AND THEN I FOUND YOUR HIDDEN SHADE | hoonyoung

ตอนที่ 7 : 06 | I’m not your own, just used to be.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,010
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    26 พ.ค. 61


6

I’m not your own, just used to be.

 

 

 

          ฮวัง มินฮยอน เดินเข้าวงการในฐานะนักร้องเดี่ยวตั้งแต่อายุสิบเจ็ด เขามีผลงานเพลงมากมายในช่วงปีแรกแต่ไม่ได้โดดเด่น วันที่เขาดังขึ้นมาจริงๆ คือตอนที่เขาร้องเพลงประกอบละครที่ทุกคนคิดว่ามันต้องไปไม่รอด จากนั้นก็ ปัง! ละครนั่นดันฮิตไปทั่วบ้านทั่วเมืองแบบที่เขาเองก็รู้สึกงง เพลงของเขาเลยได้อานิสงค์ไปด้วย จากนั้นเขาก็เริ่มมีงานเข้า ทั้งงานวาไรตี้ งานแสดง งานร้องเพลง แต่นั่นไม่ใช่เขา เขาเพิ่งรู้ตัวก็ตอนที่อยู่ในวงการไปสี่ห้าปี

 

          มินฮยอนไม่ได้ชอบการอยู่ในวังวนนั้น เขาไม่ได้รักการที่เบื้องบนสั่งโปรดิวเซอร์ และโปรดิวเซอร์ก็สั่งเขาอีกที เขาอาจจะชื่นชอบการร้องเพลง แต่ก็ไม่ได้ชอบขนาดนั้น เขากอบโกยช่วงเวลาแสนสุขอยู่สักพักจนมีเงินทองมากมาย พอช่วงที่เขากำลังขาลงจากอายุในวงการเขาก็ถือโอกาสบอกลาวงการไปเรียนต่อต่างประเทศ ก่อนที่จะกลับมาทำงานในวัยยี่สิบปีเศษในฐานะเบื้องหลัง ไต่เต้าได้ด้วยความพยายามและทะเยอทะยานเพื่อจะเป็นเบื้องบนของวงจรนั้นอีกที

 

          มันฟังดูงี่เง่า แต่นั่นก็เรื่องจริง เขาชอบการที่ตัวเองเป็นอย่างนั้น คอยจัดการให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาคิด ทั้งชีวิตมีเรื่องให้ผิดพลาดอยู่ไม่เท่าไหร่

 

          และเด็กคนนั้นคือหนึ่งในเรื่องที่ผิดพลาด แต่เป็นข้อผิดพลาดที่ร้ายแรงที่สุด

 

          จากเด็กไม่รู้ประสา แววตาใสซื่อ จากเด็กที่ไม่แม้แต่จะกล้าเอ่ยปากแสดงความคิดเห็นกับเขาถูกยกตัวให้พิเศษกว่าใคร เด็กคนนั้นที่เขาจับขึ้นมานั่งบนบันลังก์แก้วที่บรรจงสร้างขึ้น เสกสรรค์ให้เป็นดั่งที่ใจปรารถนา

 

          เขาเป็นคนเปลี่ยนเด็กคนนั้น

 

          แววตาเต็มไปด้วยสนใจใคร่รู้เปลี่ยนเป็นแววตากร้านโลกทีละเล็กทีละน้อย นิสัยที่หวาดหวั่นว่าทุกคนจะไม่รับฟังก็เปลี่ยนเป็นการออกคำสั่งให้ทุกคนทำตามที่ต้องการ ประกอบกับชื่อเสียงและเงินทองที่วิ่งเข้าหาเร็วเกินไปเพียงเพราะงานที่เขาป้อนให้เนื่องจากจินยองทำให้ถูกใจยามค่ำคืน พริบตาเดียว เด็กคนนั้นก็ก้าวไปสู่จุดที่สปอร์ตไลท์หลายดวงฉายลงมา

 

          แต่สิ่งที่เด็กคนนั้นปรารถนาคือตัวเขา

 

          ยามใดกันที่ความต้องการของเราไม่ตรงกันอีกต่อไป จินยองเอาแต่เรียกร้องในขณะที่เขาไม่ประสงค์จะให้ เมื่อใดกันที่เด็กคนนั้นเริ่มต้องการอ้อมกอดมากกว่าความร้อนแรงที่เขาสอนให้อีกฝ่ายได้เรียนรู้

 

          ฮวัง มินฮยอนกล่าวอีกครั้ง, เขาเป็นคนชอบบงการและทะเยอทะยานมากพอที่จะทำให้ทุกสิ่งเป็นไปตามต้องการ เขาจึงทุบบัลลังก์แก้วที่เขามอบให้แพ จินยองเสีย

 

          เด็กคนนั้นถึงคุกเข่าลงกับพื้น เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยแผล เคยถึงขั้นกอดขาเขาร้องไห้โฮเสียงดังเพียงให้เขาอยู่ต่อและไม่จากไปไหน แน่นอน, เขาไม่ได้ทำตามคำขอของอีกฝ่ายและเป็นคนเดินจากมาโดยไม่หันกลับไปมองอีกเลยแม้แต่น้อย

 

