องครักษ์หญิงหมายเลขหนึ่ง

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 220
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    9 มิ.ย. 57


Intro.

เสียงระฆังจากหอระฆังดังกังวานทั่วบริเวณ เหล่านักเรียนชายหญิงต่างรีบกรูออกมาจากตัวตึก เพื่อมารวมตัวกันบนลานกว้างด้านหลังโรงเรียนก่อนสัญญาณจากเสียงระฆังจะหยุดลง

ปกติลานกว้างนี้จะโดนปล่อยทิ้งให้ร้างไม่มีใครสนใจ แต่วันนี้ได้กลายเป็นเวทีขนาดย่อมที่ตบแต่งไว้สวยงามดั่งสวนสวรรค์ ฉากกั้นสีฟ้าครามโปร่งใสสูงเทียมฟ้านั้นเป็นตัวจับไอความร้อนของมนุษย์และกั้นสิ่งแปลกปลอมได้อย่างดี ด้านข้างเวทีด้านหนึ่งจัดแต่งด้วยบัลลังก์สีเงินสูงหลายเมตรซึ่งมองเห็นบริเวณโดยรอบอย่างทะลุปรุโปร่ง  ส่วนบริเวณรอบด้านนั้นเป็นอัฒจรรย์เถาวัลย์สีเขียวสดที่เต็มด้วยนักเรียน อาจารย์ ผู้ปกครอง และเหล่าสัตว์เลี้ยงน้อยใหญ่

 

จากนั้นเสียงประกาศจากโทรโข่งก็ดังขึ้น "ทุกท่าน เนื่องจากวันนี้เป็นวันชี้ชะตาของนักเรียนชั้นปีสุดท้ายที่จะจบการศึกษาอีกไม่กี่วันข้างหน้า เพื่อความเป็นธรรม ขอให้ทุกท่านอย่าได้ช่วยเหลือคู่แข่งขันไม่ว่ากรณีใดทั้งสิ้น ถ้าทางโรงเรียนจับได้จะไล่คู่แข่งขันนั้นออกและไม่รับรองใบผ่านการฝึกองครักษ์ ดังนั้นจงเห็นแก่อนาคตของคู่แข่งขันด้วยนะครับ" เสียงกุกกักหลังโทรโข่งดังขึ้นก่อนจะมีการยิงปืนขึ้นฟ้าหนึ่งนัด แล้วเสียงประกาศก็ดังขึ้นอีกครั้ง "เริ่มพิธีการประลองของนักเรียนชั้นปีสุดท้ายผู้ที่ได้คะแนนเท่ากัน ณ บัดนี้"

พลันเสียงเพลงประจำโรงเรียนดังขึ้นพร้อมกับการโชว์ลีลาเหินฟ้าของกรรมการขึ้นสู่บัลลังก์ตัดสิน แต่ยังคงเหลือบัลลังก์รองซ้ายขวาและบัลลังก์สูงสุด ซึ่งเมื่อเพลงจบลง เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนก็ประกาศขึ้นอย่างก้องกังวาน

"ราชินีแห่งไซแคลเกียเสด็จ" ทุกคนรีบยืนต้อนรับเสด็จอย่างงงัน แต่ทันทีแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดกระทบใบหน้าอ่อนหวานขององค์ราชินี ทุกคนก็ต่างจมอยู่ในภวังค์แห่งความหลงใหล ทว่าสายตาขององค์ราชินีผู้สง่างามนี้กลับดุดันดุจเหยี่ยว ดูน่าเกรงขามยิ่งนักจนทำให้ทั้งคนทั้งสัตว์ต่างต้องก้มหัวอย่างหวั่นเกรง เว้นแต่ชายหนุ่มผมเงิน นัยน์ตาสีน้ำเงินทะเล คิ้วโก่งได้รูป ริมฝีปากเรียวบางเป็นกระจับ รีบวิ่งเข้าไปหาองค์ราชินีด้วยความกังวลใจ

