WHY? รักไม่ได้ [END]

ตอนที่ 15 : Chapter : 14 down

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,951
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    4 เม.ย. 57

14

31.03.14

WHY? รักไม่ได้


 

I shot for the sky I stuck on the ground

So why do I try, I know I'm gonna to fall down

I thought I could fly, so why did I drown?

Never know why its coming down, down, down.

ฉันถูกยิงตกลงมาจากท้องฟ้า ฉันร่วงหล่นลงมานอนที่พื้นดิน

แล้วทำไมฉันถึงพยายามอยู่ ทั้งๆที่รู้ว่าฉันจะจมดิ่งลงไปเรื่อยๆ

ฉันคิดว่าฉันบินได้ แล้วทำไมฉันถึงจมดิ่งลง

ไม่เคยรู้เลยว่าทำไมมันกำลังจมดิ่งลงไปเรื่อยๆ ลึกสุดลึก


 

 หมายเหตุ:ตอนนี้มีเนื้อหารุนแรงเล็กน้อย มีการใช้คำหยาบบางคำเช่น มึง-กู เพื่อเพิ่มอรรถรสค่ะ
 

ฉันตื่นขึ้นมาพบว่ามืออุ่นๆที่จับมือฉันไปทั้งคืนยังคงอยู่ ผิดแต่คนที่น่าจะนอนอยู่ข้างล่าง ตอนนี้ขึ้นมานั่งฟลุบหลับข้างๆโฟซาแทน ฉันมองมือที่จับกับเขาแล้วอมยิ้มขึ้นมาเบาๆ แม้รู้ว่าจากนี้อาจจะไม่มีอีกแล้ว แต่ก็ยอมรับไม่ได้ว่าเมื่อคืนฉันมีความสุขมากจริงๆ

เพราะวันนี้เป็นวันหยุด ฉันจึงไม่ได้ปลุกพีคเพื่อให้เขาลุกไปโรงเรียน ฉันใช้มือเกลี่ยเส้นผมของเขาเบาๆเพราะกลัวเขาตื่น จ้องมองใบหน้าตอนหลับของเขาเนิ่นนาน เก็บรายละเอียดทุกอย่างของเขาเท่าที่ฉันจะทำได้

เหตุผลมากมายหลายๆอย่างอันอาจจะดูเหมือนทำให้ฉันกับพีคไม่น่าจะมารักกันได้ด้วยซ้ำ ทั้งเรื่องโรงเรียน เรื่องนิสัย และเรื่องของฉัน

แต่ฉันก็รักผู้ชายคนนี้ไปหมดหัวใจ..

ในขณะที่ฉันเกลี่ยผมของพีค มือหนาของเขาก็ยกขึ้นมาจับมือของฉัน พร้อมกับลืมตาขึ้นมายิ้มให้ฉัน เขาจ้องหน้าฉันจนฉันต้องหลบตา

“จ้องมากๆเดี๋ยวคิดเงินนะ” ฉันว่า

“ให้หมดใจเลย” พีคหัวเราะเบาๆก่อนจะลุกขึ้นมาจากพื้นแล้วมานั่งบนโซฟา

“หิวหรือเปล่า พีคทำไรไม่ค่อยเป็นนะ น่าจะมีอาหารกล่องไว้อุ่นเวฟ เดี๋ยวไปหามาให้”

ฉันพยักหน้าให้ พีคเลื่อนหน้าเข้ามาจูบที่หน้าผากฉันเบาๆหนึ่งที พร้อมยิ้มจนตาหยี

“มอนิ่งคิส”

ฉันหลุดขำให้เขาเบาๆ น่ารักชะมัด..

“ขำอะไร-_-

“เปล่า ฮ่าๆ มอนิ่งคิสค่ะ” เป็นฉันบ้างที่ยิ้มให้เขาจนตาหยี

“ไป..ไปหาไรกินดีกว่า-_-//”

พีคลุกขึ้นด้วยสีหน้าแดงๆ แล้วลุกจากโซฟาไป ฉันจึงเดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน เปิดน้ำในอ่างใส่แก้ว บีบยาสีฟัน แล้วเริ่มทำการลงมือแปรงฟัน มองไปที่กระจกเห็นเงาสะท้อนของตัวเอง

ผู้หญิงผมสีแดงยาวเลยบ่ามาถึงต้นแขน ผอมซูบจนดูผิดปกติ ผิวสีขาวซีดจนเหมือนไม่มีเลือด และฉันสังเกตว่าสีผมของตัวเองดูแดงกว่าปกติแทบจะไม่มีสีดำแล้ว

สภาพแย่เป็นบ้าเลยพระพาย..

