AND THEN I FOUND YOUR HIDDEN SHADE | hoonyoung

ตอนที่ 18 : 16 || I found your hidden shade, and I found mine too. (end)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 994
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 110 ครั้ง
    5 ก.ย. 61



16

I found your hidden shade, and I found mine too.

 

 

 

          เขานั่งอยู่ตรงหน้าแกลลอรี่นี้นานแล้ว แต่ยังไม่นานพอที่ทำให้เขาตัดสินใจได้ว่าเราควรจะเดินเข้าไปหรือยืนมองมันจากตรงนี้ดี

 

          แพ จินยองสวมแมสสีดำ เสื้อยืดราคาแพงแต่สภาพเน่าไปเสียหน่อยที่อยู่บนตัวเขาพร้อมๆ กับกางเกงยีนส์ตัวเก่ง ในร้านกาแฟราคาถูกแบบนี้ก็ไม่ได้มีใครสักคนสนใจอะไรเขามากนัก ถนนนี้เป็นย่านที่เต็มไปด้วยงานเชิงศิลปะ แกลลอรี่ สตูดิโอเบียดเสียดกันขวักไขว่ ในขณะที่เขาแพ จินยองแค่ถือแก้วโกโก้เย็นอยู่

 

          เขาไม่รู้ว่าอะไรพาตัวเองมาที่นี่ตอนเวลาใกล้ปิดแบบนี้ ไม่รู้สิ, ใจจริงเขาก็อยากจะเดินไปบอกแสดงความยินดี หรือไม่ก็ส่งช่อดอกไม้กับของขวัญเล็กๆ ให้พัค จีฮุนได้รู้ว่าเขารับรู้แล้วว่าผลงานของอีกคนเป็นอย่างไร แต่นั่นก็ฝืนไปเสียนิด

 

          เขาแค่อยากจะเดินมาเห็นด้วยตาตัวเองว่าพัค จีฮุนเป็นอย่างไรบ้าง

 

          คำว่าอยากให้เขามาอยู่ที่นี่ที่อีกฝ่ายเขียนมา เป็นความจริงหรือเขียนไปส่งๆ

 

          พัค จีฮุนอยากเจอเขาจริงๆ หรือแค่เสียดายเขากันแน่?

 

          เขาเหลือบมองนาฬิกาพบว่าใกล้เวลาที่แกลลอรี่จะปิดในวันนี้แล้ว พรุ่งนี้เขาเองก็คงต้องกลับไปทำงาน วันนี้เป็นวันว่างวันเดียวที่จินยองจะปลีกตัวมาได้

 

          เขายังตั้งคำถามกับตัวเองไปต่อหรือพอแค่นี้ดี

 

          วินาทีที่คำถามคำนั้นวิ่งมาหาเขารอบที่ล้าน โทรศัพท์มือถือที่ถูกคว่ำอยู่บนโต๊ะสั่น เขาคิดว่าน่าจะเป็นจีซองโทรมาเตือนเขาเรื่องวันพรุ่งนี้ที่มีแวะเข้าบริษัทไปก่อนจะไปกองถ่ายในตอนบ่าย แต่พอน้องชายแห่งชาติจัดการพลิกหน้าจอขึ้นมา หน้าจอกลับขึ้นชื่อของคนที่เขาไม่คิดว่าจะโทรมา

 

          พัค จีฮุน

 

          ริมฝีปากเล็กเผลอเม้มเข้าหากันแน่นอย่างทำอะไรไม่ถูกเมื่อคิดว่าจีฮุนกำลังติดต่อเขามา เพื่ออะไร? ก่อนหน้านี้มีเวลาตั้งมากมายที่จะทำ แต่จีฮุนไม่เคยทำมาก่อน

 

          เขาสูดลมหายใจลึก ยังไม่สามารถตัดสินใจได้ในทันที วินาทีนั้นเองที่ในใจของเขาเผลอตั้งเงื่อนไขเล็กน้อย

 

          ถ้าสายนี้ตัดไปแล้วพัค จีฮุนไม่ทำอะไรอีกแล้ว มันก็คงถึงเวลาที่เขาจะหันหลังให้กับความสัมพันธ์ครั้งนี้จริงๆ เสียที

 

          โทรศัพท์มือถือเงียบลงไปในไม่กี่วินาทีตั้งแต่ตอนนั้น เขาหลับตาลง มองเครื่องมือสื่อสารที่นิ่งเฉยไปเกือบนาทีนับจากนั้น

 

          นี่ไง, พัค จีฮุนก็แบบนี้

 

          ครืด

 

          แพ จินยองนิ่งงัน กลืนคำปรามาสที่เอ่ยเอื้อนในใจทุกอย่างลงไปในลำคอเมื่อพบว่าโทรศัพท์ของเขาสั่นอีกครั้งด้วยสายเรียกเข้าจากคนเดิม คนที่เขาเคยคิดว่าอีกฝ่ายไม่แม้แต่จะพยายามให้เขาเลยแม้แต่น้อย

 

          น้องชายแห่งชาติมองโทรศัพท์ตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา ความเศร้าหมองก่อนหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกต่างๆ นานาผสมรวมกันเสียจนรู้สึกมวนในท้องขึ้นไปจนที่อก เขาไม่ได้จินตนาการถึงเรื่องแบบนี้ ไม่แม้แต่จะคิดว่าพัค จีฮุนโทรมาอีกครั้ง แต่นี่มันซ้ำไปซ้ำมา ตากล้องคนนั้นทำให้โทรศัพท์เขาสว่างวาบขึ้นมาก่อนที่สายจะถูกตัดไป สั่นขึ้นมาใหม่แบบนี้ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

