WHY? รักไม่ได้ [END]

ตอนที่ 14 : Chapter : 13 หากฉันตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,097
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    29 มี.ค. 57

13

23.03.14

WHY? รักไม่ได้



หากวันหนึ่งฉัน..หลับไหล..

หากวันหนึ่งฉัน..ไม่อาจจะคืนย้อนมาได้ใหม่

หากฉันตาย..

อยากจะบอกว่ารัก..ฉันรักเธอ อยากจะบอกให้รู้ให้เข้าใจ

เผื่อฉันไม่มีโอกาสบอกเธออีกต่อไป ให้เธอจำคำๆนี้เอาไว้..

ฉันรักเธอ

  

ความฝัน..มักจะสวยงามกว่าความเป็นจริงเสมอ เป็นที่..ที่สามารถทำทุกอย่างได้ดั่งใจต้องการ ความเจ็บปวดก็หายไปอย่างง่ายดายตามนึกคิด โลกความจริงสิโหดร้าย ต้องทนเจ็บปวดกับการมีชีวิตอยู่ ทนกับการเวียนว่ายตายเกิด ทนกับการเจ็บปวดซ้ำๆไปในทุกๆวัน

แต่

เพราะโลกแห่งความจริง..ยังมีคนที่อยากจะเจอ ฉันจึงต้องตื่น..

เพราะโลกแห่งความจริง..ยังมีคนที่ต้องการฉัน ฉันจึงต้องตื่น..

เพราะโลกแห่งความจริง..ยังมีความรักของฉันอยู่ ฉันจึงต้องตื่น..

 

ติ้ดติ้ดติ้ด

เสียงดังอื้ออึงเข้ามาในโสดประสาทของฉันพร้อมความรู้สึกอึดอัดเหมือนบีบตรงหัวใจยังคงถาโถมใส่ฉันไม่ยั้ง

“หมอคะ คนไข้ตอบสนองแล้วค่ะ”

เสียงแหลมๆดังเข้าโสดประสาทฉัน เป็นเสียงเดียวที่ฉันจับใจความได้ เพราะนอกจากนั้นพวกเขาก็พูดกันเป็นภาษาทางการแพทย์ที่ฉันไม่ค่อยเข้าใจนัก ฉันหายใจไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่แม้มีเครื่องช่วยหายใจครอบไว้อยู่ ฉันเหลือบมองหน้าคนที่คุ้นเคย คือหมอประจำตัวที่ฮ่องกงของฉันเอง

เมื่ออาหมอเห็นว่าฉันมองหน้าจึงฉันยิ้มให้บาง ๆ แล้วลูบหัวให้ฉันเบาๆ

“หนูปลอดภัยแล้ว”

ไม่รู้ทำไม..เพราะคำพูดนี้ฉันถึงรู้สึกถึงน้ำอุ่นๆที่ไหลลงมาจากตาของตัวเอง

ปลอดภัย..เพื่อเริ่มความเจ็บปวดครั้งใหม่

ฉันถูกเข็นเข้าไปในห้องไอซียูพร้อมคำสั่งห้ามเยี่ยมของอาหมอ ตอนนี้จึงมีแต่อาหมอเท่านั้น ที่ฉันมีสิทธ์คุยได้ และฉันก็เดาว่าอาหมอคงรู้เรื่องทุกอย่าง

อาหมอลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียงของฉัน ซึ่งตอนนี้ก็มีสายมาระโยงระยางรอบตัวเหมือนเดิมๆ เว้นแต่ไม่มีเครื่องช่วยหายใจแล้วก็เท่านั้น

“เอาล่ะ เรามาทวนสัญญากันหน่อยมั้ยคะ”

แม้อาหมอจะเป็นผู้ชาย แต่ก็ติดพูดคะกับฉันมาตั้งแต่แรก และมันทำให้อาหมอดูอ่อนโยนใส่สายตาของฉัน

“หนูสัญญาไว้กับแม่ว่าจะแค่ไปเจอเขา” อาหมอเริ่มทวน ทำให้ฉันเม้มปากอย่างอึดอัด

“หนู..ขอโทษ”

อาหมอถอนหายใจเบาๆ

“อาการของหนูแย่ลงมาก อาคงต้องเลื่อนวันผ่าตัดให้เร็วขึ้นกว่าเดิม ก่อนที่หัวใจหนูจะทำงานบกพร่องต่อไปเรื่อยๆจนทำให้หนูเป็นแบบวันนี้อีก อาคงให้เวลาหนูนานเท่าที่หนูขอไม่ได้แล้ว”

ฉันสะอึกไป

“แล้วหนูเหลือเวลาอีกเท่าไหร่คะ”

“ทันทีที่อาบอกเรื่องนี้กับป๊าของหนู คงไม่เกินเดือนนี้หรือประมาณสองอาทิตย์ เพื่อคัดเลือกหัวใจที่เหมาะกับหนูที่สุด”

“แล้ว..หนูจะรอดไหม” รอดไปเจออีกครั้งพีคไหม..

