WHY? รักไม่ได้ [END]

ตอนที่ 11 : Chapter : 10 จะอยู่ตรงนี้จนวันสุดท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,205
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    16 ก.พ. 57

10

06.01.13

WHY? รักไม่ได้


 

จะขอยืนอยู่ตรงนี้ ตราบที่ฉันหายใจ

จะขอยืนอยู่ตรงนี้ ดูแลเธอเรื่อยไป

ไม่ให้เธอมีน้ำตา ไม่ว่าปัญหาเข้ามาเท่าไหร่

จะรักเธออยู่ตรงนี้ ตราบที่ฉันหายใจ

ชีวิตฉันต่อจากนี้ ไม่อาจจะรักใคร

ได้โปรดให้ฉันดูแล จะอยู่ตรงนี้จนวันสุดท้าย

 

       ( PEAK : TLAK ) 

      ผมรู้สึกเมื่อคืนเป็นวันที่ดีที่สุดสำหรับตอนนี้ เมื่อคนที่ผมเคยทั้ง เจ็บปวด โหยหา คิดถึง เมื่อคืนเธอได้บอกสิ่งที่ผมไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากเธออีก

      “ฉันรักนาย..รักนาย”

      เมื่อคิดถึงคำพูดนั้นมันก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

      ความรู้สึกแรกที่เจอพระพายอีก ผมทั้งตกใจ แล้วก็โกรธเธอมาก เธอหายไปจากชีวิตผมไปสองปี ผมก็เลยดึงเอาแพนเดียร์มาจูบ โดยแค่หวังว่าเธอจะรู้สึกอะไรบ้าง มันได้ผลเมื่อเธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ตอนผมจูบกับแพนเดียร์ แต่หลังจากนั้น ผมก็โดนไอ้ดาร์กต่อยไปสองหมัดเหมือนกัน ก็ต้องยอมรับผิดล่ะวะ แต่จะหวงอะไรยัยเปี๊ยกนักหนา -_-^

      เธอมาแลกเปลี่ยนที่โรงเรียนของผมหน้าตาเฉย และดูเหมือนเธอไม่คิดแม้แต่จะทักทายผมด้วยซ้ำ มันทำให้ผมอดหงุดหงิดไม่ได้ ว่าที่จริงแล้วเธอกลับมาทำไมกันแน่ ปีแรกที่เธอหายไป ผมออกตามหาเธออย่างบ้าคลั่ง ตอนแรกผมก็แค่คิดว่า ไอ้พระเพลิงอาจจะรู้ว่าเราคบกัน เลยกันไม่ให้พระพายมายุ่งกับผม ผมกับพระเพลิงอาจจะไม่ใช่ศัตรูกันโดยตรง ถึงกับขนาดต้องห้ามไม่ให้น้องสาวตัวเองมายุ่งกับผม แต่ถ้าผมเป็นมัน ผมก็ไม่อยากให้น้องสาวของตัวเองมาคบกับคนที่ตีกับผมแทบทุกครั้งที่เจอเหมือนกัน มันทำให้ผมเข้าใจถ้ามันคิดจะห้าม

      ผมไปที่บ้านก็ดูเหมือนจะไม่มีคนอยู่แล้ว ไปที่โรงเรียน ก็มีคนบอกว่าไอ้พระเพลิงกับพระพายลาออกไปแล้ว เหมือนเธอหายไปจากชีวิตผมดื้อๆ ผมเริ่มสับสน แต่ก็เริ่มกระจ่างขึ้นเมื่อ มีข้อความจากพระพายส่งมาหาผมว่าเธอกำลังจะกลับฮ่องกง และไม่ต้องการเจอหน้าผมอีก ผมไม่เข้าใจว่าทำไม แต่แค่ข้อความนั้นทำให้ผมแทบไม่เป็นผู้เป็นคนหลายเดือน

