WHY? รักไม่ได้ [END]

ตอนที่ 10 : Chapter : 9 อยากหยุดเวลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,416
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    3 ม.ค. 57


9

31.12.13

WHY? รักไม่ได้




ฉันเริ่มจะใจหายเมื่อมองฟ้าไกล ฟ้าใกล้จะรุ่งสางเริ่มมีแสงรำไร

รู้ว่าใกล้เวลาจากกันแสนไกล หัวใจเริ่มสลายแต่จะทำเช่นไร

     อยากจะร้องไห้...อยากให้เวลาเดินช้าๆขอเวลาสักหน่อย

อยากมองหน้ากัน อยากหยุดวันเวลานี้ไว้...นานเท่านาน ก่อนจะต้องไป

 

 

       “พระพายชอบทะเล”

      ฉันเอ่ยเมื่อมองทอดไปยังข้างหน้า หาดทรายสีขาวกับน้ำทะเลสีใสมันทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก

      “ทำไม” คนข้างตัวของฉันเอ่ยถามขึ้น

      “เพราะมองแล้วมันทำให้รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก” ว่าแล้วก็สูดหายใจเข้าปอดไปอีกที

      “แล้วคนข้างๆเธอนี่ไม่ทำให้รู้สึกสบายใจหรอ-_-

      ฉันหันไปคนที่เริ่มทักท้วงเพราะคิดว่าทะเลจะดึงดูดฉันมากกว่าเขาตอนนี้แล้วหัวเราะกับใบหน้าบึ้งตึงเหมือนเด็กของเขา

      “ไม่เลย แต่ทำให้รู้สึกรัก” ฉันพูดแล้วแลบลิ้นให้เขา

      “ยัยเด็กบ้า-_-///”

      เมื่อเห็นว่าคนข้างๆเขินฉันยิ่งได้ใจใหญ่

      “พระพายบอกแล้วไงว่าไม่ใช่เด็ก”

      “ก็อยากเรียนหลังชาวบ้านเขาทำไม เด็ก-O-

      เขายังคอยส่งน้ำเสียงกวนประสาทมาหาฉัน จนทำให้ฉันมองค้อนกลับไป

      “ไม่เด็กแล้ว”

      “เป็นตัวเล็กของพี่ไง ไม่ชอบหรอ”

      ฉันชะงักไปเพราะเขินกับคำพูดของเขา ออกจะนานๆทีด้วยซ้ำที่พีคจะพูดอะไรที่มันทำให้ฉันรู้สึกว่าหน้าร้อนขึ้นมา

      “เงียบแปลว่าชอบ”

      “เปล่าซักหน่อย!

      “ตัวเล็กของพี่ วู้ว แล้วบอกไม่เด็ก-O-

      “พีค-_-//”


      สติที่เลือนลางของฉันสั่งให้ฉันต้องแกล้งหลับตาก่อนที่ฉันจะต้องหลับไปจริงๆ

      “มันสลบหรือยัง”

      ผู้หญิงคนที่พาฉันมาพยักหน้าช้าๆเมื่อเห็นว่าฉันหลับตาลงแล้ว

      “เราทำแบบนี้มันจะดีหรอคะรุ่นพี่ ถ้าเกิดเธอเป็นอะไร..” ผู้หญิงคนนั้นค้าน

      “หุบปาก! ก็แค่ทิ้งมันไว้ซักคืน แค่นี้มันไม่ตายหรอกน่า”

      ผู้หญิงคนนั้นเหมือนจะคุยอะไรกับเจ้าของเรือซักอย่าง แล้วเธอก็ยื่นเงินให้ปึกใหญ่ ฉันควรจะวิ่งไปตั้งแต่ตอนนี้ แต่ถ้าไม่รอด แล้วพวกเธอเอายาสลบมาโปะฉันอีก ครั้งนี้มันคงค้างนานกว่าครั้งที่แล้วแน่ เอาเป็นว่าฉันคงต้องหาทางคุยกับเจ้าของเรือแทน

      “พายุจะเข้าซะด้วย โว้ย ไม่น่าโลภเลยเรา”

      ทันทีที่ลุงเจ้าของออกเรือห่างจากฝั่งก็เริ่มบ่นทันที ฉันลุกพรวดขึ้นจากเรือจนลุงเขาเองก็ตกใจ

      “เฮ้ย นังหนูนี่ยังไม่สลบนี่!