คำถามนี้ทำให้อาหมอถอนหายใจอีกครั้ง

“บอกตามตรง มันอาจจะยากสำหรับคนที่เป็นโรคแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆอย่างหนู แต่อาจะพยายามทำทุกอย่างเต็มความสามารถ และไม่ใช่แค่อาที่จะต้องพร้อม ใจหนูด้วยที่จะต้องพร้อม”

อาหมอเอามือลูบหัวปลอบฉันอีกครั้งมีเห็นว่าฉันมีน้ำใสๆเอ่อล้นที่ขอบตา

“หนูมีโอกาสแค่ครั้งเดียวนะพระพาย หนูอย่าพยายามทำลายมันอีก”

“อารู้ว่ามันยาก ทุกคนสมควรมีความรักไม่เว้นแม้แต่หนู แต่ถ้าครั้งนี้ผ่านพ้นไป หนูจะเหมือนคนปกติทั่วไป อาสัญญา” อาหมอพยายามปลอบฉัน

“แล้วถ้าหนูไม่รอดล่ะคะ”

เป็นคำถามที่ทำให้อาหมออึดอัดที่จะตอบอีกครั้ง

“ถ้าหนูคิดแบบนั้นตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม จะให้อาทำยังไงล่ะ หืม”

“หนู..

“เชื่อมั่นในตัวเองหน่อยสิ เชื่อมั่นในความรักที่หนูอยากจะได้มาตลอด หนูอายุยังน้อย ยังสมควรอยู่บนโลกนี้ไปอีกนาน”

“อาบอกแล้วไง อาจะพยายามอย่างเต็มที่ แต่ช่วงนี้อาคงต้องขอให้หนูอยู่ที่นี่ก่อน อยู่ใกล้มืออา จนกว่าจะย้ายไปผ่าตัดที่ฮ่องกง”

เมื่ออาหมอเห็นแววตาฉัน อาจึงพยายามไม่พูดอะไรที่แย่ลงไปอีก

“เอาล่ะ อาจะไม่พูดเรื่องนี้แล้ว พักผ่อนเถอะ”

 “ขอบคุณนะคะ ที่มาถึงที่นี่”

อาหมอยิ้มให้ฉัน

“ด้วยความยินดี เดี๋ยวอาไปคุยกับแม่ของหนูก่อนนะ”

เมื่ออาหมอพ้นจากห้องไป ฉันจึงอยู่คนเดียวในห้องอีกครั้ง ฉันมองไปรอบๆอย่างเบื่อหน่ายกับบรรยากาศเดิมๆที่เห็นจนจากรู้สึกแย่ก็กลายเป็นชินชา

ฉันเดาว่าที่อาหมอมาอยู่ที่นี่ เพราะแม่เป็นห่วงอาการของฉัน จึงน่าจะให้อาหมอมาพร้อมกันเลย และฉันคงโดนยึดโทรศัพท์ไปโดยปริยายเพราะมันไม่ดีต่อหัวใจ ฉันเงยหน้ามองดูนาฬิกาพบว่าตอนนี้สี่ทุ่มแล้ว จากที่ฉันโทรหาเฮียเพลิงประมาณสี่โมง ดูเหมือนว่าอาหมอจะใช้เวลาตั้งหกชั่วโมงเพื่อเรียกวิญญาณของฉันให้กลับเข้าร่างอีกครั้ง ฮ่ะๆ

เพราะความเงียบทำให้ฉันทบทวนเรื่องราวต่างๆในหัว และมันทำให้ฉันนึกถึงใบหน้าของใครบางคน

พีค

ถ้าวันนี้ฉันไม่ตื่นขึ้นมา ฉันคงไม่มีโอกาสได้นึกถึงเขาอีก มันทำให้ฉันตั้งคำถามใหม่ขึ้นมาว่า..

แล้วถ้าพรุ่งนี้..ฉันไม่ตื่นขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง ฉันจะมีโอกาสได้เจอพีคอีกมั้ย แล้วถ้าการผ่าตัดครั้งนี้ไม่สำเร็จ..เราจะยังได้รักกันอยู่มั้ย

เมื่อคิดอย่างนั้น ความคิดบางอย่างจึงผุดขึ้นจากสมองของฉันอย่างไม่สมควรเลย

.

.

.

“คุณหมอคะ คนไข้ไม่อยู่ในห้องแล้วค่ะ!

เมื่อตกเวลาเที่ยงคืน พยาบาลลงมาตรวจเช็คดูอาการของคนไข้พิเศษตามปกติ แต่ก็ต้องตกใจเมื่อไร้วี่แววของคนไข้ เธอจึงรีบลงไปพบหมอที่มาอยู่ฉุกเฉินเพื่อดูอาการคนไข้พิเศษทันที

เมื่อเขาได้รู้ข่าวที่พยาบาลมาแจ้ง ก็ต้องถอนหายใจทันที

เอาอีกแล้วนะพระพาย..ดื้ออีกแล้ว เขาคิดในใจ

“ให้โทรแจ้งญาติเลยมั้ยคะ”

“ไม่ต้อง ให้เวลาเธอซักพัก ถ้าเจ็ดโมงแล้วเธอยังไม่กลับมา ค่อยโทรไป”

พยาบาลพยักหน้างุนงงกับคำสั่ง แต่ก็ยอมออกจากห้องไป

เขาได้แต่นึกถึงคนไข้ตัวดีที่เขาคุ้นเคยมานาน แม้ยามนี้เขาจะต้องบินจากฮ่องกงมาประเทศไทยเพราะเด็กดื้อคนนี้ยังไม่ยอมกลับฮ่องกง ยิ่งวันนี้ ถ้าหากเขามาไม่ถึง ไม่ใช่คนที่รู้อาการเธอดีกว่าใคร เธออาจจะแย่กว่านี้หลายเท่า

“อาช่วยหนูยื้อได้แค่นี้จริงๆพระพาย”

.