เขาทำความเคารพราชินีอย่างรีบร้อนก่อนเอ่ยขึ้น  "ท่านแม่มาทำไม พะย่ะค่ะ"

 "ไดมอนด์ ลูกไม่ไปเตรียมตัวล่ะ วันนี้แม่มาเชียร์ลูกเต็มที่เลยนะ" พระองค์ทรงยิ้มให้เขาอย่างเอ็นดู ขณะที่ชายสูงวัยผอมกะหร่องขยับแว่นเล็กน้อยก่อนรายงานราชินี

"วันนี้เจ้าชายไดมอนด์ทรงไม่ได้ประลองด้วยพะย่ะค่ะ"

"อ้าวเหรอท่านผู้อำนวยการ" ทรงทำหน้าผิดหวังอย่างทีเล่นทีจริงก่อนเอ่ยว่า "ไม่เห็นเป็นไร งั้นเราจะให้ไดมอนด์เป็นกรรมการกิตติมศักดิ์กับเราท่านจะว่าอย่างไร”

"เกรงว่าจะไม่ได้พะย่ะค่ะ กระหม่อมกลัวจะโดนร้องเรียนทีหลังว่าไม่เป็นธรรมพะย่ะค่ะ แต่พระองค์จะตั้งให้เจ้าชายเป็นที่ปรึกษาได้พะย่ะค่ะ"

"ตามแต่ท่านเถอะ ท่านผู้อำนวยการ" พระองค์กล่าวเสร็จก็ทะยานขึ้นสู่บัลลังก์สูงสุดอย่างสนุก จากนั้นเจ้าชายไดมอนด์และผู้อำนวยการก็ทะยานขึ้นสู่บัลลังก์กรรมการเช่นกัน

    

 เจ้าชายไดมอนด์นั่งดูการประลองอย่างคอตกเพราะสิ่งที่เขาวาดฝันไว้คือการได้นั่งดูกับหญิงสาวน่ารักๆที่อัฒจรรย์มากกว่าจะมานั่งอยู่กับแม่ตัวเอง เขาถอดถอนใจอย่างเบื่อหน่ายจนกระทั่งถึงคู่สุดท้ายของการประลอง

เสียงประกาศดังขึ้นอีกครั้ง "ต่อจากนี้จะเป็นคู่สุดท้ายของวันนี้ซึ่งทั้งสองเป็นผู้ได้คะแนนสูงสุดอันดับห้าเท่ากัน นั่นคือ หญิงสาวคนแรกและเพียงคนเดียวที่ได้คะแนนสูงสุดของโรงเรียนครับ แล้วถ้าเธอชนะคงได้พลิกประวัติศาสตร์โรงเรียนเลยทีเดียว เธอคือ นาเอล  ไลเปซ่า  นักเรียนดาบ ครับ"

ทุกสายตาต่างจับจ้องหญิงสาวผมสั้นสีทองอ่อนที่หน้าตาน่ารักทีเดียว แต่นัยน์ตาสีไพรนั้นแข็งกร้าวอย่างไม่ยอมใคร  เธอเดินเข้ามาในลานประลองด้วยความมุ่งมั่นพร้อมดาบที่เสียบไว้ข้างกางเกงนักเรียนขายาวสีขาว

จากนั้นเสียงประกาศก็ดังขึ้นอีกครั้ง "คู่ต่อสู้ของนาเอล เป็นชายหนุ่มที่ได้รับฉายาว่า เทพแห่งสายฟ้าพิฆาต เป็นนักเรียนอีกคนที่โรงเรียนเราภาคภูมิใจอย่างยิ่งเพราะดาบของเขาได้ล้มคู่ต่อสู้มานักต่อนักแล้ว จนไม่มีใครคิดจะท้าประลองด้วย นั่นคือ ราฟาเอล การ์เบีย นักเรียนดาบเช่นกันครับ"

