[Short FIC] Some time beast.

ตอนที่ 7 : FIC : Miss you every breath [JY]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 419
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 ก.พ. 56




FIC : Miss you every breath ll Pairing : Junhyung x ??? ll Note : No-R It's darma
แนะนำเล็กน้อย : อ่านฟิคนี้ไปพร้อมกับการฟังเพลงที่เอามาติดไว้ให้ แล้วเตรียมกระดาษเท็ชชู่ให้พร้อม









พวกคุณเคยมีคนที่รักมากที่สุดไหมครับ รักมากแม้ว่าเขาจะไม่ได้อยู่กับเรา รักมากจนขนาดเรายังรอคอยเขาได้ แม้ว่าคนอื่นจะหาว่าเรางมงาย ถ้าถามผม...ผมตอบได้เลยครับว่ามี และผมก็รักคนคนนั้นมากเหลือเกิน รักที่สุด ผมหยิบหูฟังสีแดงขึ้นมาเสียบหู กดเปิดเพลงไทยที่ผมชอบฟังมากๆในตอนนี้










...เนิ่นนานเท่าไรไม่รู้ที่รอเธอ...ฉันจำไม่ได้
ที่จำได้ดีคือฉันมีเพียงเธอ...แม้นานสักแค่ไหน
....................................................................
เธออยู่ที่ใดยังรักกันไหม...ฉันไม่รู้...แต่ที่รู้คือฉันนั้นยังไม่เปลี่ยนใจ
ยังอยู่ตรงนี้ถึงแม้จะเหงาและเดียวดาย...










ไม่รู้เท่าไหรแล้วนะ ที่รอเขามานานขนาดนี้แต่ก็เพราะยังรัก และมีความหวังผมเลยยังรอเขา แม้ว่ามันจะเหงายังไง แม้ว่ามันจะต้องเดียวดายสักเท่าไหร ผมก็ยอมทนเพื่อเขาคนเดียว










...ไม่ผิดใช่ไหมที่ฉันจะยังรักเธอ...ไม่ว่าเธอกับฉันวันนี้จะอยู่แสนไกล
ก็ยังจะรออย่างมีความหวัง...ยังคงไม่เปลี่ยนไป
ไม่ว่าใครจะมองว่าฉันงมงาย...ฉันก็ยังเหมือนเดิม...










ปลายเท้าของผมก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆ ดวงตาที่ตอนแรกแห้งไร้ซึ่งน้ำตา ตอนนี้มันปรากฏน้ำใสที่เอ่อล้นพร้อมไหลริน เม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นพยายามกัดกลั้นอารมณ์ และความรู้สึกเศร้าที่มีอยู่เต็มเปรี่ยมตอนนี้ ผมเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นมุ่งหน้าไปยังที่ที่หนึ่ง










...เกิดมาได้เจอคนที่ตามหามานานแสนนาน...ทำให้รู้ว่าเธอมีค่ามากแค่ไหน
จะอยู่ตรงนี้ถึงแม้ว่าฉันจะไม่เหลือใคร...











ภาพความทรงจำต่างๆผุดขึ้นในหัวราวกับจะตอกย้ำถึงบางสิ่งให้รู้ ภาพความทรงจำอันแสนมีความสุขกับคนตัวเล็ก นัยต์ตากลมโตที่จ้องมาทุกครั้งเวลาเห็นผมมีความสุข รอยยิ้มที่ระบายอยู่ทุกเมื่อเหมือนกับรอยยิ้มของเทวดาตัวน้อย ปอยผมสีน้ำตาลอ่อนที่น่าสัมผัสฉายชัดในหัว...คิดถึง อยากเจอ...





ภาพความทรงจำอันเลวร้ายหวนขึ้นมาอีกครั้ง วันนั้นที่ห้องพักผู้ป่วยพิเศษ ปรากฏร่างของเด็กหนุ่มที่เคยมีรอยยิ้มฉายชัดบนใบหน้าตลอด 'ยังโยซอบ' นอนหลับตาพริ้มเครื่องช่วยหายใจและสายน้ำเกลือละโยงละยางเต็มไปหมด ในวันนั้นผมทำได้แค่นั่งกุมมือเขาพร้อมกับพูดอย่างแผ่วเบาและซ้ำไปซ้ำมา











'โยซอบ อยู่กับฉันนะ อยากจากฉันไปนะ' มันคงเป็นอะไรที่โง่มาก ทั้งๆที่ผมรักเขามากแท้ๆ แต่กลับไม่รู้เลยว่าเด็กคนนี้...เป็นมะเร็งระยะสุดท้าย





'จุนฮยองอ่า อย่าร้องไห้สิ ฉันไม่เคยบอกหรือไงว่าเวลาส่งคนอื่นนะให้ยิ้มเข้าไว้ เขาจะได้ไปอย่างมีความสุข' ร่างเล็กที่หน้าตาซีดเซียว ยกมือขึ้นลูบหัวผมอย่างยากลำบาก รอยยิ้มที่แม้จะดูฝืน แต่ก็ยังเต็มใจที่จะส่งมาให้ผมฉายขึ้น จนน้ำตาที่กลั้นไว้นานไหลอาบแก้ม





'โยซอบ นายอยู่กับฉันนะ...ฮึก" ผมหลุดเสียงสะอื้ดก่อนจะขืนตัวร่างเล็กเข้ามากอด ราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป





'จุนฮยอง...ฉันไม่ไหวแล้ว รักนายนะ ดูแลตัวเองด้วย ยิ้มสิ...นะ" โยซอบดันผมออกเบาๆ พร้อมทำตาดุให้ผมยิ้ม จนสุดท้ายผมก็ยอมฝืนยิ้มออกไป ทำให้คนตัวเล็กยิ้มตาม 'แล้วเราจะเจอกันอีกนะ'