.

.

โชคดีที่ในตู้เสื้อผ้ายังเหลือชุดเก่าที่ฉันใส่มากับเงินในกระเป๋าเสื้อนิดหน่อย ทำให้ฉันพาตัวเองมาถึงหมู่บ้านของพีคได้สำเร็จ

ฉันจำได้ว่าพีคอยู่บ้านคนเดียวไม่มีแม่บ้านประจำ อีกทั้งพ่อของเขาก็ไม่ค่อยกลับมาบ้าน ซึ่งมันดีกับฉันในตอนนี้ ฉันลงจากแท็กซี่ตั้งแต่หน้าหมู่บ้าน เพราะไม่แน่ใจเรื่องบ้านเลขที่เท่าไหร่นัก ฉันจึงไล่ดูบ้านเลขที่มาตั้งแต่หน้าซอยหมู่บ้าน เพราะหมู่บ้านนี้ค่อยข้างเป็นบ้านใหญ่พอสมควร ทำให้ระยะเวลาหาของฉันนานซักนิดหนึ่ง

แปะแปะ..

อยู่ๆฉันก็รู้สึกน้ำที่หยดลงมาจากฟ้า จากทีละนิดค่อยๆกระหน่ำลงมาอย่างไม่ยั้งอีกต่อไป

ทำไมต้องมาตกตอนนี้ด้วย!

ฉันรีบหาบ้านของพีคก่อนที่ตัวเองจะแย่ไปมากกว่านี้ จนไล่ดูนามสกุลเรื่อยๆมาถึงบ้านที่นามสกุลพีค

เจอแล้ว!

ฉันรีบกดกริ่งบ้านเขาติดๆกันอย่างรีบร้อน ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว เดาว่ามันคงต้องดึกมากแน่ๆ

ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรมาพบเขาตอนนี้ ฉันรู้..รู้ทุกอย่าง แต่ไม่เคยห้ามใจตัวเองได้เลย

ตอนนี้ฉันรู้แค่ว่า..ฉันต้องการเจอหน้าเขาอีกครั้ง

ฉันรออยู่ซักพักหนึ่งจึงเห็นว่าไฟหน้าบ้านเปิดขึ้น ทำให้ฉันรู้สึกโล่งใจมากขึ้น ก่อนที่จะได้ยินเสียงงัวเงียของเขาผ่านมอนิเตอร์ที่อยู่หน้าบ้าน

“อย่าเที่ยวมากดกริ่งบ้านคนอื่นเขายามวิกาลสิคุณ นี่มาผิดบ้านป่ะเนี่ย”

เมื่อได้ยินเสียงเขา ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาก..

“พีค”

ฉันเรียกเขาต้านกับลมของฝนที่เริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆทำให้ฉันเสียงเบาลง แต่ถึงอย่างนั้น..พีคก็ยังได้ยิน

“พระพาย!

ดูเหมือนเขาจะตกใจมากที่ฉันมาที่นี่ ซักพักฉันก็ได้ยินเสียงไขประตูบ้านแล้วเห็นพีครีบวิ่งมาที่หน้ารั้วที่ฉันอยู่พร้อมร่มหนึ่งคัน ทันทีที่พีคเปิดประตูรั้วได้ เขาก็รีบเอาร่มบังฝนให้แล้วรัวใส่ฉันไม่ยั้ง

“จะบ้าหรือไง ทำไมถึงมายืนตากฝนแบบนี้ก็ รู้อยู่ว่าตัวเองเป็นยังไง แล้วทำไมถึงมาตอนนี้เนี่ย หรือถ้าจะมาจริงๆทำไมไม่โทรหาพีค แล้ว..

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ฉันโถมร่างกายกอดเขาอย่างรู้สึกโหยหาและรู้สึกกลัว

กลัว..ว่าฉันจะไม่มีโอกาสได้ทำแบบนี้อีก

มันอาจจะเหลือโอกาสอยู่แค่นี้..ที่ฉันมี

ฉันไม่สนใจอีกแล้วว่าเขาจะพูดว่าอะไร ฉันไม่สนใจอีกแล้วกับความเจ็บปวดที่จะเกิดขึ้น ฉันรู้แค่ว่าตอนนี้..ฉันอยากจะกอดเขา ให้ได้นานเท่าที่ตัวเองจะกอดได้

พีคชะงักคำพูดไปเมื่อเห็นว่าฉันพุ่งตัวเข้ากอดเขาอย่างไม่ฟังและยังกอดเขาแน่นขึ้นเรื่อยๆ

“พีค..พระพายรักพีคนะ”

