กว่าเราจะได้เป็นแฟนกัน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 60 Views

  • 5 Comments

  • 2 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    60

    Overall
    60

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

ความรักที่เกิดขึ้นของนักเรียนสองคนนนี้จะเป็นยังไงกัน แต่ละอุปสรรคที่เกิดขึ้นจะผ่านพ้นไปไหมจะทำให้พวกเขาได้รักกันมั้ย.......


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

       
           
             จุนโฮ

           อายุ  18  ปี


ผู้ชายที่มีนิสัย  เป็นคนนิ่งๆ ไม่ค่อยพูด  ไม่ค่อยยุ่งกับใคร





    
        ยูมิ

     อายุ  18  ปี

นิสัย  เป็นคนสดใส  ร่าเริง ยิ้มง่าย







เรื่องราวความรักของสองคนต้องเจออุปสรรคมากมายและความรักของคนสองคน

ต้องเจอกับความยากลำบาก  กว่าจะเจอกัน  กว่าจะรักกัน  อีกนานแค่ไหน........

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ noeyby1724 จากทั้งหมด 1 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 ปล่อยอึ่ง (@WonderTales) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 21:44

    อะ ดีขึ้น ค่อยๆ เขียน ค่อยๆ ฝึกไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็ได้เอง

    เขียนเนื้อเรื่องให้ได้เยอะๆ แล้วค่อยไปโปรโมทนิยายอีกทีเพื่อให้นักอ่านเห็น

    ถ้าวันไหนคิดเนื้อเรื่องไม่ออก แนะนำให้หานิยายของคนอื่นอ่านไปพลางเพื่อเรียนรู้นะ

    #5
    1
    • #5-1 noeyby1724 (@noeyby1724) (จากตอนที่ 3)
      19 มกราคม 2562 / 14:23
      ขอบคุนค้าา
      #5-1
  2. วันที่ 15 มกราคม 2562 / 20:47

    คุณเนยครับ ขอแนะนำด้วยการยกตัวอย่างนิดนึงนะ

    นี่เป็นวิธีการเขียนบทสนทนาของตัวละครในนิยายนะครับ

    ไม่ต้องสนใจเรื่องอื่นนะ ดูแค่การสนทนาเท่านั้น แล้วนำไปปรับปรุงครับ

    ...........................


    ห้าโมงเย็นของวันนี้ ผมนั่งเล่นอยู่บนพื้นเรียบใต้บ้านพักครูหลังหนึ่งที่อยู่สุดเขตโรงเรียน ซึ่งไกลกำลังพอดีหากต้องการจะหลบสายตาของคนอื่น ๆ หลังบ้านพักครูเป็นป่าไม้ขนาดย่อมๆ สร้างเงาร่มเย็น ไม่ได้รู้สึกขัดใจอะไร บั้นท้ายของผมถูกแช่มานานพลางรอคอยอะไรสักอย่าง ขณะเดียวกันก็ควักเอาโทรศัพท์ออกมาเล่นเฟซบุ๊กเพื่อคั่นเวลา

    แต่สุดท้ายก็ไม่ได้รอคอยอะไรนานถึงขนาดนั้นเลย เพราะตัวเองกะเวลาเอาไว้ดีด้วยล่ะนะ

    หลังจากที่ผมละสายตาออกจากจอโทรศัพท์เพื่อดูว่าสิ่งที่รอคอยนั้นเดินทางมาถึงหรือยัง ภาพที่ปรากฏต่อหน้าก็ถึงกับทำให้ผมต้องลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น ขาสั่นระริกแทบจะทันที ผมปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงไปโดยไม่หันไปมอง แล้วเก็บมันเข้ากระเป๋ากางเกงไปทั้งอย่างนั้น ใครจะส่งข้อความอะไรมาก็ไม่สนมันแล้ว และสิ่งที่ผมให้ความสนใจตอนนี้มีเพียงอย่างเดียว คือพาหนะสี่ล้อสีขาวที่วิ่งตรงมาทางนี้ พร้อมกับคนขับที่เห็นเป็นเงาราง ๆ หลังแผ่นกระจกใส

    สักพัก รถคุ้นตาก็วิ่งมาถึงที่จอดตามปกติ แววตาคู่หนึ่งมองมาที่ผมจากข้างในด้วยความสงสัย ก่อนเครื่องยนต์จะถูกดับลงไปด้วยมือของเธอเอง สาวผมยาวสีดำปนน้ำตาลสะกดสายตาไม่ไหวติง

    ผมรีบตั้งสติในเวลาต่อมา ก่อนจะยื่นมือคว้าถุงพลาสติกบรรจุกล่องโฟมไว้ข้างใน แล้วเดินกึ่งวิ่งเข้าไปหาหญิงสาวด้วยความตื่นเต้นจนถึงขีดสุด เมื่อได้ระยะจึงหยุดอยู่กับที่ ขาที่สั่นระริกเริ่มเปลี่ยนเป็นรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว พลางบอกตัวเองในใจว่าต้องทำให้ได้

    หญิงสาวในรถคุ้นตาถือพวงกุญแจติดมือและก้าวเท้าลงมาในที่สุด เผยให้เห็นว่าเธอสวมเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นในแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ก็แน่ล่ะ จะให้เธอแต่งตัวแบบนี้มาสอนที่โรงเรียนได้ไง