      “ลุงคะ ช่วยพาหนูกลับฝั่งที หนูขอร้อง” ฉันรีบพูดทันที

      “ลุงทำแบบนั้นไม่ได้หรอกหนู ลุงรับเงินพวกคุณหนูนั่นมาแล้ว” ลุงพูดด้วยท่าทางลำบากใจ

      “งั้นเขาต้องการให้ลุงทำอะไร”

      ฉันถามอย่างใจเย็นพลางคิดหาวิธีเกลี้ยกล่อมให้ลุงยอมพาฉันกลับฝั่ง แม้ว่าตอนนี้ฉันจะรู้สึกหวาดกลัวมากก็ตาม

      “เขาแค่ให้ลุงพาหนูไปส่งที่เกาะตรงข้ามนี่ แล้วพรุ่งนี้เช้าก็มารับกลับ หนูอย่าห่วงเลย บนเกาะนั้นมีตากับยายคู่หนึ่งอาศัยอยู่ ลุงไม่มีเงินเอามาจ่ายค่าเทอมลูกสาวแล้ว ลุงขอโทษนะหนู”

      ลุงพูดอย่างรู้สึกผิด ทำให้ฉันอดสงสารไม่ได้ ฉันถอนหายใจก่อนจะต้องยอมรับความเป็นไป มาเที่ยวกับเพื่อนเนี่ย..สงสัยจะไม่ได้แล้วมั้ง

      “แต่พรุ่งนี้เช้าคุณลุงต้องมารับหนูทันทีนะ”

      “ได้ๆๆลุงสัญญา ขอบใจมากนะ”

      ฉันมองทอดไปยังน้ำทะเลเบื้องหน้าอย่างรู้สึกหม่นหมอง ฉันปฏิเสธไม่ได้เลยว่าทะเลเป็นสถานที่ที่ฉันชอบที่สุด และเป็นสถานที่ในความทรงจำของฉัน..ความทรงจำของฉันกับเขา

      “พระพาย!!

      ฉันหันขวับไปตามเสียงเรียกอย่าตกใจ ฉันเห็นคนๆหนึ่งกำลังขับเจ็ทสกีมาทางนี้ เสียงที่คุ้นเคยของเขาที่ฉันพยายามหลีกหนีมาตลอดทั้งวัน ไม่อยากยอมรับเลยว่าตอนนี้ฉันกำลังรู้สึกดีใจที่ได้เจอเขา

      “พีค!!

      “ซวยแล้ว”

      ว่าอย่างนั้นลุงก็จอดเรือทันทีพร้อมกับค่อยๆปล่อยเรือยางลงไปในน้ำ

      “นี่ลุงจะทำอะไร!” ฉันร้องอย่างตกใจ เมื่อเห็นว่าลุงกำลังจะหนี

      “ลุงสัญญาพรุ่งนี้ลุงจะกลับมารับ”

      แล้วลุงก็รีบพายเรือยางไปก่อนที่พีคจะมาถึง จู่ๆฝนก็ตกลงมาไม่ขาดสายแล้วยังคลื่นซัดแรงจนเรือโคลงเคลงไปหมดอีก

      “กรี๊ด!

      ฉันเผลอกรีดร้องเสียงดังเมื่อเรือทำท่าเอียงเหมือนจะล่ม

      “อยู่เฉยๆไว้ ฉันจะไปรับเธอเดี๋ยวนี้”

      สารภาพเลยว่าฉันรู้สึกกลัวเหตุการณ์ตรงหน้าพอสมควร เมื่อคิดขึ้นมาอีกว่าลุงคนนั้นบ่นว่าอะไร

      พายุจะเข้า!