ฉันตัดใจละสายตาจากกระจก ก้มลงป้วนปากและล้างหน้าของตัวเองเพราะไม่อาจทนเห็นสภาพตัวเองในกระจกอีกแล้ว

เพล้ง!!

เสียงที่ดังมาจากข้างนอกทำให้ฉันสะดุ้งตกใจ รีบเปิดประตูออกไปจากห้องน้ำ แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อฉันเห็นคนชุดดำหลายคนล้อมพีคเอาไว้ แล้วโดนผลักออกไปที่หน้าบ้าน ก่อนคนที่ฉันคุ้นเคยดีจะเดินฝ่าเข้ามาในวง

เฮียเพลิง!

“น้องกูอยู่ที่ไหน”

พีคที่โดนล้อมไว้ยังคงมองหน้าเฮียเพลิงนิ่ง เฮียเพลิงพยายามข่มอารมณ์ ก่อนจะซัดหมัดเข้าที่หน้าพีคอย่างจังจนพีคล้มลงกับพื้น ฉันเผลอเอามือปิดปากกลั้นเสียงร้องตกใจ

“บอกมาว่าน้องกูอยู่ไหน!

ฉันรู้ดีว่าพีคไม่มีทางตอบโต้เฮียเพลิงอีกตั้งแต่ตอนที่พีคคบกับฉันแล้ว เฮียเพลิงทำท่าจะซ้ำพีคอีก ทำให้ฉันทนไม่ได้รีบวิ่งออกไปห้ามเฮียเพลิงทันที

เหมือนกับตอนที่ฉันเจอกับพีคครั้งแรก..

“เฮีย อย่า!

เฮียเพลิงชะงักหมัดหันมามองฉัน แล้วไล่ลงมองตั้งแต่หัวจรดเท้า

“นี่เรา..นอนกับมันหรอ”

“ไม่ใช่นะเฮีย!

ฉันรีบร้องอย่างตกใจเมื่อเฮียเพลิงคิดอย่างนั้น ฉันก้มลงมองเสื้อนอนของพีคที่น่าจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เฮียเพลิงคิดแบบนั้นแล้วสบถในใจ

บ้าเอ๊ย !  

ดูเหมือนเฮียเพลิงจะควบคุมตัวเองไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว และฉันรู้ดีที่สุดว่าเวลาเฮียโกรธมันเป็นยังไง

เฮียเพลิงพุ่งเข้าถีบพีคที่ยังไม่ทันได้ลุกให้ล้มลงไปอีกอย่างแรง

“พีค!

ฉันพุ่งเข้าไปเข้าไปพยุงพีคทั้งตกใจแล้วก็กลัว แต่เพียงแค่มือของฉันที่ยื่นไปจับมือของเขาได้แค่มือเดียว เฮียเพลิงก็กระชากแขนอีกข้างของฉันให้ออกห่างจากพีค เราจับกันแน่นไม่ยอมปล่อยมือออกจากกัน พีคมีเลือดออกมุมปากอย่างน่ากลัว น้ำตาฉันเริ่มไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

แต่แล้วพีคก็โดนคนชุดดำที่น่าจะเป็นคนของพ่อช่วยกันดึงให้แยกจากฉันอีกแรง

แม้เราจะจับกันแน่นแค่ไหน ก็ไม่มีทางสู้ไหวอยู่ดี..

ฉันได้แต่มองมือของเราสองคนที่โดนจับแยกออกจากกันเรื่อย ๆ เมื่อมือของเราพ้นกัน เฮียเพลิงก็ถีบพีคซ้ำอีกทีทำให้ฉันร้องออกมาอย่างสุดเสียง

“เฮีย! พอแล้ว”

ฉันขอร้องเฮียเพลิงด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา กอดเฮียเพลิงไว้แน่นเพื่อไม่ให้เฮียทำร้ายพีคได้อีก

“มึงรู้มั้ย ที่พระพายเป็นแบบนี้ก็เพราะมึง!

