “ขอบคุณ..” ในที่สุดพระพายก็เอ่ยขึ้น “ขอบคุณจริงๆ”

          แต่เมื่อสิ้นสุดคำพูด พระพายปล่อยมือที่กอดผมตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรงจนผมใจหายวูบก่อนที่ร่างทั้งร่างของพระพายจะทิ้งตัวหงายไปข้างหลังถ้าผมไม่รีบหันกลับไปรับตัวเธอไว้ก่อน

          “พระพาย!

          พระพายเหมือนคนที่ลืมตาไม่ขึ้น สีหน้าของเธอซีดลงกว่าเดิมเป็นสิบเท่า หัวใจผมร้อนรนจนแทบออกมาจากอกเมื่อเห็นเธอเป็นอย่างนั้น

          แต่ถึงเป็นแบบนี้ พระพายก็ยังคงกำกุหลาบที่ผมให้เธอไว้แน่นๆ

          “พระพายเหนื่อยจัง..

          “ไม่เอา..พระพายอย่าทำแบบนี้” ผมตบแก้มเธอเบาๆเพื่อเรียกสติ “พีคจะพาพระพายไปหาหมอเดี๋ยวนี้!” ผมพูดจบก็รีบช้อนตัวพระพายขึ้นแต่เธอกลับรั้งตัวไว้จนผมยกตัวของเธอขึ้นไม่ได้

          “พระ..พาย..ไม่อยากเห็นพีคเสียใจอีกแล้ว”

          “งั้นก็อย่าทำแบบนี้ พระพาย! อย่าทำแบบนี้”

          พระพายปรือตามองหน้าของผมน้ำตาของเธอค่อยๆไหลลงช้าๆ เธอเหมือนรู้ตัวว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น และมันเป็นสิ่งที่ผมไม่ต้องการให้มันเกิดขึ้น

          “พระพายอย่าทิ้งพีค...อย่าหลับตา”

          ผมอ้อนวอนขอทั้งพระพายและพระเจ้า..

          ได้โปรดอย่าเอาเธอไปจากผม..

          “พีค..

          “ไม่ต้องพูดอะไรตอนนี้ ฉันไม่อยากได้ยิน ถ้าเธอหลับ ฉันจะเกลียดเธอไปตลอดชีวิต!

          ไม่..ผมไม่อยากได้ยินอะไรตอนนี้

          สีหน้าเจ็บปวดของพระพายเหมือนมีดที่กำลังกรีดแทงหัวใจผมไปอย่างช้าๆ

          “จะ..ไม่มาให้เห็นหน้าก็ได้..พระพายไม่ต้องรักพีคก็ได้..แต่พระพายต้องไม่เป็นอะไร เข้มแข็งไว้ดิวะ โธ่เว้ย!” ผมตะโกนกับตัวเองอย่างคนบ้าคลั่ง นึกโกรธตัวเองที่ทำให้เรื่องทุกอย่างเป็นแบบนี้ แต่เมื่อผมจะอุ้มพระพายขึ้น พระพายกลับไม่ยอมให้มันเป็นอย่างนั้น

          “พระพาย..อย่าทำแบบนี้ พีคขอร้อง..

          ผมพูดอย่างอ่อนแรง น้ำตาของผมไหลออกมาอย่างไม่อายอะไรทั้งนั้น

          “พีค”

          “ไม่..พีคไม่ฟัง! ได้ยินมั้ยว่าไม่ฟัง!

          พระพายกลั้นเสียงสะอื้นไว้ในลำคอ เธอหอบหายใจแรง น้ำตาอาบไปทั่วหน้า เมื่อเธอไอผมรู้สึกถึงเลือดอุ่นๆเหลวๆที่ไหลเปรอะออกมา ทำให้ผมชาวาบไปทั้งตัว

          แต่พระพายกำลังค่อยๆคลี่ยิ้มให้ผมอย่างยากลำบาก

          ผมก้มลงจูบที่หน้าผากของพระพายด้วยความเจ็บปวดในใจ กอดเธอไว้แนบอก

          “อย่ามาดื้อตอนนี้ได้มั้ย..ไปหาหมอก่อน..แล้วจะกลับมาพูดอะไรก็พูด..

          “พีค..

          แต่เหมือนพระพายไม่ยอมฟังผมเลย..