      “พะ..พีค” ฉันเรียกเขาเสียงสั่นๆ เพราะเขาเป็นสิ่งเดียวในตอนนี้ที่ทำให้ความกลัวของฉันคลายลงได้

      พีคขับเจ็ทสกีมาข้างๆเรือตรงที่ฉันอยู่ ก่อนจะยื่นมือมาให้ฉัน

“ข้ามมา”

      ฉันไม่รีรอที่จะปีนขึ้นที่นั่งเพื่อจะข้ามออกจะเรือ เป็นเพราะตอนนี้ฝนยังโหมกระหน่ำเราไม่ขาดสาย ทำให้ฉันไม่มีเวลาจะคิดอะไรมากนัก ทันทีที่เขาจับตัวฉันไว้ได้ ฉันรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เขาดึงฉันให้นั่งข้างหลังแล้วจับมือฉันให้กอดเอวเขาแน่น

      “ฉันจะพาเธอกลับฝั่ง” เขาพูดปลอบฉันเมื่อเห็นว่าตัวของฉันกำลังสั่นไม่น้อย

      “พายุกำลังจะเข้า”

      “อะไรนะ”

      “ลุงคนนั้นบอกว่าพายุกำลังจะเข้าเราต้องไป..ที่เกาะก่อน”

      เพราะสายฝนที่สาดใส่ร่างกายฉันไม่ยั้งรวมกับคลื่นที่ไม่นิ่งสงบทำให้ฉันพูดกับพีคด้วยความยากลำบาก

      “เกาะอะไร”

      “เกาะที่เขาจะพาฉันมาปล่อย

      เปรี้ยง!

      เสียงฟ้าผ่าทำให้ฉันผวากอดเขาอย่างตกใจ และดูเหมือนว่าเขาจะรับรู้ว่าตอนนี้ฉันกำลังกลัวมาก

      ฉันกลัวเสียงฟ้าร้อง ฉันกลัวเสียงฝน  ตอนนี้หัวใจของฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ ฉันรู้ดีว่าตัวเองเป็นอะไร แต่ก็พยายามจะหยุดมันไว้ มันไม่มีเวลามาอ่อนแอตอนนี้

      “โถ่เว้ย! อดทนไว้ก่อนนะ”

      เขาบีบมือฉันแน่นพยายามที่จะปลอบฉัน ฉันได้แต่ตอบเสียงรับอู้อี้เพราะซบกับแผ่นหลังของเขาอยู่

      เขาขับเจ็ทสกีมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เรือกำลังจะไป ไม่นานเราก็พบเกาะนั่นจริงๆ ก่อนที่เราจะถูกคลื่นซัดอย่างแรงจนเจ็ทสกีล้มโดยควบคุมไม่ได้ ฉันกับพีคจึงกระเด็นออกมาแล้วถูกคลื่นซัดไปถึงเกาะแทน

      “พระพาย! ทำใจดีๆไว้”

      ฉันรู้สึกอยากร้องไห้เมื่อเห็นคนตรงหน้าไม่แม้แต่จะห่วงตัวเองเลยด้วยซ้ำ เขาตรงมาที่ฉันทันทีโดยไม่คิดอะไรเลย

      ทำไมต้องเป็นห่วงฉันขนาดนี้..แล้วฉันจะทนกั้นกำแพงกับเขาได้ยังไง..

      ฉันรู้ดี ว่าฉันไม่มีสิทธิ์จะทำแบบนี้อีกแล้ว แต่ฉันก็ห้ามตัวเองไม่ได้ โผกอดพีคด้วยแรงทั้งหมดที่ตัวเองมีโดยไม่อยากคิดอะไรอีกแล้ว

      ไม่รู้แล้วว่าต่อจากนี้จะเป็นยังไง ไม่รู้แล้วจริงๆ..

      “เธอปลอดภัยแล้ว”

      เขาเอาแต่พูดคำนี้ซ้ำไปซ้ำมาแล้วช้อนตัวของฉันขึ้นพาเดินออกไปจากฝั่งตรงนี้

      “มีตากับยายอยู่ที่นี่”

      เมื่อพูดอย่างนั้นพีคก็กวาดตามองหา ก็พบกระท่อมหลังหนึ่งอยู่ไม่ไกลนัก พีคไม่รอช้ารีบเดินไปทางนั้นทันที

      “ให้ฉันเดินเองดีกว่า”

      เสียงของฉันแผ่วเบามาก เมื่อเทียบกับเสียงฝนตอนนี้ แต่เขาก็ยังได้ยิน..