          ตลกนะ ตอนที่เขากำลังจะหันหลังให้สิ่งที่เขาติดอยู่ที่เดิมด้วยการเดิมพันครั้งสุดท้าย กลับเป็นครั้งแรกที่พัค จีฮุนแสดงความต้องการออกมาจริงๆ

 

          แพ จินยองรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา เขาเงยหน้าขึ้นมองแสงไฟ หยิบโทรศัพท์และเดินข้ามถนนไปที่แกลลอรี่ที่ปกติเขาคงไม่คิดจะเข้า

 

          “แกลลอรี่จะปิดแล้วนะคะ” หล่อนเป็นคนที่เอ่ยกับเขาเสียงเบา “อีกประมาณสิบนาที”

 

          “ครับ” เขาพยักหน้า “สิบนาทีก็พอ”

 

          พัค จีฮุนคนงี่เง่า, พัค จีฮุนคนโง่, พัค จีฮุน

 

          เขาก่นด่าอีกฝ่ายไปด้วยตอนที่เดินเข้าไปและเห็นร่างหนาที่ดูผอมลงไปเล็กน้อยจากการเจอกันครั้งสุดท้าย ใบหน้าหล่อเหลาติดหวานนั่นยังคงเป็นเหมือนเดิมแม้จะดูโทรมลงนิดหน่อย เขากลืนคำพูดทุกอย่างยามที่เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังยืนมองภาพของเขาที่เป็นคนถ่ายด้วยตัวเองพร้อมทั้งโทรศัพท์มือถือในมือที่ยังคงโทรมาหาเครื่องที่อยู่กับเขาอย่างต่อเนื่อง

 

          เรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงไม่ดังไม่เบา

 

          พัค จีฮุนมองหน้าเขา เสี้ยววินาทีที่ดวงตาที่บรรจุทั้งจักรวาลนั้นมองเขาอย่างไม่มั่นใจ ก่อนที่จะกลายเป็นรอยยิ้มบิดเบี้ยว

 

          “ถ้าผมไม่มาคุณจะทำยังไง”

 

          รอบนี้คุณจะตอบผมได้หรือยัง

 

          “ผมก็จะไปหาคุณด้วยตัวผมเอง”

 

          คนได้รับคำตอบที่ไม่แม้แต่มีความลังเลเจือปนเงียบไปชั่วครู่

 

เขาไม่ได้ไม่รู้จะพูดอะไร เปล่าเลย,  มีความรู้สึกต่างๆ นานาที่แพ จินยองอยากจะตะโกนออกไปใส่คนตรงหน้า แต่ความรู้สึกทั้งหมดมันตีรวนขึ้นมาที่คอเสียจนเขารู้ตัวว่าเขาพูดอะไรออกมาไม่ได้แน่ๆ

         

หนึ่งก้าว, สองก้าว, น้องชายแห่งชาติผลุบตาลงต่ำยามเห็นว่าคนอายุมากกว่าที่ใจร้ายกับเขามาเป็นเดือนๆ เดินเข้ามาหาเข้า

 

          “ขอโทษ” เสียงทุ้มเอ่ยผะแผ่วยามมือหนาเอื้อมมือมาหมายจะสัมผัสใบหน้าของเขา “ขอโทษครับ”

 

          คลาสเรียนการแสดงที่เขาเรียนมาตั้งหลายครั้งเป็นศูนย์ คำด่าและคำแนะนำของผู้กำกับและนักแสดงรุ่นพี่กลายเป็นเหมือนสิ่งที่เขาไม่เคยได้ยิน

 

          “ขอโทษครับ”

 

          ใจร้าย” นั่นเป็นคำเดียวที่เขาพูดออก “คุณใจร้ายฉิบหายเลย”

 

          “แพ จินยอง”

 

          เจ้าของชื่อมองอีกฝ่าย จินยองเพิ่งรู้ตัวตอนที่ใบหน้าของจีฮุนที่ห่างกันไปไม่เท่าไหร่เริ่มพร่ามัว เขาเพิ่งรู้ว่าตัวเองกำลังจะร้องไห้อย่างคนขี้แยอีกหน

 

          “ขอโทษจริงๆ ที่ตอนนั้นไม่ได้พูด” เขากระพริบตาถี่ยามที่มือหนาของอีกฝ่ายไล้บริเวณกรอบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา “ผมไม่ได้รักเขาแล้ว

 

          พัค จีฮุนเป็นยิ่งกว่าคนขี้โกง

 

          “ตอนนี้ผมรักคุณ”

 

          อีกฝ่ายเป็นยิ่งกว่าคนใจร้าย

 

          “แค่คุณ”

 

          ทั้งที่ทำให้เขาเสียน้ำตาไปไม่รู้กี่ครั้งในช่วงเวลาหนึ่งเดือนมานี่

 

          “ผมรักคุณจริงๆ”

 

          กระทั่งตอนนี้, พัค จีฮุนยังทำให้เขาร้องไห้ออกมาอยู่เลย

 

          ใจร้ายจริงๆ

 

 

         

          แพ จินยองไม่ได้ชอบการที่เรานั่งเงียบๆ ในรถคันหรูของตากล้องคนนั้น แต่มันก็ทดแทนกันได้อยู่บ้างเมื่อเราไม่ได้คุยกันมาร่วมเดือน แค่มองหน้าอีกฝ่ายเขาก็รู้สึกดีกว่าตอนอยู่เงียบๆ คนเดียวแล้ว ฟังดูตลกนะ, แต่เขาคิดแบบนั้นจริงๆ

 