      ผมไม่เคยมีความรัก เพราะผู้หญิงที่ผมเคยรักมากที่สุดมันยังฝังอยู่ในใจผม แม่ตายไปต่อหน้าตาต่อตาผม เพราะพยายามจะปกป้องผม มันทำให้ผมรู้สึกว่าผู้หญิงช่างเปราะบางเหลือเกิน ผมไม่แม้แต่จะแตะต้องผู้หญิงคนไหนอีกเป็นซ้ำสอง ยกเว้นพระพาย เหมือนเธอเข้ามาลบความรู้สึกหวาดกลัวในใจผมให้มันหายไป

      แต่แล้ว..เธอก็ทิ้งผมไป มันทำให้ความรักครั้งนี้เจ็บหนักกว่าเดิมหลายทั้ง ผมทรมาณเป็นปีกว่าจะค่อยๆฝังเรื่องราวของเธอไว้ในส่วนลึกในหัวใจ เพราะรู้ดีว่ายังไงผมก็ไม่มีทางลบเธอออก

      ผมหงุดหงิดมากกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าไอ้พวกเวรนั่นมันหาเรื่องพระพาย และเธอเองก็ดูจะขัดขืนอะไรไม่ได้ รู้ตัวอีกทีผมก็เผลอเข้าไปช่วยเธอทุกครั้ง..ทุกครั้งที่เธอเดือดร้อน

      เธอทำเหมือนอยากจะรื้อฟื้น แต่ก็เหมือนกำลังฝืนอะไรอยู่ และอะไรที่ว่านั่นคือแฟนใหม่..ไอ้จอมทัพ เพื่อนไอ้พระเพลิงที่ผมก็เคยตีกับมันบ่อย แม้ว่าช่วยนี้พวกผมจะเพลาๆลงบ้างแล้ว เพราะกลัวว่ายัยเปี๊ยกแพนเดียร์จะเดือดร้อนไปด้วย  

      และเมื่อเธอมีแฟนใหม่ ความรู้สึกโกรธก็ทวีคูณเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และพร้อมจะระเบิดใส่เธอทุกครั้งที่เจอหน้า แม้ผมจะอยากให้ผู้หญิงคนนี้ได้รู้สึกอะไรบ้างกับการที่ทิ้งผมไป แต่ทุกครั้งที่ผมเห็นน้ำตาของเธอ ผมก็รู้สึกว่าตัวเองนั่นแหละ ที่เป็นฝ่ายเจ็บ

      ทั้งๆที่ผมคิดยอมแพ้แล้วกับเรื่องนี้ แต่คำพูดเมื่อวานของพระพายก็ทำให้ผมไม่สนอะไรอีกเลย ไม่สนว่าเมื่อสองปีก่อนเธอจะเคยทิ้งผมไป ไม่สนว่าเธอจะโกหกว่าจอมทัพเป็นแฟนเธอเพราะอะไร ไม่สนใจว่าทำไม..เพราะอะไร ผมแค่อยากได้เธอคืน อยากได้พระพายที่เคยรักกับผมคืน ก็เท่านั้น..

      “ไอ้หนุ่ม มาดูนังหนูนี่หน่อย เป็นอะไรไม่รู้”

      ผมรีบวิ่งไปดูพระพายในห้องทันที พระพายตัวสั่นเหมือนคนกำลังจะชัก ผมเลยรีบดึงเธอมาไว้ในอ้อมกอดทันที แล้วเขย่าตัวเธอเพื่อเรียกสติ

      “พระพาย! เป็นอะไร”

      เธอไม่ตอบผม เหมือนเธอจะไม่รู้สึกตัวแล้วด้วยซ้ำ ทำให้ยิ่งใจหายเข้าไปใหญ่

      “ไอ้หนุ่ม เรือมาจอดแล้ว รีบพานังหนูนี่ไปโรงพยาบาลเถอะ สงสัยจะเป็นไข้หวัด”

      เมื่อคุณตาบอกแบบนั้น ผมรีบช้อนตัวเธอขึ้นแล้ววิ่งไปข้างนอกทันที โดยไม่มีเวลาจะขอบคุณอะไรคุณตาคุณยายมากนัก ผมรู้สึกว่าพระพายตัวผอมกว่าเมื่อก่อนมาก เธอดูเหมือนซูบลงไปเรื่อยๆ ยังไงอย่างนั้น

