องครักษ์หญิงหมายเลขหนึ่ง

ตอนที่ 9 : ตอน8 บทลงโทษเสมอภาคII

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 มิ.ย. 57

Chapter 8 บทลงโทษเสมอภาคII

นกพิราบขาวปลอดบินฉวัดเฉวียนเกาะบนขอบหน้าต่างเมื่อเห็นคนในห้องไม่หันมาสักที มันจึงใช้จะงอยปากเล็กๆกระแทกกระจกสองสามครั้งราวกับคนเคาะทีเดียวทำให้นัยน์ตาสีเทาประกายเขียวเลิกสนใจกองเอกสารก่อนจะเอียงคอมองเจ้านกอย่างเอือมระอากับความฉลาดของพวกมัน ครั้นแล้วมือขาวซีดก็ดึงม้วนกระดาษออกจากอุ้งเท้าเจ้านก ขณะมันเกาะบนคอนไม้ที่มีขาตั้งอย่างรู้หน้าที่ก่อนจะจิกอาหารและน้ำกิน ซึ่งจังหวะนั้นเองนัยน์ตาสีเทาประกายเขียวสังเกตเห็นริบบิ้นสีทองที่แผงคอนกตัวนี้ นัยน์ตานั้นจึงเลิกขึ้น

“มาจากนีโอไฟล์เหรอ?” จากนั้นรอยยิ้มพึงใจก็ผุดขึ้นบนริมฝีปากบาง

“ช่างมาได้เหมาะเจาะเสียจริง”

 

แสงอาทิตย์ยังคงหลับใหล เมฆหมอกไร้ซึ่งความสว่าง มีเพียงดวงจันทร์เศร้าหมองเท่านั้นที่เริ่มคืบคลานเข้าหลังเมฆเพื่อหลบหลีกดวงอาทิตย์ที่ใกล้ตื่นจากความหลับใหล

พลันเสียงเคาะประตูดุจกลองก็ระรัวขึ้น นัยน์ตาสีไพรจึงลืมขึ้นอย่างงัวเงีย จากนั้นนิ้วเรียวของเธอก็ขยี้ดวงตาที่กรังไปด้วยขี้ตา แต่แล้วกระดาษแผ่นหนึ่งก็สอดเข้ามาใต้ประตูดุจวันวานซึ่งมันก็มีคำสั่งให้ลงไปข้างล่างแบบเดิม ทำให้นัยน์ตาสีไพรเบิกกว้างอย่างตื่นเต็มตาก่อนรีบคว้าผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำทันที

เธอใช้เวลาไม่นานนักก็ลงมาถึงข้างล่างพร้อมกับโนอาร์ขณะเอซและแจ๊คทยอยมาสมทบ แล้วรถม้าสีดำสนิทคันเดิมก็จอดเทียบรับพวกเขาอย่างเร่งรีบ ขณะแสงแรกแห่งวันค่อยๆคืบคลานออกจากปุยเมฆ

 

ผมสีเงินของไดมอนด์ปลิวไสวตามแรงลมปะทะจากหน้าต่างกับแรงที่เอียงคอซ้ายทีขวาทีอย่างสัปหงก แล้วพอรถม้าจอดกึกเขาก็กลิ้งหลุนๆลงไปกองกับพื้นเพราะเจ้าชายฮาร์ทที่นั่งฝั่งตรงข้ามเขยิบตัวหนี ส่วนวีลด์ซึ่งนั่งติดกับไดมอนด์ก็เขยิบตัวชิดริมหน้าต่างเพื่อมองทิวทัศน์รอบนอก ไดมอนด์ที่นั่งก้นจ้ำเบ้าอยู่กับพื้นได้แต่ขัดเคืองพี่ชายที่หัวเราะเยาะตลอดเวลา ส่วนวีลด์ก็หน้าเหลอหลาอย่างไม่รู้เรื่องอะไร