          เขายังรู้สึกเก้อเขินอยู่เลยเมื่อคิดว่าตอนชั่วโมงก่อนเขาร้องไห้ตัวสั่นต่อหน้าตากล้องจนพนักงานที่ดูแลแกลลอรี่ที่ตั้งใจจะเดินมาบอกว่าหมดเวลาในการเยี่ยมชมแล้วทำอะไรไม่ถูก อย่างน้อยก็หวังว่าหล่อนจะไม่เห็นว่าเขาเป็นใคร ขอบคุณพัค จีฮุนที่เดินเอาตัวมาบังให้ก่อนจะลากเขามาที่รถคันนี้ที่เขาไม่ได้ขึ้นเสียนาน

 

          น้องชายแห่งชาติรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็ก ร้องไห้กระจองงอแงอย่างน่าอับอาย อุตส่าห์ทำตัวใจแข็งได้ตั้งนาน สุดท้ายเขาก็แพ้อีกฝ่ายราบคาบตอนนี้แหละ

 

          “เดี๋ยวไปส่งที่คอนโด”

 

          “อื้อ”

 

          “ว่าง่ายจัง” เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นจากคนอายุมากกว่า “ไม่ดื้อแล้วเหรอ”

 

          ตัวดื้อแยกเขี้ยวขู่ เอื้อมมือไปบิดหน้าขาของอีกคนอย่างนึกโมโหแต่ขี้เกียจจะเถียง และบางทีคนชอบความเจ็บปวดอาจจะเป็นพัค จีฮุนเสียกระมัง อีกฝ่ายถึงหัวเราะออกมาเสียงผะแผ่วทั้งที่เขาว่าตัวเองก็ออกแรงไปไม่ใช่น้อย

 

          “ตลกมากไหม”

 

          “ไม่ครับ”

 

          “ดี” น้องชายแห่งชาติย่นจมูก “คราวหลังไม่เอาแล้วนะ”

 

          “จะมีคราวหลังอีกหรือ”

 

          “พูดงี้หมายความว่าไงฮะ”

 

          “ขอโทษครับ กลัวแล้ว” ตากล้องแกล้งทำเป็นกลัวอย่างเย้าแหย่ ไม่มีความกลัวจริงๆ เลยแม้แต่น้อย

 

          ย่นจมูกอีกครั้งอย่างนึกขัดใจ ใครกันนะที่ก่อนหน้านี้ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ตอนที่เห็นเขาเดินเข้ามา อืม, จินยองน่าจะปล่อยให้พัค จีฮุนร้องไห้ไปเสีย แต่ไหงกลับกลายเป็นเขาร้องไห้แทนเสียได้ ไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ

 

          “แล้วเรื่องงานเป็นยังไงบ้าง”

 

          “ก็โอเค” ถ้าไม่นับช่วงแรกๆ ที่ผมเกือบทำงานไม่ได้เพราะเรื่องของคุณ แน่นอนว่าประโยคหลังแพ จินยองไม่ได้เอ่ยออกไปเสียหรอก เขาไม่อยากให้จีฮุนรู้มากขนาดนั้น

 

          “ถ่ายซีรี่ส์อยู่เหรอ”

 

          “ใช่”

 

          “งานยุ่งเลยใช่ไหม”

 

          น้องชายแห่งชาติพยักหน้า “แน่นอน ผมน่ะเป็นคนดังนะ”

 

          พัค จีฮุนส่งเสียงครางในลำคออย่างไม่คิดเถียง ใช้จังหวะที่รถยนต์หยุดเคลื่อนตัวสัญญาณไฟจารจรที่เปลี่ยนเป็นสีแดงหันมองน้องชายแห่งชาติที่ดวงตาบวม ใบหน้าซีดเซียวเล็กน้อยแต่ก็ยังดูดีกว่าครั้งก่อนหน้านั้นที่เปรอะน้ำตา

 

          ขอโทษ” เขาเอ่ยเอื้อนคำเดิม “จริงๆ นะ, ผมขอโทษ”

 

          “ฟังจนเบื่อแล้ว”

 

          “ไม่รู้สิ แค่อยากให้รู้ว่าผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ”

 

          “แล้วรู้สึกแค่นั้นไหม”

 

          คนโดนถามมองเด็กอายุน้อยกว่าที่ชันเข่าขึ้นมากอดไว้ ตะแคงใบหน้ามองเขาอย่างออดอ้อน ริมฝีปากเล็กยู่เขาหากันตั้งคำถามเหมือนจะลองเชิง

 

“ผมพูดไปแล้ว”

 

“อ้าว ทีคำขอโทษยังพูดบ่อยๆ เลย” เขาส่งเสียงเฮอะในลำคอเมื่อเด็กคนนั้นยิ้มจนตาที่ยังไม่หายบวมหยีเป็นพระจันทร์เสี้ยว น้องชายแห่งชาติยังคงเป็นเด็กตัวร้ายเสมอ “ถือว่าเอาคืน”

 

“ไม่อยากพูดบ่อยๆ หรอก”

         

พัค จีฮุนเป็นคนปากแข็ง เขารู้เรื่องนี้มาตั้งนานแล้ว จีฮุนกดความรู้สึกต่างๆ มานานเกินไป นานพอที่ทำให้เขามารู้ทีหลังว่าเขาจัดระบบระเบียบในการแสดงออกของตัวเองไม่เป็น โดยเฉพาะความสัมพันธ์ในเชิงนี้ที่เขาไม่เคยมีมาก่อน

 

          ตลกดีจริงๆ, ใครจะคิดว่าวันหนึ่งเขาจะมีความหลงใหลในใครสักคนเสียจนเก็บไม่ได้ มากมายจนล้นอก และเจ็บปวดเจียนตายในการที่เห็นอีกฝ่ายอยู่ไกลสายตา แถมใครคนนั้นยังเป็นน้องชายแห่งชาติอีกต่างหาก

 

          “แล้วถ้าวันไหนผมอยากฟังล่ะ”

 

          เขาเลิกคิ้ว “ต้องพูดเหรอ”

