WHY? รักไม่ได้ [END]

ตอนที่ 13 : Chapter : 12 เรื่องบนเตียง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,312
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    20 มี.ค. 57

12

17.03.14

WHY? รักไม่ได้



ภาพที่ฉันได้เป็นดั่งคนที่เธอรักช่างเป็นอะไรที่ประทับใจ

อยากซึมซับนานๆและเก็บไว้ ไม่ให้มันผ่านไป

อยากหลับตาอยู่อย่างนั้น ทำอยู่อย่างนั้น

ฝันถึงเธอเรื่อยไป
เพราะว่าความจริง ไม่มีทางใด..ทำให้เราได้รักกัน


 
 

       หลังจากวันนั้นฉันก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย แม้จะติดใจอยู่บ้าง เพราะไม่เคยเห็นใครที่ไม่เกรงกลัวต่อเฮียพระเพลิง พี่ชายของฉันมาก่อน ฉันแอบอยู่หลังเสาในตอนนั้น เห็นแววตาที่ไม่สั่นไหวเลยซักนิด แม้ว่าตัวเขาจะทั้งเลือดกลบปากทั้งน่วมไปทั้งตัวและทั้งเสียเปรียบพี่ชายของฉันมาก ฉันเห็นแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง ทั้งๆที่ฉันรู้ดีว่าเฮียเพลิงสั่งห้ามไม่ให้ฉันยุ่งกับเรื่องแบบนี้เด็ดขาด แต่ทันทีที่ฉันเห็นว่าเฮียเพลิงกำลังจะหวดไม้เบสบอลในมือใส่เขา ฉันก็เผลอวิ่งเข้าไปอย่างลืมตัว

      “อย่า!

      ฉันวิ่งเข้าไปขวางเอาไว้และกอดเอวของเฮียพระเพลิงไว้แน่น ฉันได้ยินเสียงเฮียเพลิงหายใจฟึดฟัดอย่างหงุดหงิดที่จู่ๆฉันก็โผล่ออกมา

      มาที่นี่ได้ยังไง

      เฮียอย่าทำร้ายเขา

      ฉันไม่ตอบคำถามเฮียได้แต่ร้องห้ามเสียงอ่อน

      “เรื่องนี้เราไม่เกี่ยว อย่ามายุ่ง”

      ด้วยแรงของเฮียเพลิงที่มีมากกว่าทำให้เฮียผลักฉันออกจากตัวได้อย่างง่ายดาย แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังคงรั้น

      พระพายไม่อยากให้เฮียทำร้ายใคร

       “…”

      นะคะ..พระพายขอ เฮียอย่าทำร้ายเขาเลย..

      ฉันมองเฮียเพลิงด้วยสายตาเว้าวอนอย่างถึงที่สุด และมันได้ผลเมื่อเฮียเพลิงหลบตา

       เออ ก็ได้ไอ้พระเพลิงถอนหายใจนิดหน่อย ปล่อยมัน

      ทันทีที่ลูกน้องของเฮียเพลิงปล่อย ฉันก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เฮียเพลิงมองเขานิดหน่อยก่อนจะเหลือบมามองฉันด้วยสายตาคาดโทษที่ฉันยุ่งกับเรื่องของเฮีย แล้วรีบจูงมือฉันให้เดินห่างออกมาจากตรงนั้น แต่เมื่อฉันเห็นเขาถูกปล่อยตัวแล้ว แทบจะทรุดลงแนบพื้นคอนกรีตเลยก็ว่าได้ ทำให้ฉันเป็นกังวลนิดหน่อยว่าเขาจะบาดเจ็บสาหัส เลยรีบปลีกตัวออกมาจากเฮียเพลิงโดยแกล้งบอกว่านัดเพื่อนไว้ ทำให้เฮียเพลิงไม่ได้ซักไซร้อะไรอีก น่าแปลกที่เขาไม่รู้ ฉันมีเพื่อนที่ไหนเล่า=_=

