องครักษ์หญิงหมายเลขหนึ่ง

ตอนที่ 5 : ตอน4 ขมเป็นยา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 มิ.ย. 57

Chapter 4 ขมเป็นยา

ในห้องพักรับรองเจ้าชายฮาร์ทและเจ้าชายคลับต่างเดินกลับไปกลับมาอย่างว้าวุ่นใจ จนเจ้าชายสเปดที่นั่งบนเตียงทนไม่ไหว

“พอเถอะฮาร์ท! คลับ!

“จะทำไงดีครับพี่ ไดมอนด์โดนงูกัด แถมยังจะจมน้ำอีก” เจ้าชายคลับเอ่ยอย่างร้อนรน

“เราก็ส่งองครักษ์ไปช่วยเขาแล้ว คงไม่เป็นไรหรอก” เจ้าชายสเปดตอบอย่างใจเย็น

“หวังว่าจะเป็นแบบนั้นนะ”เจ้าชายฮาร์ทภาวนา แล้วเจ้าชายสเปดผู้มีสติมากสุดก็สั่งวีลด์ที่นั่งก้มหน้าอย่างหนักใจบนเก้าอี้

“วีลด์ นายรีบหายามารักษาแผลไดมอนด์ก่อน จากนั้นก็ค่อยดูตามอาการแล้วกัน”

“ถ้าเป็นเรื่องพิษ ไม่มีปัญหาหรอกครับ เพราะงูเขียวไม่มีพิษ แต่ผมเกรงว่าแผลจะอักเสบจนไม่สบายได้ เพราะที่พวกเขาตกไปนั้นมีทั้งโคลนทั้งดินไว้ปลูกบัวครับ” วีลด์วินิจฉัยอย่างหนักใจ

“นายก็ทำอะไรสักอย่างสิ” เจ้าชายคลับโวยวายขึ้น

“หยุดก่อนคลับ” เจ้าชายสเปดห้ามปรามเขาทันที ขณะเจ้าชายฮาร์ทเอ่ยอย่างกังวล

“แล้วเราจะมีวิธีรักษามั้ย?”

“มีครับ แต่ผมต้องไปเอาสมุนไพรจากห้องยาของท่านพ่อครับ” วีลด์ตอบขณะเจ้าชายฮาร์ทมองออกไปนอกหน้าต่างซึ่งพวกโนอาร์ แจ๊คและเอซ เอาผ้าขนหนูห่อตัวไดมอนด์กับนาเอลขึ้นจากน้ำ ก่อนจะทอดถอนใจเฮือกใหญ่

“เฮ้อ! เรื่องนี้ต้องรู้ถึงท่านลุงกับท่านแม่สินะ”

 

ทุกคนต่างมารวมตัวในห้องสมุนไพรของท่านแวเรสซึ่งมีตู้ลิ้นชักมากมายติดกำแพงฟากหนึ่ง ส่วนบนโต๊ะเหล็กก็เต็มด้วยตำรายา ตราชั่งและเครื่องมือปรุงยา ขณะราชินีทรงเหวี่ยงประตูอย่างแรงจนฉลองพระองค์ปลิวไสวก่อนจะทรงแหวขึ้นเสียงดัง

“คราวนี้พวกเจ้าเล่นแรงเกินไปแล้ว”

เจ้าชายทั้งสามและวีลด์หน้าซีดเผือดแล้วรีบก้มหน้าอย่างสำนึกผิดทันที ขณะเดียวกันท่านแวเรสจะเข้าไปปรามพระองค์ ทว่าองค์ราชินีทรงพระสรวลขึ้น

“โฮะ โฮะๆๆๆๆ  เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน  โฮะๆๆๆ” ทรงพระสรวลไม่หยุดจนทุกคนเหลือบมองหน้ากันอย่างฉงน แล้วพระองค์ก็ทรงกล่าวเหตุผลขึ้น

“จะไม่ดีได้ไงล่ะ หากไดมอนด์ไม่สบายก็จะได้ไม่ต้องไปทำในสิ่งไม่สมควรอีก โฮะๆๆ” ทรงพระสรวลอีกหน่อยก่อนทรงเอ่ยถึงความผิดของพวกเขา

“เรายังไม่ได้สะสางกับความผิดพวกเจ้าที่ฐานใช้คนแบบไม่สมควร แล้วยังจะให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกนะ”

