AND THEN I FOUND YOUR HIDDEN SHADE | hoonyoung

ตอนที่ 14 : 13 | When I wake up you’re there, to wrap your arms around me for real.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,017
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    9 ส.ค. 61



13

When I wake up you’re there, to wrap your arms around me for real.

 



ตอนที่ลืมตาตื่นขึ้นมา พัค จีฮุนก็ไม่อยู่บนเตียงอีกแล้ว


          แพ จินยองกระพริบตาถี่อยู่ชั่วครู่ ชันกายขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะดึงผ้าห่มที่กองบริเวณเอวขึ้นมาใหม่บนอกเมื่อคิดว่านั่นไม่ได้ช่วยให้ความจริงที่ตากล้องคนนั้นจากแล้วกลับมาอยู่ตรงนี้ น้องชายแห่งชาติไม่อยากจะเอื้อมมือไปแตะบริเวณที่อีกฝ่ายเคยนอนด้วยซ้ำ ขืนมันไม่เหลือไออุ่นอะไรเลยก็คงชัดเจนว่าอีกฝ่ายตื่นก่อนกันตั้งนานแล้วด้วยซ้ำ จินยองสูดลมหายใจลึก คว้าโทรศัพท์ขึ้นมามองนาฬิกาก่อนจะตัดสินใจนอนต่ออีกสักนิดเมื่อเห็นว่ายังไม่ใช่เวลาที่ต้องแบกสารร่างไปทำงาน


          เขาคาดหวังอะไรอยู่นะ อดก่นด่าตัวเองไม่ได้ จีฮุนไม่อยู่กับเขาตอนนี้ก็ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไร ยังไงอีกฝ่ายก็เป็นแค่ตากล้องลามกที่เรื่องบนเตียงเข้ากันดีเท่านั้น ก็แค่อีกฝ่ายมาตามที่เขาเรียกร้อง ยอมตอบข้อความบ่อยๆ ทำอาหารให้กิน อยู่ดูหนังโง่ๆ กับเขา แต่ยังไงล่ะ สุดท้ายทุกอย่างก็จบลงที่เตียงอยู่ดี


          บอกตัวเองแทบตายว่าไม่ได้ผิดหวังอะไรเลย แต่เผลอเม้มปากแน่น น้องชายแห่งชาติเอาศีรษะซุกเข้าไปในผ้าห่มอย่างนึกหงุดหงิด


          พรึ่บ!


          ทำอะไร เดี๋ยวหายใจไม่ออกหรอก”


          เจ้าของห้องเบิกตากว้างเมื่อผ้าห่มผืนหน้าถูกดึงออกไปพร้อมกับเสียงทุ้มของคนที่ควรจะจากไปแล้วมาอยู่ที่ปลายเตียงแทน

          จีฮุนในสภาพหัวยุ่งพร้อมกับเสื้อยืดเน่าๆ และกางเกงวอร์มตัวเก่าในตู้ของเขาค่อนข้างจะดูแปลกตา พอๆ กับแว่นที่อีกฝ่ายเอามาจากไหนไม่รู้         เคยเห็นอยู่ไม่กี่ครั้งก็ไม่นึกชินสักที แล้วขอโทษ ตากล้องคนนี้ไปเอาเสื้อของเขามาใส่ได้ยังไง


          “อะไร” เหมือนเขาคิดในใจเสียงดังไปหน่อย จีฮุนเลยขมวดคิ้วมุ่น “ฉันขอยืมเสื้อนายแล้วเถอะ”


          “ตอนไหน”


          “ตอนฉันจะอาบน้ำ นายยังตื่นมาบอกว่าใส่ได้อยู่เลย”


          น้องชายแห่งชาติบ่นงุบงิบว่าจำไม่ได้ อย่างว่าแหละ เขาขี้เซาจะตาย อีกคนลุกออกไปโดยไม่ปลุกกันก็เคยมีมาแล้ว ตื่นขึ้นมาตอบอะไรสักอย่างคงไม่เกินจริงไปนัก แต่ดูเหมือนนั่นจะน่าเหลือเชื่อไปเสียหน่อย จีฮุนถึงได้เลิกคิ้วกับคำตอบของเขาพลางกลั้วขำ


          “กินอะไรตอนเช้าไหม เดี๋ยวทำให้”


          “ฮะ” เผลอร้องเสียงหลงเมื่อตากล้องชื่อดังพูดแบบนั้น เป็นครั้งแรกที่นึกทำอะไรไม่ถูกกับสถานการณ์ตอนนี้ “ไม่กลับบ้านกลับช่องเหรอคุณ”


          “เมื่อวานใครบอกให้อยู่นะ” คนอายุมากกว่ายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนเกือบจะทับลงมา ยักคิ้วหลิ่วตาได้น่าหมั่นไส้เสียจนอยากจะเอื้อมมือไปจิ้มตาสักที “ตอนนี้คุณจะมาไล่เหรอ”


          “เปล่าสักหน่อย”


          “กินไหมเดี๋ยวทำให้”


          “ขอ breakfast in bed ได้ไหม”


          เฮ้ย ผมก็ไม่ใช่พนักงานโรงแรมนะ” ปฏิกิริยาแบบที่ไม่ได้ต่างจากที่คิดไว้เท่าไหร่ จินยองกำลังจะเย้าแหย่ว่าล้อเล่น แต่พัค จีฮุนกลับพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน “แต่ทำให้ก็ได้”


          เขาเนี่ยแหละตะลึงกับความใจดีของอีกฝ่ายจนหวาดระแวง “เอาจริง?” ถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง


          “อืม เดี๋ยวทำมาให้”


          “ไม่ต้องแล้วบ่นเสียงเบาอย่างทำอะไรไม่ถูก ชูแขนสองข้างเหมือนกับเด็กวัยประถมเล่นกับคนเป็นพ่อ “มาให้กอดก่อน”


          การกระทำนั้นทำให้ตากล้องลามกอมยิ้ม แต่ก็เลื่อนตัวไปให้อีกฝ่ายรัดกายเขาแน่นอย่างจำยอม เด็กคนนั้นผลักเขาลงบนเตียง ซุกศีรษะเล็กๆ นั่นจนจมอกกว้าง แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นว่าร่างกายเปลือยเปล่าที่ทับมาบนร่างเขามีร่องรอยแบบผู้ใหญ่มากแค่ไหนที่ข้อมือและส่วนที่ถูกบดบังในร่มผ้าเมื่ออีกฝ่ายทำตัวเป็นเด็ก


          “ขี้อ้อน”


          “ใช่” น้องชายแห่งชาติดูไม่เกรงกลัวอะไรเลย “เพราะถ้าผมอ้อน คุณก็ตามใจใช่ไหมล่ะ”