      “พระพาย..พระพาย”

      ผมเรียกเธอตลอดทางที่เรือขับไป แต่เธอก็ไม่ตอบสนองผมเลย

      เมื่อมาถึงฝั่ง คนที่โรงเรียนก็ยืนอยู่ที่ริมชายหาดกันเต็มไปหมด แหงสิ ก็เล่นมีนักเรียนหายไปตั้งสองคน

      หมับ!

      พอผมลงจากเรือเท่านั้นก็มีคนเข้ามากระชากไหล่พร้อมสวนหมัดใส่หน้าผมทันที

      “ไอ้เพลิง”

      “แกทำอะไรพระพาย!

      มันกระชากคอเสื้อผมโดยไม่สนใจเลยว่าผมอุ้มน้องสาวของมันอยู่ แต่เหมือนมันจะรู้สึกตัว ถึงได้ก้มไปหาน้องมันก่อนที่จะกระชากพระพายไปหามันแทน

      “คุณคะ ใจเย็นๆก่อน”

      มีอาจารย์คนหนึ่งเข้ามาพยายามไกล่เกลี่ยไอ้พระเพลิงที่กำลังเดือดพล่าน แต่มันกลับมองมาที่ผมไม่วางตา กดเสียงต่ำเหมือนกำลังจะคำราม

      “อย่าได้หวังว่าจะได้ใกล้พระพายอีก”

      ก่อนที่ไอ้พระเพลิงจะหันไปหาผู้คนรอบๆ เหมือนมันจะรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับพระพาย มีคนแกล้งเธอ ที่ผมตามไปทันก็เพราะแพนเดียร์บอกว่าพระพายไปหาเพฟเพราะเพฟนัดไปคุยหลังโรงแรม แต่ก่อนหน้าจะเดินมาหาแพนเดียร์ ผมเห็นเพฟยืนคุยเรื่องงานกับไอ้ยูเคอยู่ ก็เลยส่งไป พอออกมาที่หลังโรงแรม ก็เห็นแค่ผู้หญิงกลุ่มหนึ่งกำลังเดินกลับโรงแรม พอผมเค้นถามพวกเธอเลยสารภาพออก

      “เคยเตือนแล้วใช่มั้ยว่าถ้าแตะต้อง จะเกิดอะไรขึ้น”

      ประโยคนั้นมันไม่ได้พูดแค่กับผม แต่พูดกับคนอื่นที่อยู่ตรงนั้นด้วย ผมรู้ว่ามันเอาจริง ไอ้พระเพลิงมันเป็นบุคคลที่ผมบอกได้เลยว่าอย่าคิดไปต่อกรกับมันดีกว่า แค่ผมต่อยตีกับมัน มันเทียบไม่ได้เท่ากับมีใครแตะต้องน้องสาวของมันเลย ผมรู้ดี เพราะผมก็เคยเจอมาแล้ว ตอนโดนมันส่งพวกมาถล่มเพราะจับได้ว่าผมมายุ่งกับน้องสาวของมัน พวกแม่งเป็นร้อย วันนั้นเล่นเอาผมน่วมไปเลย แต่ตอนนั้นให้ทำยังไงได้ ก็รักน้องมันไปแล้ว -_-

      “รีบเอาน้องนายไปส่งโรงพยาบาลก่อนดีกว่า น้องนายอาการแย่แล้วนะ”

      ผู้หญิงคนหนึ่งข้างๆมันส่งเสียงเตือน  และถ้าจำไม่ผิด นั่นแจมเพื่อนยัยเปี๊ยกไม่ใช่หรอวะ?