      “ตัวสั่นขนาดนี้เนี่ยนะ ฝันไปเหอะ”

      เขาเคาะประตูทันทีเมื่อเดินไปถึง คุณตาคนหนึ่งเปิดประตูมามองด้วยความสงสัย

      “มาที่นี่ได้ไงไอ้หนุ่ม แล้วนังหนูนั่นเป็นอะไร”

      “เราโดนพายุพัดมา ขอเข้าไปหน่อยครับ”

      คุณตาคนนั้นยอมให้เราเข้าไปทันทีเมื่อเห็นสภาพฉัน คุณยายที่อยู่ข้างในอยู่แล้วรีบเอาผ้าขนหนูเก่าๆมาให้ฉันกับพีค

      “รู้สึกว่าแม่หนูคนนี้จะมีไข้อ่อนๆนะ ออกไปจากห้องก่อนแล้วกัน เดี๋ยวยายจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้”

      หลังจากนั้นคุณยายก็เอาเสื้อผ้าของตัวเองมาให้ฉันเปลี่ยน เป็นคอกระเช้ากับผ้าถุง ซึ่งฉันใส่แล้วดูตลกดี แต่ก็ยังไงดีกว่าเสื้อผ้าเปียกๆ ฉันรู้สึกปวดหัวเหมือนหัวจะระเบิดด้วย โชคดีที่ฉันพกยาพ่นติดตัวมาในกระเป๋ากางเกง เลยทำให้อาการของฉันดีขึ้นมาหน่อย

      “มานังหนู ลุกขึ้นมาข้าวก่อน จะได้กินยา”

      คุณยายพูดอย่างใจดี พยุงฉันออกไปข้างนอกห้องนอน ฉันเห็นพีคนั่งอยู่ก่อนแล้ว แต่ฉันเองก็ไม่รู้จะมองเขาด้วยสายตายังไงดี ฉันนั่งลงข้างๆเขาอย่างช่วยไม่ได้ เขาเอาผ้าขนหนูคลุมหัวฉัน โดยที่ฉันไม่คาดคิด ก่อนที่เขาจะขยี้เบาๆเพื่อให้ผมของฉันแห้ง

      “ตอนนี้ก็เหลือแค่ปูนึ่งกุ้งนึ่งล่ะนะ เดี๋ยวยายจะเอาผ้าห่มมาให้ ถ้ายังไงคืนนี้ก็พักที่นี่ไปก่อน แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าจะมีเรือมาจอดพักก็อาศัยเขากลับนะ วันนี้พายุเข้าฝนอาจจะตกนาน ห่มผ้าหนาๆล่ะ”

      ฉันกล่าวขอบคุณก่อนที่ตากับยายจะพากันเข้าห้องไปนอนเหมือนเดิม เพราะฉะนั้นตอนนี้ ฉันกับเขาจึงได้อยู่ด้วยกันสองคนแบบเงียบๆ ฉันจึงได้แต่ก้มหน้านิ่งแกะกุ้ง เพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี แต่ดูเหมือนเขาจะเห็นว่าฉันแกะไม่ได้ซักที ก็เลยดึงกุ้งออกจากมือของฉัน ก่อนจะยื่นของตัวเองมาใส่จานให้

      “ขอบคุณ”

      “อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น”

      เมื่อเขาพูดอย่างนั้นฉันรีบหลบสายตาของเขาแทบจะทันที

      “เพราะมันจะทำให้ฉันคิดอะไรเลวๆอย่างเช่นแย่งเธอมาจากมัน เธอก็น่าจะรู้ฉันไม่ได้เป็นคนดีอะไรมาก”

      คำพูดของพีคทำเอาใจของฉันสั่นไปหมด เหมือนปราการสุดท้ายของใจฉันจะเริ่มพังลงเรื่อยๆ หรือฉันควรจะโทษตัวเองดี ว่าไม่น่าเลย ไม่น่ามาเจอเขาตั้งแต่แรก ก็รู้อยู่แล้วว่าฉันไม่เคยชนะเขาได้เลย แค่เพียงเห็นหน้าของเขา ฉันก็แพ้จนหมดรูปแล้ว

      “ทำไมถึงอยากจะแย่งฉัน”