จินยองยกยิ้มให้เขาอย่างรู้ทัน แนบหน้าแก้มลงบนหน้าอกทั้งยังเอียงคอมองอย่างขี้เล่น เล่นเอาเขาหมดถ้อยคำที่จะเถียง เพราะยังไงก็เถียงไม่ได้อยู่แล้ว


          รู้ดีจริงๆ นะ ไอ้เด็กแก่แดดเอ๊ย



         

          “ให้ทายนะ นายกำลังควงใครอยู่ใช่ไหมล่ะ”


          พัค จีฮุนนิ่งไปกับคำพูดไม่มีปี่มีขลุ่ยจากเพื่อนสนิทที่คบกันมาหลายปี เป็นคำที่เขาไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากของอีกฝ่ายเลย และไม่คิดว่ามันจะมาพร้อมกับรอยยิ้มโชว์คมเขี้ยวที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัวควบคู่กับแววตาเย้าแหย่เหมือนจะบอกว่า ถึงเวลาที่ฉันจะได้แซวนายสักที


          ควง?” เขาทวนคำเสียงฉงน


          “เดี๋ยวนี้หาตัวยาก ไอจีนายก็เหมือนมีคนถ่ายสตอรี่ให้บ่อย แถมยังเข้าคาทกตลอดอีก ปกตินายมีคนคบด้วยเหรอพัค จีฮุน”


          “น้อยๆ หน่อยอูจิน”


          “เถียงดิ”


          เจอแบบนี้ก็เถียงไม่ออกเหมือนกัน พัค จีฮุนมีคนที่อยู่ด้วยในชีวิตส่วนตัวค่อนข้างน้อยแม้จะมีคนรู้จักจากการทำงานมาก หรือเคยมีคู่นอนไปทั่ว ชีวิตประจำวันของเขากลับเป็นการแบกกล้องไปดูนิทรรศการสักวันหรือถ่ายรูปบรรยากาศต่างๆ ดูหนังที่โรง กินข้าวโดยไม่ได้สนใจว่าสังคมเกาหลีจะเป็นสังคมที่ couple ขนาดไหน แต่เขาก็เป็นแบบนั้นตลอดมา อย่างน้อยๆ ก็ก่อนที่จะมีไอ้ตัวดื้อมาคอยงอแงทั้งๆ ที่ตัวเองก็ดังจนงานแทบจะทับหัวตายนั่นแหละ


          “เอ้าๆ เถียงไม่ออก” เพื่อนสนิทยกนิ้วมาชี้หน้าเขาอย่างเป็นต่อ “เห็นไหมล่ะ นายกำลังควงใครอยู่”


          “ไม่ได้ควง” เขาเถียง


          “งั้นนายก็คงมีแฟนแล้วแหละ”


          จีฮุนเค้นหัวเราะออกมากับคำพูดนั้น แฟนงั้นหรือ ตลกแล้ว เราไม่เคยพูดถึงความสัมพันธ์ด้วยซ้ำแม้ว่าเขากับแพ จินยองจะเกินคำว่าคู่นอนไปโขแล้วก็ตาม


          ยิ่งไปกว่านั้น


          เขามองเจ้าของฟันเขี้ยวซี่ขาวเป็นเอกลักษณ์ที่ยักคิ้วหลิ่วตานั่นแล้วพาลนึกหงุดหงิดใจชอบกล แล้วทำไมเขาต้องมานั่งฟังพัค อูจินพูดเรื่องความสัมพันธ์ของเขากับใครด้วยนะ ถึงจะทำใจได้แล้วก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะรู้สึกดีกับการมานั่งฟังอะไรพวกนี้เสียหน่อย


          “มีจริงๆ ใช่ไหมล่ะ แฟนน่ะ”


          “เปล่า” เขาปฏิเสธชัดถ้อยชัดคำ พูดความจริงทุกประการ


          ช่างภาพ landscape มองเขาพร้อมเบ้ปาก พยักหน้าเหมือนกับจะบอกกันว่าโกหกได้ก็โกหกไป ท่าทางที่ไม่เชื่อกันแบบนั้นทำให้พัค จีฮุนนึกหงุดหงิดในใจ สำหรับพัค อูจิน เขาคงเป็นคนที่โกหกที่แย่ที่สุดในโลก แต่สำหรับความจริงที่เขาแอบชอบเพื่อนสนิทตัวเองมาหลายปี จีฮุนมั่นใจว่าตัวเองเป็นคนโกหกเก่งพอสมควรเลยด้วยซ้ำ


          ไม่มีเวลาให้เขาคิดอะไรนาน อยู่ๆ โทรศัพท์ของเพื่อนสนิทก็แผดเสียงร้องออกมาเสียก่อน บทสนทนาของเราเลยจบแค่นั้น


          ไม่ต้องเดาเลยว่าใครเป็นคนโทรมา ในเมื่อเจ้าหมอนั่นยิ้มจนแก้มปริ บอกกับปลายสายว่าอยู่สตูดิโอกับเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานเสียจนน่าหมั่นไส้ คุยงุงิๆ กันอยู่นานกว่าที่อูจินจะป้องโทรศัพท์ถามเขา


          “ไปกินข้าวด้วยกันไหมจีฮุน”


          คนถูกถามปัดมือไปมา “ไม่ล่ะ ไปกับแฟนนายเถอะ”


          “ซองโซบอกให้ชวนนาย ไปเถอะน่า”


ในหัวถึงกับสบถเล็กน้อยเมื่อคิดถึงแฟนสาวหุ่นนางแบบของเพื่อนสนิท เขากระอักกระอ่วนใจทุกครั้งที่ทำงานกับหล่อน และทวีความอึดอัดใจไปเป็นสิบเท่าเมื่อต้องเจอเพื่อนสนิทกับเจ้าหล่อพร้อมๆ กัน จีฮุนทำหน้าไม่ค่อยถูก รู้ตัวอีกทีอูจินก็รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะกับแฟนสาวว่าจะพาเพื่อนไปด้วย


          รอจนหมอนั่นวางโทรศัพท์เขาจึงเอ่ยปากทันที “ฉันไม่อยากไปเป็นก้างขวางคอพวกนายหรอก ไปเถอะ”


          “เฮ้ ไม่เอาน่า” แต่พัค อูจินก็ยังคงเป็นพัค อูจินที่ซื่อบื้อเสมอ “ไม่ได้เป็นก้างขวางคออะไรหรอก ช่วงนี้นายหายหน้าหายตาด้วย ชวนคนนั้นของนายมาไหมละ เป็นดับเบิ้ลเดตอะไรงี้”


          “ตลกแล้ว”


          “น่า ซองโซบอกกับฉันว่านายน่ะทำเหมือนไม่ชอบเธอ หรือนายไม่ชอบเธอจริงๆ”


          น้ำท่วมปากไปเลย เขาจะบอกพัค อูจินยังไงดี ฉันไม่ได้ไม่ชอบเธอ แต่หล่อนให้ท่าฉัน รู้ได้แล้วไอ้งี่เง่า!