ราฟาเอลเดินเข้ามาอย่างมั่นใจ เขาแจกรอยยิ้มไปทั่วพร้อมแบกดาบไว้บนไหล่ที่บึกบึน ผมสีน้ำเงินนั่นเมื่อต้องแสงอาทิตย์ช่างดูราวกับสายฟ้าที่จะทิ่มแทงได้ทุกเมื่อ จนผู้ชมต่างรู้สึกสงสารนาเอลกันทีเดียว

ทันใดเสียงระฆังสัญญาณเริ่มการประลองก็ดังขึ้น  ทั้งสองต่างโจมตีเข้าหากันทันที ทั้งที่ดาบของนาเอลนั้นยังไม่ทันหลุดจากฝักขณะราฟาเอลควงดาบเข้าหาเธออย่างไม่รีรอ ทำให้เธอต้องรีบเหวี่ยงฝักดาบทิ้งแล้วใช้ดาบเรียวยาวป้องกันตนเอง จากนั้นดาบทั้งสองประทะกันเสียงดังจนเกิดประกายไฟ

    ต่อมาทั้งคู่ก็กระแทกดาบของตนเองใส่อีกฝ่ายจนต่างคนต่างกระเด็นออกจากกันแล้วนาเอลก็ทะยานขึ้นสู่ฟ้าเพื่อหาทางโจมตี ส่วนราฟาเอลก็ไม่ลดละเขากวัดแกว่งดาบไปมาเพื่อมองหาโอกาสเช่นกัน เมื่อเธอหาช่องว่างโจมตีไม่ได้จึงกลับสู่พื้นดินอีกครั้ง แล้วทั้งคู่ก็ต่างจ้องมองกันก่อนจะเดินวนไปมาหาโอกาสโจมตีซึ่งบางครั้งก็มีการกวัดแกว่งดาบหลอกล่อเพื่อหยั่งเชิงท่าทีคู่ต่อสู้ แต่ก็ยังไม่มีใครหลอกได้สำเร็จ จนคนดูต่างจ้องมองการแข่งขันอย่างลุ้นระทึกทีเดียว

ครั้นแล้วนาเอลก็สบโอกาสขณะราฟาเอลหลงเชื่อทิศทางดาบของเธอจนเผลอเปิดช่องให้โจมตี  เธอจึงรีบแล่นดาบเข้าหาเขาทันที ดาบนั้นโฉบผ่านไปมารวดเร็วพริ้วไหวราวกับสายน้ำ ขณะราฟาเอลก็รีบใช้ดาบโต้กลับพร้อมทั้งรีบปิดกั้นช่องโจมตี พลันเสียงโห่ร้องก็ดังขึ้น เมื่อปลายดาบของทั้งคู่จะจ่อเข้าที่คอพวกเขา ทว่าต่างคนก็ต่างปัดมันออกไปได้

แล้วแรงปะทะของทั้งสองก็ทำให้ต่างคนต่างกระเด็นไปคนละทาง จนนาเอลต้องใช้ดาบพยุงตัว ทว่าราฟาเอลเป็นฝ่ายตั้งหลักได้ก่อน เมื่อเขาเห็นสภาพนาเอลจึงรีบกวัดแกว่งดาบเข้าหาเธอทันที แต่นาเอลก็พยายามหลบแล้วใช้ดาบต้านแรงราฟาเอลไว้จนดาบพริ้วไหวของเธอเริ่มเซ ไปมาตามแรงเขา  

พลันปลายดาบราฟาเอลก็ฟันเข้าที่ไหล่ขวาเธอจนเลือดอาบ เสียงผู้ชมโห่ร้องยกใหญ่ว่าผิดกติกาที่ทำให้คู่ต่อสู้บาดเจ็บจนเลือดออกแต่กรรมการก็ยังไม่มีสัญญาณให้หยุด  ทั้งคู่จึงต้องฟาดฟันกันต่อไป ครั้นแล้วนาเอลที่บาดเจ็บจนเริ่มเสียหลักการทรงตัวก็พยายามตวัดดาบเข้าหาราฟาเอลแล้วดาบก็ฟันเข้าที่แขนซ้ายเขาอย่างไม่ตั้งใจ ราฟาเอลโกรธแค้นกระแทกดาบที่ใหญ่กว่าใส่ดาบนาเอลจนบิ่นแล้วก็กระเด็นหลุดจากมือเธอลงพื้นจนเกิดเสียงดัง "เคร้ง" 