“ขอประทานอภัยพะย่ะค่ะ” เจ้าชายทั้งสามกับวีลด์รีบกล่าวแล้วก้มหัวอย่างสำนึกผิดแทบจะพร้อมกันทันทีจนทำให้ท่านแวเรสหัวเราะเล็กน้อย

“เหอๆ เพิ่งจะเห็นเด็กๆหงอก็คราวนี้แหละควีนน่า”

“นั่นสินะ พี่คิดว่าเราควรลงโทษอะไรพวกเขาดีล่ะ โฮะๆ” องค์ราชินีทรงเอ่ยทีเล่นทีจริงแต่ทำให้ชายหนุ่มทั้งสี่เริ่มเหงื่อตกเป็นแถว แม้กระทั่งเจ้าชายสเปดผู้สุขุมยังสะท้านเช่นกัน

“เจ้าอยากทำอะไรก็ทำเถอะ ส่วนวีลด์ เจ้าลงโทษโดยไม่ต้องเกรงใจเลยนะ เพราะครั้งนี้เขาก็ผิดด้วย”

“วีลด์ไม่เกี่ยวนะพะย่ะค่ะ เขาแค่ทำตามพวกกระหม่อมเท่านั้น” เจ้าชายคลับรีบแทรกทันที ทว่าท่านแวเรสกลับเอ่ยอย่างสนุก

“เขาผิดที่ห้ามพวกเจ้าไม่ได้”

“กระหม่อมเป็นคนผิดเองพะย่ะค่ะ โปรดลงพระราชอาญากระหม่อมเถอะพะย่ะค่ะ” วีลด์เอ่ยด้วยความสัตย์จริงขณะย่อกายลงกับพื้น จนเจ้าชายคลับ เจ้าชายฮาร์ทร้องขึ้น “วีลด์!

ส่วนเจ้าชายสเปดกำลังคิดจะช่วยพูดอีกแรงก็ต้องชะงักแล้วได้แต่มองวีลด์อย่างนิ่งเฉย เพราะเมื่อวีลด์รับเสียขนาดนี้ จะหาทางให้พ้นโทษก็เสียแรงเปล่า

“เฮ้อ! พวกเจ้านี่รักกันเสียจริงนะ แต่เมื่อทำผิดก็ต้องโดนลงโทษ เข้าใจมั้ย” ราชินีทรงเอ่ยอย่างสนุกก่อนจะทรงกล่าวเสริมขึ้น

“แล้วเราก็ไม่เคยลำเอียงเสียด้วย พวกเจ้าจะได้รับโทษเท่ากันแน่นอน”

“พะย่ะค่ะ”ชายหนุ่มทั้งสี่ต่างรีบคุกเข่าเตรียมน้อมรับพระบัญชา ทว่าองค์ราชินีทรงส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนทรงกล่าวอย่างเอ็นดู

“เรายังไม่ลงโทษพวกเจ้าตอนนี้หรอกนะ” จากนั้นพระองค์ก็ทอดพระเนตรท่านแวเรสที่จัดสมุนไพรต่างๆใส่กระจาดเถาวัลย์สีเข้มจนเต็ม จึงเป็นช่วงจังหวะที่ชายหนุ่มทั้งสี่เหลือบมองหน้ากันก่อนจะลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่าพวกเขาก็ต้องสะดุ้งขึ้นเมื่อองค์ราชินีทรงกล่าวอย่างรู้ทัน

“อย่าคิดว่าเราไม่รู้ความคิดพวกเจ้า แต่ตอนนี้ชีวิตของไดมอนด์กับสาวน้อยนั่นสำคัญกว่า” ทรงเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนเอ่ย

“แล้วตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหนล่ะ”

“น่าจะอยู่ที่ห้องรับรองแล้วพะย่ะค่ะ” เจ้าชายฮาร์ทตอบแต่คำตอบนั่นกลับทำให้พระองค์ทรงกล่าวขึ้นอย่างกราดเกรี้ยว

“น่าจะหรือ? เจ้ายังไม่รู้อีกหรือไงว่าน้องชายเจ้าอยู่ไหนนะฮาร์ท”