          หมอนั่นไม่คาดคั้นคำตอบ แต่กลับมัดมือชกเขาด้วยการตบบ่า “ไหนบอกว่าหล่อนทำงานดีไงจีฮุน ยังไงวันนี้ก็ไปด้วยกันหน่อยเถอะ ฉันไม่อยากฟังเธอบ่นแล้ว”


           เพราะว่าท้ายที่สุดแล้วเขาเองก็ปฏิเสธเพื่อนไม่ไหว จีฮุนจึงมานั่งอยู่ตรงข้ามเพื่อนสนิท เยื้องไปก็เป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยข้างๆ กายของอีกฝ่าย ซองโซยิ้มหวานให้เขาตั้งแต่เข้ามา เอ่ยถามว่าอยากทานอะไร ใส่ใจเขาเสียจนจีฮุนนึกกระอักกระอ่วน แต่พัค อูจินก็ยังคิดว่าเจ้าหล่อนแค่อัธยาศัยดี


          หรือบางทีเขาควรจะหัดคิดอะไรเหมือนหมอนั่นเสียบ้าง ซองโซแค่เป็นแฟนคลับผลงานเขามาก่อนเลยอยากพูดคุยด้วยเสมอ แง่ดีฉิบหาย อีกนิดก็เรียกว่าหลอกตัวเองแล้ว


          “แล้วไปญี่ปุ่นคราวนี้ คุณจีฮุนจะไปเที่ยวต่อไหมคะ”


          “ผมเหรอ” เจ้าของชื่อทวนคำ “ผมจองตั๋วกลับหลังจากกำหนดการสองสามวันน่ะ”


          “เนี่ย เดี๋ยวอูจินนี่ก็นั่งเครื่องตามไป ฉันจะไปเที่ยวสักสองสามวัน เราไปเที่ยวด้วยกันไหมคะ”


          เขามองหน้าแฟนสาวของเพื่อนสนิทสลับกับตัวเพื่อนสนิท อูจินย่นคอเล็กน้อยเหมือนกับนึกแปลกใจที่เจ้าหล่อนเอ่ยปากถามเขาแบบนั้น แต่หมอนั่นกลับเบี่ยงประเด็นด้วยการหันกลับมาถามเขาแทน


          “นายไม่เห็นบอกเลยนี่ว่าจะเที่ยวต่อ”


          “ไม่มีแพลนอะไรมากหรอก” เขาตอบไปตามจริง


          “ไปคนเดียวหรือคะ”


          “อ๋อ” พัค อูจินยิ้มกริ่ม “จริงๆ นายจะหนีไปกับคนนั้นของนายใช่ไหมล่ะ เขาบินตามด้วยเหรอ หรือไปด้วยกันตั้งแต่ต้น”


          จีฮุนยิ้มทั้งที่ในหัวสบถ ทีอย่างนี้ล่ะฉลาดนักนะพัค อูจิน เปลี่ยนไปเป็นเรื่องอื่นก่อนที่จะถูกซักไซร้ไปมากกว่านี้ แต่หมอนั่นก็ไม่ยอมจบเสียที ยังมาทำท่าล้อเลียนเขาอย่างสนุกสนาน จวบจนตอนที่ซองโซเป็นคนตัดบทให้เอง


          “คุณจีฮุนไม่อยากบอกก็ไม่ต้องไปถามสิคะ” หล่อนว่าอย่างนั้น คลี่ยิ้มหวานและตีไหล่ของเพื่อนสนิทเขาเบาๆ “เอาไว้รอสังเกตเองก็คงรู้เนอะ ใช่ไหมคะ”


          จีฮุนมองรอยยิ้มหวานของเจ้าหล่อน ทั้งที่ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีระเรื่อนั่นวาดยิ้มให้เขา แต่แววตากลับดูไม่ค่อยสบอารมณ์กับบทสนทนาก่อนหน้านี้เล็กน้อย ซึ่งเขาก็ไม่เข้าใจว่าหล่อนจะแสดงทีท่าแบบนั้นออกมาทำไม พอๆ กับไม่เข้าใจว่าทำไมอูจินถึงมองแฟนตัวเองไม่ออกสักที




         

          “แพ จินยองมานั่นแล้วค่ะ”


          เจ้าของงานหันไปมองตามปลายนิ้วของสต๊าฟคนหนึ่ง เห็นร่างผอมสูงของน้องชายแห่งชาติมาโดยที่ใส่แมสปิดไปครึ่งหน้า แต่ดวงตานั่นหยีเป็นสระอิพร้อมกับกระเป๋าเดินทางขนาดไม่ใหญ่มากเพราะเราเตรียมจะถ่ายงานกันแค่สองสามเซต ใช้เวลาประมาณสามวัน เสียเวลากับการเดินทางไปตามโลเกชั่นมากกว่า


          วันนี้จินยองมาที่สนามบินสองคนพร้อมกับยุน จีซอง อีกฝ่ายเอ่ยปากทักทายกันตั้งแต่เดินเข้ามาหาสต๊าฟและเขาที่นั่งรออยู่


          “มากันครบหรือยังเนี่ย”


          “ขาดอีกสองคนค่ะ ซองโซกับมีแร”


          “ไม่เป็นไรหรอก เวลาเหลือๆ” เจ้าของโฟโต้บุ๊กเอ่ยแบบนั้น เรานัดกันแบบเผื่อเวลาอยู่แล้วและนี่ก็ไม่ได้เกินเวลานัดไปเท่าไหร่


จีฮุนมองน้องชายแห่งชาติที่ทิ้งตัวนั่งตรงข้าม ยิ้มให้เขาผ่านแมสปิดปาก เราก็เป็นกันแบบนี้ สงวนท่าทีเวลาที่อยู่ด้วยกัน คุยกันบ้างตามโอกาส ไม่ใช่มานั่งข้างกันคุยกันให้คนแปลกใจว่าเราสนิทกันมาจากไหน เด็กคนนั้นถึงกล้าเรียกชื่อเขาตรงๆ ว่าจีฮุน ไม่มีแม้แต่คำว่าฮยองต่อท้ายด้วยซ้ำ


“นอนพักมาดีไหมครับคุณจินยอง” เขาเอ่ยถามอย่างเป็นธรรมชาติ


“เรียบร้อยครับ” และน้องชายแห่งชาติก็ยังแสดงละครเก่งเสมอ “แต่เดี๋ยวคงไปนอนบนเครื่องอีก”