ฉันชะงักไปทันทีเมื่อรู้ว่าเฮียเพลิงจะพูดอะไร

“ไม่เอานะเฮีย พระพายขอร้อง..

ฉันอ้อนวอนไม่ให้เฮียเพลิงพูดในสิ่งที่ฉันคิดออกมา

“อะไรนะ” พีคถามอย่างไม่เข้าใจ

“เฮีย..อย่า” ฉันพยายามร้องห้ามแต่เฮียก็ไม่ฟังฉันอีกต่อไปแล้ว

“ที่ผ่านมาเป็นเพราะเฮียยอมเรามากเกินไป เรื่องแบบนี้มันถึงได้เกิดขึ้น เป็นเพราะเฮียกับแม่ยอมใจอ่อนพาเรากลับมาเจอมันอีก เราถึงได้เป็นแบบนี้ เฮียจะไม่ยอมให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นอีกแล้ว!

เฮียเพลิงดึงฉันที่กอดเฮียออก โยนไปให้คนชุดดำคนหนึ่งข้างหลังจับฉันไว้ แล้วเดินไปกระชากคอเสื้อพีคให้ลุกขึ้นมาอย่างแรง

 “ที่พระพายอาการแย่ลงทั้งหมดก็เป็นเพราะว่ามึง”

” พีคหรี่ตามองหน้าฉันสลับกับเฮียเพลิงอย่างไม่เข้าใจ

“หมายความว่ายังไง..

“พระพายมีความรักไม่ได้ มันจะทำให้อาการของน้องกูแย่ลง และมึงก็เป็นคนทำให้เป็นอย่างนั้น!

“อะไรนะ..

“ที่พระพายหลับไปเมื่อสองปีก่อนก็เพราะรักกับมึง ที่พระพายอาการแย่ลงทุกวันนี้ก็เพราะมึง และที่น้องกูต้องเลื่อนวันผ่าตัดก็เพราะกลับมาเจอมึงอีก เข้าใจหรือยัง!

“เฮียพอได้แล้ว”

ฉันพยายามสบัดจากการจับกุม น้ำตาไหลจนห้ามไม่ไหวเมื่อเห็นแววตาของพีคที่มองมาที่ฉัน

พีค..พระพายขอโทษ..

“เพราะตัวมึงเองที่กำลังทรมานน้องกูอยู่ เพราะมึง..เรื่องทุกอย่างถึงได้แย่ลง”

“รู้ไว้ซะเพราะตัวมึงเองนั่นแหละที่เป็นคนฆ่าพระพาย!

“ไม่จริง..

“เฮีย..ฮึก..” ฉันกลั้นเสียงสะอื้นไม่ไหวอีกต่อไป เมื่อน้ำตายังคงไหลออกมาไม่ขาดสาย “พอแล้วนะเฮีย..พระพายยอมแล้ว..หยุดพูดเถอะนะ”

เฮียดึงคอเสื้อพีคให้หันมามองหน้าฉัน

“งั้นมึงก็แหกตาดู ว่าก่อนหน้าที่น้องกูจะรักกับมึง น้องกูเคยมีสภาพเป็นอย่างนี้มั้ย!

 พีคเบิกตากว้างค่อยไล่มองฉันตั้งหัวจรดเท้า

ทั้งแววตาสับสน ไม่เข้าใจ และตกใจของเขา.. เป็นสายตาที่ฉันปวดใจที่สุดในตอนนี้..

“ถ้าอยากให้พระพายรอด จากนี้ไปอย่ามายุ่งกับพระพาย และต่อให้น้องกูหายดี กูก็จะไม่มีทางพาพระพายกลับมาที่ไทยอีก!

เฮียเพลิงปล่อยคอเสื้อของพีค ทำให้พีคทรุดตัวลงไปเหมือนคนหมดแรง ฉันมองภาพด้วยความปวดใจ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรให้ดีขึ้นมาได้เลย

เฮียเพลิงเดินมาคว้าแขนฉันจากคนชุดดำที่จับไว้ มองด้วยสายตาที่เฮียไม่เคยใช้มองฉันมาก่อน

ทั้งเสียใจและผิดหวัง..

“เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันพระพาย”

“ฮึก..เฮียใจร้าย”

“ถามตัวเองให้ดี ว่าใครกันที่ทำให้เฮียต้องทำแบบนี้”

เฮียเพลิงพูดเสียงนิ่ง ดึงแขนฉันให้เดินตาม ฉันหันไปมองพีคด้วยใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา

สิ่งที่ได้กลับมาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองโดนมีดนับพันเล่มแทงเข้าที่หัวใจซ้ำๆ

พีคไม่ยอมมองหน้าฉันอีกต่อไปแล้ว

.

.

.

ระหว่างทางที่นั่งรถกลับบ้านมากับเฮีย เราสองคนไม่ได้พูดอะไรกันเลย เพราะฉันมัวแต่พยายามห้ามน้ำตาไม่ให้ก่อนจะถึงบ้าน เพื่อไม่ให้แม่เป็นห่วงมากนัก ฉันจับอารมณ์เฮียได้ว่าเฮียยังคงโกรธ และตอนนี้คงไม่ฟังคำอธิบายใดๆของฉันแน่

พอถึงบ้านเฮียเพลิงก็ดึงให้ฉันลงจากรถ แต่ก็ไม่แม้แต่จะมองฉันเลยด้วยซ้ำ จนฉันเองเป็นฝ่ายทนไม่ได้ที่ต้องพูดเรื่องนี้ให้เฮียเพลิงเข้าใจ

“เฮีย..เรื่องชุดพระพาย..

“หยุด”  เฮียเพลิงห้ามฉันเสียงนิ่ง “เฮียยอมเชื่อก็ได้ว่าเราไม่ได้มีอะไรกับมัน”

แต่คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้ฉันดูโล่งใจขึ้นเลยเมื่อเฮียเพลิงยังคงไม่คลายสีหน้าโกรธลง ทำให้ฉันเผลอนึกถึงแววตาที่ดูสับสนของพีคมันทำให้ฉันขอบตาร้อนผ่าวอีกรอบ

เมื่อเดินเข้ามาในบ้าน แม่ก็รีบวิ่งมากอดฉันทันที หน้าของแม่เลอะคราบน้ำตา บ่งบอกได้ดีว่าฉันเป็นต้นเหตุทำให้ท่านเสียใจอีกแล้ว..

“พายลูก..หนูเป็นยังไงบ้าง ทำไมถึงหายออกไปจากโรงพยาบาลแบบนั้น รู้มั้ยว่าแม่เป็นห่วงแค่ไหน ยิ่งช่วงนี้ครอบครัวเราไม่ค่อยปลอดภัย เพทายก็เกือบโดนจับไปแล้วครั้งนึง แม่นึกว่าหนูจะเป็นอะไรไปแล้วเสียอีก ฮือ..

ประโยคสุดท้ายทำให้แม่น้ำตาไหลลงมาอีกรอบ ฉันรีบกอดตอบแม่ในทันที

“แม่ไม่ร้องนะคะ พระพายขอโทษนะ..

 มิน่า..เฮียเพลิงถึงได้มีคนชุดดำตามมาด้วย

“ต่อจากนี้จนถึงวันที่จะกลับฮ่องกง เฮียไม่อนุญาติให้เราออกไปไหนทั้งนั้น”

“ไม่นะเฮีย!

ฉันรีบร้องโวยวาย..ถ้าเป็นแบบนั้น แปลว่าเรื่องของฉันกับพีคมันจะจบทั้งๆแบบนี้น่ะหรอ แปลว่าฉันจะไม่มีโอกาสอธิบายอะไรให้พีคเข้าใจเลยใช่มั้ย

หรือโอกาสของฉันมันหมดลงแล้ว..

“เราไม่มีสิทธิ์พูดนะพาย เรายังมีความผิดอยู่”

“แต่เฮียก็ไม่มีสิทธิ์มากักบริเวณพระพายแบบนี้!

“แล้วเมื่อไหร่เฮียจะสิทธิ์ เมื่อเฮียเห็นน้องตัวเองตายไปต่อหน้าต่อตาน่ะหรอ!!