 

          “พูดสิ”

 

          “เอาแต่ใจ” เขาเอ่ยปราม

 

          น้องชายแห่งชาติที่ตอนนี้ใครสักคนที่ตั้งฉายาให้คงพร้อมจะร้องไห้ไปแล้ว ไหนเล่าความน่ารักใสซื่อ ไม่มีเสียหรอก เอาแต่ใจ รู้ว่าทำแบบไหนคนถึงจะยอมแพ้ พยายามตะเกียกตะกายจนติดดันทุรัง ฟังๆ แล้วก็ช่างเป็นเด็กที่นิสัยเสีย

 

          “แล้วคุณจะตามใจผมไหม”

 

          นั่นไงล่ะ

 

          เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อนตอนที่คำถามนั้นถูกถามด้วยเสียงที่ฉายความออดอ้อนชัดกว่าคำถามก่อนนั้น วางมือลงบนขาของเขา เอียงคอเล็กน้อยอย่างที่จินยองรู้ว่าเขาแพ้ นอกเตียงทีไรจินยองก็รู้ตัวเสมอว่าทำอย่างไรให้เขายอมตามใจ

 

          ปลายนิ้วของอีกฝ่ายเขี่ยวนบนหน้าขาเขาเป็นวงกลมชวนให้รู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อย เขาเอื้อมมือไปจับมือของอีกฝ่ายเป็นเชิงปรามให้หยุดตอนที่สัญญาณไฟจารจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว

 

          “อยู่นิ่งๆ สิ”

 

          “ดุจังเลยจีฮุน”

 

          ทั้งที่เอ่ยปากว่าเขาดุแต่ไม่ยักกะแสดงทีท่าว่ารู้สึกกลัวกันเลยแม้แต่น้อย เจ้าตัวดื้อไม่ได้อยู่นิ่งๆ แบบที่เขาขอร้องไว้ พยายามแตะต้องผิวกายเขาแทบทุกครั้งที่หยุดรถ จวบจนเขามาถึงคอนโดอีกฝ่ายแล้วด้วยซ้ำ

 

          “ลงไปเร็ว”

 

          “คุณไล่กันแบบนี้เลยเหรอ”

 

          “แพ จินยอง”

 

          “อะไรล่ะพัค จีฮุน”

 

          เจ้าของชื่อมองน้องชายแห่งชาติที่ไม่เคยจะทำตัวน่ารักสมฉายา อีกฝ่ายเอื้อมมือมาฟาดที่ไหล่กว้างของเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ

 

          “ไม่ขึ้นไปด้วยกันจริงเหรอ”

 

          “อยากให้ไปเหรอ”

 

          “พรุ่งนี้ผมมีงานด้วยนะ”

 

ริมฝีปากเล็กยู่เข้าหากันเสียจนคนมองเผลอไผลเอื้อมมือไปบีบมันด้วยความมันเขี้ยว จินยองเก่งเรื่องที่ทำให้จีฮุนรู้สึกแบบนั้นเหลือเกิน โดยเฉพาะเวลาปากเล็กๆ เอ่ยคำพูดอย่างเอาแต่ใจ

 

“พรุ่งนี้ขับรถไปส่งผมหน่อย”

         

“ต้องไปเหรอ”

 

          “พัค จีฮุน”

 

          เขาไม่ได้ทำอะไรกับอีกฝ่ายไปมากกว่าการหัวเราะในลำคอยามแพ จินยองเรียกเขาเสียงเข้มเหมือนกับนึกโกรธแต่มองยังไงก็ไม่ได้แตกต่างจากลูกแมวแยกเขี้ยวขู่ฟ่อ ตัดสินใจเลี้ยวเข้าไปในลานจอดรถ เพียงเท่านั้นจินยองก็ยิ้มกริ่ม อีกฝ่ายรู้ว่าตัวเองได้รับการตามใจอีกรอบ

 

          น้องชายแห่งชาติรู้ดีว่าเขามันจอมเอาแต่ใจ

 

          ถ้าอย่างนั้นคุณช่วยอยู่ตามใจผมตลอดไปเลยได้ไหม?

 

          เขาเค้นยิ้มยามที่พัค จีฮุนจอดรถ เหลือบตามองอย่างไม่มั่นใจ เสี้ยววินาทีหนึ่งที่รู้สึกสั่นไหวยามคิดว่าความใจดีนี้จะอยู่ไปอีกนานแค่ไหน จวบจนรถคันหรูนิ่งสนิทอยู่ที่จอดรถ VIP พัค จีฮุนถึงได้หันมามองเขาอย่างตรงไปตรงมาก่อนจะเลิกคิ้ว

 

          “จะขึ้นห้องไหมคุณ”

 

 

                   

          เขาเริ่มได้สติตอนคนในอ้อมกอดขยับกายเล็กน้อย บิดกายไปมาอยู่ชั่วครู่เหมือนจะหาตำแหน่งที่เหมาะ ดันศีรษะทุยมาที่อกของเขา จีฮุนไล้ปลายนิ้วลงบนร่างนั้นอย่างเพลิดเพลินตอนที่จะตื่นเต็มตา ทั้งหัวไหล่เปลือยเปล่า แผ่นหลังบาง ไหปลาร้า เรื่อยไปจนถึงเอวที่ดูจะคอดลงเล็กน้อยจากการทำงานหนักและเรื่องราวที่ผ่านมาเมื่อเดือนก่อน

 

          “อื้อ” ร่างในอ้อมกอดส่งเสียงประท้วงผะแผ่ว หากแต่ยังพยายามเบียดกายเข้ามาหาเขา

 