พอพ้นจากรถม้าไดมอนด์ก็แอบเหลือบมองกางเกงตัวเองก่อนเอามือปัดฝุ่นที่ติดไปมาซึ่งขณะนั้นเองรถม้าอีกคันก็จอดเทียบ แล้วเจ้าชายคลับก็วิ่งเข้ามาหาไดมอนด์ราวกับเด็กดีใจที่เจอของเล่นถูกใจก่อนจะสังเกตเห็นชายเสื้อไดมอนด์เปรอะ เพราะเขาตัวเล็กเสมือนเด็กหนุ่มแรกรุ่นทั้งที่อายุห่างจากไดมอนด์ไม่กี่ปี แล้วเสียงเล็กๆของเขาก็เอ่ยขึ้น

“ไดมอนด์ ชายเสื้อนายเปรอะหน่ะ” เขาไม่พูดเปล่าจะเอามือมาปัดให้ด้วยซ้ำทว่าไดมอนด์จัดการปัดเองเรียบร้อยแล้ว ขณะเจ้าชายสเปดเดินตามเข้ามาพอดีและเป็นจังหวะว่าที่องครักษ์ทั้งสี่ที่ไปเดินเล่นชมนกชมไม้กลับมาจึงทำความเคารพกันเป็นพัลวัน

ครั้นแล้วก่อนดวงตะวันจะโผล่ขึ้นบนฟากฟ้า นัยน์ตาสีแดงสดก็กวาดตามองพวกเขาราวกับนับว่าครบคน ขณะทุกสายตาต่างมองหาหญิงชราร่างเล็กที่เมื่อวานทำอาหารมื้อวิเศษ หญิงสาวชุดส่าหรีสังเกตเห็นจึงเอ่ยขึ้น

“วันนี้คุณยายไพค์ไม่ได้มา”

พลันสายตาทุกคู่ดูผิดหวังไม่น้อยขณะนัยน์ตาสีไพรกลิ้งกลอกอย่างครุ่นคิด แล้วใครจะทำอาหารให้กินล่ะเนี่ย เริ่มหิวตงิดๆแล้วสิ! เธอลอบหายใจกับท้องตัวเองเล็กน้อยทว่านัยน์ตาสีแดงสดจ้องมองนาเอลอย่างขำขันก่อนกล่าว

“การลงโทษวันนี้ไม่นานนัก ดังนั้นก็อดทนรอหิวนิดหน่อย แล้วพวกเธอจะได้ทานอาหารมื้อวิเศษแน่นอน”  แค่นั้นนาเอลก็หูผึ่งแล้วมีท่าทีกระปรี้กระเปร่าพร้อมลุยเต็มที่ทันทีขณะเสียงขึ้นจมูกของท่านเรดดิชเอ่ยเสริม

“โทษของวันนี้คือ พวกเธอทุกคนจะต้องเก็บใบชาชั้นดีของไซแคลเกีย”

“เอ่อ..ใบชามีคุณภาพต่างกันด้วยหรือค่ะ?” นาเอลยกมือขึ้นถามราวกับศิษย์ขี้สงสัยถามอาจารย์ไม่ปาน

“แล้วเธอจะรู้เอง” เสียงขึ้นจมูกกล่าวเสียงเรียบแต่นัยน์ตาสีแดงสดกลับแฝงไปด้วยรอยยิ้มก่อนจะเอ่ยกับเจ้าชายคลับ

“คลับ! วันนี้แสดงฝีมือให้เต็มที่นะ”

“ขอรับท่านอา” เสียงเล็กๆของเจ้าชายคลับขานรับแล้วนัยน์ตาสีนิลกลมโตก็เบิกกว้างขึ้นอย่างตื่นเต้น

            ขณะดวงตะวันยังส่องแสงไม่เต็มที่ เจ้าชายคลับก็เอ่ยเสียงจ้อยๆกับไดมอนด์ เจ้าชายฮาร์ทและวีลด์ ส่วนเจ้าชายสเปดได้แต่อมยิ้มกับท่าทีร่าเริงของน้องชายเท่านั้น

            “รู้เปล่า! เรื่องคัดเลือกใบชาผมได้คะแนนดีที่สุดของโรงเรียนเลยนะ แม้แต่พี่สเปดหรือวีลด์ก็สู้ไม่ได้”

            “นายยังสู้คลับไม่ได้เหรอ?” เจ้าชายฮาร์ทหันไปถามวีลด์
            “ฉันไม่ถนัดเรื่องนี้เท่าไหร่ เลยได้แต่อาศัยชาสำเร็จรูปของไซแคลเกียนะ”วีลด์ตอบอย่างยอมรับ