      เมื่อแยกตัวออกมาจากเฮียเพลิงได้ฉันก็รีบวิ่งกลับไปเข้าไปที่ตรอกนั้นอีกครั้ง ฉันเห็นเขากำลังเช็ดเลือดที่มุมปากอยู่ จึงได้รีบคว้าผ้าเช็ดหน้ายื่นไปแตะปากเขาด้วยความเป็นห่วง ไม่รู้สิ แม้เขาจะดูน่ากลัวอยู่บ้าง แต่ฉันก็รู้สึกได้ว่า เขาจะไม่ทำร้ายฉัน ฉันจึงกล้าเดินเข้าไปแบบนั้น

      “นาย..เป็นอะไรหรือเปล่า”

      ฉันถามเขาเสียงเบา เห็นเลือดที่มุมปากของเขามันทำให้ฉันอดกลัวไม่ได้จริงๆ คงเจ็บน่าดู เขามองฉันด้วยสายตาอึ้งนิดหน่อย คงไม่คิดว่าฉันจะย้อนกลับมามั้ง

      “นายโชคดีนะเนี่ย ที่ฉันอยู่แถวนี้ ไม่งั้นป่านนี้คงได้เข้าโรงพยาบาลแหง เฮียก็นะ ไม่ออมมือบ้างเลย”

      ฉันบ่นไปพลางเช็ดปากให้เขาโดยที่เขาไม่ได้พูดอะไรกลับมา

      “แล้วนี่ ลุกไหวหรือเปล่า”

      เขายังคงเงียบไม่ยอมตอบ

      “เฮ้ นาย..มีสติอยู่มั้ย” ฉันเรียกเขาเมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบ

      “อืม” เขาพยักหน้าเล็กน้อย คงเพราะเขาเจ็บปากด้วยล่ะมั้ง

      “ไหวแน่นะ งั้นฉันไปก่อนเดี๋ยวเฮียจะสงสัยได้”

      ฉันพูดและรีบลุกขึ้นแต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเขาจับมือฉันเอาไว้

      “เธอเป็นอะไรกับพระเพลิง”

      “เอ่อคือ..ฉันเป็น..น้องสาว”

      หลังจากที่พูดไปอย่างนั้นเขาก็ไม่ตอบอะไรกลับมาอีกเลย ฉันจึงเดินออกไปจากตรอกนั้น และคิดเรื่องของเขามาจนถึงตอนนี้ จะบอกว่าสนใจก็ได้ แต่ก็เอาเถอะ เราคงไม่ได้พบกันอีกแล้วมั้ง ดูจากตราโรงเรียน เขาน่าจะเป็นเด็กของวาเลนเซียร์ อริของโรงเรียนฉัน นั่นเป็นเหตุผลที่ทำไมเขาถึงได้มีเรื่องกับพี่ชายฉัน ตรรกะบ้าๆ-_-

      เมื่อเลิกเรียนฉันเดินออกมาพร้อมเสียงอ้อล้อของสาวๆพวกนี้ที่พยายามจะตีสนิทฉันเพื่อให้ได้ใกล้ชิดเฮียพระเพลิง แต่ล่ะคนไม่มีใครอยากคุยกับฉันด้วยซ้ำ ถ้าพี่ชายของฉันไม่ได้ชื่อพระเพลิง

      ฉันเลิกสนใจพวกเพื่อนๆที่พยายามชวนฉันคุย แต่สายตากลับมองไปเห็นอะไรที่ผิดปกติบางอย่าง

      ผู้ชาย..ที่ใส่ยูนิฟอร์มเหมือนกับของโรงเรียนฉัน แต่เป็นสีดำ

      ผู้ชายคนนั้นนี่!

      ฉันเบิกตาโพล่งเพราะเขากำลังเป็นจุดสนใจ และที่สำคัญ เขามองมาทางฉัน!