      ไอ้พระเพลิงกลับสนใจพระพายอีกครั้งแล้วรีบเดินออกไปง่ายๆ เพราะทุกคนหลบทางให้มันหมด

      ผมรีบเดินตามมันไปแต่ก็ต้องหยุดเมื่อไอ้ยูเคจับบ่าของผมไว้

      “ฉันมีอะไรจะคุยกับแก”

      ผมจำเป็นต้องละสายตาออกจากพระพายอย่างช่วยไม่ได้ แม้จะมองเธอไปจนพ้นสายตาก็ตาม

      แต่ประโยคที่ไอ้ยูเคพูดต่อก็ทำให้ผมกลับมาสนใจมันในที่สุด

      “เรื่องสาเหตุที่พระพายหายตัวไปเมื่อสองปีก่อน”

      .

      .      

       

      “ฉันลองมาคิดดูแล้ว ตั้งแต่เมื่อสองปีก่อนที่พระพายหายออกไปจากชีวิตแกเมื่อสองปีก่อน”

      ผมนิ่งเงียบฟังมันพูดต่อไปโดยไม่ได้แย้งอะไร

      “เรามัวแต่สนใจว่าพระพายหายไปไหน และจากข้อความที่แกได้คือพระพายกลับฮ่องกง ส่วนแกก็อาละวาดเป็นหมาบ้าอยู่ที่นี่”

      “แล้วมันยังไงวะ-_-^

      ผมเริ่มหงุดหงิดเมื่อประโยคเมื่อกี้มันแอบกัดผมกลายๆด้วย

      “ก่อนหน้าที่พระพายจะกลับฮ่องกงหนึ่งอาทิตย์พระพายอยู่ที่โรงพยาบาล”

      “อะไรนะ..” ผมร้องอย่างตกใจ “เดี๋ยว พระพายอยู่โรงพยาบาลได้ยังไง”

      “เหมือนว่าทางหมอประจำตัวพระพายขอให้ปิดข้อมูลพระพายไว้ โชคดีที่โรงพยาบาลที่ว่าเป็นโรงพยาบาลของลุงไอ้ดาร์ก”

      

      “เมื่ออาทิตย์ก่อน ไอ้ดาร์กเลยไปถามลุงมันอีกครั้ง เราเลยได้รู้ และโชคดีที่ลุงของมันจำเคสของพระพายได้ เพราะเป็นเคสที่แปลกพอสมควร”

      

      ทั้งผมและมันต่างนิ่งเงียบ เหมือนไอ้ยูเคจะไม่อยากบอกให้ผมรู้ว่าทำไมพระพายถึงอยู่ที่โรงพยาบาล แต่ก็ตัดสินใจพูดออกมา

      “พระพายของแก เป็นโรคหัวใจล้มเหลวมาตั้งแต่เด็ก แล้วก็เป็นโรคอีกหลายอย่างแทรกซ้อน”

      “อะไรนะ..” ผมตกใจกับสิ่งที่ได้ยินมา จนแทบไม่รู้ว่าจะทำหน้ายังไงดีเลยด้วยซ้ำ

      “ฉันใช้เส้นสายตรวจสอบจากข้อมูลโรงพยาบาลที่ส่งพระพายไปรักษาต่อจากโรงพยาบาลลุงไอ้ดาร์ก มันก็เลยทำให้เราได้รู้ว่า ตลอดหนึ่งปี ยัยนั่นอยู่ที่โรงพยาบาลมาตลอด โดยไม่มีสติรับรู้อะไร”

      

      “หรือพูดง่ายๆก็คือ ยัยนั่นหลับเป็นเจ้าหญิงนิทราไปหนึ่งปีเต็มๆ”

      .

      .

      ฉันรู้สึกเหมือนทุกอย่างดูมืดสนิทไปหมด เห็นเพียงแค่แสงสว่างเพียงริบหรี่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น ฉันตัดสินใจอยู่นานว่าจะเดินตามแสงนั่นดีหรือเปล่า ฉันหยุดนิ่งไปเมื่อรู้สึกว่าพอแล้ว..ไม่อยากจะวิ่งอีกแล้ว เหนื่อยเหลือเกิน.. แต่จิตใต้สำนึกลึกๆก็บอกให้ฉันมองไปที่นั่น ตรงแสงสว่างข้างหน้า แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวของฉัน

      เฮือก!