“พี่สเปด คลับ และกระหม่อมได้สั่งให้องครักษ์พาสองคนนั่นไปที่ห้องพักรับรองพะย่ะค่ะ แต่เพราะร้อนใจจึงรีบมาเรียนท่านแม่กับท่านลุงก่อน จึงยังไม่ได้กลับไปที่นั่นอีกพะย่ะค่ะ” เจ้าชายฮาร์ทรีบตอบเหตุผลอย่างพัลวันจนชายหนุ่มอีกสามคนต่างกระอักกระอ่วน พลันท่านแวเรสก็กล่าวขึ้น

“พอได้แล้วล่ะควีนน่า พวกเขาไปถึงที่นั่นแล้ว” จากนั้นสายตาทุกคู่ก็จ้องมองยังไฟสีแดงของห้องรับรองที่สว่างขึ้นบนแผงไฟ

           

            ห้องพักรับรองอยู่ที่เรือนทางซ้ายของเรือนรับรองใหญ่ซึ่งจากที่นั่นจะเห็นสระน้ำและยอดหลังคาของเรือนกระจก พลันร่างของไดมอนด์ที่สะบักสะบอมก็ฟุบลงกับเตียงไม้สีขาวโดยมีผ้าขนหนูผืนใหญ่ห่อตัวเขาไว้ แล้วเอซกับแจ๊คก็ดึงม่านขึ้นรอบเตียงเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ไดมอนด์ ส่วนโนอาร์ก็พยุงนาเอลนั่งลงบนโซฟายาวก่อนจะใช้ผ้าขนหนูอีกผืนขยี้ผมให้เธอขณะนาเอลจาม “ฮัด..ชิ้ว!” ตลอดเวลา

            พลันเสียงฝีเท้ามากมายก็ต่างเร่งรีบเข้ามาแล้วสายตาทุกคู่ก็จ้องมองไดมอนด์อย่างเป็นห่วง จนเอซกับแจ๊คที่เพิ่งเปลี่ยนชุดให้ไดมอนด์เสร็จรีบทำความเคารพแทบไม่ทัน ส่วนโนอาร์ก็พยุงนาเอลลงจากโซฟาเพื่อทำความเคารพองค์ราชินีและเหล่าเจ้าชายเช่นกัน

            ทันทีองค์ราชินีทอดพระเนตรเห็นสภาพลูกชายตนเอง หัวใจคนเป็นแม่ก็แทบสลาย เพราะหน้าไดมอนด์ซีดแทบไร้สีเลือด นอนกระสับกระส่าย หายใจหอบเหนื่อย ริมฝีปากที่เคยแดงระเรื่อก็กลับแทบไม่มีสีเสียทีเดียว ส่วนรอยเขี้ยวงูก็บวมแดงจนน่าเป็นห่วง จนพระองค์ทรงหลับตาลงเพื่อระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน แล้วนาเอลก็รีบปลดผ้าขนหนูที่หุ้มตัวออกก่อนจะทรุดตัวลงหน้าพระองค์ทันที

            “เป็นความผิดของหม่อมฉันเพค่ะ โปรดลงพระราชอาญาหม่อมฉันเถอะเพค่ะ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครืออย่างรู้สึกผิดก่อนเหลือบมองไดมอนด์อย่างทอดถอนใจ เฮ้อ! ขอให้นายอย่าเป็นอะไรเลยนะ ไม่งั้นฉันคงโดนองค์ราชินีลงโทษหนักแน่

            ราชินีทอดพระเนตรนาเอลที่เริ่มตัวสั่นเทิ้มเพราะความกลัวและความหนาว ทำให้พระองค์ทรงรู้สึกว่าสภาพนาเอลก็ดูไม่ต่างจากไดมอนด์มากนัก เพราะทรงทราบดีว่าเธอก็คงโดนแกล้งไว้เยอะเช่นกัน พลันทรงก็ช้อนคางนาเอลขึ้นก่อนทรงเอ่ยอย่างเอ็นดู

            “สาวน้อย เธอกลับไปเปลี่ยนชุดก่อนเถอะ แล้วค่อยกลับมาที่นี่”

            “เพค่ะ” นาเอลตอบรับอย่างฉงน แต่ใครจะไปกล้าตั้งคำถามกับองค์ราชินีล่ะ ทว่าพอเธอจะพ้นห้องพักรับรอง ราชินีก็ทรงรับสั่งขึ้น