      ฉันรีบเดินออกไปหน้าโรงเรียนเพื่อหาเขาทันที

      “นี่นายทำบ้าอะไร! นายไม่รู้หรืไงว่าเด็กวาเลนเซียร์ไม่ควรมาที่นี่”

      “รู้ดิ ไม่เห็นจะต้องบ่น-_-

      ฉันตกใจกับอาการไม่ทุกข์ร้อนของเขาแล้วว่าต่อ

      “แล้วนายมาที่นี่ทำไม”

      “เจอเธอ”

      “อะไรนะ!

      เขาฝ่าวงล้อมคาริเซียร์มาเพื่อเจอฉัน แค่นี้เนี่ยนะ?

      “แล้วนายอยากเจอฉันไปทำไม”

      “เธอยังไม่ได้ถามชื่อฉัน”

      ฮะ! =_= เขามาด้วยเหตุผลอะไรของเขาเนี่ย

      “แล้วมันสำคัญมากขนาดที่ฉันต้องรู้ด้วยหรือไง ความจริงเราไม่ควรจะเจอกันอีกด้วยซ้ำ นายเป็นศัตรูพี่ชายฉันนะ”

      “ถามมาดิว่าชื่ออะไร แล้วฉันจะไป”

      แปลก...แปลกคนจริงๆเลย=O=

      ฉันหันไปเห็นว่าคนพวกหนึ่งในโรงเรียนกำลังวิ่งมาหาเขา จึงได้รีบร้องเตือน

      “นายรีบไปก่อนที่ตัวเองจะโดนรุมเถอะ”

      “ถามมาก่อนสิ” เขายังตอบอย่างไม่ทุกข์ร้อนเช่นเคย

      “โอเคๆ” ฉันยอมแพ้เขาในที่สุด “นายชื่ออะไร”

      “พีค” เขาขยับรอยยิ้มที่มุมปากอย่างน่ามอง ยอมถอยออกไปขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ไปในที่สุด ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ทำให้ฉันต้องรู้สึกสนใจเขาขึ้นมาอย่างประหลาด

      “แล้วเจอกันพระพาย”

      อะไรกัน..ผู้ชายคนนี้!

      และพีคก็ทำให้ฉันเหนือการคาดหมายอีกครั้งเมื่อเขาปรากฏตัวที่โรงเรียนหลังเลิกในวันต่อมา

      “นี่นายมาทำบ้าอะไรอีก ไม่กลัวเลยหรือไง” ฉันต่อว่าเขา

      “ก็ช่วยไม่ได้”

      “ช่วยไม่ได้อะไร”

      พีคถอนหายใจยาวและเสียงดังอย่างกวนประสาท ก่อนจะยื่นผ้าเช็ดหน้าที่ฉันเคยเช็ดแผลให้เขามาให้

      “นี่ของเธอ”

      “นายมาแค่นี้เนี่ยนะ”

      “ก็เออดิ-_-

      ฉันมองเขาอย่างไม่เข้าใจถึงที่สุด

      “นี่มันบ้าชัดๆเลย นายรู้มั้ยว่ามีซักกี่คนในโรงเรียนนี้ที่อยากจะยำนายให้เละคามือน่ะ”

      “เป็นห่วงหรือไง”

      “อะไรนะ=O=

      “ขอบใจนะที่เป็นห่วง” พีคยกยิ้มที่มุมปากเหมือนชอบใจ ทำให้ฉันรู้สึกว่าเขา ดูดีชะมัด..

      “ใครเป็นห่วง จะเป็นยังไงฉันไม่สนแล้ว”

      ฉันพูดแล้วเดินหนีเขาออกไปทาง แต่เขากลับตะโกนไล่หลังมาทำให้ฉันต้องหยุดชะงัก

      “แน่ใจนะว่าไม่ได้เป็นห่วง”

      พูดจบเขาก็เดินเข้ามาในโรงเรียนอย่างไม่กลัวตาย จนเป็นฝ่ายฉันเองที่ต้องรู้สึกร้อนรน ฉันรีบดันตัวเขาออกห่างจากโรงเรียนทันที แค่นี้เขาก็เป็นจุดสนใจจะแย่แล้ว