      ฉันลืมตาโพร่งขึ้นมาอย่างตกใจ พบว่าทุกอย่างยังคงมืดอยู่ แต่เสียงหายใจแรงๆอย่างหอบถี่มันตอกย้ำว่าฉันยังคงมีชีวิต

      ทำไมไม่ตายๆไปเสียนะ

      เหนื่อยเหลือเกินกับการมีชีวิตอยู่ในร่างกายแบบนี้

      กว่าจะหายใจเป็นปกติได้ ฉันก็ปรับโฟกัสของตาได้แล้ว

      โรงพยาบาลอีกแล้ว..

      ฉันถอนหายใจเมื่อรู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน เมื่อมองป้ายชื่อที่โรงพยาบาล ก็พบว่าตัวเองกลับมากรุงเทพเรียบร้อยแล้ว แม้จะจำไม่ได้ว่ามาที่นี่ได้ยังไงก็ตาม พลางเหลือบมองนาฬิกาบนเพดานก็พบว่ามันเป็นเวลาตีสามแล้ว

      “ไม่คิดจะบอกอะไรฉันเลยหรือไง”

      ฉันเกือบร้องกรี๊ดไปแล้วถ้าไม่เห็นใบหน้าคุ้นเคยที่นั่งอยู่ตรงโซฟาเสียก่อน

      “พีค..

      ฉันร้องเสียงหลง เมื่อเห็นเขานั่งอยู่ตรงโซฟาข้างเตียงคนป่วย เขาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

      พีคลุกจากตรงนั้นแล้วเดินมาข้างเตียงฉัน ใช้แขนสองข้างของเขานาบกับเตียงเพื่อกักฉันไว้ ทำให้ฉันต้องเอนลงไปกับเตียงเหมือนเดิม

      “เธอเป็นอะไรกันแน่”

      ฉันสะอึกไปกับคำถามของเขา หรือว่าเขาจะรู้แล้วว่าฉันเป็นอะไร?

      “จะปล่อยฉันเข้าใจผิดแบบนี้ไปตลอดเลยหรือไง”

      เมื่อเห็นว่าฉันยังเงียบ พีคเลยตั้งคำถามขึ้นมาใหม่

      “ฉัน..ฉัน” ฉันได้แต่อ้ำอึ้งเพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับเขาดี เลยเปลี่ยนเป็นคำถามแทน

      “นายรู้แล้ว..

      “เรื่องอะไรล่ะ” พีคแกล้งถามฉันคืน แต่ฉันก็พอจะเดาได้ว่าเขาจะรู้แล้ว

      

      “เรื่องที่เมื่อสองปีก่อนเธอเป็นเจ้าหญิงนิทรา หรือเรื่องที่เธอไม่ยอมบอกฉันว่าทำไมเธอถึงทิ้งฉัน หรือเรื่องที่เธอกำลังจะผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจ”

      ฉันสะอึกหนักเข้าไปอีกที่เขารู้แม้กระทั่งว่าฉันกำลังจะผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจ แล้วฉันจะทำยังไงต่อไปดี

      ไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไรไปพีคก็ดึงตัวฉันเข้าไปกอดแน่น

      “ทำไมล่ะพระพาย..คิดว่าการที่ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไรจะทำให้ฉันเจ็บน้อยกว่าการที่ฉันรู้หรือไง”

      น้ำเสียงของพีคอ่อนโยนลง ทำให้ฉันรู้สึกร้อนๆที่ขอบตาเหมือนน้ำใสๆมันเอ่อล้นไม่ทันรู้ตัว

      “ฉัน..ขอโทษ” ฉันคงพูดได้เพียงเท่านี้ เพราะมันคงเป็นคำพูดที่ดีที่สุดในตอนนี้

      “ยัยโง่ เธอรู้มั้ยว่าการที่ฉันต้องมารู้ว่าเธอพยามทำทุกอย่างไม่ให้ฉันต้องเจ็บปวดอีก มันทำให้ฉันรู้สึกเจ็บกว่าตอนที่ไม่รู้ว่าเธอทิ้งฉันทำไมเป็นหลายร้อยเท่า”

