WHY? รักไม่ได้ [END]

ตอนที่ 17 : Chapter : 16 รัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,819
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    28 พ.ค. 57

16

07.05.14

WHY? รักไม่ได้

แต่ไม่รู้จะขอบคุณ ไม่รู้ทำอย่างไร ไม่รู้ว่าสิ่งไหนจะยิ่งใหญ่ควรค่าพอ

ที่ฉันได้จากเธอ ได้รักโดยไม่ต้องขอ ได้รู้โดยไม่ต้องรอ

ว่ารักคืออะไร..





        หลังจากวันนั้น วันที่ฉันได้พูดกับพีคอีกครั้ง มันจบแล้วจริงๆ แต่สิ่งที่จะเริ่มขึ้นใหม่สำหรับฉันตอนนี้ คือความเป็นความตายของตัวเอง.

“เข้มแข็งไว้นะลูก แม่จะไม่ยอมให้พายเป็นอะไรไป”

แม่พูดเสียงสั่นพร้อมกอดฉันไว้ กระชับผ้าพันคอผืนหนาอยู่บนคอฉันเพื่อกันเป็นหวัดอย่างห่วงใย

“แม่คะ”

ฉันพูดขึ้นเหมือนอยากให้แม่ทำใจไว้กับเรื่องนี้บ้าง ตัวฉันเองยังไม่มั่นใจ ฉันคงไม่มีสิทธิ์ทำให้คนอื่นมั่นใจได้

“อย่าพูดอะไรเลยพาย หนูต้องหายนะลูก ฮึก..

ฉันโอบกอดแม่ไว้เพื่อปลอบไม่ให้แม่มีน้ำตาอีก

นี่สินะ..ที่เขาว่า คนตายไปแล้วไม่ทรมาณเท่าคนที่ยังอยู่ ตอนนี้ฉันถึงไม่มีความรู้สึกอะไรเลย

ครั้งแรกที่อาหมอบอกฉันว่าเปอร์เซนต์ผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจของฉันมีแค่ 50-50 เท่านั้น มันก็เหมือนยื่นขาออกไปนอกเหวแล้วหนึ่งข้าง และถ้าบวกกับที่ฉันร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก มันก็เหมือนว่าฉันก้าวขาออกไปแล้วทั้งสองข้าง แต่เพราะมีทุกคนคอยดึงฉันไว้อยู่ ฉันจึงยังไม่ตกลงไปในเหว

แต่ถ้าเมื่อใดที่แรงดึงเริ่มจะอ่อนล้าเมื่อนั้นตัวฉันเองก็รับปากกับใครไม่ได้เหมือนกันว่าจะไม่ตกลงไปในเหว และตอนนี้คนที่เริ่มดึงฉันก็เริ่มอ่อนแรงลงทุกที

“ยังไงแม่ก็ยังมีพระพายอยู่ตรงนี้เสมอนะคะ”

ฉันยิ้มให้แม่ คนที่ทำทุกอย่างเพื่อให้ฉันได้เกิดมา ยิ้มให้เขาและสัญญากับตัวเองจากนี้จนถึงห้องผ่าตัด ฉันจะไม่ให้แม่เห็นน้ำตาของฉันเลย ฉันจะยิ้ม..

ยิ้มจนลมหายใจสุดท้ายของตัวเอง..

เฮ้อ..คนที่รู้ว่าตัวเองจะตายนี่ทำใจยากเนอะ ใครๆก็อยากมีชีวิตกันทั้งนั้นแต่เพราะชีวิตของฉัน มันไม่เคยได้ใช้เหมือนคนอื่นเลย แบบนี้ความตายก็คงไม่ต่างอะไรเท่าไหร่

เว้นแต่..ฉันมีสิ่งที่อยากทำ มีคนที่รักยังอยู่ตรงนี้

การมีชีวิตอยู่ของฉันมันก็เหมือนความฝัน..ถึงเวลาจริงๆ มันก็ต้องตื่น

เพราะไม่มีใครหรอกที่จะนอนหลับฝันหวานไปได้ตลอด

“รถมาแล้ว”