          คนอายุมากกว่าได้แต่ยินยอมให้น้องชายแห่งชาติอิงกายแนบชิด คนอายุน้อยกว่าวาดแขนลงบนเอวสอบของเขา ใช้นิ้วเท้าที่โผล่พ้นผ้านวมผืนหน้ามาวาดบนขาเขาเบาๆ จนเขารู้สึกจั๊กจี้พิลึก

 

          จีฮุนพยายามขยับกายอย่างเงียบเชียบ เอื้อมมือไปที่โทรศัพท์มือถือของตัวเองที่วางไว้ข้างหัวเตียงเผื่อดูนาฬิกา เจ็ดโมงแล้ว อาจจะเช้าเกินไปสำหรับแพ จินยองที่ไม่มีงานช่วงเช้าตรู่แต่ก็ถือว่าเป็นเวลาปกติของเขาในการตื่นนอน

 

          “จีฮุน” เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นจากคนในอ้อมแขน “คุณตื่นแล้วเหรอ” พูดงึมงำอย่างงัวเงีย

 

          “อื้อ คุณนอนต่อก็ได้”

 

          ตอบกลับด้วยเสียงแหบแห้งเล็กน้อยตามประสาคนตื่นนอนพลางกดจุมพิตที่กระหม่อนของอีกฝ่าย แพ จินยองตอนงัวเงียเองก็น่ารักไม่หยอก เขากำลังคิดอยู่ว่ามันเป็นไปได้อย่างไรกันที่ในครั้งแรกเขาไม่ยอมใช้เวลาช่วงเช้ากับน้องชายแห่งชาติสักนิด ไม่แม้แต่จะสนใจด้วยซ้ำไปในตอนนั้น อยากจะหันกลับไปหัวร่อตัวเองในอดีตเสียจริง

 

          ร่างบางบ่นงึมงำอะไรสักอย่างโดยที่ไม่ยอมลืมตาด้วยซ้ำ ไม่นานหลังจากนั้นก็ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเข้าสู่ห้วงนิทราอีกรอบโดยที่ไม่ยอมคลายกอดจากเขาเลยแม้แต่น้อย

 

          หรือจริงๆ แล้วนี่จะเป็นสิ่งที่แพ จินยองต้องการมาตลอดกันนะ เขาอดตั้งคำถามกับตัวเองไม่ได้ในตอนนั้น ใครบางคนอาจจะต้องการอะไรที่เรียบง่ายและแสนธรรมดาอย่างเช่นการตื่นนอนในตอนเช้าแล้วเห็นว่ามีคนนอนอยู่ด้วยกันตลอดทั้งคืน

 

          ความรักของบางคนอาจจะต่างกันเสียจนสุดขั้ว

 

เขาเคยมีความรักที่ทำให้เขาฝังไว้ในจุดชาเลนเจอร์ ดีปที่ลึกที่สุดในมหาสมุทร ไม่เคยได้ยินเสียงใดเลยนอกจากความเงียบงัน

 

แพ จินยองเคยมีความรักที่ทำให้สิ้นคิดถึงขนาดกล้าไปดาวอังคารเพื่อเรียนรู้ว่าที่นั่นไม่มีความรักที่ตัวเองตามหา

 

เขามองใบหน้าจิ้มลิ้มติดหล่อเหลาของอีกคนด้วยความคิดต่างๆ นานาในหัว ตอนนั้นจีฮุนคิดอะไรนะตอนเห็นน้องชายแห่งชาติครั้งแรก ก็หน้าตาดี ไม่น่าร้องไห้เพราะคนอื่นเลย แต่ถ้าร้องไห้เพราะเขาทำอะไรๆ ก็คงจะไม่เป็นไร

 

เขาก็ยังรักใบหน้าเปรอะน้ำตาของจินยองเหมือนเดิมแหละ ถ้าน้ำตานั่นไม่ใช่น้ำตาจากความเศร้าเสียใจ

 

กดกลีบปากลงบนลาดไหล่เปลือยเปล่า แต่งแต้มหลักฐานความคลั่งไคล้ทุกอย่างไว้ในร่างของคุณอย่างนึกห้ามใจไม่อยู่

 

น้องชายแห่งชาติที่ไม่ได้เป็นเหมือนฉายา ห่างไกลจากคำว่าใสซื่อ เด็กวัยเพิ่งบรรลุนิติภาวะที่ทำอะไรมุทะลุ ดื้อด้านเก่งที่หนึ่ง แสดงละครให้คนเห็นใจเก่งยิ่งกว่าใคร เอาแต่ใจเสียจนบางครั้งก็นึกเอือมระอา ยังไม่นับความรู้งานที่ไม่น่าจะมีในเด็กที่บรรลุนิติภาวะมาไม่ถึงหนึ่งปีดี บางเรื่องที่ผิดพลาดในอดีตไปจนถึงความบิดเบี้ยวที่เกิดจากใครสักคนที่เคยมีอิทธิพลมากครั้งหนึ่งในชีวิต

 

ยิ่งพบเจอสิ่งที่เด็กคนนั้นซ่อนไว้เขายิ่งรู้ แพ จินยองไม่ได้เข้าใกล้สีขาวเลยแม้แต่น้อย

 

แต่ทั้งหมดนั่นกลับทำให้เขาสนใจ อยากฉีกกระชากมันออก อยากเห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็น ปรารถนาจะย้อมสีสันของตัวเองลงบนกายอีกฝ่ายอย่างไม่รู้จักเบื่อ

 

จีฮุนพูดแบบนี้กี่ครั้งแล้วกับแพ จินยอง เขาไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งเด็กคนนี้จะทำให้เขาเป็นแบบนี้

 