“ก็นายมันบ้าสมุนไพรมากกว่าชานี่” ไดมอนด์กล่าวอย่างรู้ทันขณะเกาะบ่าวีลด์พร้อมฉีกยิ้มให้เขา

“ถ้าวีลด์สู้ไม่ได้ แล้วท่านแวเรสสู้ได้หรือเปล่าล่ะคลับ” เจ้าชายฮาร์ทเอ่ยอย่างทีเล่นทีจริง ทว่านัยน์ตาสีนิลกลมโตหลุบลงอย่างหมดความภูมิใจในตนเองทันที

“ผมจะไปสู้ท่านแวเรสผู้เป็นหนึ่งในหล้าได้ยังไงล่ะครับ” เสียงอ่อยๆกล่าวขึ้นขณะไดมอนด์และเจ้าชายฮาร์ทกอดคอเขา ส่วนวีลด์ก็ขยี้หัว ทุกคนต่างเอ็นดูลูกพี่ลูกน้องคนนี้ราวกับน้องแท้ๆทีเดียว ขณะวีลด์กล่าวให้กำลังใจ

“ไม่มีใครสู้ผู้รอบรู้อย่างท่านพ่อได้หรอก นายก็อย่าหมดความภูมิใจสิ ท่านพ่อนะเก่งเกินไปต่างหากล่ะ ฮ่าๆๆ” แล้วไดมอนด์กับเจ้าชายฮาร์ทก็พยักหน้าอย่างสนับสนุน ครั้นแล้วเสียงเล็กๆของเจ้าชายคลับก็เอ่ยอย่างร่าเริง

“นั่นสินะครับ ผมมันแย่จริงที่คิดเอาตัวเองไปเทียบกับผู้รอบรู้ระดับเทพอย่างนั้น ไม่ไหวเลยนะครับ”เจ้าชายคลับยิ้มให้ทุกคนก่อนจะหัวเราะให้กับความสำนึกของตัวเอง ทันใดนั้นไดมอนด์ วีลด์ เจ้าชายฮาร์ทก็ต่างขยี้ผม ต่างกอดคอเขา แถมยังหยอกล้อกันอย่างสนุกจนทั้งสี่ต่างหัวเราะกันดังลั่นขณะเดินเข้าสู่ไร่ชาอันดับหนึ่งของไซแคลเกีย ส่วนเจ้าชายสเปดกับท่านเรดดิชก็ต่างอมยิ้มกับภาพเบื้องหน้า ทำให้ว่าที่องครักษ์ทั้งสี่พลอยมีความสุขไปด้วย

 

พอถึงไร่ชาสีเขียวชอุ่มที่ไล่เป็นขั้นบันไดตามไหล่เขาก็ทำให้ทุกคนเผลอสูดอากาศอย่างสดชื่น แถมบริเวณนั้นยังมีสาวน้อยสาวใหญ่ต่างสะพายกระบุงไว้ข้างหลังก็ทำให้ไดมอนด์ตาลุกวาวทันที หญิงสาวชุดส่าหรีจึงยืนบังหน้าไดมอนด์จนมิดทำให้เขาอดดูภาพนั้นต่อ เขาจึงพึมพำอย่างขัดใจ

“โธ่! ท่านน้า” ทว่าเสียงขึ้นจมูกก็กล่าวอย่างไม่สนใจกับเสียงพึมพำของไดมอนด์

“แปลงที่พวกต้องเก็บใบชานั้น อยู่ห่างจากที่นี่ประมาณ1ไมล์ ดังนั้นพวกเธอจะต้องขึ้นกระเช้าไฟฟ้าไปตามไหล่เขา” พอสิ้นคำ แจ๊คก็รีบคำนวณระยะทางทันที ก่อนจะเอ่ยกับโนอาร์ นาเอลและเอซพร้อมกับขยับแว่นอย่างใช้ความคิด

“1ไมล์ก็ประมาณ1.6กิโลเมตร ซึ่งถ้านั่งรถม้าก็ไม่ไกลมากนักแต่ถ้านั่งกระเช้าที่มันเชื่องช้าอย่างเต่าคลาน มีหวังใช้เวลานานแน่”