เฮียเพลิงบอก เมื่อมองเห็นรถสีดำที่คนของป๊าส่งมารับพร้อมด้วยบอดี้การ์อยู่ในรถ

“เรากับแม่ไปกันก่อน เฮียเก็บของเสร็จแล้วจะตามไป”

“เฮีย”

ฉันเข้าไปกอดเฮียเพลิงแน่น  เฮียเพลิงลูบหัวฉันเบาๆอย่างที่เคยทำ

“ว่าไง กลัวหรอ”

ฉันส่ายหน้า

“พระพายอยากให้เฮียรู้ เฮียเป็นพี่ชายที่แสนดีสำหรับพระพายเสมอนะ”

ฉันยิ้มให้เฮียเพลิงอีกครั้ง แต่เฮียเพลิงกลับรู้ความหมายที่ฉันพูดอะไรแบบนี้ ถึงได้ทำสีหน้าเครียดลง

“ไว้หายแล้วค่อยมาพูดกัน เฮียยังไม่อยากได้ยินตอนนี้”

“เฮีย..

“ขึ้นรถได้แล้ว”

เฮียเพลิงดันฉันให้ขึ้นรถไปกับแม่ ก่อนที่ประตูจะปิดลง ฉันยังคงยิ้มให้เฮียเพลิงจนลับส่ายตา

ก็อยากจะมีโอกาสกลับมาพูดกับเฮียอีกครั้งอยู่หรอก..แต่พระพายกลัวว่ามันจะไม่มีแล้วน่ะสิ..

ในขณะขับรถไปเรื่อยๆ แม่ก็คอยแต่ลูบหัวฉันไม่ยอมห่าง มันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อย แต่แล้วจู่ๆรถก็ต้องเบรกกระทันหันเมื่อมีรถตู้คันหหนึ่งขับมาปาดหน้ารถของเรา

“อะไรกันน่ะ รีบๆลงไปจัดการเร็ว” แม่สั่งด้วยเสียงร้อนใจ

แต่แล้วเมื่อมีคนลงมาจากรถตู้คันนั้น ก็จัดการต่อยคนของป๊าจนหงายไป ทำให้แม่ร้องตกใจ จากนั้นคนในรถตู้ก็ลงมากันอีกสี่คน วิ่งเข้ามาเปิดประตูรถตู้ของฉันอย่างแรงแล้วดึงตัวฉันออกมา

“พระพาย!” แม่กรีดร้องเมื่อเห็นว่าฉันโดนลากลงจากรถตู้ไป

ผู้ชายคนนั้นสวมหมวกกันน็อคทำให้ฉันไม่เห็นหน้าของเขา เขาลากฉันให้เดินตามไปเรื่อยๆโดนที่ฉันดิ้นยังไงก็ดิ้นไม่หลุด หรือว่าจะเป็นพวกเดียวกับคนที่พยายามลักพาตัวเจ้เพทที่แม่เล่าให้ฟัง? แต่..จะเอาตัวฉันไปให้ได้อะไรขึ้น

เมื่อคิดอะไรไม่ออก ฉันตัดสินใจกัดเข้าที่แขนของชายคนนั้นอย่างแรง จนเขาหลุดร้องออกมา แต่มือที่จับแขนฉันไว้ยังคงแน่นไม่ยอมปล่อยไปไหน จนในที่สุดเขาก็บังคับให้ฉันขึ้นมอเตอร์ไซค์ไปกับเขาจนได้ โดยมีคนที่เหลือคอยกันคนของป๊าฉันไว้

“ต้องการอะไร ฉันไม่มีอะไรจะให้หรอกนะ!

ฉันร้องโวยวาย แต่ผู้ชายคนนั้นใช้มือข้างหนึ่งล็อคแขนฉันไว้แน่นจนดูเหมือนฉันกอดเขาอยู่ ก่อนจะออกรถซิ่งไปอย่างรวดเร็ว จนฉันหลุดกรี๊ดออกมา

นี่มันอะไรกันเนี่ย!!


ชายคนนั้นขับมอเตอร์ไซค์เร็วมากจนเสียงรถดังสนั่นไปหมดอย่างไม่กลัวตำรวจ ทำให้ฉันไม่กล้าดิ้นหนีออกต่อไป เขาขับมาไกลจากบ้านของฉันมากจนออกนอกกรุงเทพ ทำให้ฉันรู้สึกกลัว ขอให้เฮียเพลิงรู้เรื่องนี้เร็วๆด้วยเถอะ!