      “นายจะบ้าหรือไง” ฉันร้องถามเขาอย่างไม่พอใจ “ทำไมไม่รักชีวิตตัวเองบ้าง”

      “เป็นห่วงก็บอกมาดิ”

      ฉันชะงักไปอีกครั้งกับแววตาแปลกๆที่เขามองฉัน ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเอง..หน้าร้อนขึ้นมานิดๆ

      “ฉันเป็นห่วง จะกลับได้หรือยัง” เป็นอีกครั้งที่ฉันต้องยอมแพ้เขา

      เขาหัวเราะชอบใจก่อนจะกระโดดขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ของตัวเอง

      “แล้วไม่ต้องมาที่นี่อีก เข้าใจมั้ย”

      ดีที่เขามาตอนช่วงที่โรงเรียนเลิกแรกๆ เลยมีแต่เด็กเนิร์ดๆเท่านั้นที่กลับบ้านเร็ว ถ้าเขาเจอกับพวกเฮียเพลิง ไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเป็นยังไง

      “ไม่ ฉันจะมาอีก”

      “นี่นาย!

      “มาหาเธอ ตั้งตาคอยไว้ล่ะ”

      =O=

      แปลกแปลกคนที่สุด คนๆนี้ต้องการอะไรกันแน่เนี่ย

      หลังจากนั้นเขาก็คอยมาหาฉันทุกวัน ไม่ว่าฉันจะหลีก จะหลบยังไงเขาก็เจอฉันอยู่ดี แล้วก็จบที่เขาโดนเด็กโรงเรียนนี้วิ่งไล่ตีทุกที ฉันไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขาจะมาทำไม โชคดีที่เรื่องนี้ไม่ได้ถึงหูเฮียเพลิง ไม่อยากนั้นฉันคงโดนเฮียเพลิงซักเรื่องจนแย่แน่ๆ

      แต่การที่เขามาหาฉัน ฉันรับรู้ได้ถึงความรู้สึกบางอย่างของตัวเองที่มันเปลี่ยนไป..เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อน

      วันนี้พีคก็ยังคงมาเช่นกัน..

      “อยากไปเที่ยวป่ะ”

      “นี่นายยังจะมาอีกหรอ ไม่เข็ดบ้างหรือไง”

      แม้ตัวฉันเองจะพูดไปแบบนั้น แต่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าในความรู้สึกลึกๆ ฉันรู้สึกว่าฉันดีใจที่พีคมา

      “ขึ้นรถมาดิ”

      “อะไรนะ”

      “ขึ้นรถมา จะพาไปเที่ยว”

      “ไม่มีทาง” ฉันปฎิเสธอย่างไม่ต้องคิด

       “จะขึ้นไม่ขึ้น -_-^” พีคเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่มีน้ำโหขึ้นนิดๆ ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังไม่กล้าอยู่ดี

      “ไม่เอา นายก็รู้ว่าฉันเป็นใคร แล้วนายเป็นใคร ยังจะทำแบบนี้อีก” ฉันพูดออกไปตามตรง

      “ฉันไม่สน” ดูเหมือนพีคจะไม่ได้ใส่ใจรายละเอียดเลย

      ให้ตายเถอะ! อย่างน้อยเขาก็ควรจะห่วงตัวเองบ้าง ฉันแอบเห็นนะ รอยที่มุมปากของเขา ยังเป็นสีม่วงๆเขียวๆบ่งบอกว่ามันเป็นรอยใหม่

      “จะขึ้นไม่ขึ้น” พีคครางเสียงต่ำอย่างขัดใจที่เห็นฉันยอมไม่กระดิกตัวไปไหน

      “ไม่” ฉันยืนยันคำเดินพร้อมเตรียมจะเดินหนีเขา

      “ได้ เฮ้ย!! พวกคาริเซียร์น่ะ!! มีเด็กวาเลนเซียร์มาหาโว้ย มาต้อนรับกันหน่อยเร็ว”

      เมื่อพีคตะโกนอย่างนั้น ฉันรีบตะครุบปากเขาไว้แทบไม่ทัน

      “นายทำบ้าอะไร!=O=!