พอเจ้าชายคลับได้ยินแจ๊คบ่นแบบนั้นจึงหัวเราะขึ้นนิดหน่อยก่อนเอ่ยอย่างผู้รู้จริง

“แต่กระเช้าที่นี่ไม่ช้านะครับ ผมชอบนั่งเล่นจะตายมันเร็วเหมือนจรวดเชียว”

“พะ...พะย่ะค่ะ” แจ๊คสะดุ้งสุดตัวก่อนจะรีบขานรับ แล้วโค้งเคารพอย่างรวดเร็ว

            พลันพวกเขาก็ขึ้นกระเช้าลอยฟ้าแบบนั่งกันเป็นคู่ นาเอลจึงนั่งกับพี่ชายแสนดีอย่างโนอาร์ ครั้นแล้วนัยน์ตาสีไพรก็มองดูทิวทัศน์รอบนอกอย่างสนใจ ภูเขาทั้งลูกรอบล้อมไปด้วยสีเขียวชอุ่มที่มีแต่ต้นชา เมื่อดูจากที่สูงจะเห็นมันลดหลั่นกันเป็นขั้นบันไดอย่างสวยงาม จนเล่นเอานาเอลเผลอยืนเกาะกระจกกระเช้าทันที ขณะแสงสีเงินสีทองของดวงตะวันเริ่มส่องแสงขึ้น

 

            ห่างออกไปจากไซแคลเกียเกือบพันไมล์ ชายร่างสูงเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารที่เขาใช้แทนหมอน แล้วนัยน์ตาสีเทาประกายเขียวก็จ้องมองแสงเงินแสงทองที่สาดส่องเข้ามาทางกระจกหน้าต่าง พลันริมฝีปากบางก็พึมพำขึ้น “พลาดตะวันขึ้นอีกแล้วเหรอ?

 

 

            ครั้นแล้วคนที่ต้องโทษทั้งหมดขององค์ราชินีก็ถึงที่หมาย พวกเขาทยอยลงจากกระเช้าลอยฟ้า แล้วเดินขึ้นไปบนเนินอีกเล็กน้อยก็ถึงแปลงไร่ชาที่สูงสุดบนยอดเขา ความหนาวเย็นยะเยือกปะทะผิวกายพวกเขาทันที แม้ตะวันจะเริ่มสาดแสงแล้วก็ตามแต่บนยอดเขานี้ก็ยังคงมีหมอกหนาแน่นทั่วบริเวณ

            พลันมือเรียวยาวก็ปรบขึ้นเสมือนกับรวมพลทันทีแล้วหญิงสาวชุดส่าหรีก็กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายแต่ดุดัน        

“พวกเธอต้องเก็บใบชาให้เต็มกระบุงนี้” สิ้นคำนิ้วเรียวยาวก็ชี้ไปที่กระบุงซึ่งวางซ้อนกันเก้าใบพอดิบพอดีกับจำนวนพวกเขาทีเดียว ทว่าก่อนที่คนทั้งเก้าจะได้แสดงฝีมือให้เต็มที่ เสียงขึ้นจมูกก็เอ่ยเตือนพวกเขา

“อย่าเก็บจนอัดแน่นล่ะ แล้วก็เลือกแต่ยอดใบชาที่เล็กที่สุดปลายเรียวแหลมเท่านั้น”

“มันถึงจะเป็นชาชั้นดีสินะขอรับ” เจ้าชายคลับแทรกอย่างผู้เชี่ยวชาญ

“ใช่จ๊ะคลับ  เธอก็ช่วยสอนพี่ๆทั้งหลายหน่อยแล้วกัน” เสียงขึ้นจมูกกล่าวอย่างเอ็นดู แต่คนอื่นกลับรู้สึกมีรัศมีทะมึนๆที่นัยน์ตาสีแดงสดเหลือบมองมา โดยเฉพาะไดมอนด์

“ผมจะทำให้ดีที่สุดด้วยเกียรติของนักเรียนเอิร์ลเกรย์แห่งไซแคลเกียเลยขอรับ” เจ้าชายคลับขานรับอย่างภาคภูมิ ขณะนัยน์ตาสีนิลกลมโตนั้นแฝงด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ

จากนั้นการละเลงฝีมือเก็บชาก็เริ่มขึ้น แต่ดูเหมือนว่านาเอลกับไดมอนด์ที่ชำนาญเรื่องการต่อสู้ ไม่ถนัดการเก็บชาเอาเสียเลย เพราะต่างคนก็ต่างเก็บได้แค่ก้นกระบุงขณะที่คนอื่นเก็บเอาๆจนเจ้าชายคลับได้เต็มกระบุงคนแรกไปแล้ว  พลันนาเอลที่ทอดถอนใจขณะมองดูต้นชาที่ดูยังไงทุกยอดมันก็ขนาดพอๆกัน จึงบ่นพึมพำขึ้น

“แล้วยอดไหนมันเล็กที่สุดล่ะเนี่ย เฮ้อ!” เธอมองดูซ้ายขวาแต่ก็ยังไม่กล้าเด็ดเพราะกลัวเด็ดผิดต้น พอเจ้าชายคลัยเห็นท่าทีนาเอลแบบนั้นจึงเข้ามาสอนให้พร้อมเอ่ยอธิบาย

“ต้นบริเวณนี้แทบทุกยอดเป็นใบชาชั้นดีครับ เลยเก็บได้ทันทีโดยไม่ต้องเปรียบเทียบมากนัก”จากนั้นมือเล็กๆของเจ้าชายคลับก็เด็ดยอดชาที่มี1ยอดตูมกับ2ใบบานเป็นตัวอย่างให้นาเอลดู

 

ทว่าอีกฝั่งของแปลงชา จู่ๆไดมอนด์ก็มีความคิดพิเรนทร์จะใช้มีดตัดยอดชาเพราะมันน่าจะเร็วกว่าใช้มือคนเก็บ เขาจึงล้วงมีดออกมาแล้วจะลงมือทันที ทว่าเจ้าชายก็รีบดีดลูกหินใส่เขาเพื่อห้ามปรามขณะเจ้าชายคลับร้องขึ้นอย่างตกใจ

“ไดมอนด์! นายจะใช้มีดตัดชาชั้นดีไม่ได้นะ” เขารีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาไดมอนด์ทันที

“ทำไมล่ะ! มันเร็วกว่าการใช้มือเก็บเป็นไหนๆ” ไดมอนด์แย้ง

“คุณภาพมันต่างกัน สำหรับชาแล้วการใช้มือเก็บดีที่สุด แล้วยิ่งชาชั้นดีนายต้องยิ่งพิถีพิถัน” เสียงเล็กๆของเจ้าชายคลับร่ายยาวใส่ไดมอนด์ขณะเจ้าชายฮาร์ทอมยิ้มอย่างขำขันก่อนกล่าวราวกับผลักภาระตนเองให้เจ้าชายคลับ

“งั้นคลับ ช่วยสอนไดมอนด์แทนพี่หน่อยแล้วกัน”

“ได้ครับ พี่ฮาร์ท” เจ้าชายคลับตอบรับอย่างยินดี ขณะเจ้าชายฮาร์ทเดินไปยังแปลงชาข้างหน้าเพื่อเลือกเก็บให้เสร็จ

 

ครั้นแล้วเจ้าชายคลับก็สอนไดมอนด์เลือกเก็บใบชาเป็นจังหวะเดียวกับนาเอลเงยหน้าขึ้นจากการเลือกยอดชา ทำให้เธอเห็นเจ้าชายคลับกับไดมอนด์กำลังเลือกเก็บชาด้วยกันแล้วรู้สึกเหมือนมีรัศมีสีชมพูล้อมรอบจนเธอต้องขยี้ตาตัวเองหลายครั้งแต่มันก็ยังรู้สึกแบบเดิม แล้วขณะนั้นเองโนอาร์ที่เพิ่งเก็บชาเสร็จก็เดินเข้ามาดูนาเอลเผื่อจะได้ช่วย ทว่าเธอรีบฉุดลากแขนพี่ชายไปให้ไกลจากรัศมีทุกคนมากที่สุดทันที ก่อนจะกระซิบกระซาบ