“เพลิง..พอแล้วลูก ฮือ”

แม่ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าเราสองคนพี่น้องเริ่มขึ้นเสียงใส่กัน

“แม่ไม่ต้องมาห้ามเพลิง ถ้าเพลิงปล่อยน้องไปอีก ครั้งหน้าเราอาจจะไม่ได้น้องคืนอีกเลย”

“ก็ดีเหมือนกัน ให้พระพายตายๆไปเลยก็ดี จะไม่ต้องมาทรมาณกับสิ่งที่มันเป็นอยู่แบบนี้!

ฉันโพล่งออกไปอย่างอัดอั้น

“ก็ดีงั้นหรอ เราตายไปจะได้ไม่ต้องทรมาณ แล้วเฮียกับแม่ล่ะพาย”

ฉันสะอึกกับคำพูดของเฮียเพลิงแล้วหันมามองหน้าแม่ที่กำลังร้องไห้น้ำตาไหลไม่ขาดสายอย่างรู้สึกผิดที่สุด

ทั้งๆที่แม่กับป๊าพยายามแทบตายเพื่อให้ฉันได้เกิดมาแท้ๆ..

“ถ้าพายตายไป เฮียจะเสียใจแค่ไหน แม่จะร้องไห้เท่าไหร่ ก็ไม่เป็นไรใช่มั้ย”

เฮียเพลิงพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวังอย่างถึงที่สุด ทำให้ฉันต้องกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างปวดใจ

“เฮีย..

“พอแล้วเพลิง อย่าว่าน้อง น้องแค่เหนื่อย ฮือๆ พอแล้วนะลูก”

แม่จับมือเฮียเพลิงไว้พยายามขอร้องให้เฮียเพลิงหยุดพูด เฮียเพลิงกอดแม่แล้วลูบหลังพยายามปลอบแม่ให้หยุดร้อง

ฉันมองภาพเหล่านั้นด้วยความรู้สึกเจ็บไปถึงขั้วหัวใจ..

ฉันทำร้ายทุกคนอีกแล้ว..

ไม่ว่าจะเป็นพีค เฮียเพลิง หรือแม่ ทำไมนะ..ทำไมความอ่อนแอของฉันถึงต้องทำร้ายทุกคนแบบนี้ด้วย ทำไมฉันถึงไม่มีชีวิตเหมือนคนปกติทั่วไปบ้าง จนลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าคำว่าไม่เจ็บไม่ป่วยมันเป็นยังไง คนที่เขาสบายดีมันเป็นยังไง..

         “พายพูดว่าพายทรมาณกับสิ่งที่เป็นอยู่ แล้วเฮียกับแม่ล่ะ..ไม่ทรมาณหรือไง”

         

         “คิดว่าเฮียไม่เจ็บหรอเวลาที่เห็นเราไอเป็นเลือด คิดว่าเฮียไม่รู้สึกอะไรหรอ เวลาเราต้องถูกหามเข้าโรงพยาบาลบ่อยๆ”

         

         “แล้วจะให้เฮียทำยังไง เมื่อเรายอมแลกแม้กระทั่งชีวิตตัวเองเพื่อให้ได้รักกับมัน จะให้เฮียทำยังไง..พาย..บอกเฮียมาสิ”

         “ฮึก..

         ฉันกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองไม่ไหวอีกต่อไป เมื่อน้ำเสียงเฮียดูสั่นจนฉันรับรู้ได้

         ฉันทำให้เฮียกับแม่ผิดหวังมากใช่มั้ย..

         “อย่าให้เฮียต้องทำถึงขนาดขังเราไว้ในห้องเลย”

         

         “เพราะต่อให้เฮียต้องล่ามเราไว้ เพื่อให้เราไม่ต้องไปเจอกับมันอีก เฮียก็จะทำ”

         “ฮึก..ไม่ต้องแล้วเฮีย..พระพายจะไม่เจอกับเขาอีก”

         ฉันเข้าไปกอดเฮียเพลิงอีกคน รู้สึกผิดที่ทำให้แม่กับเฮียเพลิงต้องเสียใจ เฮียเพลิงถอนหายใจยอมลูบหัวฉันเบาๆ ในที่สุด

         เมื่อเฮียเพลิงหายโกรธแล้ว เฮียจึงให้ฉันเข้าห้องมานอนพักผ่อน อาการฉันคงแย่ลงกว่าเก่า ซักพักจึงได้ยินเสียงอาหมอเดินเข้าห้องมาพร้อมเจาะสายน้ำเกลือให้ฉัน