เมื่อผู้ชายคนนั้นจอดรถฉันรีบสบัดมือให้หลุดจากเขาแล้วลงจากมอเตอร์ไซค์วิ่งไปทันที แต่ไม่ทันเขาที่คว้าแขนฉันไว้และแบกฉันขึ้นบ่า ทั้งๆที่เขายังไม่ได้ถอดหมวกกันน็อคด้วยซ้ำ

“ปล่อย! ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย!

ฉันร้องขอให้ใครซักคนได้ยินอย่างตกใจแล้วดิ้นอย่างไม่กลัวตก จนเมื่อเขาเดินเรียบเข้ามาในชายหาด ฉันถึงได้รู้ว่าตัวเองถูกพามาที่ทะเล และคนๆนั้นไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรทั้งนั้น โยนฉันลงทะเลจนน้ำแตกเป็นวงกว้าง และทันทีที่เขาถอดหมวกกันน็อคแล้วโยนออกไปที่ชายหาดฉันก็ต้องเบิกตากว้างอย่างตกใจ..

“พีค”

ฉันมองหน้าเขาและร้องเสียงแผ่วเหมือนไม่ค่อยอยากจะเชื่อนักว่านี่คือเรื่องจริง ฉันไม่คิดว่าเราจะได้เจอกันอีกด้วยซ้ำ

“เฮอะ ยอมแพ้ง่ายจังนะ” พีคพูดปนความน้อยใจ “แค่ฉันไม่ยอมเจอหน้า ก็ไม่คิดจะมาเจอกันอีกเลยหรือไง”

ฉันมองพีคอย่างไม่ค่อยเข้าใจนักเพราะยังไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็นด้วยซ้ำ

“ท..ทำไม นาย..” ฉันอ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ออก “นายทำอะไร”

ทำไมถึงพาฉันมาที่ ทำไมถึงมาเจอหน้ากันอีก คำถามของฉันอัดแน่นอยู่เต็มหัวไปหมด

 “ทำอะไรไม่รับผิดชอบหน่อยหรือไง เธอรักฉันไม่ได้ มันหมายว่าความฉันก็รักเธอไม่ได้ด้วยงั้นสิ”

...

ฉันเงียบเพราะคำพูดมันจุกอยู่ในคอ ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะเอ่ยอะไรออกไปกันแน่ ฉันยังนั่งแช่อยู่ในน้ำ ทำให้พีคย่อตัวลงมาเพื่อมองหน้าฉันให้ชัด

“ฉันยอมรับ ว่าตอนแรกฉันช็อค ช็อคมากๆด้วยที่ตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ หลายวันมานี้ฉันเหมือนเครื่องจักรที่ไฟลัดวงจร ไปไม่เป็น ไม่รู้จะทำยังไงต่อไป..” เขาเงียบไปและมองหน้าของฉันนิ่ง แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันคิดยอมแพ้เรื่องของเรา”

“พีค”

“ก็รู้ว่ารักไม่ได้ รู้ว่ายังไงก็ไม่มีทาง รู้ว่าจะต้องแพ้ รู้ทุกอย่าง..แต่แล้วยังไงวะ ก็มันรักไปแล้ว ให้ทำยังไง..

       ฉันอยากจะกอดเขาให้แน่นด้วยความรู้สึกอัดแน่นที่ฉันมี แต่ฉันรู้ดีว่าถ้าฉันทำแบบนั้น ฉันกำลังจะกลับไปทำร้ายเขาอีกครั้ง..และมันก็เป็นแบบนี้มาตลอด ฉันทำร้ายพีคมามากพอแล้ว..

        “แต่มันคงถึงเวลาแล้ว..” ฉันพูดเสียงแผ่ว..