ไม่คิดว่าวันหนึ่งต้องมาตามใจใคร นอนกอดใครจนถึงเช้าหลังจากผ่านค่ำคืนสักคืนที่สนุกสุดเหวี่ยงด้วยความเต็มใจ ทิ้งทิฐิทุกอย่างเพียงเพื่อขอร้องให้อีกฝ่ายอยู่ เอ่ยเอื้อนคำที่ไม่คิดจะพูดเพียงแค่อยากให้อีกฝ่ายมั่นใจในตัวเขาสักครั้ง ยอมทำอะไรที่ไม่เคยคิดว่าจะทำ ออกจากกฎเกณฑ์ของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะใครสักคน

 

ตัวตนของคุณคงไม่ได้สว่างสดใสเหมือนสิ่งที่คุณอยากให้มันเป็นนักหรอก แต่ทั้งหมดนั่นก็คือตัวตนของคุณอยู่ดี

 

ตัวตนของคุณที่ทำให้ใครสักคนต้องการด้วยความหลงใหลที่มากเกินกว่าที่คิด อยากแตะต้องมอบสัมผัสทุกตำแหน่ง ได้เห็นในทุกมุมที่คุณเลือกจะซ่อน แม้กระทั่งบาดแผลที่ซ่อนไว้หรือรอยตำหนิใดใดที่เกิดจากอดีตของตัวของคุณ

 

ตัวตนของคุณที่ทำให้ใครสักคนหลงรัก

 

ตัวตนของคุณ

 

ที่ทำให้ผมได้เจอด้านที่ซ่อนไว้ของตัวผมตัวเอง

 

 

THE END

















จบสักทีกับฟิคเรื่องยาวเรื่องนี้

 

#ฟิคHiddenShade เป็นอีกเรื่องที่ใช้ระยะเวลายาวนานมากๆ กว่าจะดำเนินมาถึงจุดนี้ ตอนเริ่มเขียนแรกๆ กังวลมาก เราคิดว่าการหยิบประเด็น sex มาเขียนเป็นอะไรที่ค่อนข้างอ่อนไหว ละเอียดละอ่อน ภาพที่คิดไว้ในหัวตอนตัดสินใจเขียนเรื่องนี้คือ mood เรื่องที่เป็นสีขาวฟุ้งแต่ dirty เล็กๆ ซึ่งเราเองก็ไม่มั่นใจนักว่าเขียนมันออกมาได้ดีไหม – nsfw/smut เป็นโจทย์ที่ยากจริงๆ          

 

จนตอนนี้ก็ถือว่าผูกพันมากเรื่องหนึ่ง ตลอดเวลาที่เขียนมีเรื่องพีคเกิดขึ้นหลายเรื่อง ยังไม่นับเหตุการณ์ตอนเขียน “แมวมันพูดไม่ได้” แล้วหลังจากนั้นไม่นานน้องแพใส่หูแมว เขียนน้องแพใส่ชุดคลุมอาบน้ำก็เห็นน้องอัพเซลก้า คือมีเหตุบังเอิญเยอะมากจนนึกตกใจ ใดใดก็ตาม, น้องแพในบทน้องชายแห่งชาติเป็นอีกหนึ่งบทที่มีความสุขสุดๆ ได้เขียน เราดีใจมากๆ ตอนร่างตัวละครไว้แรกๆ เราไม่ได้คิดอะไรเลยนอกจากอยากเห็นน้องแพลุคโมเดล ซึ่งพบว่านานวันขึ้นน้องแพยิ่งเฉิดฉายในทางนี้จริงๆ ;__;

 

ส่วนพี่ตากล้องลามกนั้นก็ร่างตัวละครออกมาให้มีมิติลึกพอสมควรจนหลายครั้งเราไม่มั่นใจเลยว่าเราจะสื่อตัวตนของพัค จีฮุนในเรื่องนี้ออกมาได้ดีไหม เขาอาจจะไม่ได้เป็นพระเอกที่ดี เขาอาจจะขี้เก๊ก ใช้เวลานานไปเสียหน่อยในการตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง แต่หนูรักพี่นะคะ (ไบแอสล้วนๆ)

 

เราพยายามทำความหวือหวาให้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง หยิบ kink fantasy ขึ้นมา แต่ก็ไม่อยากให้เราลืมเรื่องพื้นฐานของ bdsm ว่ามันไม่ใช่การข่มขืน ทุกอย่างต้องเกิดจากการยินยอมพร้อมใจเสมอ หยิบเรื่องความซื่อบื้อของพัค อูจินมาจากชีวิตจริงที่จะมีเพื่อนผู้ชายติดหลีไม่มองรอบข้าง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาไม่ดี หยิบความดันทุรังของใครสักคนขึ้นมาผสมปนเปไปกับความโหดร้ายของคนไม่รัก

 

ฟิคเรื่องนี้มีประเด็นหมิ่นเหม่มากมายที่เราพยายามจะใส่เข้าไป ไม่มั่นใจนักว่าในหม้อมันจะกลมกล่อมพอหรือเปล่า แน่นอนว่าเรายินดีรับทุกคำวิจารณ์เสมอ

 

ทุกคนเคยพลาดในชีวิต เคยเป็นคนโง่งม เคยทำอะไรสิ้นคิด เราคิดแบบนั้น

 

หวังว่าสักวันเราเจอคนที่พอดิบพอดีกับเราแม้จะไม่ต้องเหมือนกัน, รักเราในแบบที่เราเป็น, พร้อมจะโอบกอดด้านที่เลวร้ายที่สุดของเราไว้

 

เราคงจะเจอกับใครสักคนที่ทำให้เราได้เจอด้านดีๆ ของตัวเองในวันที่เรารักเขา

 

ขอให้ทุกคนได้เจอ ( :

 

ขอบคุณที่ติดตามเรื่องนี้เสมอมาในระยะเวลานานขนาดนี้ พูดคุยกันได้ใน #ฟิคHiddenShade และหวังว่าเราจะมีโอกาสเจอกันอีกนะคะ