“พี่ว่าไดมอนด์กับเจ้าชายคลับแปลกๆรึเปล่า”

“แปลกไง?” โนอาร์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างฉงน

“อ้าว! ก็พวกโฮโมไรงี้ไง” นาเอลตอบ

“อ๋อ!” โนอาร์อุทานขึ้นอย่างเริ่มเข้าใจความคิดน้องสาวตัวดีแล้วแต่ทว่ากลับมีเสียงหัวเราะดังขึ้น

“ฮะฮะฮ่าฮ่าๆๆๆๆ” ทำเอานาเอลสะดุ้งเฮือกทันทีขณะโนอาร์หันไปทำความเคารพอย่างนอบน้อม

“เหมือนที่นายพูดไว้ไม่ผิดเลยโนอาร์  นาเอลกับไดมอนด์เหมือนกันจริงๆ ฮ่าๆๆ” เจ้าชายฮาร์ทเอ่ยและยังคงขำอีกเล็กน้อย ขณะนัยน์ตาสีไพรเบิกกว้างขึ้นแล้วรีบถามพี่ชายแสนดีทันที

“ที่พี่บอกว่าฉันกับตัวอันตรายเหมือนกัน ไม่จริงใช่มั้ย ไม่จริง” ประโยคสุดท้ายนาเอลแทบตะโกนสุดเสียงอย่างรับไม่ได้แล้วยังเอามือปิดหูสองข้างด้วย ทว่าโนอาร์กับเอ่ยนิ่มๆกับเธอเสมือนเรื่องปกติ

“พี่รู้สึกแบบนั้นจริงๆนี่ ฮ่าๆๆ” แล้วโนอาร์กับเจ้าชายฮาร์ทก็ผสมโรงกันหัวเราะ ขณะนัยน์ตาสีไพรแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราดอย่างควบคุมไม่ได้ พอเจ้าชายฮาร์ทเห็นว่าโนอาร์จะโดนน้องสาวเล่นงานผสานกับอยากแกล้งน้องชายตัวเองจึงเอ่ยขึ้น

“ไดมอนด์ก็เคยถามคำถามเดี๋ยวกับเธอ แล้วจะให้ไม่เหมือนกันได้ไงล่ะ จริงมั้ยโนอาร์” ประโยคสุดท้ายเจ้าชายฮาร์ทหันมาถามโนอาร์

“พะย่ะค่ะ” โนอาร์ตอบรับก่อนจะหัวเราะแหะๆอีกเล็กน้อยเพื่อให้น้องสาวตัวดีคุมสติได้มากกว่านี้ ส่วนนาเอลอารมณ์เริ่มเย็นลงขึ้นแล้วเพราะเธอรู้ดีว่าไม่ควรทำร้ายพี่ชายแสนดีกับเจ้าชายฮาร์ท และแล้วเจ้าชายฮาร์ทกับโนอาร์ก็ผลัดกันเล่าเหตุการณ์ที่ร้านน้ำชาวันนั้นให้ฟัง

 

พลันนัยน์ตาสีไพรก็แข็งกร้าวขึ้นขณะมุ่งหน้าไปหาไดมอนด์ที่วางกระบุงใส่ชาพิงไว้กับต้นไม้ใหญ่แถวนั้น ครั้นแล้วนาเอลที่โกรธจัดก็ปามีดพกใส่ไดมอนด์ทันที ทว่าโชคดีที่เขาหลบทันทำให้มีดนั่นปักลงเนื้อต้นไม้แทนผิวกายเขา ทำให้ไดมอนด์รีบคว้ามือเธอไว้ก่อนที่เธอจะดึงมีดออกจากลำต้นไม้

“ยัยทอมบ้าเลือด เธอเป็นบ้าอะไรขึ้นมาเนี่ย” ไดมอนด์เอ่ยอย่างหัวเสียสุดๆ แต่นาเอลก็ดิ้นจนหลุดจากข้อมือเขาก่อนจะกระชากมีดออกจากต้นไม้ แล้วหาทางซัดใส่เขาอีก จึงทำให้ไดมอนด์ต้องรีบบิดข้อมือเธอเพื่อจะทิ้งมีดทันที