          เขาไม่ได้คิดไปอย่างหนึ่ง ในเมื่อเขาเองทั้งนั้นเปลี่ยนให้เด็กคนนั้นเรียนรู้ว่าการเรียกร้องคือหนทางที่จะได้รับ เพราะฉะนั้น, เด็กคนนั้นจะแสดงออกแบบนั้นไปเรื่อยๆ จนกว่าจะได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ

 

          สิ่งที่เขาไม่เคยจะมอบให้ และคงไม่มีวันให้ได้

 

          ความรัก

 

 

 

 

          แพ จินยองมองหน้าจอโทรศัพท์ตัวเอง ข้อความที่ตอบกลับมาล่าสุดเมื่อสามวันก่อนยังอยู่ตรงนั้นในหน้าแชตของเขากับประธานบริษัท เขาเคยโดนบล็อกไปตอนที่ความสัมพันธ์เราจบลง เขาเคยส่งข้อความเป็นร้อยเป็นพัน ตัดพ้อถึงความใจร้ายและแหลกสลายที่ถูกทิ้งเพียงลำพัง แต่คนใจร้ายคนนั้นใช้จีซองที่ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยส่งข่าวเรื่องการงานเสมอมา นานทีเดียวกว่าเขาจะเป็นปกติ

 

          อย่ามีปัญหาให้มากนัก

 

          บางคราก็นึกอยากจะร้องไห้ออกมา

 

          เขาเป็นอะไรสำหรับฮวัง มินฮยอนกันนะ ตอนที่เซ็นสัญญาเราก็คุยกันเสียดิบดีว่าเขาจะได้ทำงานที่ตัวเองสนใจ แน่นอน จินยองเป็นนายแบบ เขาจ่ายใบเบิกทางเข้ามาในวงการด้วยอาชีพนั้น แต่ดูเหมือนนั่นจะไม่เพียงพอที่จะอยู่ในวงการต่อไป

 

          เขาเริ่มเอียนกับการแสดง เพราะจำไม่ได้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ต้องแสดงละครในชีวิตจริงไปด้วย อย่างเช่นการทำตัวเป็นเด็กดี ว่านอนสอนง่าย

 

          ผมบอกภรรยาของคุณได้นะครับ เรื่องของเราน่ะ

 

          แม้ว่าตัวเองจะเป็นคนเลือกทำแบบนี้เองก็ตาม

 

          ฮวัง มินฮยอนเป็นคนเอาแต่ใจไม่ต่างจากเขา ลองไม่ได้มีคำขู่ อีกฝ่ายที่อยากปั้นเขาให้จับแต่งานแสดงคงไม่มีทางยอมเป็นแน่ ยังไม่นับเรื่องภาพลักษณ์ที่อีกฝ่ายเคยพร่ำจ้ำจี้จ้ำไชอยากให้เป็น

 

          หากถามอีกครั้งว่ามินฮยอนมองเขาเป็นอะไร แพ จินยองยังไม่เห็นคำตอบใดเลยนอกจากคำว่าตัวทำเงิน

 

          งานเล็กงานน้อยวิ่งเข้าหาเขามากขนาดไหน จินยองก็ยิ่งทำเงินได้มากขนาดนั้น เป็นเดือนแล้วมั้งที่เขาไม่ได้มีวันหยุดอยู่เฉยๆ และช่วงที่กำลังหยุดอยู่เฉยๆ นี่ก็ใช่ว่าเป็นเรื่องดี เขามีแคสต์บทภาพยนตร์ในวันพรุ่งนี้ เป็นเหตุให้ตารางงานของเขาพัก ถ้าหากผ่าน จินยองคงใช้เวลาเดือนหน้าที่กองแบบไม่ได้โผล่หัวไปไหนเป็นแน่

 

          เขาพาร่างตัวเองออกมาจากห้องน้ำในชุดคลุมอาบน้ำตัวบาง ทิ้งตัวนอนลงบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อน วันเดียวที่ได้พักก็ใช้เวลากับ Netflix ไปค่อนวัน อีกค่อนวันคือใช้เวลากับการเล่นเกม วันนี้ต้องรีบนอนเสียหน่อยเพราะพรุ่งนี้จีซองนัดเขาตั้งแต่เช้าตรู่สำหรับการไปถ่ายรายการวาไรตี้โชว์ เป็นเทปพิเศษสำหรับดารานักร้องวัยเพิ่งบรรลุนิติภาวะ

 

          จินยองไล้ปลายนิ้วไปบนโทรศัพท์ ก่อนที่จะขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นว่า kakao ขึ้นแจ้งเตือนการแอดใครเพิ่มจากเบอร์โทร

 

          park jihoon

 

          ตั้งชี่อไร้รสนิยมเช่นดี แถมสเตตัสยังบอกหนทางติดต่อสำหรับงานชัดเจน รูปดิสก็ไม่ใช่รูปตัวเองแต่เป็นรูปผู้หญิงนุ่งน้อยห่มน้อย ถ้าไม่รู้ว่าปกติแล้วจีฮุนรับถ่ายรูปแนวนี้เป็นปกติ เขาคงคิดว่าเป็นหนทางติดต่อเพื่อจะทำอะไรไม่ดีๆ กับสาวๆ พวกนั้นเป็นแน่

 

          bae :  

ทำไมชื่อคุณเพิ่งขึ้นได้เนี่ย?