“อย่ากินรามยอนนะคุณ เดี๋ยวหน้าบวม”


“แปลว่าเมื่อวานคุณกินมาใช่ไหมครับ”


“เด็กมันร้ายว่ะ”


เสียงหัวเราะและคำเอ่ยแซวดังออกมาจากสต๊าฟที่อยู่ไม่ไกล จินยองยักคิ้วให้เขาอย่างเป็นต่อเหมือนสุขใจเต็มประดา ถ้าอยู่กันสองคนเขาจะบีบปากเล็กๆ นั่นเสีย ยังจะมากล้ากวนเขาบอกว่าเขาหน้าบวมอีกนะ


          ไม่นานนักหลังจากนั้นสไตล์ลิสต์สาวกับช่างแต่งหน้าอีกคนก็มาถึง พวกเราถึงได้ลุกขึ้นแบกกระเป๋าไปเช็กอิน สต๊าฟครั้งนี้น้อยกว่าตอนถ่ายที่เกาหลี เขาเองก็อยากได้งานธรรมชาติไม่ใช้ไฟต่างๆ หรืออุปกรณ์อะไรให้มากมายเพราะอยากได้บรรยากาศของโลเกชั่นที่เลือกให้เต็มที่


          ตอนที่ขึ้นมาในตัวเครื่องบินเพื่อมองหาที่นั่งที่จองไว้ เขาก็นึกแปลกใจเมื่อเห็นว่าคนที่ได้นั่งข้างๆ เขาคือน้องชายแห่งชาติ ส่วนเมเนเจอร์ของคนดังนั่งถัดไปอีกแถวหนึ่ง


          “นั่งสิจีฮุน”


          “พูดจาไม่มีสัมมาคารวะเลยคุณ”


แซวเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ระยะทางจากเกาหลีไปญี่ปุ่นไม่ได้ใช้เวลานานขนาดนั้น หลับยังไม่ถึงตื่นด้วยซ้ำเลยไม่ได้ดูแปลกอะไรเลยหากเราจะนั่งด้วยกัน


น้องชายแห่งชาติเอียงศีรษะมาใกล้เขา กระซิบเสียงเบา “สรุปดูที่พักหรือยัง”


“ดูแล้ว จองไปแล้ว” เขาตอบตามจริง “มีน้ำพุร้อนตามที่นายอยากได้”


จินยองยิ้มจนตาหยีเมื่อได้รับการตามใจอีกหน ก็นั่นแหละ ใครจะไปเที่ยวกับเขาต่อถ้าไม่ใช่แพ จินยอง อีกฝ่ายถึงกับไปตามขอจีซองเรื่องตารางงานว่าอยากไปพักคนเดียวต่อสักสองสามวันก่อนจะเปิดกองถ่ายซีรี่ส์เรื่องใหม่ที่จะกินเวลาการถ่ายทำกว่าสามเดือน แถมยังถ่ายทำนอกประเทศประมาณหนึ่งในสามของเรื่องอีกด้วย แน่นอนว่าเรื่องว่าเราจะไปเที่ยวกันเป็นความลับ เราคงจะแยกกันไปก่อนแล้วค่อยไปเจอกันที่ที่พัก หรือสถานที่สักแห่ง


เขาพอเข้าใจได้ว่าทำไมเราต้องทำเรื่องให้ยุ่งยากขนาดนี้ จินยองเป็นคนดังที่กำลังรุ่ง ลองมีข่าวลือว่าอีกฝ่ายเที่ยวเล่นกับตากล้องที่ขึ้นชื่อเรื่องภาพลักษณ์ลามกแบบเขาสิ แล้วลองจินยองมีข่าวลือว่าชอบเพศเดียวกันในประเทศแบบนี้อีก แค่คิดก็ปวดหัวไปหมดแล้ว


“ตามใจผมเก่ง” เด็กแก่แดดหัวเราะคิกคัก วางปลายนิ้วลงบนหน้าขาเขา บีบนวดอย่างเอาอกเอาใจ ขอบคุณที่จีฮุนยกผ้าห่มขึ้นมา ชาวบ้านชาวช่องคงจะไม่เห็นอะไร “รอบนี้อยากได้อะไรครับ”


“ไม่ได้อยากได้อะไร” เขาตอบไปตามจริง “แค่คุณชอบก็โอเคแล้ว”


เขาไม่ได้คิดอะไรหรอกตอนพูดออกไป แต่ดูเหมือนแพ จินยองจะไม่ใช่ หมอนั่นทำหน้าเหมือนทึ่งในคำตอบของเขา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นการหัวเราะเบาๆ พลางยกมือขึ้นมาหยิกแขนของเขาอย่างแผ่วเบา บ่นงึมงำเหมือนกับทำอะไรไม่ถูก


“คิดว่าตัวเองเป็นพระเอกหรือไงฮะ”


เอ้า จีฮุนร้องในใจ เขาเป็นฝ่ายผิดอีก

  

        มองเด็กคนนั้นที่ทำอะไรไม่ถูกแล้วเขาก็นึกเขินขึ้นมาหน่อยๆ แต่ที่พูดไปก็คิดแค่นั้น จีฮุนไม่ได้คิดอะไรเยอะอย่างเช่นต้องทำอะไรเอาใจเด็กคนนั้นแล้วให้เด็กคนนั้นตอบสนองเขาเรื่องบนเตียงหรอก เราไม่ได้แลกเปลี่ยนอะไรกันเสียหน่อย แค่จินยองออกปากแล้วเขาเห็นว่ามันเข้าท่าเขาก็เลยทำเท่านั้นเอง


          มองเจ้าตัวดื้อที่หันหน้าไปอีกฝั่งโดยที่ปากเล็กๆ ของเจ้าตัวยังบ่นอะไรไม่เลิกก็อดคิดไม่ได้ว่าเด็กคนนั้นมองความสัมพันธ์เป็นเหมือนสินค้า ทำตัวดีๆ แล้วจะได้รับอะไรกลับ ถ้าอีกฝ่ายทำตัวดีด้วยก็ต้องหาอะไรตอบแทน ซึ่งเท่าที่มองแล้ว แพ จินยองคงจะมองว่าการให้อีกคนสนุกกับร่างกายตัวเองเป็นเรื่องตอบแทนที่ดีที่สุด


          เขาพอมองออกอยู่บ้างว่าจินยองคงไม่ชินกับอะไรแบบนี้เสียกระมัง


          แต่ก็นั่นแหละ เดี๋ยวเขาก็ทำให้เจ้าเด็กนั่นชินได้เอง




         