     ขณะนั้นราฟาเอลก็จะรีบโจมตีเธอ แต่เธอรู้ทันจึงรีบล้วงแส้ออกจากกางเกงก่อนสะบัดใส่เขาเพื่อจะกระชากดาบให้หลุดจากมือเขาอย่างเธอ ทว่าเป็นการคิดผิดอย่างมหันต์ เพราะดาบแวววาวราวกับสายฟ้าของราฟาเอลนั่นได้ตัดแส้เธอขาดเป็นสองท่อนไปแล้ว  จากนั้นเขาก็ไม่เปิดช่องว่างให้เธอประชิดตัวได้ โดยปามีดสั้นสิบห้าเล่มใส่เธออย่างไม่ยั้ง    นาเอลต้องรีบหมุนตัว ตีลังกา กระโดดหลบเป็นพัลวันจนมีดทั้งสิบห้าเล่มปักเข้ากับฉากกั้นสีฟ้าครามด้านหลังแทนผิวเธอ แต่นั่นยิ่งทำให้เลือดเธอออกมากขึ้นจนหยดเปื้อนลานประลอง

    แล้วแสงแดดที่ร้อนระอุก็แผดเผาผิวคนทั้งสองซึ่งต่างก็เสียเลือดมาก จึงทำให้ทั้งคู่ต่างเริ่มกวัดแกว่งดาบไปมาอย่างโซเซ ทันใดนั้นดวงตาของนาเอลก็พร่ามัวด้วยความเหนื่อยล้าเต็มที พอราฟาเอลเห็นจังหวะนั้นเขาก็รีบสูดหายใจเข้าอย่างรวมพลังก่อนแล่นดาบเข้าหาเธอ ทว่านาเอลสัมผัสสายลมที่ผิดเพี้ยนได้ เธอจึงได้ยินเสียงดาบที่ตัดสายลมด้วยความเร็วสูงอย่างชัดเจนก่อนจะรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายตวัดดาบไปยังทิศทางนั้นทันที แล้วขณะที่ปลายดาบราฟาเอลจะจ่อที่คอเธอ ดาบนาเอลก็ตวัดเข้าที่ต้นขาเขาจนเลือดไหล จากนั้นทั้งคู่ก็ต่างล้มลงบนลานประลองอย่างหมดสภาพ  พลันเสียงระฆังยุติการประลองก็ดังขึ้น...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Shiny Terra (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 22:09
    โห อ่านไปแล้วลุ้นตามเลยค่ะ สุดยอด
    แต่เราว่ามันมีบางส่วนไม่ค่อยต่อกันอ่ะ อย่างตอนแรกบรรยายว่าราฟาเอลทำให้ดาบหลุดจากมือนาเอลไปแล้ว แต่พอมาอีกย่อหน้าหนึ่งนาเอลได้ดาบกลับมาโดยไม่บอกว่าเธอไปเก็บดาบกลับมาตอนไหน
    และก็ เจอคำผิดคำนึง "ตกแต่ง" ไม่ใช่ "ตบแต่ง" นะคะ

    แต่เราว่ารวมๆแล้วไรท์บรรยายได้กระชับ ไว เห็นภาพดีนะคะ ขอบคุณที่แนะนำมานะคะ เป็นกำลังใจให้ไรท์นะ ^^
    #1
    1
    • #1-1 Snowflake(จากตอนที่ 1)
      29 มีนาคม 2561 / 15:14
      ขอบคุณมากๆค่ะ แล้วจะแก้ไขตามคำแนะนำนะคะ^^
      #1-1