 

          ข้อความนั้นปราศจากใครตอบเสียจนน้องชายแห่งชาติอย่างเขาขมวดคิ้ว สุดท้ายก็ตัดสินใจออกจากหน้าแชตตากล้องขี้เก๊กคนนั้นไปเสียก่อนเพื่อไล่ดูคนอื่นๆ บนสุดเป็นของผู้จัดการเขาที่มาคอนเฟิร์มเวลาในการทำงาน นอกนั้นก็มีเพื่อนๆ บ้างประปราย จินยองไม่ค่อยมีเพื่อนมากนักในมหาลัยเพราะว่าไม่ค่อยเข้าเรียน ส่วนใหญ่ถ้าไม่ได้รู้จักกันจากในวงการก็เป็นเพื่อนจากช่วงมัธยมต้นเท่านั้น

 

          ตอนที่ตัดสินใจจะวางโทรศัพท์เพื่อจะนอน คนที่เขาจงใจทักไปก็เป็นคนตอบกลับมา

 

          park jihoon :

          อะไรของนาย?

 

          ริมฝีปากเล็กเผลอมุ่ยอย่างห้ามไม่ได้ ทั้งที่เขาเองก็ทำตัวเป็นเด็กดีกับอีกฝ่ายตั้งหลายหน แต่ก็ยังไม่เลิกขี้เก๊กเสียที

 

          bae :

อะไรอ่ะ? ผมแอดคุณมาไม่ได้หรือไง

ใจร้าย ) :

 

          park jihoon :

          เรื่องนายสิ แค่แอดมาต้องทักมาด้วยเหรอ

 

          ตากล้องคนนั้นก็เก่งนักแหละเรื่องไม่ตามใจเขา จินยองตะแคงข้าง พิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างไม่ยี่หระแม้ว่าตัวอักษรที่สะกดถูกต้องทุกคำของอีกฝ่ายจะดูเย็นชาพอประมาณ

 

          bae :

ผมขอเบอร์คุณมาเพราะผมเหงานะ

ตอนนี้คุณทำอะไรอยู่

 

park jihoon :

          เพิ่งเลิกงาน

 

bae :

แล้วหลังจากนี้?

 

park jihoon :

          กลับโรงแรม

          แล้วทำไมผมต้องบอกคุณด้วยเนี่ย!

         

ขอบคุณที่ช่วยตอบกลับเกินหนึ่งข้อความสักที จินยองเผลอกลอกตาอย่างห้ามไม่ได้ บรรยายไม่ถูกนักแต่รู้ว่าตัวตนของตากล้องหนุ่มคนนั้นเวลาแชตกันดูใจร้ายกว่าเวลาปกติสักร้อยเท่า (แน่นอนว่าไม่นับบนเตียง เพราะอันนั้นคืออีกขั้นหนึ่งเลยน่ะนะ)         

 

park jihoon :

          บาหลี

         

“ทำไมได้ไปบาหลีเล่า!”

 

เขาเผลอโวยวายออกมาอย่างห้ามไม่ได้ คิ้วขมวดเข้าหากันมุ่น บ่นทุกอย่างที่ไม่ยุติธรรม จินยองไม่ใช่คนได้ออกไปทำงานต่างประเทศมาก อย่างพวกนักร้องยังมีไปทัวร์คอนเสิร์ต แต่สำหรับเขา นอกจากไปถ่ายละครและไปเป็นพรีเซ้นเตอร์ให้กับสินค้าของต่างประเทศก็ไม่เคยเสียหรอกจะได้ไปน่ะ แถมช่วงหยุดพักก็มีเวลาอย่างมากก็แค่ไปเที่ยวกับบ้านที่จังหวัดอื่นเท่านั้น

 

          bae :

อยากไปบ้าง ที่นู่นเป็นยังไง สวยมั้ย

park jihoon sent you a photo

.

          พัค จีฮุนไม่ได้พูดอะไรให้มากความแต่ส่งรูปภาพเกือบสิบภาพมาให้เขาเชยชมแทน

         

ส่วนใหญ่เป็นภาพบรรยากาศทั่วไปแต่จีฮุนก็ยังคงทำให้มันดูสวยงาม ถนนบ้างล่ะ บรรยากาศริมทะเลบ้างล่ะ โดยเฉพาะสามสี่ภาพสุดท้ายที่เป็นนางแบบชาวคอเคเชียนเกือบเปลือยกายกับบรรยากาศตะวันตกดินไปจนถึงตอนที่ผืนฟ้าถูกย้อมเป็นสีดำสนิท แต่งแต้มประกายดาว

 

          bae :

สวยจัง

         

อีกฝ่ายเป็นช่างกล้องที่มีทักษะสูงแบบหาตัวจับยากถ้าเทียบกับอายุ บางคนอาจจะบอกว่าอีกฝ่ายชอบถ่ายภาพเชิงยั่วยุ แต่เขามองว่าไม่ใช่ทั้งหมด จีฮุนมีอะไรมากกว่านั้น บางครั้งผู้ชายคนนั้นก็ทำตัวเหมือนกับจิตกรที่สร้างสรรค์งานชิ้นเอกลงบนผืนผ้าที่ว่างเปล่า ระบายสีสันที่เป็นตัวตนของตัวเองลงไปในผลงานนั้นจนได้ลายเซ็นของตัวเองไว้ในภาพแต่ละภาพ