ฉันรู้สึกว่าตัวเองต้องพูดคำนี้ ต้องพูดมันออกไปให้หมด

พีคเริ่มยกมืออีกข้างที่ไม่ได้ถือร่มมากอดฉันตอบ กดหัวของฉันให้ซบลงกับอกของเขาพร้อมกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

ทำให้ฉันได้ยินเสียงหัวใจของเขาดัง มันทั้งเร็วและรัว

“พระพายรักพีค”

“รู้แล้ว” ถึงอย่างนั้นฉันก็อยากจะพูดไม่หยุด

“รักพีค”

“พอแล้วน่า มันเขินนะเว้ย-_-//”

“รักพีค..รักพีค..รักพีค”

ฉันยังคงพูดคำนั้นไม่หยุด ก่อนที่ฉันจะถูกคนที่ตัวใหญ่กว่าดึงออกจากอ้อมกอด เพื่อมองหน้าฉันให้ชัดๆ แล้วยิ้มให้ฉัน

เป็นรอยยิ้ม..ที่ทำให้ฉันหัวใจเต้นแรงที่สุด

แม้รู้ว่ามันไม่ดีเลย..แต่ฉันก็ต้องการที่จะเห็นมัน

“พีคก็รักพระพายเหมือนกัน”

เรายิ้มให้กันเนิ่นนาน ก่อนที่พีคจะค่อยๆโน้มตัวลงมาใกล้ๆเพื่อจูบฉันเบาๆ..มันเป็นแค่การสัมผัสเบาๆที่แตะบนริมฝีปากฉันเพื่อบอกถึงความอ่อนโยนทั้งหมดเท่านั้น ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาเพื่อจูบหน้าผากของฉัน มืออีกข้างหนึ่งของเขาเกลี่ยผมที่ปกหน้าของฉันอย่างแผ่วเบา มันเป็นสัมผัสที่ฉันไม่คิดว่าคนอย่างเขาจะทำแบบนี้กับฉัน

แค่นั้น..ก็ดีมากแล้วจริงๆ

ตอนนี้ฉันเปลี่ยนมาเป็นเสื้อนอนของเขาแทน เพราะเสื้อผ้าของฉันมันเปียก ผ้าขนหนูถูกพีคเอามายีหัวให้ฉันเบาๆ และโอวันตินร้อนที่เขาไปชงมาให้เพราะกลัวว่าฉันจะเป็นหวัด

“ดูดิ เปียกหมดเลย ถ้าไม่สบายขึ้นมาจะทำยังไง ก็รู้อยู่ว่าตัวเองร่างกายไม่เหมือนชาวบ้าน ยังจะตากฝนอีก ถ้าอยากเจอพีคก็เรียกพีคไปหาก็ได้ ตีหนึ่งตีสองพีคก็จะไป ถ้าไอ้พระเพลิงมันไม่เอาไม้ฟาดพีคออกมาก่อนนะ-_-

ฉันหัวเราะเบาๆให้เขาที่บ่นไปเรื่อยในขณะที่ตัวเองเช็ดผมให้ฉันอยู่

“ฮัดชิ่ว!

“นั่นไง จะเป็นหวัดมั้ยเนี่ย เดี๋ยวพีคไปหายามาให้ดีกว่า”

พีคว่าพลางลุกขึ้นแต่ฉันก็รีบจับมือของพีคไว้ก่อน

“พีค..ถ้าสมมุติว่าวันหนึ่งพระพายไม่ตื่นขึ้นมา”

แม้ฉันจะหลีกเลี่ยงคำว่าตาย แต่พีคชะงักไปทันทีที่ฉันพูดถึงประเด็นนี้ และฉันก็รู้ดีว่ามันไม่ควรพูด..

“พีคจะไม่คุยเรื่องนี้”

“ถ้าเราไม่คุยกันตอนนี้ เราอาจจะไม่ได้คุยกันอีกเลยนะ”

พีคถอนหายใจก่อนจะยอมกลับมานั่งที่เดิม แม้ว่าสีหน้าของเขาจะดูไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่

“ถ้าพระพายไม่ตื่นขึ้นมาอีกแล้ว..พระพายอยากให้พีคลืมพระพายไปให้หมด”

“เพื่อเริ่มต้นใหม่”

“ไม่” พีคแทบจะพูดกลับในทันที “ไม่เอา”

“แล้วพีคจะจมอยู่กับพระพายเพื่ออะไร”

“เราจะไม่คุยเรื่องนี้กันอีกแล้ว” พีคตัดบทอย่างหัวเสีย

ฉันกัดริมฝีปากตัวเองอย่างอึดอัดใจ ก่อนจะยอมพูดออกมา

“พระพายอาจจะต้องผ่าตัดเร็วกว่าที่กำหนดนิดหน่อย”

เมื่อไหร่”

“ก็คงเร็วที่สุดเท่าที่อาหมอจะหาหัวใจมาเปลี่ยนให้พระพายได้”

“เพราะอย่างนี้ใช่มั้ย พระพายถึงมาหาพีค”

ฉันพยักหน้าช้าๆ

“พระพายกลัว”