          พวกเขาอยู่กันที่จังหวัดคุมาโมโตะ เป็นภูมิภาคคิวชู บรรยากาศในเมืองเต็มไปด้วยเจ้าหมีดำคุมะมงที่เป็นมาสคอตประจำจังหวัด ในขณะที่เซ็ตแรกที่จีฮุนต้องการคือการไปถ่ายฉากทิวเขาไกลสุดลูกหูลูกตา ภาพลักษณ์ง่ายๆ ที่ทำให้น้องชายแห่งชาติดูไม่แตกต่างจากนักท่องเที่ยววัยรุ่นทั่วไป


          เขาเหลือบมองเด็กคนนั้นที่หลับตาพริ้มตอนช่างแต่งหน้าจัดการแต่งหน้าให้ ลงลิปสีอ่อนให้ริมฝีปากเล็กๆ ที่เขาเคยกดจูบจนบวมเจ่อ


          “หน้าม้ายาวนะ” ตากล้องชื่อดังเอ่ยเปรย


          จินยองลืมตาขึ้น ช้อนตามองเขาที่ยืนอยู่ข้างๆ เก้าอี้พับ “สังเกตเก่งนะครับ”


          “อย่าให้ปรกหน้ามากนะ” เจ้าของชิ้นงานหันไปพูดกับช่างทำผม “เดี๋ยวมันจะบังหน้าไปหน่อย” เจ้าหล่อนพยักหน้าให้เขาอย่างเข้าอกเข้าใจ


          “คุณจีฮุนคะ”


          เจ้าของชื่อหันไปมองแม่สไตล์ลิสต์สาวที่หน้าที่เจ้าหล่อนควรจบตั้งแต่ตอนที่หล่อนแบกเครื่องประดับต่างๆ นานามาลองใส่ให้จินยองแล้ว ซองโซยิ้มหวานให้เขาแบบที่เคยทำ มือบางก็ยังแตะที่ต้นแขนของเขาแบบที่หล่อนมักจะทำเป็นประจำ


          “ครับ”


          “หลังจากตรงนี้เสร็จถ้าไม่มีปรับแก้อะไร เราไปไหนกันต่อหรือคะ”


          “กลับที่พักแล้วก็หาอะไรกินตามความสนใจครับ”


          “งั้นหรือคะ” หล่อนพยักหน้า “งั้นเราไปด้วยกันไหมคะ”


          เขาเลิกคิ้วกับคำชวนของเจ้าหล่อน “ใครไปบ้างล่ะครับ” เอ่ยประโยคอ้อมๆ ที่บอกว่าเขาไม่ได้อยากจะไปไหนกับเจ้าหล่อนสองคน

          แต่เธอก็ทำเหมือนไม่สนใจ “มีแค่เราสองคนสิคะ หรือคุณจีฮุนอยากให้คนอื่นไปด้วย”

          

          “เดี๋ยวบอกอีกทีแล้วกันครับ” เขาตอบปัด ในหัวคิดไปถึงเพื่อนสนิทอย่างอูจินที่ตอนนี้อยู่ที่โซล ไอ้เพื่อนงี่เง่าเอ้ย คว้าใครมาเป็นแฟนก็เช็กนิสัยเจ้าหล่อนบ้างก็ดี


          การถ่ายแบบเป็นไปได้อย่างเรียบง่ายในตอนต้น ก่อนจะเริ่มวุ่นวายนิดหน่อยตอนที่พบว่าแสงหมดเร็วกว่าที่เราคาดการไว้ และลมบริเวณนั้นก็แรงมากพอที่จะทำให้เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเก่งของน้องชายแห่งชาติปลิวแบบไม่มีทิศทางเท่าไหร่นัก กว่าจินยองจะคอนโทรลมันได้ก็ใช้ระยะเวลาค่อนข้างนานเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้ถือว่าน่าหงุดหงิดอะไรมาก


          จินยองลุคแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เพราะทำงานด้วยกันเลยเห็นอีกฝ่ายมาหลายลุค ตั้งแต่การแต่งหน้าแบบแทบไม่แต่งหน้า หรือการทำผมให้ดูเป็นผู้ใหญ่ เสื้อผ้าที่ให้ความรู้สึกโตกว่าอายุ ไปจนถึงตอนที่เขาจับให้อีกฝ่ายใส่ชุดนอนเหมือนกับเด็กน้อย

 

         “ถอดเสื้อเชิ้ตออกมา”


          น้องชายแห่งชาติแกล้งเปิดเสื้อเชิ้ตให้ไหล่ตกแล้วทำท่าเขินอายในตอนต้น หัวเราะกับสต๊าฟคนอื่น เอามันขึ้นมาพาดไหล่ข้างหนึ่งในขณะที่อีกข้างเปลือยเปล่า เผยให้เห็นร่างกายที่ติดผอมของอีกคนที่คุณตากล้องเคยเห็นจนเบื่อแต่ไม่สามารถบอกให้ใคร เขาสู้กับบอสของอีกฝ่ายแทบตายตอนบรีฟงาน สุดท้ายก็ให้อีกคนถอดเสื้อโชว์ร่างกายได้เล็กๆ น้อยๆ


          จินยองหุ่นเหมือนกับเด็กผู้ชายวัยยี่สิบทั่วไป ไม่ได้ผอมเก้งก้างแต่ก็ใช้ว่าจะมีกล้ามเนื้ออะไรมากเฉกเช่นคนเล่นกีฬาเป็นประจำ หมอนั่นแค่ออกกำลังกายพอเป็นกระษัยเพราะสรีระดีอยู่แล้ว


          “ว้าว” จีฮุนได้ยินเสียงสต๊าฟผู้หญิงซุบซิบคุยกันอยู่ด้านหลัง “ฉันคิดไปเองหรือเปล่าว่าเด็กคนนั้นมี เอ่อ รอย


          ไม่ได้คิดไปเองหรอก จีฮุนตอบในใจ ไม่เด่นชัดถึงขนาดที่จะมองปุ๊บแล้วรู้ว่าเป็นรอยอะไรหรือมากมายขนาดนั้น แต่สำหรับผิวขาวเนียนนั่น ตำหนิเล็กที่ใกล้จางหาย ต่อให้มีแค่หนึ่งจุดก็ยังน่ามองอยู่ดี


          เขาลดกล้องลง มองเด็กคนนั้นที่ยกยิ้มให้เล็กน้อย เมื่อสบตากันตอนแรกจินยองก็ยังยิ้มสู้ สักพักถึงเริ่มยกมือขึ้นมาอย่างประหม่าเหมือนกับทำอะไรไม่ถูก


          “ฮู้ว ไม่เอาน่า ก็มีได้นั่นแหละ”


          “เพิ่งบรรลุนิติภาวะเอง”