      ฉันโผกอดเขาแน่น ถาโถมความรู้สึกทั้งหมดให้เขาโดยไม่ปิดกั้นมันอีก

      “พระพายกำลังจะตาย..ได้ยินมั้ยพีค ได้ยินมั้ย”

      ได้ยินแล้ว”

      ฉันปล่อยร้องไห้โฮเหมือนเด็กๆจนไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เหมือนได้ระบายความอัดอั้นในใจทั้งหมดไปที่เขา แต่พีคก็กลับกอดฉันแน่น ลูบหลังให้ฉันราวกับฉันเป็นเด็กๆ

      “พระพายไม่อยากให้พีครู้ แต่..แต่”

      “พระพายเหนื่อยมามากพอแล้ว ต่อไปนี้แบ่งมามันมาให้พีค เข้าใจมั้ย”

      ฉันส่ายหน้าไปมา อยากจะมองหน้าเขาให้ชัดๆ แต่น้ำตาก็พล่ามัวเหลือเกิน

      “นี่ขนาดร้องไห้แล้วยังจะดื้ออีก-_-^” พีคว่า

      พีคผงะออกจากฉัน เพื่อเกลี่ยน้ำตาที่ไหลรินลงมาข้างแก้มให้อย่างเบามือ

      “อย่าร้องไห้เลยคนดี”

      ฉันหลุดหัวเราะเบาๆทั้งน้ำตา

      “พูดหวานกับเขาเป็นด้วยหรอ”

      พีคยักไหล่ให้ด้วยท่าทีสบาย

      “ใครก็เปลี่ยนกันได้”

      

      “แต่หัวใจไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ”

      ฉันยิ้มเบาๆแล้วยื่นมือไปหยิกแก้มเขาอย่างเอ็นดู

      “ไม่เข้ากับหน้าตัวเองเลย”

      “โห่ คนอุตส่าห์พูด หรือมันเข้ากับหน้าไอ้เพลิงหรือไง-_-

      “อย่างเฮียเพลิงน่ะนะ ลองได้พูดแบบนี้คงประหลาดตาย” ฉันหัวเราะอีกที ก่อนจะเบิกตาโพล่งอย่างตกใจ “เดี๋ยวนะ แล้วเฮียเพลิงล่ะ”

      “กลับไปเอาของมาเฝ้าเธอมั้ง”

      “แล้วพีคเข้ามาที่นี่ยังไง”

      

      พีคหลบตาฉันแทบจะทันที

      “พีค..

      “ก็..ปีนห้องข้างๆเข้ามา ทำไงได้วะ ก็ไอ้เพลิงมันสั่งห้ามใครเข้าเยี่ยมเธอเด็ดขาด-_-

      “แล้วนี่เฮียเพลิงจะกลับมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ถ้าเฮียมาเจอจะทำยังไง”

      “ก็โดนหมัดประเคนหน้าดิ จะไปยากอะไร เนี่ยโดนไปสองหมัดแล้วตอนที่อุ้มเธอขึ้นจากฝั่ง เจ็บจะตาย” พีคพูดอย่างทะเล้นอีกทั้งยังคว้ามือฉันไปแนบตรงแก้มที่แดงช้ำขึ้นมานิดหน่อย

      “ยังมาจะล้อเล่นอีก” ฉันดุ

      “โอเคยอมแล้ว กลับก็ได้ ขอกอดอีกที”

      ว่าแล้วพีคก็กอดฉันทันที เพราะฉันนั่งบนเตียงทำให้หัวของฉันแนบอยู่ที่หน้าท้องเขา ทำให้เขาไม่เห็นว่าฉันทำสีหน้ายังไงอยู่ ฉันจึงตัดสินใจถามออกไป