“ปล่อยนะ” นาเอลเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด ทำเอาทุกคนหันมามองอย่างตกใจเพราะเสียงนาเอลดังมาก แต่ก็ไม่มีใครคิดจะไปห้ามเพราะกำลังสนุก เว้นแต่วีลด์กับเจ้าชายคลับที่ได้แต่ภาวนาอย่าให้เกิดเรื่องรุนแรงอีกเลย

ในขณะที่มีดพกจะหลุดจากมือนาเอล เธอก็กระทืบเท้าไดมอนด์อย่างแรงจนเขาต้องยอมปล่อยเธอ พลันมีดเล่มนั้นก็จ่อที่คอเขาทันที ทว่าไดมอนด์ก็คว้าข้อมือเธอได้ทันอีกครั้งจึงต่างคนต่างยื้อแย่งกันไปมา ครั้นแล้วไดมอนด์ก็กล่าวอย่างขัดเคือง

“ยัยทอมบ้าเลือด เธอเป็นบ้าอะไรไป”

“นายมีสิทธิ์อะไรถึงมาต่อว่าคนอื่นเบี่ยงเบนกันล่ะ” นาเอลโต้กลับ ทำให้ไดมอนด์ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยก่อนทอดสายตามองพี่ชายตัวดีกับโนอาร์ แต่เจ้าชายฮาร์ทกลับทำหน้าระรื่นอย่างไม่รู้ไม่ชี้ขณะโนอาร์ก็ได้แต่อมยิ้ม เขาจึงคาดแค้นพี่ชายตัวดีกับเพื่อนสนิทไว้ในใจ พลันเขาก็กล่าวกับนาเอลอย่างไม่ยี่หระ

“ฉันก็พูดตามที่ฉันเห็น แล้วมันผิดตรงไหน”

“นายคิดว่าคนอื่นเขาจะเป็นแบบนายรึไง” นาเอลโต้กลับ

“เฮ้ย!นี่เธอหาว่าฉันเบี่ยงเบนงั้นรึ?” เขาตกใจจนชะงักการยื้อยุดทำให้นาเอลได้จังหวะจึงรีบเอามือที่ถือมีดไพล่หลังทันที เพื่อไม่ให้ไดมอนด์แย่งไปได้

พลันนัยน์ตาสีน้ำเงินทะเลก็เบิกกว้างอย่างขำขัน

“มันจะเป็นแบบนั้นได้ไง ในเมื่อฉันมีแฟนคลับเยอะแยะ และดูท่าทีก็ไม่เป็นแบบนั้นสักนิด” ไดมอนด์เอ่ยอย่างภาคภูมิขณะกางแขนออกแล้วหมุนตัวรอบหนึ่ง ทว่านาเอลกลับเถียงด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน

“เหอะ! นายอาจเป็นพวกหาตัวเองไม่เจอ หรือเป็นไบก็ได้นี่”

“เธอกล่าวหาฉันมากไปแล้วนะ ยัยทอมบ้าเลือด” ไดมอนด์แหวขึ้นอย่างเหลืออด

“นายก็ไม่มีสิทธิ์มาว่าวิเวียเหมือนกัน” นาเอลเอ่ยอย่างโกรธแค้น แล้วเอามีดขึ้นมาจ่อคอเขาอีกครั้ง ส่วนไดมอนด์ก็ได้แต่เดินถอยหลังจนติดต้นไม้นั่น ทว่าเขาก็พยายามจะรั้งมือนาเอลไว้แต่รั้งเท่าไรมีดมันก็ใกล้คอเขามากเหลือเกิน ทันใดนั้นเจ้าของสายตาทุกคู่ที่เห็นเหตุการณ์ตลอดก็รีบวิ่งจะเข้ามาห้าม ทว่าไดมอนด์กลับเอ่ยคำที่กระทบกระเทือนใจนาเอลออกมาโดยที่เขาไม่รู้แม้แต่น้อย แม้เขาจะเอ่ยราวกับน้ำเย็นที่ลูบไล้จิตใจเธอก็ตาม