 

ปล. ทอล์กสุดท้ายต้องยาวเสมอเลย ทำไมกันนะ55555555555555555

 

 

 

 

 

 



? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 110 ครั้ง

353 ความคิดเห็น

  1. #330 pm0402 (@saimai_1265) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 01:42
    ฮือแงจบแล้วจบจริงๆ ขอบคุณมากๆๆๆๆๆนะคะที่แต่งฟิคดีๆออกมาอีกแล้ว เรื่องนี้เราชอบมากๆเลยค่ะชอบทุกอย่างที่ออกมาเป็นฟิคเรื่องนี้มู้ดแอนด์โทนของมันที่บอกไม่ถูกเหมือนกัน มันฟุ้งๆมันเซ็กซี่ทั้งๆที่มันไม่ได้มีลามกเยอะแยะมากๆขนาดนั้น ตัวตนของพี่ตากล้องกับน้องชายแห่งชาติที่ไรท์ถ่ายทอดออกมาเราแบบรับรู้ได้งจริงๆ คาแรกเตอร์ชัดเจนมากๆเลย เราหลงรักตัวละครเรื่องนี้มากๆ เพราะเราไม่เคยอ่านฟิคที่มีมู้ดแบบนี้มาก่อน มันเป็นอะไรที่เราชอบมากๆจริงๆ ชอบทอร์คตอนท้ายมากๆเลยค่ะ สักวันเราจะเจอคนที่เหมาะกับเรา พอดีกับเราเหมือนคุณตากล้องกับน้องชายแห่งชาติ เรารออ่านสเปไม่ไหวแล้วฮืออออออ
    #330
    0
  2. #321 Grace Nutnicha (@gracennc) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 10:40
    รู้สึกดีที่ได้อ่านเรื่องนี้ จริง ๆ พอเห็นชื่อคนแต่งก็วางใจที่จะอ่านแล้วค่ะ ขอบคุณที่แต่งออกมานะคะ เราชอบเวลาไรท์talkตอนท้ายมาก ทำให้เราได้คิดในบางมุมมองที่อาจจะพลาดไป คงคิดถึงน้องชายแห่งชาติ และตากล้องจอมลามกแน่ ๆ
    #321
    0
  3. #318 hyungwonho (@galaxypangmii) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 08:42
    ชอบมากเลยค่ะเรื่องนี้ สุดทุกตอนเลย ไรท์เก่งจริงๆ👍
    #318
    0
  4. #317 B's angle (@byun-jrni) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 03:33
    จบแล้วและอบอุ่นมากจริงๆค่ะ
    #317
    0
  5. #316 -SongGSo(o)- (@-seoulsew-) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 07:33
    เราชอบงานเขียนของไรท์มาตั้งแต่ bite me ชอบคาแรคเตอร์ตัวละครที่ไม่เพอร์เฟคแต่มีเหตุมีผลมีความเป็นมาตลอด ยิ่งเป็นแบบนี้ เวลาเค้าได้เจอกันได้รักกัน เรายิ่งรู้สึกว่ามันคือความรู้สึกจริง เป็นความรักจริงๆ เป็นความรู้สึกดีมากๆที่ได้เจอคนที่ยอมรับในกันและกันได้ขนาดนี้ เรายังชอบที่ไรท์คอยแทรกทัศนคติและมุมมองของไรท์ผ่านเรื่องที่เล่าออกมาได้ตลอด ประทับใจจริงๆค่ะ เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่ตอนแรกลองอ่านแล้วหวีดมาก เพราะชอบคาแรคเตอร์นายแบบกับพี่ตากล้อง แต่อ่านไปอ่านมาก็มาตกหลุมรักกับสตอรี่ของตัวละครและมู้ดของเรื่องแทน อยากแนะนำนิดนึงว่าเวลาเปลี่ยนมุมมองคนเล่า บางทีเปลี่ยนเร็วไปหน่อยจริงๆค่ะ แบบใช้สรรพนามเดิม แต่มุมมองเปลี่ยนไปแล้วอะไรแบบนี้ แต่เราชอบงานเขียนไรท์มากจริงๆค่ะ กลมกล่อมและลงตัวมาก ขอบคุณสำหรับเวลาและงานเขียนดีๆนี้ เจอกันในตอนพิเศษในเล่มค่ะแงง ตั้งตารอเล่มม
    #316
    0
  6. #315 Asuna ^^ (@gorbua123) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 07:13
    รักเรื่องนี้มากๆเลยค่ะเราคงจะกลับมาอ่านบ่อยๆแน่ๆเลยและคงจะคิดถึงตัวละครมากๆความจริงแล้วเราไม่อยากให้จบเลยย แงงง้
    #315
    0
  7. #314 `Barbara (@momomo1997) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 05:24
    แงงงงจบอล้ววงว เป็นฟิคที่ชอบมากกก คาร์แรคเตอร์ทั้ง2คนคือถูกใจเรามากไๆๆ คิดว่าทุกๆคนคงชอบเหมือนกัน
    #314
    0
  8. #313 juriblossomx (@pemypemika) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 01:53
    เป็นฟิคที่ชอบมากกกกเลยค่ะ จบได้ดีมากๆ อ่านแล้วอิจฉาน้องแพมากๆที่ได้เจอความรักดีๆแบบนี้ ที่สุดก็ได้เจอใครสักคนที่รักเราที่เป็นตัวเราจริงๆ คือมันดีมากกกกกกกก มู่ดแอนด์โทนก็ดีไปหมด ชอบงานไรท์มาตั้งแต่คุณประธานอัลฟ่าแล้ว สั่งเล่มแบบไม่คิด แน่นอนว่าเรื่องนี้ก็ด้วย จะติดตามไปเรื่อยๆนะคะ<3