 

          park jihoon :

ยังไม่ได้แต่งภาพเลย รีบชมเชียว

แค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวจะอาบน้ำแล้ว

 

bae :

วีดีโอคอลหน่อยสิ ㅋㅋㅋ 

 

park jihoon :

น้อยๆ หน่อยตัวแสบ ไปนอน

 

bae :

อะไรเล่า ใจร้ายอีกแล้ว

อย่าลืมของฝากนะ

 

คนถูกเรียกว่าตัวแสบส่ายศีรษะเมื่อข้อความล่าสุดที่ส่งไม่มีการตอบรับ อันที่จริงคือไม่แม้แต่จะกดเข้ามาอ่านด้วยซ้ำ

 

เขาย้อนกลับไปดูภาพแต่ละภาพที่จีฮุนส่งให้อีกครั้ง ก่อนที่จะตัดสินใจเก็บภาพหนึ่งที่พัค จีฮุนถ่ายรูปแถวโขดหินริมทะเล เป็นเพียงภาพง่ายๆ บรรยากาศประเทศนั้นที่ไม่มีนางแบบสาวสวยหรือนายแบบหน้าตาดี มีแค่ท้องฟ้าสีส้มจากยามเย็นเท่านั้น

 

จินยองไม่รู้หรอกว่าทำไมเขาถึงชอบภาพนี้ โทนสีของภาพหรือองค์ประกอบของมัน เขาก็ไม่เข้าใจเท่าไหร่

 

ก็แค่ชอบเท่านั้นเอง

 

 

 

 

          เขาโดนยุน จีซองโทรปลุกตั้งแต่ตะวันยังไม่ขึ้นเพื่อไปที่ร้านทำผมเพราะต้องไปถ่ายรายการถึงชานเมืองตอนเจ็ดโมง ลืมตาไม่เต็มตาเสียด้วยซ้ำตอนที่อยู่หน้ากระจก

 

          “วันนี้ไปถ่ายอะไรล่ะ จินยอง”

 

          เจ้าของชื่อเลิกคิ้วขึ้น หรี่ตามองไปที่ต้นเสียงผ่านกระจกก่อนจะเอ่ยทักทาย “หลงกั๋วฮยองไม่ได้เจอกันนานเลย วันนี้มาเช้าจังนะครับ”

 

          จิน หลงกั๋วยิ้มให้เขาตาหยีทั้งที่สีหน้าเองก็ดูเหมือนจะถูกขุดมาจากที่นอนไม่ต่างกัน

 

          “ชอบจังนะชื่อจีนฮยองน่ะ” หลงกั๋วเอ่ยเย้าแหย่ขณะที่ทิ้งตัวนั่งเก้าอี้ใกล้ๆ กัน “ไม่ค่อยได้ยินใครเรียกแล้วนะเนี่ย”

 

          “ไม่ล่ะครับ ไม่อยากซ้ำกับใคร”

 

          คนอายุน้อยกว่ายิ้มให้อีกฝ่ายอย่างเป็นมิตร จริงๆ แล้วจินยองค่อนข้างจะสนิทกับหลงกั๋วพอประมาณเพราะวงไอดอลที่อีกฝ่ายเป็นเมมเบอร์อยู่นั้นมักจะมาใช้การแต่งหน้าทำผมร้านเดียวกัน ห้องซ้อมและหอพักก็อยู่ห่างไปไม่เท่าไหร่ และช่วงไหนอีกฝ่ายกำลังโปรโมทซิงเกิ้ลก็มักจะเจออยู่บ่อยครั้งในสถานีที่เขาเป็นพิธีกรรายการเพลงอยู่

 

          “อยากพิเศษพูดกันดีๆ ก็ได้นะ”

 

          แต่ก็มีสาเหตุบางประการที่สนิทกันมากกว่านี้ไม่ได้

 

          ไม่มั่นใจว่าเป็นนิสัยปกติของอีกฝ่ายหรือเปล่า หรือคนเชื้อสายจีนจะหยอดเก่งแบบนี้ทุกคนก็ไม่มั่นใจ แต่จินยองเองก็รู้สึกว่าสายตาของหลงกั๋วที่มองมาดูจะมีความเสน่หาในตัวเขาแฝงอยู่บ้าง จินยองเลยไม่สะดวกใจนักหากจะสนิทกันมากมาย

 

          จริงอยู่ว่าเกาหลีเป็นประเทศที่ปิดกั้นเรื่องรักร่วมเพศ แต่เชื่อเถอะ, เวลาเดินในสถานีก็มีข่าวลือเหยียบกันให้แซ่ดอยู่บ้าง คนแบบเขา เรียกว่าผีเห็นผีก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่

 

จินยองหัวเราะ “แล้ววันนี้มาแต่เช้าเชียว มีงานอะไรเหรอครับ”

         

“ถ่ายวาไรตี้วงนั่นแหละ แต่เทปนี้แยกกันถ่าย” อีกฝ่ายว่าเช่นนั้น “พี่ก็เลยต้องมาแต่งหน้าแต่เช้า เพราะจะไปไกลสุดน่ะ”

 

          “อ๋อ” คนอายุน้อยกว่าพยักหน้าให้ “เหนื่อยแย่นะครับ”