          “ก็นั่นน่ะซี่ แต่ยังไงก็มีคนเข้าหาอยู่แล้ว วงการนี้เป็นไงเราก็รู้กันไม่ใช่เหรอ”


          “คุณจีฮุนครับ”


          หลุดจากภวังค์ที่เหล่าสต๊าฟคุยกันตอนที่พ่อน้องชายแห่งชาติคนนั้นร้องเรียกชื่อเขาเบาๆ จีฮุนเอาลิ้นดุนดันกระพุ้งแก้ม ออกคำสั่งว่าอยากให้อีกฝ่ายทำอย่างไรหน้ากล้อง ทั้งที่ในหัวเริ่มรู้สึกขุ่นเคืองกับบทสนทนานั้นอยู่ชั่วครู่


          ฟังดูตลกนะ เขาไม่เคยเลยสักครั้งที่จะอยากเป็นเจ้าเข้าเจ้าของใคร หรืออาจจะเคยแต่ทำไม่ได้เขาเลยปลงตกไปก็ได้ แต่นี่เป็นครั้งแรกเลยกระมังที่อยากจะบอกอีกฝ่ายว่าให้สวมเสื้อตัวนั้นเข้าไปเสีย แม้ตัวเองจะเป็นคนบอกว่าให้อีกคนถอด และภาพในหัวเขาที่คิดไว้ในตอนต้นจะเป็นอย่างนั้นก็เถอะ


          เขาไม่รู้ว่าควรจะเรียกอาการแบบนี้ว่าอะไร


          ตอนที่เด็กคนนั้นเสยผมหน้าม้าของตัวเองขึ้น ตอนที่อีกฝ่ายค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา ตอนที่หันข้างให้เห็นสันกรามและโหนกแก้ม ตอนที่เด็กคนนั้นเผยอริมฝีปากเล็กนั้นก่อนจะค่อยๆ กัดริมฝีปากล่างของตัวเอง


          แพ จินยองชักจะทำให้เขาได้เจอกับอะไรที่ไม่เคยเจอมากเกินไป รวมถึงได้รู้สึกกับอะไรที่ไม่เคยรู้สึกกับใครที่ไหน


อย่างเช่นความรู้สึกที่ไม่อยากให้ใครเห็นอะไรที่เขาเคยเห็น รู้สึกไม่อยากให้ใครรับรู้ในด้านที่เขาได้รับโอกาสให้รับรู้ รู้สึกปรารถนาอยากเก็บทั้งหมดของแพ จินยองไว้คนเดียวและประกาศให้ทั้งโลกรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นของใคร


เขาไม่เคยมีความทะเยอทะยานอยากเป็นเจ้าของ


แต่ตอนนี้พัค จีฮุนยอมรับเลย ทั้งด้านที่สว่างสดใสที่สุดในชีวิตหรือด้านที่มืดหม่นเสียจนแทบจะเป็นสีดำสนิท เขาอยากได้ทั้งหมดของแพ จินยอง


แน่นอน, เขาหมายถึงทั้งหมดจริงๆ




 

เรากลับถึงที่พักหลังตะวันตกดินราวสองชั่วโมง ทุกคนแยกย้ายกันไปตามร้านที่ที่อยากไป แถวนั้นมีร้านรวงเยอะที่เดียว ถือเป็นโอกาสดีที่จะเที่ยว คนส่วนใหญ่ก็ไปร้านเดียวกันหมดในขณะที่เขาปฏิเสธบอกว่าอาจจะไปเที่ยวคนเดียวแทน


“คุณพัคจะไม่ไปด้วยหรือคะ”


“ไปกันก่อนเลย เดี๋ยวผมคงพักสักตื่นก่อนแล้วค่อยไป” เขาตอบสต๊าฟไปแบบนั้น


“งั้นฉันรอไปด้วยไหมคะ” ซองโซเอ่ยปากขึ้นมาทันที “จริงๆ ฉันยังไม่ค่อยหิวเลย”


“ไม่เป็นไรล่ะครับ ผมคงไปดื่มด้วยเลย เห็นอูจินบอกว่าคุณไม่ค่อยดื่มไม่ใช่หรือ”


หล่อนสูดหายใจ คลี่ยิ้มหวาน “เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ” ตอบเขากลับอย่างสุภาพและหันไปหาคนอื่นๆ “งั้นเราไปกันเถอะ”


ผู้คนทยอยเดินออกจากล๊อบบี้โรงแรมเมื่อได้ยินแบบนั้น เขาแบกกระเป๋ากล้องของตัวเองขึ้นมาพร้อมกับเดินไปกดลิฟต์กลับไปห้องพัก พวกเราพักกันแบบห้องคู่ แต่บางคนก็จ่ายเงินเพื่อให้ได้ห้องเดี่ยว อย่างเช่นเขาเป็นต้น


bae :

อาบน้ำก่อนแล้วจะไปหา


park jihoon :

หิวรึยัง


bae :

นิดหน่อย ไม่รีบ คุณนอนพักก็ได้


park jihoon :

ไม่ได้จะนอน เขาเรียกตอบปัด

หรืออยากให้ผมไปกับเขา?

bae :

หล่อนก็สวยดี ผมยังชอบเลย


เขาขมวดคิ้วมุ่นกับคำตอบ ตีความได้สองแบบว่านั่นคือคำประชดหรือพูดจริง แต่พอคิดไปถึงใบหน้าซองโซเขาก็ไม่คิดจะปฏิเสธเรื่องหล่อนหน้าตาสวยหวาน หากก็ตัดตัวเลือกไม่ได้เมื่อคิดถึงนิสัยของเจ้าตัว


park jihoon :

ไม่ได้ประชดใช่ไหม


bae :

ม่ายอ่ะ พูดจริงๆ

หุ่นแซ่บๆ ด้วยนะ คนนี้ ไม่ชอบเหรอ


park jihoon :

เป็นแฟนเพื่อน

bae :

เพื่อนคนไหนล่ะ


คนอายุมากกว่ามองคำถามใสซื่อไม่มีนัยยะแอบแฝงแล้วเผลอหยุดคิดไปชั่วครู่ นั่นสิ, เพื่อนคนไหนล่ะ พัค อูจินสำหรับเขาเป็นเพื่อนที่อยู่กันมาหลายปีด้วยความไม่บริสุทธิ์ใจ แม้ว่าจะไม่มีการปฏิบัติใดที่ทำให้คนมองออก เขาเก็บความลับเก่งยิ่งกว่าใคร เก่งเสียจนผ่านมาเป็นปี เขายังไม่มั่นใจเลยว่าเขารับรู้ความลับนั้นอยู่บ้างไหม ยังรู้สึกเหมือนเดิมหรือเปล่า