            “โนอาร์ เจ้าไปกับนาเอลด้วย แล้วก็ชงชานี่ให้เธอดื่มด้วยล่ะ”

            “พะย่ะค่ะ” โนอาร์น้อมรับซองใบชาจากพระองค์แล้วเดินตามนาเอล แต่ก่อนที่พวกเขาจะเดินจากไป วีลด์ก็รีบเข้ามากระซิบให้เขากับโนอาร์ได้ยินแค่สองคน

            “ผมได้สั่งให้แม่บ้านเตรียมน้ำสมุนไพรไว้ ให้เธออาบน้ำนั่นด้วยนะ”

            “ขอบคุณมากครับ” โนอาร์กล่าวจากใจจริง แต่วีลด์กลับส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วเอ่ยอย่างสลดใจ

            “เพราะมันเป็นความผิดผมเช่นกัน”

 

            ครั้นแล้วนาเอลกับโนอาร์ก็กลับมาขณะที่ทุกสายตาจ้องมองไดมอนด์เป็นตาเดียว เพราะท่านแวเรสยกถ้วยยาที่ดูน่าจะขมทีเดียวให้ไดมอนด์ดื่ม ทว่าเขาไม่มีแรง แจ๊คกับเอซจึงช่วยพยุงขึ้นมานั่งแล้วค่อยๆตักยาป้อนให้เขา ส่วนวีลด์ก็ใช้กากใบชาสดมาพอกแผลไว้เพื่อลดการอักเสบและสมานแผล  ขณะองค์ราชินีทรงใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวไดมอนด์ที่ไข้ขึ้นสูงซึ่งมีเจ้าชายสเปดคอยส่งผ้าเปลี่ยนน้ำให้ องค์ราชินี ท่านแวเรส วีลด์และเจ้าชายสเปดผลัดกันดูแลไดมอนด์แบบนี้ทั้งคืน

            ส่วนนาเอลที่ยังจามไม่หยุดก็โดนท่านแวเรสสั่งให้ดื่มยาสมุนไพรเช่นกัน เธอทำหน้าเหยเกก่อนจะยกถ้วยดื่มลงคอรวดเดียวจนหมดซึ่งมันทั้งเฝื่อนทั้งขมจนเธอแทบอยากสำรอกออกมา แต่ก็เกรงสายตาหลายคู่ที่จ้องมอง จึงรีบคว้าน้ำมาดื่มตามเพื่อล้างคอ

จากนั้นโนอาร์ก็ยังบังคับเธอสูดดมน้ำหอมแดงทุบที่เพิ่งต้มมาใหม่ๆ แล้วเจ้าชายฮาร์ท เจ้าชายคลับก็นำผ้าปูเตียงมาคลุมตัวเธอ จนหน้าเธอจ่อกับอ่างน้ำหอมแดงทุบทีเดียว ทว่านาเอลก็พยายามเลิกผ้าขึ้นหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ เพราะเจ้าชายทั้งสองและโนอาร์ต่างกดปลายผ้าไว้อย่างแน่น เธอจึงต้องยอมจำนนสูดดมไอหอมแดงทุบที่พวยพุ่งอย่างไม่หยุดจนเหงื่อท่วมตัวทีเดียว  

           

            หลายชั่วโมงต่อมา วีลด์ก็ยกกาน้ำชาเข้ามาให้ทุกคนเพื่อดื่มผ่อนคลายหลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการพยาบาลไดมอนด์และนาเอล  ทุกคนต่างยกถ้วยชาร้อนซึ่งเติมนมลงไปนิดหน่อยขึ้นดื่ม แล้วเมื่อกลิ่นหอมหวานของชาโชยเข้าจมูกนาเอลผู้ฟุบบนโซฟายาวอย่างเหนื่อยล้า ก็ลุกขึ้นมาทำจมูกฟุดฟิดก่อนจะมองหน้าทุกคนอย่างเต็มตา พลันเธอก็จ้องถ้วยชาด้วยสายตาอ้อนวอนจนทุกคนขำขัน แล้วองค์ราชินีก็ทรงพยักหน้าให้วีลด์ เพื่อให้เขารินชาให้เธอ