        “ไม่!” พีคไม่ยอมรับ “ไม่ต้องทำเป็นเข้มแข็งต่อหน้าพีค พีครู้ว่าพระพายก็ไม่อยากตาย ไม่มีใครอยากให้พระพายตาย ทำไมพระพายไม่สู้..ทำไมถึงยอมแพ้ง่ายๆแบบนี้”

        “พระพายกลัว” ฉันโพร่งด้วยน้ำตาที่ไหลเป็นทาง “มันไม่มีทางเป็นไปได้เลย มันไม่มีทางไหนที่ทำให้พระพายมีชีวิตอย่างคนปกติ ร่างกายพระพาย มันตายมานานแล้ว พีคเข้าใจมั้ย ฮือ..

        “ไม่จริงหรอก” พีคพูดปลอบฉันอย่างอ่อนโยน เขาดึงฉันให้ลุกขึ้นจากน้ำแล้วดึงฉันเข้าไปกอดแนบตัว “ขนาดพระพายรู้ว่ารักพีคไม่ได้ พระพายยังรักพีคเลย..จริงมั้ย”

        แต่ฉันก็ยังกลัวที่จะเอื้อมมือไปกอดเขาอยู่ดี..

        “อย่าทำแบบนี้อีกเลยพีค..เรามาไกลพอแล้ว มาไกลเกินไป”

        “เรื่องบางเรื่องมันอาจจะไม่เป็นอย่างที่เราคิดก็ได้”

        

        “พระพายแค่รู้สึกกลัวเหมือนที่พีคกำลังกลัว มันเลยทำให้พระพายแย่ลงทุกวัน พีคอยากให้พระพายผ่อนคลาย กลับไปรักษาให้หาย ต่อให้ไอ้พระเพลิงมันจะไม่ยอมให้พระพายกลับมา พีคก็จะไปหาเอง..

        “แล้วถ้าพระพายทำไม่ได้..

        “พีคจะไม่ยอมคิดว่าพระพายต้องตาย ไม่ยอมคิดเด็ดขาด..

        “พีค..” ฉันพูดอย่างเหนื่อยใจ ฉันแบกความหวังเยอะมากเหลือเกิน เยอะจนกลัว..กลัวว่าจะทำให้ทุกคนผิดหวัง

        “รู้มั้ย ทำไมพีคต้องพาพระพายมาที่นี่ ทำไมเราถึงต้องคุยเรื่องนี้กันอีกซ้ำๆ”

        

        “เพราะถ้าพีคยอมแพ้ ความรักของเราก็จะไปไม่ไหว”

        “ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ ทำไมต้องสู้กับสิ่งที่ทำให้ตัวเองเจ็บปวด”

        ทำไมถึงไม่จากกันตอนนั้นทำไมถึงไม่ปล่อยให้ฉันหายไปจากชีวิตของนาย..

        “เพราะฉันรู้ ว่าเธอเองก็เจ็บปวด แล้วฉันจะปล่อยให้เธอเจ็บปวดคนเดียวได้ยังไง..

        เพราะอย่างนี้ไง..แล้วพระพายจะยอมให้พีคเจ็บปวดเพราะพระพายได้ยังไง

        ฉันได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างไม่ยอมรับ ดันตัวออกจากอ้อมกอดของเขาอย่างยากเย็น

        “เราไม่ควรมาเจอกันอีกเลยพีค..พระพายไม่ควรกลับเข้ามาในชีวิตของพีคอีก ฮึก..ไม่ควรเลย”

        ฉันตัดใจหันหลังเดินออกมาจากพีค แต่ยังไม่ทันก้าวไปไหนพีคก็โอบกอดฉันจากด้านหลังไว้แน่น ทำให้ฉันใจอ่อนยวบลงอย่างไม่น่าเชื่อ..

        “ปะ..ปล่อย”

        จนเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ฉันกลั้นใจพูดออกมาในที่สุด พร้อมดิ้นในอ้อมกอดของเขาอย่างอ่อนแรง

        “แรงกว่านี้..” พีคพูดเสียงแผ่วใกล้หูของฉัน “ถ้าอยากให้ปล่อยต้องดิ้นแรงกว่านี้อีก”

        ฮึก”

        “พูดให้หนักแน่นกว่านี้ เข้มแข็งกว่านี้ ใจร้ายกว่านี้”

        คำพูดอ่อนนุ่นนั้นมาพร้อมกับสัมผัสจากริมฝีปากของเขาประทับผ่านเส้นผมฉันอย่างแผ่วเบา

        นายก็รู้ว่าฉันทำไม่ได้และไม่มีวันทำได้..