ร่างเล็กกอดผมอย่างแผ่วเบา ก่อนที่ทุกอย่างจะหยุดนิ่ง ผมดึงคนตัวเล็กออกก็พบว่าดวงตากลมโตที่ลืมตอนแรกหลับพริ้ม ใบหน้าดูมีความสุข แต่สิ่งที่หายไปคือ...ลมหายใจ และการเต้นของหัวใจ ตอนนั้นผมไม่รู้จะทำยังไง ผมทำได้แค่กอดร่างไร้วิญญาณนั้นแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมา















สองเท้าของผมก้าวเข้ามายังหน้าหลุมศพ ด้านหน้าสลักด้วยชื่อที่คุ้นตา 'ยังโยซอบ' บนแท่นชื่อมีดอกไม้เบญจมาศสีขาวผ่อง มันก็มาจากผมแค่คนเดียวนี่แหละ ผมก้มลงเปลี่ยนช่อดอกไม้อีกครั้ง คราวนี้ผมเปลี่ยนจากดอกเบญจามาศสีขาวเป็นดอกกุหลาบสีขาวแทน










"ครบแล้วนะโยซอบ วันที่เราคบกันนะ" ผมล้มตัวลงนั่งพิงหลุมศพอย่างเหนื่อยอ่อน หลับตาข่มอารมณ์เศร้าสร้อยที่ประทุขึ้นมา ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย น้ำตาที่เก็บมาเนิ่นนานไหลรินอีกครั้ง "โยซอบอ่า ฉันคิดถึงนายเหลือเกิน...ฉันยังคอยนายเสมอนะ"










...จะรอแค่เธอถึงแม้ใครหาว่างมงาย
ไม่ผิดใช่ไหมที่ฉันจะยังรักเธอ...ไม่ว่าเธอกับฉันวันนี้จะอยู่แสนไกล
ก็ยังจะรออย่างมีความหวัง...ยังคงไม่เปลี่ยนไป
ไม่ว่านานเท่าไรยังมีเพียงเธอ...ไม่ผิดใช่ไหมที่ฉันมีเธอคนเดียวในหัวใจ
ไม่ว่ายังไง...


..........










......










...










.










'ฉันก็จะรักเธอ'




















THE END.







- - - - - - - - - - - - - - - -
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

198 ความคิดเห็น

  1. #94 หมูตุ่มแลบลิ้น (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2555 / 14:11
    T^T เศร้าแท้
    #94
    0
  2. #76 b2st>< (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2555 / 15:08
    เศร้าจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่เลยอ่ะT^T

    #นอนแดดิ้น

    ยิ่งเปิดเพลงฟังคลอไปด้วยมันยิ่งเร่งน้ำตา เศร้ามาก เศร้าสุดๆ
    #76
    0
  3. #72 mybr2th (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2555 / 13:09
    โหยยยย ;_________;
    สงสารโจ๊กอ่ะ
    #72
    0
  4. #68 กัดกินซอบ":) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2555 / 11:00
    เฮ้ยยยยย!!! ทำไมพี่ซาอิทำกับเพื่อนงี้อ้ะ!!!
    แต่งต่อ ได้โปรดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    โนดราม่าได้มั้ยเรื่องหน้า T______________T
    เพื่อนร้องไห้เลยนะ อินไปนิดอ่ะ T^T
    อิห้อยยยยยยยยย แกแมนมากอ่ะจริงๆเลยเรื่องนี้
    เห็นทุกเรื่องนี้แบบ แทะนู่น แทะนี่ เล็มนั่นซอบตลอดอ้ะ!
    พอมาเรื่องนี้ มันพลิกบทบาทมากอ่ะ ห้อยมันดูดีมาค่ะ!
    ซอบน้อยหอยสังข์ เป็นมะเร็ง...ระยะสุดท้ายด้วยง่ะ T_____________T
    แงงงงงง สงสารมันอ่ะ แค่นิยายก็เหอะนะ เศร้าๆๆๆ
    มีต่อไม่ได้เหรอพี่ นะๆๆ ถ้ามีเพื่อนซื้อบัตรคอนฯอสูรให้ทุกคอนฯเลย#เฮ้ย!
    มาต่อเรื่องนี้นะพี่นะ ได้โปรดดดดดดดดดดดดT_______________T
    #68
    0
  5. #58 zaza (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2555 / 18:41
    เศร้าอะ เศร้ามาก
    #58
    0
  6. #57 winkwinkzii (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2555 / 13:21
    ไรเตอร์เจ๋งมากอ่ะ ดำเนินเรื่องได้เศร้ามากๆ อ่านไปตรงกับเนื้อเพลงพอดีเลย น้ำตาไหลไม่หยุดอ่ะ  T T
    #57
    0
  7. #56 KARN_JUNSEOB (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2555 / 08:48
    มันเศร้ามากๆเลยอ่ะ
    ไม่อยากให้พี่โยตายเลย T_T
    #56
    0
  8. #55 Aniinocent_14 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2555 / 02:55
    โอ้โห มาเศร้าไปนะ
    ฮือ ๆ ๆ ๆ  ทำไมแบบนี้ละ
    งอแง งอแง อ่านแล้วแทบพรากอ่ะ
    TT________TTสงสารโยจัง
    แทบไม่มีบทพูดเลย(??) 
    #55
    0
  9. #51 may_zaza_love_tvxq_&_sj (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2555 / 00:17
    ไรเตอร์ ทั้งเพลงทั้งฟิคเล่นทำเอาน้ำตาไหลพรากเลย ฮือออออออ T____T
    #51
    0
  10. #50 ดูซอบ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2555 / 00:09
    มันเศร้าน่ะ
    #50
    0