“นี่ยัยทอมบ้าเลือด ฉันเพิ่งจะหายบาดเจ็บสาหัสมานะ เธออยากให้ฉันบาดเจ็บอีกหรือไง” เพียงแค่นั้นมีดพกก็หล่นลงข้างตัวไดมอนด์ ขณะนัยน์ตาสีไพรเบิกกว้างขึ้นอย่างสะพรึงกลั่ว ก่อนจะกรีดร้องเสียงดังลั่นจนสลบทันที ทว่าโชคดีที่ไดมอนด์คว้าตัวเธอไว้ทันจึงไม่หล่นลงพื้น

 

โนอาร์รีบวิ่งเข้ามาแล้วแย่ตัวนาเอลไปจากไดมอนด์ทันที จากนั้นก็พยายามเรียกให้เธอตื่นแต่นาเอลก็ไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย เขาจึงอุ้มน้องสาวตัวดีไปวางบนแคร่แล้วฝากให้วีลด์กับท่านเรดดิชช่วยดูแลแทนเขา ครั้นแล้วโนอาร์ก็เอ่ยกับไดมอนด์แบบเพื่อนสนิท เพราะตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะเอ่ยแบบพิธีรีตองอีกแล้ว

“เราต้องมีเรื่องคุยกัน” แค่นั้นไดมอนด์จึงเดินตามโนอาร์ไปขณะเจ้าชายฮาร์ทก็ขอตามไปด้วย เพราะเรื่องนี้เขามีส่วนผิดอย่างมาก

 

พลันโนอาร์ที่ใจเย็น แสนดีก็กระชากคอเสื้อไดมอนด์ขึ้นอย่างแรงจนตัวไดมอนด์ลอยกับพื้นทีเดียว

“นายพูดอะไรกับนาเอล” เมื่อเจ้าชายฮาร์ทเห็นดังนั้นจึงรีบห้ามปรามโนอาร์ทันที

“ใจเย็นก่อนเถอะโนอาร์”

เขารู้ดีว่าถ้าเจ้านายสั่งก็ต้องทำตามแต่นี่เขาแทบจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้ เพราะความรู้สึกมันพลุ่งพล่านไหลเวียนขึ้นลงแทนเลือดทีเดียว แล้วเขาก็มักจะเป็นแบบนี้เสมอเมื่อเกิดเรื่องร้ายกับนาเอล หลายๆคนบอกว่า เพราะเขากับเธอเป็นฝาแฝดกันความรู้สึกจึงเชื่อมถึงกันได้

ครั้นแล้วโนอาร์ก็ปล่อยไดมอนด์ลงพื้นก่อนจะกุมขมับตัวเอง แล้วไดมอนด์ก็ตระหนักได้ว่าเพื่อนสนิทผิดเพี้ยนไปจึงเอ่ยอย่างกังวล

“นายเป็นอะไรไป โนอาร์”

“ฉะ..ฉันแค่รู้สึกไม่ดี” โนอาร์กล่าวอย่างพยายามควบคุมอารมณ์ตนเอง แล้วเจ้าชายฮาร์ทที่อยากรู้เรื่องต่อจึงถามน้องชายอย่างใจเย็น

“แล้วนายไปพูดอะไรกับนาเอล เธอถึงกรีดร้องเสียงดังขนาดนั้น”

“ก็ไม่มีอะไรนี่พี่ ประโยคสุดท้ายที่ผมพูดกับยัยทอมบ้าเลือด ก็แค่ฉันเพิ่งจะหายบาดเจ็บสาหัสมานะ เธออยากให้ฉันบาดเจ็บอีกหรือไง”

พอสิ้นคำของไดมอนด์ โนอาร์ก็หน้าซีดเผือดและเริ่มเซราวกับคนจะเป็นลมจนต้องรีบคว้าแขนไดมอนด์ไว้เพื่อพยุงตัวทันที แล้วเจ้าชายฮาร์ทก็รีบช่วยพยุงโนอาร์เช่นกัน ขณะนัยน์ตาสีเทาของโนอาร์จ้องมองน้องสาวตัวดีที่นอนไม่ไหวติงอย่างเป็นกังวล พร้อมกับตระหนักได้ว่า

“เรื่องนี้เขาจะปล่อยผ่านไม่ได้อีกแล้ว”

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น