        “ไม่อย่างนั้นพีคคงปล่อยพระพายไม่ได้และจะไม่มีวันปล่อยด้วย”

        อ้อมกอดนั้นแน่นขึ้นเรื่อยๆราวกับว่าจะไม่ยอมปล่อยให้ฉันหลุดจากอ้อมกอดนั้นไปชั่วชีวิต

        และฉันก็ยอมจำนนอย่างโดยดีกับอ้อมกอดของเขา

        “กับแค่ความตาย ถึงพระพายจะยอมแพ้ แต่พีคไม่ยอม”

        “แต่พระพายเหนื่อยแล้วพีค..เหนื่อยกับการที่ต้องมีชีวิตอยู่กับร่างกายแบบนี้ เหนื่อยกับการไร้ชีวิต พระพายเหนื่อย..

        “ไม่ต้องกังวลหรอก” พีคจับฉันให้หันกลับมามองหน้าเขา และยิ้มให้ฉัน เป็นรอยยิ้มที่ฉันชอบมากที่สุด.. “เธอทำดีที่สุดแล้วในทุกๆอย่าง เพราะฉะนั้น ไม่ต้องกังวลเลย”

        

        “เพราะไม่ว่ายังไง ฉันก็รักเธออยู่ดี พีคก็ยังรักพระพายอยู่ดี ได้ยินมั้ย”

         “ฮึก..ได้ยินแล้ว”

        “จะยิ้มหรือร้องไห้ เลือกซักอย่างสิแม่คุณ-_-

        ฉันมองหน้าเขาอีกครั้งด้วยแววตาสับสน..

        แบบนี้..มันดีแล้วจริงๆนะเหรอ?

        ไม่รอให้ฉันคิดอะไรมาก เขาก็โน้มตัวลงมาประทับริมฝีปากของตัวเองกับฉันอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นที่ทำให้ฉันโหยหา..ฉันเผลอหลับตาซึมซับความรู้สึกนั้น ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าไม่ควรเลย..

        เราจูบกันเนิ่นนาน กว่าที่เราจะถอนริมฝีปากออกจากกันอย่างเชื่องช้า พระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลงเรื่อยๆ

        “ฮัดชิ่ว!

        “อยู่ในน้ำนานเป็นหวัดหรอ?”

        “เพราะใครกันล่ะที่จับพระพายมาโยนทะเลเนี่ย”

        “ขอโทษคร้าบ” พีคหันหลังคุกเข่าให้ฉัน “ขึ้นมาสิ”

        “เดินเองได้น่า”

        “ขึ้นมาเหอะน่า วันนี้เธอดื้อมามากพอแล้ว” พีคพูดเสียงดุ

        “ตามใจ อุ้มให้แขนหักไปเลย”

        ฉันว่าก่อนจะกระโดดขึ้นหลังเขาอย่างหมั่นไส้ แต่พีคกลับไม่ได้สะทกสะท้านอะไร เขาลุกขึ้นยืนขึ้นและเดินพาฉันเลียบทะเลไปทางเก่าที่พาฉันมา ซึ่งมันดูไกลพอสมควร

         “เดี๋ยวไปส่ง”

        “อื้ม..

        แต่เหมือนพีคจะรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไร เขาจึงพูดดักขึ้นมาอีก

        “พระพาย..

        

        “ไม่ต้องสัญญาก็ได้ว่าจะกลับมา แค่ทำให้ดีที่สุดก็พอ”








 

ฮัลโหลล มาแล้วค่ะะ แต่ยังไม่ได้ตรวจคำผิดเลยนะ ถ้ามีก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย อีกสองตอนจบแล้วค่ะ มาคอยเชียร์ให้พีคกับพระพายได้รักกันซักทีกันเถอะ! ก่อนที่พีคจะบีบคอโนฟูล ทำไมรักยากเย็นงี้ฮะ >_< เพลงนี้ความหมายดีมาก ลองไปหาฟังต้นฉบับกันดูนะคะ ตอนต่อไป! อยากให้มาเร็วหรือช้า ขึ้นอยู่กับทุกคนน้าา  
รักก็เม้น รักก็โหวต ให้กันหน่อยนะตัวเอง ._.  
เลิฟเสมอนะคะ <3

:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

553 ความคิดเห็น

  1. #550 411nidtop (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 16:07
    พีคเป็นผู้ชายที่ละมุนมาก รักค่ะ
    #550
    0
  2. #516 ชานหยอยเอ๋อ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2557 / 20:38
    ขอให้พระเจ้าคุ้มครองพระพายนะ
    ฮืออ ต้องรอดนะพาย เธอต้องไม่เป็นอะไร

    #516
    0
  3. #434 루한 ♡ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 01:08
    กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    พีคกล้ามากกกกกกก 55555555555
    ชาบูนางงงงงงงง 
    คือจะเศร้าหรือจะหวานดี >.< 
    #434
    0
  4. #384 a-vs (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 19:45
    wait...
    #384
    0
  5. #381 yoknittes (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 07:45
    รอต่อนต่อไปปป
    #381
    0
  6. #380 OSEHUNNY (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 20:17
    รอนะค่ะ ซึ้งมากเลย
    อยากอ่านเร็วแล้ว
    รอค่ะรอ
    #380
    0
  7. #377 Grimm. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 17:02
    จะรอตอนต่อไปนะคะ >///<

    อ่านตอนที่แล้วกับนี่น้ำตาไม่ซึมแล้วแต่ร้องไห้เลยค่ะ เศร้ามากอยากให้พีคกับพระพายสมหวัง T///T

    ป.ล.เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์นะคะ :')
    #377
    0
  8. #376 gamgamgamm (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 23:02
    ติดตามค้าาา อยากให้พระพายผ่านพ้นการผ่าตัดไปด้วยดีเหลือเกิน
    #376
    0
  9. #375 Cheshire♥. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 21:40
    โอยไม่รู้จะเศร้าหรือเขินดีปนๆ กันไปหมด555555 แอบไปส่องมาแอดเฟบนิยายเราด้วยอ้ากกกก >< ขอบคุณนะคะ ชอบนิยายเหมืนกัน แต่งเก่งมาก *O*
    #375
    0
  10. #372 The Sir (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 10:33
    เจิมมมม
    #372
    0
  11. #371 winny (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 21:25
    สงสารทั้งคู่เลยพะพายต้องไม่ตาย
    #371
    0
  12. #370 Sweet my Melody (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 18:44
    น่าร้ากกกกกกกกกกกกกก
    #370
    0
  13. #369 IJLJ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 18:17
    อัพต่อนนะคะ ลุ้นๆ พระพายต้องไม่เป็นอะไรนะ
    #369
    0
  14. #368 Little-thinks (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 16:56
    อัพอีกๆๆๆๆ
    #368
    0
  15. #366 ►NhoyNay◄ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 16:52
    พระพายต้องหายสิเนอะ :)
    #366
    0
  16. #365 Alla of sky (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 16:00
    ลุ้นๆๆๆๆๆ พระพายสู้ๆ นะ
    #365
    0
  17. #364 praewSKAFHA_P73 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 15:32
    เศร้า สงสารทั้งคู่
    #364
    0
  18. #363 ชาบู (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 15:22
    ลุ้นมากก พระพายจะรอดใช่ไหม~?
    #363
    0
  19. #362 mild (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 15:02
    TT เศร้าได้อีก
    #362
    0
  20. #361 fern (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 14:32
    รอออค่ะ

    อ่านๆแล้วน้ำตาจะไหล สงสารทั้งคู่ T^T

    ขอให้ได้รักกันซักทีน้าา ><
    #361
    0
  21. #360 bEemm; (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 14:09
    รออยู่นะคะ>O<
    #360
    0
  22. #359 girl-secret (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 22:02
    อัพไวๆน้าา
    #359
    0
  23. #358 a-vs (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 19:49
    อัพไว ๆ น่ะค่ะ ! ~
    #358
    0
  24. #357 yoknittes (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 19:42
    รออัพพ
    #357
    0
  25. #356 แว่นฟ้าดำ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 18:04
    เค้าาอยากอ่านมว้าก ><
    #356
    0