พูดเท่านั้นพีคก็ดึงฉันเข้าไปกอดแน่น แน่นจนฉันขยับตัวไม่ค่อยได้

“พีคก็กลัว” เขาพูดน้ำเสียงเจือไปด้วยความกังวล “พีคไม่อยากเสียพระพายไปอีกแล้ว ไม่อยากเสียผู้หญิงที่พีครักไปอีกคน”

พีคคงพูดถึงแม่ด้วย..ฉันรู้มาว่าเหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้พีคระแวงที่จะเข้าใกล้ผู้หญิงไปเลย จนมาเจอฉัน ส่วนที่อ่อนไหวที่สุดของพีค..คือเรื่องความตายของแม่

และฉัน..กำลังทำร้ายเขาอีกครั้ง ด้วยความตายของตัวเอง

“เราไม่น่ามาเจอกันตั้งแต่แรก”

ฉันไม่ควรรักเขาตั้งแต่แรกแล้ว..ถ้าหากเป็นอย่างนั้น ฉันก็คงไม่รู้สึกกลัวเท่านี้..ที่จะตาย

“แต่ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ พีคก็จะขอเจอกับพระพายอยู่ดี”

“เพราะถ้าไม่ใช่พระพาย..พีคก็คงยังไม่อยากรักใครจนถึงตอนนี้”

พีคผงะออกจากฉัน ฉันเห็นแววตาที่เศร้าของพีคแต่เขาก็ยังพยายามยิ้มให้ฉัน

“ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ยังไงพีคก็จะขอรักกับพระพายอีก”

คำพูดนั้นทำให้ฉันยิ้มออกมา แม้เราสองคนต่างรู้ว่าอะไรกำลังเกิดขึ้นก็ตาม

“รู้มั้ย เพราะพระพายเป็นเด็กอ่อนแอมาตั้งแต่เกิด เลยโดนห้ามทำนู่นทำนี่ตลอดเวลา แค่เรื่องนี้เท่านั้นที่พระพายยอมฝ่าฝืน พระพายรักพีคนะ”

“บอกรักก่อนอีกแล้ว ให้พีคพูดก่อนบ้างดิ-_-

ฉันหัวเราะเบาๆในขณะที่พีคยื่นมือมาลูบผมของฉันก่อนจะสัมผัสที่หน้าผากแล้วค่อยๆเลื่อนลงมาข้างแก้มของฉัน ฉันสัมผัสได้ถึงความรู้สึกรักของเขา จนตัวเองเผลอเอามือไปจับมือของเขาที่อยู่ข้างแก้มนั่นด้วยความรู้สึกเช่นเดียวกัน

ดีจัง..ที่เรายังได้รักกัน

“แล้วออกมาแบบนี้ไม่เป็นอะไรหรอ”

“เป็น..แต่เดี๋ยวคงให้กลับไปให้ดุ”

“งั้น..คืนนี้จะนอนที่นี่มั้ย”

ฉันมองไปที่หน้าต่างเห็นว่าฝนยังคงตกแรงขึ้นเรื่อยๆ ฉันแอบรู้สึกเป็นกังวลนิดหน่อยเพราะแม้ฉันจะแอบหายมาในตอนกลางคืน แต่ก็มีพยาบาลคอยมาเฝ้าเวรตลอด ป่านนี้อาหมอก็คงจะรู้เรื่อง แล้วก็คงเอาเรื่องไปบอกม๊ากับเฮียเพลิงแล้วแน่ๆ

ฉันรู้ว่าฉันขอมามากแล้วสำหรับโอกาสที่จะให้ฉันได้อยู่ใกล้พีคอีก

แต่ฉันจะขอมากไปไหม สำหรับ..โอกาสสุดท้ายของตัวเอง

“อื้ม”

ฉันหันไปตอบรับกับพีค

“งั้นนอนข้างล่างนะ คือ..ห้องพีครกอ่ะ เดี๋ยวพีคลงมานอนเป็นเพื่อน -_-//”

ฉันแอบอมยิ้มกับหน้าแดงๆและอาการตื่นเต้นของพีคนิดหน่อย แม้ว่าภายนอกพีคจะเป็นผู้ชายที่ทั้งสัก ทั้งเป็นคนที่เกเรสุดๆ แต่ฉันก็รู้สึกว่า..เด็กจริงๆเลยผู้ชายคนนี้

“ไม่เป็นไรหรอก พีคนอนข้างบนนั่นแหละ พระพายนอนได้”

“ไม่เอา พีคอยากนอนด้วย พระพายนอนตรงนี้ ส่วนพีคก็จะนอนอยู่ข้างล่าง”

“ไม่ปวดหลังหรอ”

“งั้นให้ขึ้นไปนอนด้วยมั้ยล่ะ” พีคยิ้มเจ้าเล่ห์

“บ้า-_-//”

พีคหัวเราะ แล้วเดินขึ้นไปหยิบหมอนกับผ้าห่มมาให้ฉัน ส่วนฉันก็เดินสำรวจบ้านไปเรื่อย ฉันเคยมาเมื่อนานมาแล้ว แต่บ้านนี้ก็ไม่ค่อยมีอะไรเปลี่ยนแปลงซักเท่าไหร่

 ฉันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองหายใจเร็วขึ้น แต่ก็พยายามเก็บอาการเอาไว้ เดินไปที่ตู้โชว์ก่อนจะเหลือบไปเห็นรูปของแม่พีคกับพีคตอนเด็กๆ

แม่ของพีคดูเป็นผู้หญิงที่สวย สดใส และเปราะบาง

มองไปเรื่อยๆจนเผลอเอามือลูบกรอบรูปนั้นไปไม่รู้ตัว พีคตอนเด็กๆนี่น่ารักแฮะ..