    #313
    0
  9. #312 junhi (@junhi) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 01:33
    คนที่รักในตัวตนของเรา รักเราแม้วันที่เราไม่น่ารัก รู้ว่าขี้เอาแต่ใจนัก แต่ก็ชอบตามใจตลอด ;-; หลงมากๆ หลงรักพี่ตากล้อง หลงรักน้องชายแห่งชาติ หลงรักเรื่องนี้ &#9825;
    #312
    0
  10. #311 ineedmoney (@ineedmoney) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 23:55
    ฮือออ จบซะแล้ว เอาจีง คือผูกพันธ์กับฟิคเรื่องนี้อ่ะ คือแบบคาแรคเตอร์มันดี moodมันดีไปซะทุกอย่าง คือเราอินมาก เราหลงรักในตัวละครพระนายมากกกกกกก คือยอมใจไรท์เรื่องทำให้ตกหลุมรักพระเอกมากๆเลยแง แบบรักเขา คลั่งไคล้หลงไหลพระเอกมากค่ะ เอิ้กกกกกกกก >< แอบใจหายที่จบแล้ว อยากฟังน้องชายแห่งชาติบอกรักพี่เขาบ้าง แบบซึ้งๆฮืออออ เราจองหนังสือไปล้าววว หวังว่าจะมีตอนพิเศษให้เย้อะเย้อะน้าาาาา ร้ากกกกก
    #311
    0
  11. #310 vgny__ (@vgny__) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 23:45
    ฮื่อออออ จบแล้วจริงๆสินะคะ/ ปิดหน้าร้องไห้ น้องชายแห่งชาติกะคุณตากล้องเป็นคาแรคเตอร์ที่เราชอบมากที่สุด ไม่อยากให้จบเลย ทั้งนิสัยใจคอ เรื่องราวต่างๆที่เป็นปมในใจของทั้งคู่ ไรท์สื่อสารออกมาได้กลมกล่อมมากๆ ตอนเจ็บก็เจ็บสุดๆ ตอนหวาน และซีนอารมณ์ตั่งต่างก็เยี่ยมมาก สุดแสนประทับใจ แม้จะคิดว่าช่วงหลังๆตอนไปญี่ปุ่นแอบดำเนินเรื่องเร็วไปนิดนึง แต่ก็ดีมากๆอยู่ดี5555 ขอบคุณไรท์ที่เขียนเรื่องนี้จนจบ ชิปเปอร์มีฟามสุขมากๆ เรือก็แล่น ฟิคแซ่บๆก็มีให้อ่าน ปลื้มปริ่ม ปล. ขอบคุณที่ไม่หายไปไหนนะคะ ดีใจมากๆที่แต่งจนจบ ไม่รู้จะบอกยังไง ต้องมีเล่มเก็บไว้จริงๆ
    #310
    0
  12. #309 kwqn (@kawinpakk) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 23:12
    เหตุการณ์แมวมันพูดไม่ได้ทำให้เรามึนไปสามวันเลยค่ะ55555555 เราว่าพี่นิวสื่อลักษณะนิสัยของแต่ละคนออกมาได้ดีมาก เราหลงไปกับความดื้อดึง รักอย่างไม่รู้จักของน้องแพมากมาก เราเข้าใจความรู้สึกรักแต่ต้องฝังไว้ในหลุมของพี่จีฮุนสมัยก่อนมากๆ เราชอบคาแรคเตอร์ของอูจินที่ซื่อบื้อมากๆ ทุกคนมีทั้งด้านที่น่ารักและไม่น่ารัก แล้วมันก็จริง ชีวิตจริงมันก็แบบนี้ ส่วนฉากอย่างว่าเราก็ว่าพี่นิวเขียนออกมาได้ดีมากมากนะคะ เพราะอะไรกันนะ!555555 .//. เขินเขินเขินเขิน แต่ก็มีบางช่วงที่สลับคำพูดจากบุคคลที่หนึ่งกับบุคคลที่สองหรือสาม แล้วเราว่ามันปุปปับไปนิดนึงแต่ก็อ่านเข้าใจนะคะ ปล. คำว่ากระหม่อม บรรทัดที่พี่จีฮุนหอมน้อง! น่าจะพิมพ์พลาดนะคะ ปล.ของคุณพี่นิวที่สละเวลาและแรงกายแรงใจทำให้เกิดฟิคเรื่องนี้ขึ้นมา เราชอบมากมากจริงๆ ;_; รักนะคะ แง้
    #309
    0
  13. #308 p n l s (@you0my0you) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 22:46
    ความพี่แกในชีวิตจริงก้ขี้เก็กนะคะโดยจะเฉพาะกับน้องแพเนี่ย!เก๊กเก่ง ทำหน้าตายเก่ง! แต่แบบฟิคนี้คือดีมากเลยค่ะสัมผัสได้ถึงความพจฮที่บอุ่นลามก ขี้เก๊ก ละมุน ป๋า คือแบบมันดีค่ะมันดีจริงๆชอบ!อยากมีพจฮกับน้องแพมาไว้กับตัว
    #308
    0
  14. #307 nothinghappened (@nothinghappened) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 22:35
    เป็นเรื่องที่แต่งดีมากเลยค่ะ ชอบมากๆ
    #307
    0
  15. #306 Mhylove_Bjylight (@Mhylove_Bjylight) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 22:31
    คนเราก้ต้องการแค่นี้แหล่ะน้าา คนที่รักเราในแบบที่เป็นเรา รักเราแม้ในวันที่เราทำตัวไม่น่ารัก คนที่นอนพร้อมกัน ตื่นมาก้ยังเห็นเขานอนอยู่ข้างๆ พูดละจะร้อง ฮือออ
    #306
    0