         “ขอโทษนะคะที่หนีออกมาจากโรงพยาบาล”

         อาหมอหัวเราะเบาๆอย่างไม่ถือโทษ

         “จากนี้ไปก็พักผ่อนให้เยอะ ๆ เตรียมสภาพร่างกายแล้วก็จิตใจให้พร้อม ทำใจให้สบายอย่าคิดมากกับทุกเรื่องนะ”

         “จะพยายามค่ะ”

         อาหมยิ้มให้อย่างใจดี แม้รู้ว่าความพยายามของฉันคงน้อยเต็มที

         “ดีแล้ว ทีนี้ก็พักผ่อนซะทีนะพระพาย”

         เมื่ออาหมอเดินออกจากห้องไป ฉันก็ถอนหายใจเสียงดัง

         ทำใจให้สบายงั้นหรอ..

         มันจะไปสบายได้ยังไง ในเมื่อฉันยังคิดถึงนายอยู่แบบนี้..พีค

         ทั้งๆที่รู้ว่าตัวเองกำลังจะเจอกับอะไร

         ทำไมนะ..ทำไมเราต้องรักกันไม่ได้ด้วย..

         เราดันทุรันมาจนสุดทางแล้วหรอ..นี่เราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วใช่มั้ย..

         เหมือนเมื่อวานเรายังเพิ่งมีความสุขด้วยกันอยู่เลยแท้ๆ ทำไมความสุขของฉันถึงได้สั้นกว่าของคนอื่นนัก

         ไม่มีอีกแล้วคำหวาน..ไม่มีอีกแล้วคำบอกรัก..ไม่มีอีกแล้วอ้อมกอดที่อบอุ่น..ไม่มีอีกแล้ว

         เรื่องของเรามันต้องจบแล้วจริงๆหรอพีค..

         แต่ทำไมหัวใจฉันยังคงร้องไห้อยู่เลยล่ะ












มาแล้วมาม่าทั้งชามมมม ฮืออออ ทนหน่อยนะลูกนะ หลังจากหมดมาม่าเดี๋ยวจะพาไปกินชาบู 55555555 จบไปอีกตอนอย่างโหดร้าย ถ้าไม่ได้เจอกันแล้วสองคนนี้จะทำยังไงล่ะเนี่ย
ตัดจบเลยดีมั้ย? 55 
เพี้ยะ//ตบหน้าตัวเอง  ล้อเล่นค่ะล้อเล่นT_T
ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นนะคะ ทั้งที่พอเปิดตอนไว้ก็เข้ามาเจิมให้
พอลงเนื้อหาก็เม้นให้อีก ซึ้งใจมากจริงๆ
ตอนแต่งในเวิร์ดดูย้าวยาว พอเอามาลงในนี้ทำไมสั้นจัง=_=
เดี๋ยวจะพยามให้มันยาวขึ้นกว่านี้นะคะ อยากแต่งยาวๆเหมือนกัน T^T

สปอย แจมน้อยของเราจะเป็นฮีโร่ของเรื่องนี้ค่ะ มาได้ยังไงจะเป็นยังไงก็ติดตามน้า >_<
เรื่องของแจมรอกันนิดนะคะ ให้คู่น้องผ่านไปได้ก่อน ใกล้แล้วอีก อีกอึดใจ ฮึบ! 
จะพยายมมาอัพทุกอาทิตย์ อยากอ่านก็เร่งโนฟูลจอมขี้เกียจคนนี้หน่อยนะคะ 555
ช่วยกันเม้นช่วยกันโหวตด้วยน้า อยากไปวิจาร์ณเรื่องนี้ก็ได้นะคะ อะไรก็ได้ ^^
จบเรื่องนี้ไปว่าจะลองเปิดเพจดู เวลาอัพเดตอะไรจะได้เห็น แต่ลองคิดๆดูก่อนค่ะ เดี๋ยวไม่มีลูกเพจแล้วจะเงิบ รู้สึกฐานตัวเองก็ยังไม่แน่นด้วย 55
โม้ให้ฟังเฉยๆ  เดี๋ยวมาลงตัวอย่างไว้ตอนหน้า ยั่วน้ำลายดีกว่า อิอิ