เธอรับถ้วยชาจากวีลด์ก่อนสูดดมกลิ่นหอมหวานอ่อนๆอย่างเคลิบเคลิ้ม แล้วเพียงลิ้นเธอแตะโดนน้ำชาเท่านั้นก็รู้สึกราวกับอยู่บนสรวงสวรรค์ทีเดียว ชานี้ช่างนุ่มละไมราวกับผ้าสำลีแถมรสชาติก็กลมกล่อมอย่างที่เธอไม่เคยเจอ เธอค่อยๆจิบทีละนิดอย่างกับเป็นสิ่งมีค่าที่ควรทะนุถนอม แต่สุดท้ายมันก็หมดลงเลยอดไม่ได้ที่จะขอเติมอีก

ทุกคนต่างยิ้มให้นาเอลอย่างเข้าใจ เพราะพวกเขาก็เติมกันหลายถ้วยทีเดียว ขณะเดียวกันทุกสายตาก็จ้องมองไดมอนด์ที่หลับสนิท หายใจขึ้นลงปกติ ริมฝีปากเริ่มแดงระเรื่อจนทุกคนต่างโล่งใจ แม้แต่นาเอลที่ไม่ชอบเขามากก็ตาม พลันราชินีก็ทรงกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงร่าเริงราวกับบอกว่าถึงเวลาที่พระองค์จะกลับมาสนุกอีกครั้ง

            “อ้าวล่ะ ในเมื่อไดมอนด์ก็ดีขึ้นมากแล้ว คราวนี้ก็ตาพวกเจ้าแล้วล่ะนะ โฮะๆๆๆ” พระองค์ทรงตบหน้าทุกคนเบาๆอย่างสนุก แล้วนัยน์ตาสีทรายของท่านแวเรสก็ยิ้มอย่างขำขัน เหอๆ ไม่เคยโตสักทีนะควีนน่า

            ทว่าจู่ๆองค์ราชินีก็หันมาหาท่านแวเรสจนเขาสะดุ้งเล็กน้อย เพราะหวั่นว่าเธอจะรู้ความคิดเขา แต่แล้วท่านแวเรสก็ลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อพระองค์ทรงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงปกติ

            “ตอนนี้มันกี่โมงกันแล้วล่ะพี่” ท่านแวเรสจึงเดินไปตรงหน้าต่างก่อนแหงนหน้ามองท้องฟ้าซึ่งตอนนี้พระจันทร์ดวงกลมโตได้เปลี่ยนมาอยู่ทางทิศตะวันตกแล้ว จากนั้นเขาก็หันกลับมาตอบพระองค์

            “วันใหม่แล้วและอีกไม่นานก็คงจะเช้า”

            “พอดีเลย!” ทรงอุทานขึ้นจนสายตาทุกคู่หันมองพระองค์อย่างฉงน พลันทรงพระสรวลขึ้นเล็กน้อยก่อนกล่าว

            “เดี๋ยวพวกเจ้าก็รู้เอง เราไปนอนก่อนล่ะ โฮะๆๆๆ” แล้วพระองค์ก็เสด็จออกจากห้องพักรับรองขณะทุกสายตาต่างจ้องมองกันเองอย่างไม่เข้าใจ เว้นแต่ชายแก่ที่ทอดสายตามองออกนอกหน้าต่างไปยังป่าซึ่งไกลแสนไกล ก่อนยิ้มให้พวกมันอย่างอ่อนใจ

 

            นกพิราบสีขาวบริสุทธิ์คาดโบว์สีน้ำตาลแดงบินโฉบเฉี่ยวตามสายลมยามดึกสงัดก่อนเกาะบนขอบหน้าต่างของหอคอยสูงเสียดฟ้า จากนั้นมือเรียวยาวก็ดึงม้วนกระดาษแผ่นเล็กออกจากอุ้งเท้ามันแล้วคลี่ขึ้นส่องกับเทียนไข พลันมือเรียวยาวนั้นก็จรดปลายปากกาขนนกลงบนกระดาษแผ่นใหม่อย่างรวดเร็วก่อนผูกม้วนกระดาษติดที่อุ้งเท้าเหมือนเดิมแล้วปล่อยให้บินฉวัดเฉวียนกลับไปหาเจ้านายอย่างอิสระก่อนจะทอดถอนใจขึ้น

“เฮ้อ! ต้องย้ายที่อยู่อีกแล้ว”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น