ฉันได้แต่มองรูปแม่ของพีคด้วยความรู้สึกหลากหลายอารมณ์ ในรูปท่านยิ้มแย้มแจ่มใส่ และกอดพีคไว้ในอ้อมแขน ส่วนพีคก็ยิ้มกว้างที่สุดเท่าที่เขาจะยิ้มได้ ภาพนั้น..มันบีบหัวใจฉันเบาๆอย่างไม่รู้ตัว

หนูขอโทษนะคะ..

ทันใดนั้นก็มีมือยื่นสอดเข้ามาข้างเอวของฉัน ก่อนที่ฉันจะสัมผัสได้ถึงเสียงลมหายใจที่รดต้นคอ

“แม่ นี่ลูกสะใภ้แม่เอง น่ารักมั้ย”

“พีค -_-//”

พีคจับฉันหมุนให้หันไปเจอหน้าเขา ก่อนจะยิ้มกว้าง..เหมือนในรูปที่ฉันเห็น

“ตอนเด็กๆฉันน่ารักอ่ะดิ”

“ก็งั้นๆ”  ฉันแกล้งพูด

“แล้วยืนจ้องทำไมนานสองนาน” พีคพูดอย่างรู้ทัน

“ก็..แม่นายสวย”

“ลูกก็หล่อ”

“แหวะ”

“ตีสองกว่าแล้ว หาไรกินกัน”

“กินตอนตีสองเนี่ยนะ”

“ก็พีคหิวอ่ะ พระพายมาปลุกพีคกลางดึกทำไม รับผิดชอบเลย”

“โอเคๆ” ฉันยกมือยอมแพ้กับลูกอ้อนของเขา “หาอะไรกินกัน”

พีคพาฉันไปนั่งที่เคาเตอร์ตรงห้องครัว ก่อนตัวเองจะทำการ..ต้มมาม่า ฮ่าๆ

“อย่างอื่นอาจจะไม่ค่อยคล่อง แต่ถ้าเจ้านี่ รับรองว่าอร่อย”

พีคยักคิ้วให้ก่อนลงมือต้มน้ำเอามาม่าลงไปต้มพร้อมใส่เครื่องปรุง

แหม..ยากจริงๆเลยนะคุณ

“เสร็จแล้ว มาม่าฝีมือเชฟพีค ลองชิมดิ”

“เก่งจริงๆทำมาม่าก็ได้ด้วย”

ฉันหัวเราะแล้วยอมตักน้ำซุปขึ้นมาชิม

อันที่จริง..มันก็เป็นแค่มาม่าธรรมดา แต่ทำไมฉันรู้สึกว่าวันนี้มันอร่อยกว่าที่ฉันเคยกินมานะ

เรากินมาม่าชามเดียวกัน เล่นกันบ้าง แกล้งกันบ้าง แต่มันก็เป็นความสุขเดียวที่ฉันมีในตอนนี้

“อุ้บ..ฮ่าๆๆ” ฉันหัวเราะเมื่อเห็นว่าพีคมีเส้นมาม่าติดอยู่ที่ข้างแก้ม ฮ่าๆ กินยังไงเนี่ย

“ขำอะไร-_-^

“กินเลอะเป็นเด็กอีกแล้ว ผ่านมากี่ปีๆพีคก็ไม่โตขึ้นเลยหรอเนี่ย”

“โตแล้วเว้ย”

 พีคพูดพร้อมพยามจะปัดเศษมาม่าแต่ก็ไม่โดนซักที ฉันเลยยื่นมือเข้าไปปัดให้พลางขำไป

“เด็กเอ้ย”

“เด็กหรอ..นี่แน่ะ” พีคเอาเศษมาม่าที่ฉันปัดออกมาดีดใส่หน้าฉันจนฉันร้องอย่างตกใจ

ดูสิ ไม่ให้บอกว่าเด็กได้ยังไงเล่า

“พอแล้วว ไม่เล่นแล้วว ไปแปรงฟันแล้วนอนกัน พระพายง่วงแล้ว”

ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ แต่พออยู่ในห้องน้ำตอนที่แปรงฟัน เราก็ยังคงเล่นกันอีก

พีคเอาแขนมาพาดไหล่ฉัน แล้วมองหน้าฉันในกระจกอย่างกวนที่สุด ส่วนฉันก็แปรงฟันด้วยแปรงสีฟันใหม่ที่เขาหามาให้ แล้วมองตอบด้วยสีหน้ากวนไม่แพ้กัน

“ยัยผมแดงเอ้ย” พีคพูดใส่หน้าฉันทั้งๆที่ฟองยังเต็มปาก

“พีค! มันเลอะนะ” ฉันดุ

“แล้วไง”

“แล้วไงหรอ..ได้ เด็กๆๆๆ”

ฉันพูดใส่หน้าเขาบ้างจนเขาต้องหลบไปหัวเราะไป เราไล่กันไปทั่วห้องน้ำแคบๆก่อนที่จะจบด้วยการต้องล้างทั้งหน้า เพราะเลอะไปหมด ฮ่าๆ

“ซกมก” ก่อนออกจากห้องน้ำฉันก็ว่าเขาไปหนึ่งที

“ซกมกไร จูบก็เคยจูบกันแล้ว โด่”

-_-//”

ไม่พูดด้วยแล้ว!