          พระพายยื่นมือที่กำลังสั่นของตัวเองขึ้นมาจับหน้าผมไว้ด้วยแรงที่แผ่วเบา

          “อ..ย่าร้องไห้..นะ..พีค”

          พระพายค่อยยกมืออีกข้างกอดตอบผมไว้จนเราใกล้กันมาก พระพายค่อยๆเอ่ยคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก แต่มันทำให้ผมแทบหยุดหายใจ

          “รัก”

          มือของพระพายไม่ได้กำกุหลาบไว้อีกต่อไปแล้ว..











จบตอนไปแบบดาร์กๆ ฮือออ มาครึ่งบทก่อนนะคะ มันมีเป็นสองฉาก เลยอยากลงทีละฉากก่อน ไม่ว่ากันนะฮับ ตอนต่อไปมีเหลืออีกนิดนึง แต่ไม่รู้จะตัดตอนยังไง อยากให้คนอินกับฉากนี้ก่อนมากกว่า เลยตัดเอาไปไว้ตอนหน้า ตอนนี้ก็เลยอาจจะดูน้อยไปนิดนึงนะคะ ขออภัยย ;_;
ที่หายไปไม่ใช่หนีไม่ใช่ดองนะ แต่คอมโนฟูลเจ๊ง ไม่ค่อยดี เลยมาอัพให้ไม่ได้ ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ดอง เห็นคนมารอก็อยากจะอัพใจจะขาดพูดเลยยย โดยเฉพาะความเห็นที่ชื่อ mind โนฟูลขอโทษน้าาที่ทำให้รอ โอ๋ มาแล้วนะคะ U_U อีกครึ่งที่เหลือจะมาเร็วมาช้าขึ้นอยู่กับนักอ่านเหมือนเดิมนะ ขอกำลังให้หน่อยจะรีบมาในทันที ไม่เกินอาทิตย์นี้แน่นอน ถ้าคอมไม่เป็นอะไรไปก่อน พระพายจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ย คนเขียนเริ่มไม่แน่ใจ(?)อ่าววววววว ยังไงง 
ติดตามต่อไปค่ะ พูดเลย :D 

 
:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

553 ความคิดเห็น

  1. #517 ชานหยอยเอ๋อ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2557 / 20:49
    ชาร์ปที่แล้วทิชชู่3ม้วน ชาร์ปนี้5ม้วนไปเล้ยยยค่าาา
    (อะไรของแกย่ะ=_=^) อินนนนน ไม่ไหวแล้ววว ฮือออ
    พายอย่าเป็นอะไรนะ เข้มแข็งนะ TT
    #517
    0
  2. #446 Grimm. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 20:44
    อย่าร้อง...ไม่ร้อง...ไม่ไหวแล้วคะขอร้องไห้หน่อยนะคะเศร้ามากเลย T_T

    พระพายอย่าเป็นอะไรน้าาาาาาาาา//ฮือๆ

    เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์นะคะ
    #446
    0
  3. #435 루한 ♡ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 01:13
    กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    ม่ายยยยยยยยยยยยยยย ไม่นะ ฮือออออออออ
    พระพายยยยยยยยย อย่าพึ่งหลับบบบบสิ่ 
    ฮืออออออออออออออออ
    #435
    0
  4. #404 mind (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 22:04
    อัพพพพพ ๆๆ ~
    #404
    0
  5. #402 เอ็ม (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 01:19
    อัพๆๆไวๆน้าค้างมากเลยเเล้วพระพายต้องตายจริงๆหรอ?
    #402
    0
  6. #401 Alla of sky (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 12:11
    พระพายยยยย
    TAT
    #401
    0
  7. #399 BEAM (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 16:42
    น่าสงสารมากๆๆๆๆเลย ฮือๆ จะเป็นยังไงต่อไปเนี่ย รีบมาอัพไวๆนะคะ
    #399
    0
  8. #398 yoknittes (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 13:52
    รีบอัพหน่อยยยย555
    #398
    0
  9. #396 โฮเฮ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 13:03
    ขยันอัพหน่อยเร็ววววว
    #396
    0
  10. #395 เด็กดี (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 10:36
    เฮ้ย...ตายเรอะ..-0-

    ถ้าตายแล้ว..จะเอากลับมาไม่ได้แล้วน้าาาา

    เพราะงั้นอย่าตายนะ

    มาอัพนะคะ :)
    #395
    0
  11. #394 The Sir (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2557 / 20:15
    ร้องไห้ ไม่หยุดเลย ฮืออออออ..............
    #394
    0
  12. #393 mind (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2557 / 20:09
    เศร้า TT .. รอ ~
    #393
    0
  13. #391 fern (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2557 / 00:24
    อย่าตายน้าาาาา T_T

    รอค่าาา ><
    #391
    0