      “เฮอะ” เขาถอนหายใจฟึดฟัดเหมือนที่เคยทำ “ก็น่าจะรู้อยู่แล้วนี่”

      “เพราะยังรักฉันอยู่งั้นหรอ..” ฉันถามเสียงเบา

      พีคเงียบไปเหมือนไม่รู้จะตอบยังไง

      “นายไม่ต้องแย่งหรอก”

      

      “จอมทัพไม่ได้เป็นแฟนฉัน”

      ฉันตัดสินใจบอกความจริงเขาไป ส่งผลให้พีคหันกลับมามองฉันทันที

      “แล้วฉันก็ยังรักนายอยู่..

      พีคทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ฉันพูดเขาดูสับสน

      “เธอจะเล่นตลกอะไรอีก” เขาถามอย่างไม่ไว้ใจ “ฉันไม่ใช่ของเล่นที่จะให้เธอมาเล่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า พอเบื่อก็ทิ้ง”

      “ฉันไม่เคยทำแบบนั้น” ฉันแย้ง

      “แล้วสองปีที่แล้วมันคืออะไร”

      ฉันเม้มปากแน่นอย่างรู้สึกอึดอัดใจ ไม่รู้จะบอกความจริงกับเขาดีหรือเปล่า เพราะมันไม่ส่งผลดีเลย แต่เหมือนพีคจะถอดใจไปเอง

      “ช่างเถอะ เดี๋ยวไปเอายามาให้”

      พีคลุกขึ้นเพื่อไปหยิบยาที่คุณยายวางไว้ให้

      แต่เพียงแค่เสี้ยววินาทีหนึ่งก่อนที่เขาจะเดินผ่านฉันไป ฉันกลับเผลอเอื้อมแขนไปจับเขาไว้ ราวกับว่าไม่อยากจะให้ห่างไปไหน แม้ว่าตอนนี้เราจะหันหลังให้กัน แต่เขาก็ยอมหยุดเพื่อให้ฉันจับแขนเขาไว้นิ่งๆ

      ถ้าฉันขอพรอะไรได้ซักข้อในตอนนี้ ฉันอยากจะขอแค่หยุดเวลา..หยุดไว้ตรงที่มีฉันกับเขา แม้เพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆก็ตามแต่ ฉันอยากหยุดมันไว้ในช่วงเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกัน..ตอนนี้

      “ฮึก..

      ถ้านิยายเรื่องนี้มีฉันเป็นนางเอก ฉันคิดว่าฉันคงเป็นนางเอกที่เจ้าน้ำตามาก ฉันรู้สึกอยากจะร้องไห้ทุกตอน ทุกวินาทีที่เห็นหน้าพีค แต่รู้ดี..ว่าฉันไม่มีวันอยู่กับเขาได้นานกว่านี้เลย

      ฉันได้ยินเสียงพีคถอนหายใจก่อนจะจับฉันหมุนไปหาเขา และกอดฉันเอาไว้  มันเบาเท่ากับแรงผู้ชายอย่างเขาจะเบาได้ ฉันกอดตอบเขาด้วยเสียงสะอื้น

      “อยู่กับฉันมันเศร้าใจขนาดนั้นเลยหรือไง ถึงได้ชอบร้องไห้นัก”

      พีคพูดด้วยเสียงอ่อนใจ ฉันได้แต่ส่ายหน้าอยู่ในอ้อมกอดของเขา อ้อมกอดที่ฉันโหยหามาตลอดสองปี ทำยังไงมันถึงจะกลับมาอุ่นอีกครั้ง ฉันรู้แค่ว่า ไม่อยากเลย..ที่จะต้องปล่อยมือออกจากเขา

      “พะ..พีค” ฉันพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไว้อย่างยากลำบาก

      ” เขานิ่งเงียบแต่ก็กอดฉันไว้แน่น

      “ฉัน..รักนาย..