“เชิญคร้าบเจ้าหญิงผมแดง”

พีคตบที่โซฟาตัวกว้างที่มีหมอนกับผ้าห่มพร้อมแล้ว ส่วนเขาก็วางหมอนไว้บนพื้นข้างๆกับโซฟา

“แน่ใจนะว่านอนได้”

“หรือจะให้พีคนอนข้างบนอ่ะ”

ยิ้มเจ้าเล่ห์อีกแล้ว -_-//

“โอเค ไม่ถามแล้ว”

ฉันล้มตัวลงนอนที่โซฟาแล้วห่มผ้า ส่วนพีคก็เดินไปปิดไฟให้เหลือแค่โคมไฟเล็กๆข้างผนังหนึ่งดวง ฉันได้ยินเสียงพีคฟุบตัวลงนอนข้างล่างแล้ว

“พระพาย..

“หืม”

“จับมือกันได้มั้ย”

ทำไมฉันรู้สึกว่าเสียงเขาดูอ้อนเป็นพิเศษ จนฉันอดยิ้มไม่ได้ พีคเนี่ย..เวลาจะอ้อนก็สุดๆไปเลย

ฉันนอนคว่ำหันไปด้านเขาแล้วยื่นมือลงไปให้ ส่วนพีคก็ยื่นมือขึ้นมาประสานกับมือฉันแน่น

“ฝันดีนะพีค”

“ฝันดีแน่ๆ” พีคหัวเราะ “ฝันดีครับตัวเล็ก”

การที่ฉันมาอยู่กับพีคตรงนี้ ตอนนี้ มันเป็นสิ่งเตือนให้ฉันรู้สึกได้บ้าง..ว่าตัวเองโชคดี..ที่ยังมีโอกาสอยู่ แม้ไม่รู้ว่าโอกาสนี้จะหมดลงตอนไหนก็ตาม..

 









มาแล้วค่ะ หวังว่าคงไม่นานเกินรอนะ >_<
จะบอกว่าตอนนี้น่าจะเป็นตอนที่หวานที่สุดในเรื่องแล้วค่ะ แต่ก็ยังเต็มไปด้วยอารมณ์เศร้าๆเพราะทำไปเพราะโอกาสสุดท้าย ฮือออ เรื่องนี้ใกล้จะจบแล้วนะคะ ตอนแรกตั้งใจว่าจะแต่งให้ได้ซักยี่สิบตอน แต่ก็ว่าไม่น่าจะถึงแล้ว ฮ่าๆ เพราะฉะนั้น ช่วยกันโหวต ช่วยกันคอมเม้นนิดนึง นะ ให้เรื่องนี้ถึงยอดซักห้าร้อยจะดีใจมาก T_T แต่คงไม่ถึง เห็นคอมเม้นแล้วมันชื่นใจจริงๆ ฮืออ T^Tมีกำลังใจในการแต่งต่อ มาเร็วเคลมเร็ว ไม่เชื่อลองช่วยเม้นกันคนละเม้นสองเม้นดิ เดี๋ยวมาต่อพรุ่งนี้เลยเอ้า! (ได้ข่าวยังไม่ถึง) 555
ตอนนี้พยายามปั่นเรื่องนี้อยู่ค่ะ พยายามไม่ให้ดอง ทนดราม่าหน่อยนะตัวว
รับรองไม่ปล่อยให้แบดเอนดิ้งหรอกค่ะ เพราะโนฟูลก็ไม่ค่อยชอบแบบนั้น แต่ก่อนจะแฮปปี้นี่ จะตายกันไปข้าง ฮ่าๆ
ตอนหน้า! จะบอกว่าเข้มข้นขึ้นมากว่าเดิมเยอะ ดราม่าขึ้นกว่าเดิม 
เห็นคอมเม้นที่บอกว่าเรื่องนี้มันเศร้าเกินไปแล้ว รู้สึกอยากจะวิ่งไปกราบซักสองที เพราะตอนต่อไปจะยิ่งกว่านี้ค่ะ เค้าขอโทษ T_T
สปอย จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเฮียเพลิงมาเห็นพระพายอยู่ในชุดนอนของพีค 
เฮียเพลิงในเรื่องนี้เป็นมารของคู่นี้มากค่ะ แต่อย่าเพิ่งเกลียดเฮียแกนะคะ คิดดูดิ ถ้าโนฟูลเป็นเฮียเพลิง โนฟูลก็จะยอมใจร้ายค่ะ เพื่อให้น้องตัวเองรอด แต่ความรักมันห้ามกันไม่ได้นะเฮียย
ยังไงก็เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ ขอบคุณที่มารอ ขอบคุณมากจริง ๆ
ยิ่งเห็นคำว่ารอยิ่งรีบปั่นหัวฟูนี่พูดเลย 55
โม้ยาวตลอดเลย =_= ไปดีกว่า เจอคำผิดบอกได้นะคะ แล้วจะเข้ามาตรวจอีกที
รักพวกเธอ