      “ไม่รู้สึกแย่หรอ..ที่พระพายเป็นแบบนี้”

      “แบบนี้มันแบบไหน”

      “แบบ..จะตายไปเมื่อไหร่ก็ได้”

      

      

      “รู้สึกดิวะ”

      

      “แต่รู้สึกแย่มากกว่าถ้าพระพายเป็นแบบนี้แล้วพีคไม่รู้อะไรเลย”

      ฉันกระชับอ้อมกอดเขาให้แน่นขึ้นอีกเหมือนรู้สึกว่าเขาจะหายไป

      “ต่อไปนี้ ไม่ว่าเรื่องอะไร เลวร้ายแค่ไหน พระพายก็ต้องบอกพีค เข้าใจมั้ย”

      “อื้ม”

      “ดีมาก”

      “แล้วถ้า..พระพายตาย พีคจะทำยังไง”

      “พระพายต้องไม่ตาย”

      

      “ทำเพื่อพีคนะ..

      อืม”

      เป็นคำขอที่แม้แต่ตัวฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่าเลย..



 


 

ก่อนอีกเลยต้องบอกก่อนว่า ขอโทษที่หายไปนานน

 แล้วก็ขอโทษอีกทีที่กำลังจะลาไปนานกว่านี้อีก =O=

เมื่อวันปีใหม่ที่ผ่านมา อย่างที่โนฟูลเคยอัพบอกว่าโนฟูลป่วยเบาๆ

จนล่าสุดนี่ไม่ค่อยเบาเท่าไหร่เพราะต้องแอดมิดกันเลยทีเดียว 5555

สงสัยคงอยากให้โนฟูลเข้าถึงบทบาทของพระพายได้ดี เลยส่งโนฟูลไปนอนโรงพยาบาลซักคืนสองคืนซะเลย 55555

แต่ก็ดีค่ะ มันทำให้โนฟูลได้เข้าใจพระพายมากขึ้นว่า

 ชีวิตในโรงพยาบาลมันไม่ง่ายเลยนะเธอ เข้าใจความลำบากของพระพายอย่างเห็นภาพเลย Y_Y

เป็นยังไงบ้างสำหรับตอนนี้ก็เม้นมาติมาชมมาบอกกันหน่อยว่าฝีมือการแต่งของโนฟูลไปถึงไหนแล้วน้า
โนฟูลอยากรู้จะได้นำไปปรับปรุงแก้ไข
อนุญาติให้วิจารณ์ได้เต็มที่เลยค่ะสำหรับผลงานเขียนทุกผลงาน แต่แค่ไม่มีอคติกับนิยายเรื่องนี้ก็พอ

โอเคเข้าเรื่อง คิดว่าต่อไปจะหมดแล้วหรอมาม่าหึหึ เรื่องนี้บอกเลยจัดเต็มเรื่องดราม่า 555555555555 จบเรื่องนี้มาพี่พีคคงอยากตีโนฟูลรัวๆที่ทำให้แฮปปี้กับนางเอกยากเหลือเกินนนน แต่ก็มากันได้ครึ่งทางแล้ววว >_<

แล้วก็หมดแม็กค่ะ คือหมดตอนที่แต่งมาแล้ว ตอนต่อไปคืออัพไม่เสร็จ เพราะฉะนั้นจะขอลาซักพักไปแต่งตอนที่เหลือให้เสร็จก่อนเน้อ ทีนี้พอตอนอัพเรื่องพีคพระพายจะได้เอาเวลาไปแต่งเรื่องของเฮียพระเพลิงกับแจมด้วย ใครที่รอเรื่องนี้อยู่ ก็รอกันก่อนน้า อย่าเพิ่งทิ้งเค้านะเฟ้ยยย

อยู่ในโรงพยาบาลแล้วอัดอั้นมากอยากอัพอยากแชร์

ก่อนไป โปรดเม้นเป็นกำลังใจให้คนขี้เกียจคนนี้ได้มีแรงอัพด้วยเถิด แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้น ไม่ว่าจะสั้นหรือยาว แต่โนฟูลก็อ่านแล้วมีกำลังใจขึ้นเยอะเลยนะ ชอบอ่านคอมเม้นฮาๆของรีดเดอร์ มันน่ารักดี ^^
 รักรีดเดอร์นะคะ
ขอบคุณมากที่ตามอ่านผลงานกันมาตลอด แล้วไว้เจอกันน้า
ปล.อยากอ่านคอมเม้นต์จังเลย อ้อนนน (._.) 