    และเหมือนว่าเธอจะยังต้องการคำตอบอยู่ดีว่าผมมารออยู่ที่นี่ทำไม คิ้วสวยได้รูปจึงขมวดเข้าหากันเหมือนตั้งคำถามบางอย่างให้กับผม ส่วนตัวเองก็พยายามบังคับขาตัวเองให้เลิกสั่นสักที ไม่งั้นวันนี้คงต้องกลับไปกินแห้วกันแล้วล่ะ

    “สวัสดีครับ” ผมกล่าวทักทายผู้ที่เพิ่งจะมาถึง รอยยิ้มของผมฉีกกว้างอย่างอารมณ์ดี

    “สวัสดีค่ะ มาทำอะไรเนี่ย”

    “สเต็กครับ” ผมตอบพร้อมกับยกถุงพลาสติกในมือขึ้นสูงให้เห็นได้ชัด เธอมองตามไปทันที แล้วเห็นว่ามีโฟมจำนวน 2 กล่องวางซ้อนกันอยู่ในถุงพลาสติกอีกที

    “ใส่กล่องเหรอ”

    “อ๋อ ครับ” ผมมองตาม ก่อนจะทิ้งมือลงเหมือนอย่างเคย แล้วหันกลับไปยิ้มให้เธออีกที “กลัวชวนแล้วจะไม่ไป ผมเลยซื้อใส่กล่องมา”

    หือ ? ไม่รู้ว่าผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่า แต่เธอกลับก้มหน้าลงแล้วแอบหัวเราะออกมาเบาๆ ซะอย่างนั้น อะไรกันเนี่ย ผมเขินเป็นเหมือนกันนะครู

    ขณะที่ผมกำลังเขินอยู่นั้น เธอก็เลิกแอบหัวเราะไปแล้ว เป็นการเรียกสติของผมกลับคืนมาในเวลาเดียวกัน จากนั้นจึงเปลี่ยนเป็นเดินอ้อมผ่านตัวผมไปเล็กน้อยเพื่อจะเข้าไปข้างใน

    “ทีอย่างนี้ไม่ยอมให้พลาดเลยนะ” เธอหันมายิ้มให้ผมเล็กน้อย ขณะเดียวกันก็ยังคงเดินต่อไป เส้นผมหยักศกสลวยสะบัดเบา ๆ ตามแรงเดิน แผ่กระจายกลิ่นแชมพูหอมฟุ้งกระทบจมูกอย่างจัง

    เยส ! ทำได้แล้วเว้ย !

    “คร้าบ” ผมตอบกลับด้วยความดีใจ แล้วเดินตามเธอไปไม่ยอมทิ้งห่าง ก้มหน้าขยับแขนขาไปมา กระดี๊กระด๊าแบบเต็มที่ แต่แอบทำไม่ยอมให้เธอมองเห็น ในใจเอาแต่นึกถึงเรื่องที่มันกำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้


    ........................


    จะสังเกตได้ว่า ตัวละครมันจะพูดไปเลย หรือบางทีเมื่อพูดแล้วก็จะมีคำอธิบายตามหลัง จะใช้ยังไงก็ได้ แล้วแต่ตัวคนเขียน เวลาจะพูด ให้ใส่เครื่องหมายแบบนี้ครับ "..." เขาจะได้รู้ว่าเป็นบทสนทนา ซึ่งบทสนทนาที่คุณทำนั้น แบบนั้นเขาเอาไว้ใช้กับบทละครครับ ไม่ใช่นิยาย เดี่ยวค่อยๆ ปรับปรุงไปเนาะ เดี๋ยวจะมาแนะนำเพิ่มเติม อย่างเพิ่งน้อยใจจนลบนิยายแล้วหายหน้าไปก่อนซะล่ะ ฮ่าๆๆ

    #4
    1
    • 16 มกราคม 2562 / 20:03
      ขอยคุนสำหรับคำแนะนำนะค่ะ จะรีบแก้ไขปรับปรุงค้ะ
      #4-1
  3. #3 (@SunLight00) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 20:32

    สั้นไปหน่อยนึง ระวังเรื่องคำผิดด้วยนะคะ สู้ๆ จะรออ่านตอนต่อไปนะ ^-^

    #3
    1
    • #3-1 noeyby1724 (@noeyby1724) (จากตอนที่ 2)
      16 มกราคม 2562 / 20:02
      ขอบคุนมากนะค่ะที่เข้ามาอ่าน จะรีบแก้ไขให้เลยค้ะ ขอบคุนคำแนะนำนะค่ะ
      #3-1
  4. #2 คนรักนิยาย (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 21:44

    อยากอ่านต่ออะครับอยากอ่านๆอีก

    #2
    1
    • #2-1 noeyby1724 (@noeyby1724) (จากตอนที่ 1)
      15 มกราคม 2562 / 19:32
      ตอนที่ 2 มาแล้วค้า
      #2-1
  5. วันที่ 14 มกราคม 2562 / 20:38

    สู้ๆ นะครับ เดี๋ยวจะเข้ามาดูหรือแนะนำให้

    #1
    1