      “ก็เร่งให้เธอขึ้นรถไง” พีคตอบหน้าตาย

      “คิดว่าเรื่องแค่นี้ฉันจะสนงั้นหรอ”

      “ไม่สนก็เดินไปซะสิ” พีคยักคิ้ว

      นายนี่….

      ฉันหันไปเห็นว่ามีคนกลุ่มหนึ่งในคาริเซียร์กำลังวิ่งเข้ามาทางนี้ ฉันจึงรีบหันไปไล่ด้วยความเป็นห่วง

      “รีบไปซะก่อนที่จะนายจะโดนรุม”

      “เธอก็ขึ้นรถมาสิ”

      “ไม่”

      “งั้นฉันก็ไม่ไป”

      เมื่อเห็นว่าพวกนั้นวิ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆฉันจึงไม่มีทางเลือก ฉันไม่อยากให้เขาเป็นอะไรไป

      “โอเค ก็ได้ ฉันยอมแล้ว” ฉันพูดอย่างเหนื่อยใจ

      พีคกระตุกยิ้มอีกทีก่อนจะยอมสตาร์ทเครื่องมอเตอร์ไซค์ ให้ฉันกระโดดขึ้นรถของเขาอย่างช่วยไม่ได้

      “หยุดนะ!

      คนพวกนั้นตะโกนไล่เรามาทำให้ฉันรีบเร่งเขาที่มัวแต่โอ้เอ้ พร้อมใช้หมวกกันน็อคที่เขายื่นมาบังหน้าตัวเองไว้ไม่ให้พวกนั้นเห็น

      “เร็วๆเข้าสิ!

      “คร้าบๆ”

      ให้ตายนายนี่..กวนประสาทชะมัดเลย

      เขาเร่งเครื่องหนีในนาทีสุดท้ายที่คนพวกนั้นวิ่งตามออกมาได้นิดหน่อยแต่ก็ต้องหยุดเพราะมอเตอร์ไซค์เริ่มห่างออกไปทุกทีๆ

      ฉันได้แต่ภาวนาขอให้เฮียเพลิงไม่รู้เรื่องนี้ด้วยเถอะ!

      “นายจะพาฉันไปไหน” ฉันถาม ในขณะที่ฉันรู้สึกว่าเขาขับมานานมาก หน้าฉันต้านลมจนรู้สึกชาไปหมดแล้ว

      “เดี๋ยวก็รู้” เขาพูดเสียงอู้อี้ผ่านหมวกกันน็อคนั่นมา

      ให้ตายเถอะ นี่ฉันมากับเด็กคาริเซียร์ที่เป็นศัตรูพี่ชายตัวเอง แถมเขายังไม่บอกอีกว่าจะพาฉันไปไหน ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย=_=

      ในที่สุดเขาก็พาฉันมาถึงซักที

      ทะเล! เขาพาฉันมาถึงทะเลเลยหรอ

      ฉันถอดหมวกกันน็อคแล้วรีบลงจากรถทันที ฉันจำได้ว่าฉันไม่เคยบอกเขานะ ว่าฉันชอบทะเล ตอนนี้เป็นเวลาเย็นแล้วพระอาทิตย์กำลังจะตกดิน ฉันมองภาพตรงหน้าอย่างหลงไหล

      “สวยจัง”

      พีคยิ้มให้ฉันอีกแล้ว เขามีลักยิ้มเล็กๆที่ดูดีมากจนฉันอดจ้องมองเขาไม่ได้

      “มามองฉันด้วยสายตาหื่นทำไม”

      “จะบ้าหรอ-_-//”

      พีคหัวเราะเบาๆก่อนจะยื่นมือมาให้ฉัน

      “ไปเดินเล่นกัน”

      “อื้ม”