 

          “ก็นั่นน่ะสิ แล้วเราล่ะ”

 

          “ถ่ายวาไรตี้เหมือนกันน่ะครับ เทปพิเศษของคนบรรลุนิติภาวะ” เขาตอบไปตามจริง

 

          คุยกันอยู่อีกไม่นานทุกอย่างก็เรียบร้อยเขาเลยลุกขึ้น ยกยิ้มให้กับคนที่นั่งถัดไปและบอกลากันอย่างสุภาพ หลงกั๋วไม่ได้เหนี่ยวรั้งอะไรน้องชายแห่งชาติไว้ มีเพียงสายตาเสียดายเล็กน้อยที่มอบให้กันตอนที่เขาเดินออกจากบริเวณนั้นมาหายุน จีซองที่รออยู่

 

          “เสร็จแล้วครับ”

 

          “เดี๋ยวกินข้าวบนรถนะ กลัวว่าจะไปไม่ทันเอา” ผู้จัดการของเขาว่าเช่นนั้น “เหนื่อยหน่อยนะวันนี้ แล้วก็มีแคสต์อีกหน่อยที่น่าจะเหนื่อย หลังจากนั้นก็คงจะได้พักสักอาทิตย์ล่ะมั้ง”

 

          คนดังทำหน้าเบื่อหน่ายเล็กน้อยอย่างห้ามไม่ได้ ไม่ได้แปลว่าไม่นึกขอบคุณแฟนๆ หรอก แต่ก็ยอมรับว่าเหนื่อยจริงๆ พอเห็นเขาทำหน้าแบบนั้น จีซองเลยเสริมขึ้นมา

 

          “เดี๋ยวจัดตารางให้ว่างสักอาทิตย์หนึ่งเอามั้ยล่ะ”

 

          จินยองเลิกคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่เชื่อหู “ฮยองทำได้จริงเหรอ”

 

          “ดูถูกฮยองจังวะ” จีซองทำท่าเหมือนจะยกมือฟาดเขาเข้าให้ “แคสต์บทให้ผ่านแล้วกันจะได้ต่อรองบอสให้ได้”

 

          “โหย ไรอ่ะ” โอดครวญอย่างน้อยอกน้อยใจ

 

          ก็น่าโดนไหมล่ะ แล้วก็ยังไปรับงานของตากล้องคนนั้นอีกนะ รู้อยู่ว่าบอสไม่อยากให้รับยังจะดื้อแพ่ง”

 

          จินยองยังวาดรอยยิ้มบนริมฝีปากแม้ในใจจะเผลอสบถเป็นล้านคำไปแล้วก็ตาม แน่นอนว่าเขาคิดว่าจีซองคงไม่รับรู้เรื่องอะไรระหว่างเขากับบอสฮวังคนนั้น อันที่จริงไม่มีใครรู้, ส่วนมากก็แค่คิดว่าเขาเป็นลูกรักคนใหม่ เป็นเด็กดันของอีกฝ่าย ซึ่งก็ถูกต้อง แม้จะแค่ครึ่งเดียวก็ตาม

 

          เขาไม่ได้ตอบอะไรไป มีแต่เดินตามคุณผู้จัดการต้อยๆ เข้ามาในรถที่จอดอยู่ไม่ไกลจากร้านก่อนจะโดนคำถามจริงจังที่เขาเองก็ตอบไม่ถูก

 

“ถามจริงๆ เถอะ จินยอง นายคิดดีแล้วเหรอที่รับงานนั้น”

 

เขานิ่งเงียบไปชั่วครู่ ไม่คิดมาก่อนว่าอีกฝ่ายจะถามอะไรแบบนี้

 

“ฮยองก็รู้ว่านายเริ่มจากการเป็นนายแบบ แต่ตอนนี้ก็ไม่ได้ไปต่อสายนั้นมากแล้วนี่ อีกอย่างรูปร่างนายก็อาจจะยังมีข้อจำกัดอยู่ งานเดินแบบอะไรก็ไม่ค่อยเข้ามา” จีซองพูดยาวเหยียด ไม่เว้นช่วงให้เขาแทรกเลยแม้แต่น้อย “ถ้างานของตากล้องคนนี้ทำไม่ดี ภาพลักษณ์นายก็โดนไปด้วย ศึกษางานเขาดีแล้วไม่ใช่เหรอว่าเขาชอบถ่ายอะไรแบบไหน”

 

“ผม

 

คนอายุน้อยกว่าอ้ำอึ้งไปชั่วครู่ในขณะที่ผู้จัดการที่นั่งตำแหน่งคนขับรถเลิกคิ้วเป็นเชิงบอกว่าจะยอมรับฟังในสิ่งที่เขาพูด

 

“ไม่รู้เหมือนกัน” เอ่ยเอื้อนแผ่วเบาอย่างยอมแพ้ “แค่คิดว่าถ้าเป็นคนนั้น น่าจะดึงด้านใหม่ๆ ของผมออกมาให้คนเห็นได้มั้งครับ”

 

ในรถมีความเงียบเข้าแทรกในอณูอากาศอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่เสียงถอนหายใจจากคนรับฟังจะเข้ามาทำลายความเงียบนั้นเสีย

 