      

      “ไม่เคย..เลิกรักนายเลย”

      ฉันพูดออกไปแล้ว พูดในสิ่งที่อยู่ในใจมาตลอด ฉันไม่รู้ว่าเขาจะคิดว่าฉันโกหกหรือเปล่า แต่เขากลับกอดฉันแน่นขึ้นกว่าเดิมอีก

      “ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดจริงๆหรือกำลังหลอกฉัน”

      

      “ไม่ว่ามันจะจริงหรือไม่จริง”

      

      “แต่ฉันจะเชื่อเธอ”

      

      “เชื่อทุกอย่างที่เธอพูด”

      

      “เพราะฉันเองก็ไม่เคยเลิกรักเธอได้เหมือนกัน”

      แค่นั้นฉันก็พูดอะไรไม่ออกอีกแล้ว ปราการด่านสุดท้ายในหัวใจที่ฉันจะพยายามจะกันเขาออกจากความเจ็บปวดมันพังทลายลงมาไม่มีชิ้นดี ฉันกอดเขาแน่นด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่อัดอั้นอยู่เต็มมาตลอดสองปี

      “ฉันรักนาย..รักนาย”

      ฉันพร่ำพูดคำนั้นซ้ำๆเหมือนกลัวว่าเขาจะไม่เชื่อ จนพีคค่อยๆละออกจากฉันแล้วเกลี่ยน้ำตาให้ฉันเบาๆ

เป็นครั้งแรกในรอบสองปีที่ฉันเห็นว่าเขากำลังยิ้มอยู่ เป็นรอยยิ้มที่ฉันไม่คิดว่าจะได้มันจากเขาอีก

      “ฉันได้ยินน่า ขี้แงชะมัด”

      เขาก้มลงจรดริมฝีปากกับหน้าผากฉันอย่างแผ่วเบา มันเนิ่นนานพอที่จะทำให้หัวใจของฉันพองโตขึ้นเรื่อยๆ

      “ฉันก็รักเธอ แล้วก็รักมาตลอดนั่นแหละ”

      เรากอดกันเนิ่นนานเหมือนชดเชยช่วงเวลาที่ขาดหายของกันและกัน จนฉันไม่ได้ยินเสียงฝนเสียงฟ้าผ่าแล้ว

      “ฝนหยุดตกแล้วหรอ”

      “คงงั้น”

      พีคผงะจากฉันไปเปิดประตูเพื่อดูข้างนอก

      “ฝนหยุดแล้วเห็นดาวชัดเลย ออกมาดูมั้ย ชอบไม่ใช่หรอ”

      เขาหันมาถามซึ่งฉันก็พยักหน้าทันที

      “ขึ้นมาดิ ข้างนอกมันเปียกเดี๋ยวจะเลอะ”พีคย่อตัวลงมา

      “ไม่เป็นไรหรอก นายก็เลอะ”

      “บอกให้ขึ้นก็ขึ้นดิวะ”

      ฉันถอนหายใจเบาๆก่อนจะกอดคอขึ้นหลังเขาไป

      “ชอบแบกนักหรือไง ไม่หนักบ้างหรอ”

      “เธอตัวเบากว่าลมซะอีก ฉันจะไปรู้สึกอะไรล่ะ”

      เราสองคนต่างเงียบเมื่อเดินออกมาข้างนอกแล้ว เสียงคลื่นซัดเบาๆราวกับก่อนหน้านี้ไม่เคยมีพายุด้วยซ้ำ อีกทั้งดาวตอนนี้ก็เต็มท้องฟ้าไปหมด มันทำให้ฉันยิ้มออกได้บ้าง

      “ฟ้าหลังฝนนี่ดีจังเนอะ” ฉันพูดขึ้น “ฉันไม่เคยเห็นทะเลตอนกลางคืนเลย”

      “แล้วเป็นไง”

      “สวยมาก”

      พีคยังคงพาฉันเดินเรียบทะเลไปเรื่อยๆอย่างไม่รู้จักเหนื่อย กว่าจะกลับเข้ากระท่อมก็นานมากจนฉันรู้สึกง่วงแล้วนั่นแหละ

       คืนนี้คงเป็นคืนที่ฉันมีฝันดีที่สุดในรอบปีที่ผ่านมาเมื่อได้ยินเสียงกระซิบเบาๆจากคนที่โอบกอดฉันไว้แน่นเหมือนกลัวว่าฉันจะเป็นอันตรายได้บอกว่า..