คิดถึงโนฟูลมากๆนะจุ้บบ 





:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

553 ความคิดเห็น

  1. #537 Timelessplace (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 07:45
    รอทุกเรื่องเลยนะค่ะไรท์ ฮือออออ พีคนางก้ิรักของนางโน้ะ นี่เเหละน้ามีปัญหาต้องช่วยกันผ่านไป
    #537
    0
  2. #526 madizmai (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2557 / 15:05
    เพิ่งได้ติดตามผลงานของโนฟูล เริ่มมาตั้งแต่แพนเดียร์ รู้สึกว่าโนฟูลเขียนดีขึ้นมาก อ่านตอนนี้แล้วน้ำตาไหลเลยอ่ะ สงสารทั้งพีคและพระพาย
    #526
    0
  3. #510 ชานหยอยเอ๋อ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2557 / 19:28
    ชาร์ปนี้กระดาษทิชชู่ม้วนเดียวคงไม่พอออออ
    เฮ้ยยยๆๆ เอฟียเพลิงกับแจม?? วู้ววไรหว่าาา

    #510
    0
  4. #428 루한 ♡ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 21:38
    ร้องไห้ตามมมมมทุกตอนนนน 55555555
    คือแบบบบ จึ้กมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    เศร้ามากกกกกกกก ฮืออออออออออออออ
    #428
    0
  5. #295 TaiTai (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 14:46
    เศร้าเกิ๊นนนนน ไม่รู้จะสงสารใครแล้วเนี้ย แต่ละคนดราม่าไม่ยอมกันจริงๆๆๆ
    #295
    0
  6. #176 Meunchi (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มกราคม 2557 / 21:22
    ร้องไห้ตามแล้วพี่โนฟูลลลล T^T เศร้ามากอะ
    #176
    0
  7. #175 babyqirl (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มกราคม 2557 / 00:22
    โห้วววววววววววสงสารพระพายอ่ะ ㅜㅡㅜ

    ไรต์ทำเราร้องไห้ทุกตอนเลยนะ

    ต้องรีบมาอัพต่อเลยนะ!
    #175
    0
  8. #174 ;))) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มกราคม 2557 / 22:24
    ไรเตอร์ทำเศร้าอีกล่ะ รู้สึกอยากร้องไห้ทุกตอน TT
    เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์ปั่นต่อ  รีบๆอัพนะค้ะ
    #174
    0
  9. #171 zai na (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มกราคม 2557 / 23:52
    ไรเตอร์น่ารักกก มากกก



    เเต่งนิยาย น่าติดตามมากเลยย นะคะ นิยาย ก้ออ่านเเล้วว น่ารัก น่าฟินนน ไปกับนิยาย ของไรเตอร์ เป็นนิยายที่น่ารกก มากกเลยย นะคะ



    อิอิ >< รักไรเตอร์น๊าาาา า



    ปล. หายเร็วๆๆนะคะ เป็นห่วงง นะคะ ไรเตร์คนสวยยย ><

    #171
    0
  10. #170 Sinii (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มกราคม 2557 / 22:29
    เศร้าน่ะ น้ำตาคลอเบ้าเยย T^T
    #170
    0
  11. #169 lollisoda (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มกราคม 2557 / 20:09
    โอ้ย! ซึ้ง
    น้ำตาแทบร่วง
    อย่าให้พระพายตายนะ
    #169
    0
  12. #168 praewwawKP (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มกราคม 2557 / 18:57
    สนุกมากกกกก ซึ้งมากกก ร้องไห้ตามเลย

    #168
    0