“เอาเถอะ ฮยองห้ามอะไรไม่ได้หรอก ยังไงก็เซ็นสัญญาไปแล้ว” จีซอง เอามือปัดไปมาตรงหน้าก่อนจะสตาร์ทรถ “ถ้าคิดอย่างนั้นก็ดีไป”

 

จินยองไม่ได้พูดอะไรมากกว่านั้น เขาไล้ปลายนิ้วลงบนหน้าจอโทรศัพท์อยู่พักหนึ่งก่อนที่จะตัดสินใจวางโทรศัพท์แล้วหยิบกล่องข้าวที่คุณผู้จัดการซื้อมาให้มาเปิดเพื่อเติมพลังเสียก่อน

 

มันฟังดูงี่เง่าแต่นั่นก็เป็นเรื่องจริงที่เขาคิดกับพัค จีฮุน

 

แน่นอนว่าตากล้องลามกคนนั้นน่ะ ไม่เคยจะรู้เสียหรอก

 

 

 

 

          “ฮัดชิ่ว!”

         

เอ้า จามซะละ เป็นอะไรล่ะ”

 

          พัค จีฮุนหันมองเพื่อนสกุลพัคอีกคนก่อนจะส่ายศีรษะ “ไม่รู้ว่ะ ตอนบาหลีแม่งถ่ายตั้งแต่เย็นยันกลางคืน ลมทะเลแรงฉิบหาย” เขากล่าวไปตามจริง

 

          “เสียดาย อยากไป”

 

          ก็นั่นน่ะสิ จริงๆ แล้วงานนั้นควรจะเป็นพัค อูจินที่ไปอยู่ตรงนั้นถ้าไม่ติดว่าเฝือกบนมือนั่นยังไม่จากไปไหน งานนั้นเป็นงานที่รวมช่างภาพมีชื่อรุ่นใหม่ของเกาหลีสี่ห้าคนไปทำกิจกรรมของนิตยสารถ่ายภาพโดยเฉพาะ พออูจินถอนตัว งานนี้เขาก็เป็นคนโดนเรียกตัวแทนอย่างไม่ต้องสงสัย

 

          “แล้วจะมาขลุกอะไรอยู่ที่นี่วะ” จีฮุนขอดอย่างอดไม่ได้ ที่นี่ที่ว่าก็คือบ้านของเขาเอง “ว่างมากรึไง”

 

          “ก็ว่างน่ะสิ ฉันน่ะ ไปนั่นไปนี่จนเบื่อแล้ว”

 

          “ร้องหาสาวสักคนของนายสิ”

 

          “ตอนนี้หล่อนก็ทำงานอยู่สิวะ คิดบ้าง”

 

          “ก็หัดอยู่คนเดียว”

 

          “ไม่เอาอ่ะ อยู่คนเดียวมาหลายวัน”

 

          พัค จีฮุนพ่นลมหายใจยาวเป็นการตอบกลับว่า เออ แล้วแต่มึง ให้เพื่อนสนิทอย่างสุภาพ เขาไม่ได้ว่าอะไรนักหรอกถ้าหากอูจินจะมาขลุกอยู่ที่นี่ทั้งวันเพราะปกติแล้วอีกฝ่ายก็ไม่ได้มาบ่อยๆ วันหนึ่งเราเจอกันที่สตูดิโอมากกว่า แต่ในเมื่อไปสตูดิโอแล้วทำอะไรไม่ได้ ทำไมอูจินต้องไป ประกอบกับวันนี้เขาเพิ่งกลับบ้านมาจากทริปบาหลี จีฮุนเลยเลือกที่จะนั่งแต่งรูปเพลินๆ ที่บ้านตัวเองเสียดีกว่า

 

          “โอ๊ะ อันนี้ออกแล้วเหรอ”

 

          เขามองนิตยาสารในมือของเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่บนโซฟา ขมวดคิ้วอยู่พักหนึ่งก่อนจะร้องอ๋อออกมาเมื่อคิดได้ว่านั่นคือหนังสือที่มีภาพโดยอนกับจินยอง

 

          “ทางนู้นเพิ่งส่งมาให้”

 

          “โอ้โห” ได้ยินเสียงร้องอย่างแปลกใจ “เจ๋งจริงๆ แฮะสองคนนี้”

 

          “เจ๋ง” เขาตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจอะไรขณะที่ยังจดจ่อกับภาพตรงหน้าที่ต้องปรับแสงเล็กน้อยก่อนจะส่งไฟล์สำเร็จได้

 

          “พัค จีฮุน น้องชายแห่งชาติแม่งโคตรเจ๋งเลยจริงๆ ว่ะ” เจ้าของฟันเขี้ยวนั่นยังคงเอ่ยชมไม่หยุดปากจนคนถ่ายภาพเซ็ตนั้นจำเป็นต้องละสายตาจากโน้ตบุ๊คของตัวเองชั่วครู่เพื่อนั่งฟังเพื่อนพูดต่อ “เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมนายถึงอยากปั้นเด็กคนนี้ลงโฟโต้บุ๊กของนาย”

 

          “อื้อ เด็กมีของ”

 

          อูจินไล้มือบนหน้านิตยสาร เปิดผ่านไปอีกนิดหน่อยก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมายิ้มเผล่ “แหนะ หรือจริงๆ แล้วนี่เป็นสเป็กผู้ชายของนาย?”