 

:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

553 ความคิดเห็น

  1. #513 ชานหยอยเอ๋อ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2557 / 20:14
    โอ้ยยยยคือน่ารักอะ ฟินมากกก
    สนุกกกก ชอบบๆๆๆมากๆๆ ทั้งฟินทั้งอิน 
    คนอ่านหัวใจจะวายก่อนนางเอกแย้ววว55555
    #513
    0
  2. #431 루한 ♡ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 22:04
    พีคคือน่ารักกกกกกก
    โอ้ยยยยยย >.<  คือน่ารักมากกกกกกกก
    *อยากหยุดเวลา ให้พระพายกับพีคคคค 

    #431
    0
  3. #296 Alla of sky (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 เมษายน 2557 / 10:32
    เศร้า YAY
    #296
    0
  4. #276 Grimm. (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 18:14
    เศร้าอะค่ะสงสารทั้งสองคนเลย อ่านแล้วรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากที่เกิดมามีร่างกายปกติเหมือนคนอื่นๆเขา

    ป.ล.เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์นะค่ะ:'D
    #276
    0
  5. #271 yoknittes (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 22:39
    เศร้าาา TT รออัพน้าา
    #271
    0
  6. #270 Cheekz (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 08:55
    ไรท์รู้มั้ยเค้าร้องไห้ไปกี่ครั้งแล้ว
    ....อยากบอกว่า ทุกตอน!!! ฮืออออออออ!!!!
    #270
    0
  7. #263 ms.min (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 11:44
    ไรท์แกล้งเค้าอ่าาาาาา เค้าจะขาดใจตายแล้วนะ ฮืออออออ T^T // น้ำตาแตก

    ไรท์ต้องรับผิดชอบนะ มาแต่งต่อเลย // ขอให้พระพายรอดด้วย T^T
    #263
    0
  8. #261 △ シャイ △ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 19:46
    รอต่อค่ะไรท์... ~
    .
    .
    #พระพายต้องรอดนะ >_ #261
    0
  9. #259 blackchoc (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 14:26
    ไรท์คะ เรื่องนี้สนุกมากเลยอะ รอไรท์มาอัพต่อๆ พึ่งได้เริ่มอ่านคะ อ่านปุป ติดเบยยย 555555 มาอัพเร็วๆนะค้า <3 
    #259
    0
  10. #258 Bai'Tong (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 12:33
    T[]T น่าสงสาร ถ้าพระพายไม่รอดล่ะ (me:ยกมือ พร้อมใบสมัครตำแหน่งนางเอก)
    มาม่ามากแล้ว ยังกินมาม่าในตอนอีก ฮือออ ขอแอบใต้โซฟาได้ป่ะ?? 
    #258
    0
  11. #255 praewSKAFHA_P73 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 10:49
    ฮื่ออออ น้ำตาไหลอย่างกับเขื่อนเเตก สู้ๆน้าาาา
    #255
    0
  12. #254 Meunchi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 10:20
    ฮึบๆๆๆ พระพายต้องรอดนะ!! T^T พี่โนฟูลก็สู้ๆฮึบบบบ #สปอยล์ดูโหดร้าย T^T ข้ามตอนหน้าไปตอนต่อไปเลยได้ไม๊คะ 5555555555 //ไม่ใช่ละ!! -_-''
    #254
    0
  13. #253 Jitsupa_milk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 09:09
    เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #253
    0
  14. #252 IJLJ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 01:27
    พระพายเธอต้องรอดน้าา 
    ไรท์เตอร์ก็ต้องรอดนะคะ ฮ่าๆๆ สู้ๆ
    #252
    0
  15. #251 Peang-or Sudjai (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 00:56
    ชอบๆๆๆเอาอีกๆๆๆๆๆๆๆ>3<
    #251
    0
  16. #250 fern (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 00:05
    นางเอกต้องรอดด นะ

    อยากให้จบแบบแฮปปี้ บีบใจมาหลายตอนเลย TT
    #250
    0
  17. #249 pavetar (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 19:05
    รออ่านอยู่ >< สู้ๆ 
    #249
    0
  18. #246 praewSKAFHA_P73 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 10:52
    รอ เจิมๆๆๆๆ
    #246
    0
  19. #245 Meunchi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 10:34
    สู้ๆฮะไรท์ รออ่านอยู่น๊าาาา XD
    #245
    0
  20. #244 IJLJ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 10:25
    สู้ๆนะคะไรท์ เพิ่งได้เริ่มอ่าน ติดงอมแงมเลย ดราม่าได้ใจ ><
    #244
    0
  21. #243 wort (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 09:07
    สู้ๆนะ เจิมๆ
    #243
    0
  22. #242 palm (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 08:13
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ !
    #242
    0
  23. #240 Larrytong (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 00:27
    เจิมมมค้า เค้ามารอดูทุกวันเลยนะ
    #240
    0