      แปลก..ที่ฉันยอมให้เขาจับมือง่ายๆโดยไม่ได้คิดอะไรอีกต่อไป

      เพราะวันนี้เป็นวันธรรมดามันจึงเงียบสงบเป็นพิเศษ มีเพียงฉันกับพีคเท่านั้นที่พากันเดินเรียบชายหาดไปเรื่อยๆอย่างไม่รู้จักเหนื่อย ไม่รู้สิ เพราะทั้งบรรยากาศ ทั้งเสียงคลื่นของทะเล มันทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายเป็นพิเศษ

      “ถ้าเฮียเพลิงรู้ว่าฉันมากับนาย เฮียเพลิงคงบีบคอฉันแน่” ฉันพูดพลางหัวเราะอย่างไม่ได้รู้สึกซีเรียสอะไร อาจเป็นเพราะตอนนี้ฉันกำลังรู้สึกดีมั้ง

      “บรรยากาศกำลังดีจะพูดถึงพี่เธอทำไม-_-

      “แล้วนายจะไปมีเรื่องกับพี่ชายฉันทำไมเล่า”

      “ช่วยไม่ได้ รู้ตัวอีกทีก็ต่อยกันไปแล้ว จะเลิกตอนนี้ก็สาย” พีคบ่น “ใครจะไปรู้ว่าตัวเองจะไปชอบน้องมันวะ” ประโยคสุดท้ายพีคพูดกับตัวเองจนฉันได้ยินแค่ลางๆ

      “เมื่อกี้ว่ายังไงนะ”

      “เปล๊า” พีคกลบเกลื่อน “เธอชอบทะเลหรอ”

      “อื้ม ชอบมากๆ” ฉันว่า “ฉันรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้เห็นทะเล ได้ฟังเสียงคลื่น ไม่รู้ทำไม มันทำให้ฉันรู้สึกสงบ”

      “เป็นเจ้าหญิงในนิยายชะมัด” พีคว่า

      “ไม่ใช่ซักหน่อย-_-” ฉันเผลอดึงแก้มเขาเบาๆอย่างลืมตัว “เอ่อ..โทษที”

      “ไม่ได้ว่าอะไรนี่” พีคมองหน้าฉันนิ่ง

      “ฉันว่า..ฉันไปดูวิวตรงนู้นดีกว่า”

      ฉันเดินหนีพีคเพราะรู้สึกประหม่า แต่เป็นเพราะฉันย่ำเท้าแรงไป ทำให้น้ำทะเลกระเด็นใส่หน้าเขาเข้า

      “โอ๊ย” เขาร้อง

      “ฉันขอโทษ นายเป็นอะไรหรือเปล่า”

      ฉันรีบเข้าไปดูตาให้พีคอย่างตกใจ เมื่อเขาลืมตาฉันเห็นตาของเขาแดงแถมมีน้ำตาคลอนิดๆทำให้ฉันหลุดหัวเราะออกมา

      “หัวเราะอะไร!” พีคพูดอย่างไม่พอใจ

      “ก็มันตลกชะมัด ดูไม่จืดเลย”

      “เดี๋ยวเถอะ”

      พีคกวักน้ำใส่ฉันเป็นการเอาคืน ทำให้รีบวิ่งหนีน้ำเขาอย่างตกใจ

      “ฉันไม่เล่นนะ อย่า เดี๋ยวเปียก!

      ฉันวิ่งหนีเขาไปเรื่อยเพราะรู้ว่ายังไงฉันก็สู้เขาไม่ได้ พลางหัวเราะอย่างไม่เคยรู้สึกสนุกแบบนี้มาหลายปีแล้ว

      จริงๆก็ไม่เคยรู้สึกสนุกมาทั้งชีวิตเลยมากกว่า

      “จะหนีไปไหน”

      พีคคว้าแขนฉันได้ข้างนึงแล้วดึงมาประชิดอกตัวเองทำให้ฉันเผลอร้องอย่างตกใจ ตอนนี้เราใกล้กันมากจนฉันรู้สึกร้อนไปหมด

      “เอ่อ..คือ” ฉันอ้ำอึ้งไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดีเมื่อเขาค่อยๆก้มหน้าลงมาใกล้ฉันเรื่อยๆจนจมูกเราแทบจะแตะกัน แถมยังไม่ยอมปล่อยฉันออกมาอ้อมแขนอีกด้วย

      “พระพาย”

      “หะ..หืม” จู่ๆเขาก็เรียกชื่อฉัน ทำให้ฉันรู้สึกประหม่าขึ้นมากกว่าเดิมอีก

      “ฉัน..ชอบเธอ”

      .