 

          คนโดนแหย่เลิกคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่เชื่อหู

 

          “ก็ดูดิวะ ถ้าเป็นผู้หญิงก็ยังเห็นบ้างว่านายคั่วกับคนไหนอยู่ แต่ผู้ชายกลับปิดเงียบกริบ ทั้งที่บอกแล้วว่าไม่ได้รังเกียจอะไรสักหน่อย ฉันยังไม่เห็นหน้าผู้ชายที่นายเลี้ยงอยู่สักคน”

 

          “ฉันไม่ได้เลี้ยงเด็ก” เขาตอบเสียฟังชัด “แล้วก็ไม่ใช่เรื่องที่นายต้องรู้ด้วย อูจิน”

 

          ขืนมันรู้ว่าเขาคั่วไอ้เด็กที่มันเพิ่งจะชมเปาะนั่น คงจะโวยวายน่าดู

 

          “อะไรวะ ฉันก็ต้องอยากเห็นบ้างสิว่านายชอบแบบไหน”

 

          คนฟังคำนั้นได้แต่ส่ายศีรษะอย่างระอาใจ “ไม่ต้อง แล้วจินยองก็ไม่ใช่สเป็กฉันด้วย” ตอบตามตรงอย่างไม่ลังเลสักนิด

 

สาบานเลยว่าพัค อูจินไม่อยากรู้หรอกว่าเขาชอบผู้ชายแบบไหน

 

เขานั่งฟังคำพูดของอูจินถามเรื่องเกี่ยวกับเพศสภาพอยู่อีกพักหนึ่ง หมอนั่นไม่เลิกยุ่งกับเรื่องนี้ของเขาสักทีตั้งแต่รู้ว่าเขาโอเคกับทั้งสองเพศ ถ้าไม่สนิทกันจริงเขาคงด่ามันเปิดเปิงไปแล้ว เห็นว่าสนิทกันเลยไม่ได้ว่าอะไรมากนัก

 

“ถามจริงๆ เถอะจีฮุน แล้วถ้านายไปชอบผู้ชายปกติ ชายปกติอย่างฉันเนี่ย แม่งจะทำไงวะ”

 

เขานิ่งไปชั่วครู่กับคำถามนั้น มือหยุดการปรับทุกอย่างบนหน้าจอ เผลอเม้มปากแน่นเมื่อคิดว่ามันเป็นอะไรที่ค่อนข้างจะแทงใจดำกันไปเสียหน่อย

 

ถ้าชอบจริงก็เก็บเงียบๆ ไว้มั้ง ไม่ทำอะไรหรอก” เขาตอบเสียงเรียบ “เดี๋ยวก็เลิกชอบไปเอง”

 

“ฟังดูทรมานฉิบหาย”

 

“เออ” เขาเค้นหัวเราะ แน่นอนว่าให้กับตัวเอง “แต่คบกันมาตั้งนานขนาดนี้ แม่งมีสักคนไหมล่ะ”

 

“ก็จริง” มันหัวเราะ “ดีละ อย่าเอาตัวเองไปทรมานเล่นเลย”

 

จีฮุนไม่ตอบอะไรไปมากกว่านั้น ทำเพียงยกยิ้มเย้ยหยันตัวเองที่ใช้โอกาสจากความไม่ฉลาดของพัค อูจินในการเอาตัวรอดจากเรื่องนี้ได้เสมอ

 

สเป็กเขาน่ะหรือ

 

ไม่ใช่ผู้ชายร่างบางหรือตัวเล็ก ไม่ใช่ใบหน้าจิ้มลิ้มเหมือนกับเด็กผู้หญิงหรือผิวขาวเนียนละเอียด เขาก็แค่ชอบผิวแทนกร้านแดด ร่างกายที่มีกล้ามเนื้อเหมือนกับผู้ชายปกติทั่วไปที่ชื่นชอบการออกกำลังกายหรือการเดินทางท่องเที่ยว ใบหน้าที่เป็นสมกับเป็นผู้ชาย ครั้นจะดูหล่อเหลาด้วยซ้ำ ฟันเขี้ยวที่โดดเด่นเวลายิ้มนั่นก็คงเป็นเสน่ห์มากพอที่ทำให้มีผู้หญิงวนเวียนมาไม่ขาดสาย

 

ใช่, พัค อูจินน่ะ เป็นชายแท้เลยแหละ

         

และเขาก็ทำตามที่ตัวเองพูดทุกประการเสียด้วยซ้ำ

          เก็บไว้เงียบๆ คนเดียว ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วก็เลิกชอบไปเอง

 

 

 



มามองมุมกลับ ปรับมุมมองกันมั่ง

ก็คือจะไม่พูดอะไรมาก เพราะคิดว่าพูดไปคือสปอยหมด

แต่คือจริงๆ ก็แอบใส่ไว้แล้วนะ มาทายกันเถอะว่าตอนนี้แต่ละคนรู้สึกยังไงมั่ง

อยากรู้มากๆ ว่าตอนนี้คิดยังไงกันบ้าง

 

ถ้ายังอ่านอยู่บอกกันหน่อยนะคะ ผิดไปแล้วที่หายไปนาน

จะพยายามอัพให้บ่อยขึ้นแล้วค่ะ <3

 