      “ราตรีสวัสดิ์ ตัวเล็ก..

      หยุดเวลาไว้ที่ตรงนี้ได้หรือเปล่า  






 

อยากจะอัพมาก แต่มันจี้ตูดตอนล่าสุดเกินไป มาขอกำลังใจ
ใครรออ่านขอเสียงหน่อย พลีส Y_Y 
มาฝั่งเพลงฝั่งพี่พีคกันบ้างดีกว่า
ไม่นานเกินรอจะมาลงให้นะคะ
เหนื่อยตรงหารูปกับเพลงแต่ล่ะตอนนี่แหละ555
----------------------------

มาแล้วค่ะ บอกแล้วไงไม่นานเกินรอ 5555 เห็นเม้นแล้วมีกำลังใจจังเลย T^T 
รู้มั้ยเวลาท้อเวลาตันโนฟูลชอบกลับไปย้อนอ่านเม้นเก่าๆ เพิ่มแรงฮึดให้ตัวเองตลอดเลย
อ่านยันเรื่องของแพนเดียร์ รู้สึกดีที่แพนเดียร์ยังมีคนอ่านอยู่นะคะ 5555
ส่วนตอนพิเศษคงไม่ได้แต่งให้น้า เพราะกระแสไม่ค่อยดี
แล้วโนฟูลก็ป่วยด้วย เป็นหวัดเรื้อรัง หัวมันตื้อ ไปฉีดยามาแล้วเข็ม ก็ไม่ยอมหายซักที
 ใครจะไปเที่ยวปีใหม่ก็อย่าลืมกลับมาอ่านพระพายน้าา
สปอย : ตอนหน้าเข้าใจกันแล้ว คงได้มีโรแมนติกมาคั่นมาม่ากันบ้าง -w-
ส่วนเรื่องแจมอยากอัพใจจะขาด แต่รีไรท์ไม่เลิกซักที 555 
มีข่าวดีมาบอก เรื่องของคนที่เหลือในรันเวย์ โนฟูลคิดพลอตได้หมดแล้วนะ ^^
รับรองดราม่าไม่ใช่ประเด็นหลัก 555555
เรทเรื่องของพี่พีคกับเฮียพระเพลิงน่าจะอยู่ที่ 20 ตอนไม่กิน 25 นะคะ
เพราะตอนทำโนฟูลคิดพลอตไว้พร้อมกัน ก็เหมือนรวมอยู่ด้วยกัน เพราะฉะนั้นจะไม่ยาวเท่าแพนเดียร์ 
สัญญาปั่นสองเรื่องนี้จบแล้วจะปั่นพวกพี่ๆรันเวย์ต่อทันที อาจมีดองบ้างอะไรบ้างก็มาทวงได้โอเค้? 555
นางเอกแต่ละนางของโนฟูลที่สรรหามาให้พวกพี่ชายของแพนเดียร์ กิ้บเก๋ยูเรก้าแน่นอน 
น่าจะประเดิมที่พี่ยูเคก่อนนะ หลังจากเห็นโหวตแล้ว ใครอยากแปลงอยากเปลี่ยนก็โหวตกันเข้ามาได้นะ 555
ขออวยพรนิดนึง :D
ปีใหม่นี้ขอให้ทุกคนสุขภาพแข็งแรง มีความสุขกันมากๆ มีทุกข์ก็หมดทุกข์นะคะ
ขอให้เราอยู่ด้วยกันไปนาน ๆ อยู่เป็นกำลังใจให้โนฟูลก่อนนะลีดเดอร์ อย่าเพิ่งทิ้งกันนะ 5555

นิยายเป็นยังไงก็ติชมกันมาได้ตลอดนะคะ โนฟูลจะเอามันไปแก้ไขให้ดีที่สุด
ส่วนตอนต่อไปมาไม่นานเกินรอแน่นอน ถ้าทุกคนช่วยกันเร่ง ช่วยกันท้วงให้โนฟูลปั่น
เพราะชอบเผลอขี้เกียจตลอด555555

รักนะคะ เจอกันใหม่ตอนหน้า จุ้บบบ



 






:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

553 ความคิดเห็น

  1. #536 Timelessplace (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 07:15
    โอ้ยยย สงสารง่ะ
    #536
    0
  2. #509 ชานหยอยเอ๋อ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2557 / 19:20
    ฟินนนนนน แอร้กกกกก><
    น่ารักเนอะ กว่าจะเข้าใจกัน ทีนี้เหลือเรื่องเด่ยวสินะ 
    โฮฮฮฮ ขอให้พระคุ้มครองนะพายยย
    #509
    0
  3. #487 aappss (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 16:16
    เขินนนนนนนน กว่าจะสารภาพเล่นซะลุ้นแทบแย่ :))))
    #487
    0
  4. #427 루한 ♡ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 21:27
    อ่านละน้ำตาไหลลลล 
    ฮืออออออ เศร้าจังงงงงง
    เข้าใจความรู้สึกเลยอ่ะ 'อยากหยุดเวลา'ฮือออออออ
    #427
    0
  5. #165 ;))) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มกราคม 2557 / 17:31
    สงสารพระพายกับพีชจัง TT / อัพต่อนะไรเตอร์ TT
    #165
    0
  6. #164 Sweety_Lovely (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มกราคม 2557 / 11:51
    รักไรเตอร์ ที่สุดด >//<
    #164
    0
  7. #162 PiMChaNoK (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มกราคม 2557 / 16:44
    หวานเฟ่ออออ #มาอัพต่อน่าาาา
    #162
    0
  8. #160 Soonkyuya (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มกราคม 2557 / 21:47
    สวัสดีปีใหม่จ้าไรท์ ขอให้หายป่วยไวๆน่าาาาาา รักษาสุขภาพด้วยจ้า เป็นกำลังใจให้ สู้ๆ
    #160
    0
  9. #159 Meunchi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มกราคม 2557 / 19:30
    โอ๊ยมันไม่ค่อยเศร้ามากนะตอนนี้ แต่เจอปัญหากะแฟนเก่ามาแล้วมาอ่าน ร้องไห้เลย T^T ดราม่ากันมาตั้งหลายตอน ในที่สุดก็รู้ใจกันซักทีนะ2คน รอติดตามรอลุ้นต่อนะคู่นี้อะ





    #รู้สึก รักพี่โนฟูลเป็นพิเศษ ต่อไปเป็นตอนของพี่ยูเคแล้ว ฮี่ๆๆๆ รอมานานนนนแสนนานนนนนนนน เตรียมมโนตัวเองเป็นนางเอกคู่กะพี่ยูเค 5555555555 สวัสดีปีใหม่พี่โนฟูล มีความสุขมากๆนะคะ >_<
    #159
    0
  10. #156 natnaree (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 18:16
    อัพตอนต่อไปด้วนค๊าาา
    #156
    0
  11. #155 patrr (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 17:05
    อัพๆๆๆๆ
    #155
    0
  12. #154 MUK_MIKI (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 11:25
    จะรอนะค้า รอ รอ รอ และ รออออ (รอด้วยความเข้าใจและทรมารรรร) สู้ๆค่ะ เป็นกำลังใจให้น้าา
    #154
    0
  13. #151 Destiny (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 00:59
    สู้ๆนะคะ
    #151
    0
  14. #150 ;))) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2556 / 17:36
    อัพเถอะค้าาาาาาาาาา TT
    #150
    0
  15. #149 Meunchi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2556 / 14:21
    งื้ออออออออออ อัพเถอะนะคะ T^T
    #149
    0
  16. #148 natnaree (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2556 / 10:49
    อัพเถอะ พรีสส รูปกะเพลงไม่สำคัญ
    #148
    0
  17. #147 Sweety_Lovely (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2556 / 23:10
    อัพเถอะ นะะะ >w<
    #147
    0
  18. #146 Sinii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2556 / 21:45
    ฮิ๊ว วว วว ว  !!!!
    #146
    0
  19. #145 i'm princess (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2556 / 21:35
    yoohoo ! ~ อยากอ่าน ๆ >< รีบ ๆ อัพเถอะค่ะ >0<

    #145
    0
  20. #144 นีรยา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2556 / 21:04
    อัพเถอะ ไม่จี้ไปหรอกค่ะ

    รออยู่น๊าาาาาาาาาาาาาา
    #144
    0