คืนนี้ฝันดีนะคะ :D






 
:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

553 ความคิดเห็น

  1. #549 411nidtop (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 16:02
    เรื่องมันเศร้าาาาา
    เข้าใจเพลิงนะที่ทำแบบนี้
    #549
    0
  2. #541 Timelessplace (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 08:15
    ถึงจะร้องไห้เเต่รักไรท์เสมอค่ะ
    #541
    0
  3. #540 Timelessplace (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 08:07
    ฮึก ฮึก ฮือออออ
    #540
    0
  4. #524 Arrare Pingly (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 03:08
    โนฟูลเม้ามอยได้น่ารักมากกกก รักโนฟูลล อัพพระเลิงเร็วๆน้าาาา ใจจิขาดด
    #524
    0
  5. #514 ชานหยอยเอ๋อ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2557 / 20:22
    กระดาษทิชชู่ม้วนเดียวคงไม่พอสินะ
    อื้อหืออออ เจ็บปวดมากพูดเลยย
    พายคงทรมานมากแน่ๆ พีคจะเป็นยังไงบ้างทีนี้
    บอกเลยย สงสารทั้งสองคนนี้มากกก
    ขอให้พายหายนะสู้ๆนะพาย
    #514
    0
  6. #432 루한 ♡ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 00:54
    สงสารรรรรรรรรร
    สงสารมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    บอกได้คำเดียวเลยว่า สงสารพระพายกับพีคค
    ความรักคู่นี้อุปสรรคเยอะมากกกกก
    #432
    0
  7. #301 BEAM (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 เมษายน 2557 / 16:16
    โห TOTเศร้ามากเลยอ่ะไรท์ งือๆสงสารพระพายกะพีคจัง มาอัพต่อไวๆน้าาาา ขอเเบบhappyๆไวนะ อิอิ >,
    #301
    0
  8. #299 Grimm. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 เมษายน 2557 / 22:07
    เศร้าอ่ะค่ะนั่งอ่านไปซับน้ำตาไป ToT

    ป.ล.เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์นะค่ะ :')
    #299
    0
  9. #297 Alla of sky (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 เมษายน 2557 / 10:37
    น่าสงสารทั้งคู่จังเลย


    TAT
    #297
    0
  10. #294 Nam (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 14:24
    สงสารทั้งคู่ ความรักกับ อุปสรรค ที่ไม่อาจข้ามผ่านได้ มันต้องใช้เวลา สู้ ๆ นะ พระพาย พีค ^^
    #294
    0
  11. #291 IJLJ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 08:50
    นั่งอ่านในคลาสระหว่างรอจาร น้ำตาแทบร่วง TT
    #291
    0
  12. #290 yoknittes (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 06:18
    สงสารใครดี5555
    #290
    0
  13. #287 Alien-UFO (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 21:13
    มีมาม่าอีกแล้วอ่ะ ฮือๆT^T พวกหนูกินจนท้องอืดแล้วนะ ทำไมเศร้าอีกแล้วอ่าาาา
    #287
    0
  14. #286 IJLJ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 20:32
    T T รู้ว่าเฮียเพลิงห่วงน้อง แต่บางทีก็โหดไปนะเฮียย
    #286
    0
  15. #285 praewSKAFHA_P73 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 17:47
    โถ่!! เฮียเพลิงงงง ทำไมทำแบบนี้!!!
    #285
    0
  16. #284 △ シャイ △ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 10:18
    รอค่าาาาาาาา ลุ้นสุดตัวววว >O<
    #284
    0
  17. #282 Little-thinks (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 22:47
    อัพด่วนๆๆๆเลย><
    #282
    0
  18. #280 pavetar (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 21:51
    อัพเลย อยากรู้ว่าจะเป็นยังไงต่อแล้ว T^T 
    #280
    0
  19. #279 pannit (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 21:43
    หนูพร้อมแล้วว ไรท์อัพเร็วสิคะ TT
    #279
    0
  20. #277 praewSKAFHA_P73 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 19:05
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #277
    0
  21. #275 mild (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 17:06
    เป็นกำลังใจให้ค่าาาาาาาาา ><
    #275
    0
  22. #274 ตกล่ม (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 16:52
    เจิมมมมมมมมมมมมม
    #274
    0
  23. #273 IJLJ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 16:40
    เจิมรอ สงสารพระพาย สงสารพีค T T
    #273
    0