เจอกันในแท็ก #ฟิคHiddenShade ในทวิตเตอร์ค่ะ เยิ้บเยิ้บ

 

 

 


? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

353 ความคิดเห็น

  1. #325 bakushannm (@praewpraew12) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 21:43
    อื้อหืออออ โค่ดพีคคคคคคค &#128557;&#128557;&#128557;
    #325
    0
  2. #252 tukkiesz (@tukkiesz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 01:27
    นี่ก็ว่าพี่มินฮยอนทำเหมือนให้ความหวังน้องจินยองอยู่ตลอด ลึกๆคงรักน้องอยู่ แต่รักในรูปแบบไหนอันนี้เดายาก แต่กับจีฮุน สองคนนี้ทีเล่น ทีจริง เดี๋ยวเถอะ เล่นไปเล่นมาระวังหัวใจตัวเองไว้ด้วยนะทั้งคู่เลย อิอิ
    #252
    0
  3. #226 xj4ohx2 (@xj4ohx2) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 09:39
    บัลลังก์แก้วที่ตกลงมาแล้ว
    #226
    0
  4. #147 kkline93 (@kkline93) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 20:47
    ชอบๆๆๆๆๆที่บรรยายว่ามืนฮยอนสร้างบัลลังก์แก้วให้น้องแล้วทุบแตก ฮือออ น้องเจ็บนะ อย่าทำกับลูกชั้นแบบนี้!!!!! ด่ามินฮยอนทุกพารากราฟเลยให้ตายสิ 555555555555555555555 /พี่ขอท่ด
    แต่แบบ ฮือ พัคจีฮุนเก๊กจนชั้นก็ด่าอีกคนแล้ว มาหาลูกชั้นไม่ตรงสเปค! แล้วมันยังไง????? ก็เป็นแมวได้แล้วกัน!!!! /สะบัดผม
    ขำ ตอนน้องแพบอกว่าจีฮุนตั้งขื่อไร้รสนิยมอ่ะ แต่อย่างอื่นรสนิยมพี่เขาก็ดีอยุ่น้าลูกกกก
    ส่วนอูจิน ชั้นต้องพูดถึงแน่นอนอยู่แล้ว ตอนขมน้องแพ บอกตรงๆ แม่เขินมาก ไม่มีอะไรแต่ก็จะชิป 555555555555
    แล้วทีนี้จะเป็นไงต่อน้า ยอมเซ็นสันยาแล้วด้วย ลุ้นเลยยย
    #147
    0
  5. #133 pcxbh♡ (@baekfour) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 22:33
    อ่ะ เดาไว้ไม่ผิด แต่เรื่องนี้นี่ยากพอสมควรสำหรับทั้งคู่เลยนะ
    #133
    0
  6. #132 -SongGSo(o)- (@-seoulsew-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 13:45
    อะเดาถูก55555 ถูกทั้งสองคนด้วยย แต่ดูเหมือนตอนนี้ถ้าให้เทียบ น้องน่าจะเริ่มชอบคนพี่มากกว่าอยู่หรือเปล่า
    #132
    0
  7. #131 Julygirl (@bp-1307) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 16:22
    อ่าว พีคอยู่นะ ต่างคนต่างแอบรักคนอื่นทั้งคู่
    #131
    0
  8. #130 ngampisut (@ngampisut) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 08:11

    จินยองก็แค่ ต้องการความรัก การเอาใจ ที่มินฮยอนให้ไม่ได้ แล้วตอนนี้ ก็อาจตะเริ่มรู้สึก วางใจ จีฮุนมั้งคะ เพราะจีฮุน ไม่ได้เห็นน้องเป็นเด็กแบบคนอื่นๆ เป็นคนเดียวที่ทำกับน้องต่างจากที่คนอื่นทำ ไม่นับเรื่องบนเตียงน่ะนะ ถึงจะเกี่ยวข้องก็เถอะ แต่เจ้าตัวคงยังแค่รู้สึกสนใจน้องเฉยๆ เพราะยังไง ในใจก็คงยังมีแต่อูจิน

    #130
    0
  9. #129 juriblossomx (@pemypemika) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 05:51
    ก็คือช้ำรักทั้งคู่555555
    #129
    0
  10. #128 babyamam (@babyamam) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 00:51
    ก้ค่อนข้างชัด 5555555 พระนายรักเค้าข้างเดียวกันทั้งคู่ เจ็บปวดคนละแบบ มาค่ะ มูฟออนออกมาทั้งคู่ //จีฮุนก้เปิดใจให้ตัวแสบเยอะๆหน่อยนะ
    #128
    0
  11. #127 `Barbara (@momomo1997) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 23:55
    ว่าแล้วววว ตั้งแต่รีบออกไปหาอูจินละ
    #127
    0
  12. #126 Asuna ^^ (@gorbua123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 23:46
    ว่าละไง5555555555 เดาถูกเฉยย
    #126
    0
  13. #125 -Neem- (@minameena) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 23:34
    เคยแอบชอบอูจินนน??!! โอ้ยพีคมากกกก5555
    #125
    0
  14. #124 ★RAQUIENS★ (@pimmada51) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 23:26
    นั่นไงงง ว่าแล้วว่าพจฮต้องคิดซัมติงกับอูจิน!!
    #124
    0