      .

      .

      ติ้ด….ติ้ด….ติ้ด

      “พระพาย..

      เสียงเรียกฉัน

      “ตื่นได้แล้ว...

      ติ้ด….ติ้ด….ติ้ด

      “ได้โปรด”  









 



สุดท้ายก็จบตอนแบบดาร์กๆตามเคย T_T 
ขอโทษนะคะที่มาอัพช้า มันไม่มีฟีลเลยฮืออ 
ขอบคุณที่คอยมาเร่งให้อัพ ยิ่งมีคนตามโนฟูลยิ่งรู้สึกซึ่งใจ
รู้ค่ะ ว่านิยายเรื่องนี้มีจุดบกพร่องอยู่หลายอย่าง อาจจะไม่ได้ดีไม่ได้ดังเท่านิยายเรื่องอื่น
รู้ค่ะนักอ่านเงาเยอะ แต่ช่วยแสดงตัวให้เค้ามีกำลังใจหน่อยนะตัวT_T
แต่ก็ขอบคุณคนที่คอยมาเป็นกำลังใจให้เสมอมานะคะ บอกเลยว่ารักก
มีข่าวร้ายมาแจ้งว่าโนฟูลคาดว่านิยายเรื่องนี้อาจมีไม่ถึงยี่สิบตอน ง่อวว
สาเหตุที่นิยายเรื่องนี้ช้า เพราะโนฟูลไม่นิยมอัพเป็น % ด้วย จะอัพทีก็ต้องเต็ม
เพราะฉะนั้น พอจะแต่งให้เต็มตอนนี่แทบจะเอาหัวโขกตัวเองไปแต่งไปเลยฮือ
สิ่งที่พลาดของโนฟูลคือการปล่อยนิยายเรื่องนี้ออกมาก่อนแต่งจบ ทำให้คนอื่นต้องรอ
การฉะนี้แล รักนิยายเรื่องนี้ก็ช่วยกันเม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ
รู้นะว่าไม่ค่อยอ่านที่พิมพ์ๆ แต่อยากโม้ 5555 
แต่งตอนนี้แล้วรู้สึก พีคนางเป็นผู้ชายน่ารักน่าหยิกจริงๆ  555
บายค่ะ จะพยายามเอาตอนใหม่มาเสิร์ฟให้เร็วที่สุด
เอาใจช่วยพระพายด้วยนะ T_T

 

:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

553 ความคิดเห็น

  1. #539 Timelessplace (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 07:55
    โอ้ยยยยยยยยยตายยยยยยยยย ช้ำจายยยย ฮืออออ เราเสียจุย
    #539
    0
  2. #512 ชานหยอยเอ๋อ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2557 / 20:01
    ไม่ไหวแย้ววววว พายรีบตื่นะพาย
    #512
    0
  3. #430 루한 ♡ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 21:53
    งื้ออออออออออออออออออ
    พีคคคคค คือน่ารักกกกก5555555
    #430
    0
  4. #272 pon (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 04:56
    เบลอจนคอมเม้นผิดตอนเลยอะ 5555 จะคอมเม้นตอนที่14ก็ไปคอมเม้นอันที่13ซะนี่ 5555 #ผิดอีกละ กรรม โทษๆ ^^"
    #272
    0
  5. #269 pon (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 01:57
    อันนี้รู้สึกจะเป็นตอนแรกเลย......ที่อ่านแล้วน้ำตาไม่ไหล 55555 รู้สึกเดี๋ยวนี้จะอินกับนิยายเกินไปละ 5555 ไม่อยากให้ถึงตอนหน้าเลยพอเห็นไรต์สปอยว่ามันจะเศร้ากว่าเดิม - -" ตอนจบพระพายคงไม่ตายแล้วไปรอพีคชาติหน้าใช่ไหม? ไรต์ช่วยยืนยันที พรีสสสสสสสสสสสสส ~
    #269
    0
  6. #247 pon (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 17:00
    อ่านแล้วน้ำตาไหลทุกตอนเลยง่า~ ㅠ ㅠ
    นิยายเรื่องนี้เป็นอีกเรื่องนึงเลยที่รู้สึกชอบ
    คือเราก็ชอบนิยายที่มันอ่านแล้วสนุก ไม่เครียด เบาสมองนะ
    แต่ที่ชอบมากกว่าคือนิยายที่สามารถทำให้เราร้องไห้ได้
    มันอ่านแล้วรู้สึกอินมากเลยอะ เหมือนเราเป็นตัวละครนึงในเรื่องนั้น
    เนื้อเรืองก็ทำให้เข้าใจง่าย ไม่เปลี่ยนอารมณ์ของคนอ่านไปๆมาๆให้สับสนแล้วรู้สึกเบื่อ
    แต่มันก็เศร้าจนทำให้เรารู้สึกหดหู่ได้อีก โอ๊ยยยยยยยยย~ ดราม่าอ่า
    ทำไมตอนที่อ่านเราต้องร้องไห้ตลอดเลย ไม่เข้าใจตัวเอง T^T

    ปล.นี่เป็นความคิดเห็นส่วนตัวนะ ถ้ามีอะไรผิดไปก็ขอโทษด้วนเด้อ...........แต่นิยายเรื่องนี้มันจะเศร้าเกินไปแล้วววววววว~ U^U
    ปล.เราไม่ได้เป็นนักอ่านเงานะ แต่เราไม่ชอบคอมเม้นทุกตอน เราชอบอ่านให้จบหมดก่อนแล้วมาคอมเม้นในตอนสุดท้ายมากกว่า ถ้าไม่พอใจก็มาตัวๆกันได้ (ผิด) กรรม โทษๆ ถ้าไม่พอใจก็ขอโทษด้วย มันเป็นนิสัยที่แก้ไม่หายเพราะไม่อยากอ่านให้อารมณ์มันค้างคา เข้าใจเราน้าาาาาาาาาา~ 0.0

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 23 มีนาคม 2557 / 17:01
    #247
    0
  7. #237 jiji (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 14:02
    อัพไวๆน่ะค่ะ รออยู่ ><
    #237
    0
  8. #236 wort (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 00:32
    เศร้าจุง้เบยอ่ะ ฮืออออ
    #236
    0
  9. #235 ms.min (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 21:08
    พระพาย พยายามเข้า อย่าตายนะ T^T
    #235
    0
  10. #233 Alien-UFO (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 12:10
    อย่าตายน้าาพระพายTTไรท์เตอร์ใจร้ายอ่า รีบๆมาอัพไวๆเลย
    #233
    0
  11. #232 ducky (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 23:06
    อัพต่อเถอะคะ ใจจะขาดดดดดดดดด
    #232
    0
  12. #230 หนองโพ~ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 20:40
    พระพายตื่นเถอะ TT TT
    #230
    0
  13. #228 Grimm. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 20:18
    เศร้าจังเลยค่ะ T^T

    #เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์เขียนตอนต่อไปนะคะ :')
    #228
    0
  14. #227 pavetar (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 11:14
    รีบมาอัพไวๆนะคะ รออยู่ ><
    #227
    0
  15. #226 Larrytong (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 11:06
    รอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆๆ
    #226
    0
  16. #224 Alla of sky (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 09:40
    OMG!!!!
    #224
    0
  17. #223 praewSKAFHA_P73 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 09:11
    สู้ๆ สู้ๆ อย่าตายนะพะพายยยย รอตอนต่อไปน้าาาา
    #223
    0