ไอ้ครั้นจะให้โกหกว่าไม่มีอะไรเลยก็ไม่ได้แปลก จินยองก็คงไม่รู้ถึงพิรุธนั้น ในเมื่อไม่มีใครเคยรู้นอกจากตัวเขาเอง แต่ก็รู้สึกผิดในใจเสียก่อน


ไม่ทันที่จะพิมพ์อะไรตอบ น้องชายแห่งชาติก็เปลี่ยนเรื่องเสียก่อน


bae :

ผมกำลังเดินไปห้องคุณ


park jihoon :

ฮะ?


bae :

เคาะห้องแล้วด้วย


ก๊อกๆ


ทันทีที่ข้อความล่าสุดเด้งขึ้นมา ประตูของเขาก็ถูกเคาะอย่างที่อีกฝ่ายบอก ช่างกล้องหนุ่มเดินไปเปิดประตู นายแบบในโฟโต้บุ๊กของเขายืนอยู่ตรงหน้าด้วยหน้าสดเหมือนกับเด็กหนุ่ม กดจูบลงที่ริมฝีปากของเขาอย่างผะแผ่วก่อนจะแทรกตัวเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ


“เดี๋ยวคนเห็นหรอก” เขาเอ่ยปราม “มีคนรู้จักเรานะ”


“จริงเหรอ” จินยองหัวเราะ “ทีมงานไปหมดแล้ว เหลือแค่เรานะจีฮุน”


“ยังไม่ได้อาบน้ำเลย รอแป๊บได้ไหม”


“ช้า” เด็กนั่นปรามาส “ทำไมทำอะไรชักช้า” แกล้งทำโวยวายแบบไม่จริงจังอะไร ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงของเขาโดยไม่ถาม


“อาบน้ำแล้วเหรอ”


“อาบแล้ว หอมฉุย มาดมสิ”


เขาไม่ปฏิเสธคำขอนั่น เดินเข้าใกล้ก่อนที่จะโดนอีกฝ่ายดึงลงไปจนทับอีกฝ่ายจนได้ จินยองหัวเราะคิกคักยามที่เขากดจมูกลงบนซอกคอ กลิ่นสบู่อ่อนๆ ของอีกฝ่ายก็ทำให้รู้สึกดี ทั้งที่มันก็เป็นแค่สบู่ของโรงแรมแท้ๆ เด็กนั่นกดจูบก่อนจะผละออก มองหน้าเขาที่อยู่ข้างบนนิ่งๆ ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายก้มลงมอบจุมพิตใหม่อย่างห้ามใจไม่อยู่


“อะไรของคุณ” จินยองขมวดคิ้วเล็กน้อย “เห็นแล้วนะว่าวันนี้ตอนผมถ่ายงานดูหงุดหงิด”


เขาเลิกคิ้ว “ผมเหรอ?”


“คุณนั่นแหละ” เด็กนั่งชันกายขึ้นมานั่งเป็นปกติ “ทำไมอ่ะ ผมถอดเสื้อแล้วหวงเหรอ”


เขาเลือกที่จะเงียบ แล้วเด็กนั่นก็รับรู้ได้ตัวเองว่านั่นถูกต้อง

 

จินยองมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา “จริงเหรอเนี่ย” โดนถามคำนั้นก่อนตามมาด้วยเสียงหัวเราะ พัค จีฮุนถึงได้รู้ว่าพลาดแล้ว เด็กนี่เป็นต่อเขาทุกด้าน รู้ทันเขาเก่งเกินไปแล้วด้วยซ้ำ


“เงียบน่า” เขาปราม แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย


“อะไรน้า ตัวเองก็มีผู้หญิงมาสนใจเหมือนกันไม่ใช่หรือไง”


“มันไม่เหมือนกันสักหน่อย”


น้องชายแห่งชาติยิ้มตาหยี “ไม่เหมือนก็ไม่เหมือน จริงๆ แล้วคุณเป็นคนขี้หวงนี่นา”


“ไม่ใช่สักหน่อย” ขอให้เขายังเหลือภาพลักษณ์ดีๆ บ้างเถอะ ก่อนที่เจ้าเด็กแก่แดดนี่จะถอนหงอกเขาออกเสียหมด


แต่ว่าผมชอบให้คุณหวงนะ” คำพูดนั้นถูกเอ่ยออกมาง่ายๆ ทั้งที่ดวงตาใสซื่อนั่นยังไม่ละไปจากเขาด้วยซ้ำ จินยองมองเขาตรงๆ เอื้อมมือมาจับแก้มของเขาแผ่วเบาให้เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นจากฝ่ามือที่เล็กกว่าเขา“แปลว่าผมเองก็หวงคุณได้ใช่ไหม”


เขาเลิกคิ้ว “คิดว่าไงล่ะ”


“ผมรอไม่ให้คุณอนุญาตหรอก เพราะยังไงผมก็ต้องเป็นคนพิเศษ”


“เอาแต่ใจนี่นา”


“แล้วผมเป็นไหมล่ะ”


เขาวาดยิ้มกับคำถามนั้น บีบริมฝีปากเล็กที่เหมือนกับเยลลี่นุ่มๆ เจ้าตัวดื้อย่นจมูก


อย่างที่บอกกันว่าแพ จินยองช่างเอาแต่ใจ, และพัค จีฮุนก็ช่างเก่งเรื่องการตามใจ ไม่ต้องเดาคำตอบกันเลยแม้แต่น้อย




ขอโทษที่หายหน้าหายตาไปนานนะคะ

ตอนนี้เปิดเทอมแล้วค่ะ ;__; แต่จะพยายามเขียนให้จบในเดือนนี้นะคะ

ส่วนเรื่องการตีพิมพ์ก็บอกเลยนะคะว่าเป็นข่าวดี เรื่องนี้ได้ตีพิมพ์แน่นอน

แต่จะแจ้งรายละเอียดอีกทีค่า

ปล. เราอาจจะสงบกันก่อนพายุลูกสุดท้ายก็ได้นะคะ 555555555555555


เจอกันใน #ฟิคHiddenShade นะคะ หวีดให้เค้าเห็นที!






? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

353 ความคิดเห็น

  1. #282 kkline93 (@kkline93) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 22:57
    คือชั้นน่ะหน้าร้อนกว่าตอนฉากคัทอีกในตอนนี้ ฮื้อออออออออออออออ (เอ๊ะ รึพี่ตายด้านแล้ว) ตะโกนว่าน่ารักตั้งแต่น้องดึงจีฮุนมากอดแล้วก็อ้อนขอเบรคฟาสอินเบดเนี่ยแงงงง นั่งอ๊องอยู่พารากราฟนี้นานมากเพราะอยากกอดน้องแพบ้าง อยากโอ๋มากๆ เป็นนี่จะไปสั่งสเต็ก เหมาทั้งร้านมาให้ลูกกินเลย ทำไมขี้อ้อนน่าฟัดได้ขนาดนี้อ่ะ แงงงงงงงง แล้วมันก็ไม่แปลกที่พจฮจะยอมตามใจจนาดนี้ไงล่ะ!!! โอ้ยยยยย เขินๆฟฟฟฟฟฟฟ ยิ่งตอนแบบว่าออกอาการหวง -ตอนเนี้ยคือเขินแบบ บ้าหรอออออออออ คนหล่อหงุดหงิดเดดดดดดดด แล้วยังไง ก็หล่อและฮ็อตมากยังไงล่ะะะะ ง้ากกกกกกก ตบเตียงๆๆๆๆ ชอบอีกแล้ว ชอบจริงๆ
    แต่หงุดหงิดชะนีคนนั้นมากเลย (แต่ก็อยสกเป็นเพราะเป็นแฟนอูจิน เห้อ) เนี่ย นอกจากพจฮนี่ก็ตะโกนคำว่าหล่อใส่อูจินเหใือนกันค่ะ 55555555555555
    รอคอยตอนน้องไปเที่ยวกับพจฮ!!!!! กรี๊ดดดดดดดดดดดก
    #282
    0
  2. #278 Asuna ^^ (@gorbua123) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 14:15
    ตอนนี้สัมผัสได้ถึงความรู้สึกของทั้งสองคนเลยล่ะค่ะ น่ารักสุดๆเลยด้วยยย;—;
    #278
    0
  3. #255 AoyyAoii (@AoyyAoii) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 23:13

    ตอนนี้ทั้งตอนคุณนิวเหมือนปล่อยเราวิ่งในทุ่งดอกไม้เลยค่ะ เดี๋ยวก็เขินตรงนั้น จิกนิ้วตรงนี้ ตรงโน้นก็อ้อนกันอีกแล้ว นี่ก็เอาใจอีกแล้ว คนอ่านแทบตีลังกาม้วนหน้าม้วนหลังแล้วนะคะ ชอบตอนน้องอ้อนขอกอดคนพี่มากๆ เห็นภาพความน้องนุบนิบชูแขนขอกอด โอ้ยยยยยยย ทำไมเป็นเด็กน่ารักแบบนี้เอ่ย ไม่แปลกใจหรอกค่ะที่คุณตากล้องลามกเค้าจะตามอกตามใจขนาดนั้น ตอนนี้ไม่เป็นพี่ตากล้องเย็นชาแล้วนะคะ เค้าเป็นพี่ตากล้องอบอุ่นที่โคตรพระเอกไปแล้ว ว่าไม่ได้ๆ ตอนฉากแฟนอูจินคือเราหงุดหงิดแทนพี่ตากล้องเลย แบบทำไมเพื่อนมันไม่เอะใจอะไรสักหน่อยนะ สักนิดนึงสิ เห็นมั้ย อึดอัดแทน ตอนถ่ายแบบก็ยังไม่จบ ดีนะคะที่พี่ตากล้องของเราหลบเก่งเชียว ซีนถ่ายแบบก็คือเขินที่พี่ให้น้องถอดเสื้อไปแล้ว เขินตรงมานึกตามว่าน้องถอดเสื้อแล้วจะเป็นยังไงนี่แหละ ฮรุกกกกก ใจคนเป็นแม่ทั้งหวงและเขินไปพร้อมๆกัน แต่ที่หวงที่สุดก็คงเป็นพี่ตากล้องคนนั้น เห็นเค้ามีซีนหึงหวงกันแล้วก็จักจี้มากเลยค่ะ เขินนนนน คนน้องก็อ้อนเก่ง คนพี่ก็ช่างเอาใจ เห็นบรรยากาศฟุ้งๆแบบนี้แล้วอบอุ่นมากเลยค่ะ รู้สึกเหมือนพี่ตากล้องค่อยๆเยียวยาหัวใจน้อง ค่ีอยๆให้น้องได้เจอความรักใหม่ๆที่น้องไม่เคยเจอ ซึ่งจริงๆอาจจะเป็นความรักมุมมองใหม่ที่พี่เค้าก็ไม่เคยเจอเหมือนกัน ฮืออออ อบอุ่นหัวใจสุด ฟิคฟีลกู้ดป่ะคะคุณนิว สรุปตอนต่อไปโดนปาดราม่าโครมมม 55555555 ให้กำลังใจคุณนิวค่าาาาา ชอบภาษางานเขียนของคุณนิวมากเลย อ่านแล้วมันอินมากๆๆๆๆๆๆ รออ่านต่อไปนะคะ เก็บเงินรอซื้อเล่มแล้ว คุณนิวสู้ๆๆๆๆ เลิฟๆค่ะ

    #255
    0
  4. #250 hyungwonho (@galaxypangmii) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 07:33
    เขินนนนน น่ารักเว้ยยยย
    #250
    0
  5. #249 Mr. Brown (@nan_4811) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 07:28
    เขินนนนนนนนน หวานไปหมด
    #249
    0
  6. #247 FreeSpirit (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 11:43

    ตอนนี้ดีมากเลยค่ะ เขินมากกก ชอบที่พี่เค้าเริ่มแสดงออกบ้างแล้ว แล้วก็ดีใจกับน้องด้วยที่ตื่นมาแล้วพี่เค้ายังอยู่ มันอบอุุ่นมากเลยย


    พัคจีฮุน คนท่ามาก ปากแข็ง แต่ขี้ตามใจน้องสุดๆ


    ตอนนี้คือตอนหยอกตอนอะไรกันนอกเวลาแบบนั้นอ่านแล้วมีความสุขมากกก เพราะคิดว่าทั้งสองคนคือรู้สึกกันจริงๆแล้ว แต่แค่ยังไม่พูดออกมา แงงงง ดีใจจจจจจจจจจจจจจ


    พูดออกมาเร็วๆน้า ไม่อยากให้น้องเข้าใจผิด แต่คนพี่อะนะ ชัดเจนมากจริงๆ โอ้ยยยยยย รักกกก

    #247
    0
  7. #246 junhi (@junhi) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 10:49
    เขินอะ น่ารักมากๆเลย หวงกันหึงกันมาเล็กน้อยพอกรุบกริบ ;///;
    #246
    0
  8. #245 yc9300 (@mnao00) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 10:43
    แงงงงง เขินโว้ยยยยยยยยยย
    #245
    0
  9. #244 juriblossomx (@pemypemika) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 09:48
    แงงงงงงงง ตอนนี้เขินมากๆๆๆๆๆ ๆม่ไหวแล้ว สักวันต้องโดนจับได้แน่เลยแฮะ
    #244
    0
  10. #243 kwqn (@kawinpakk) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 09:42
    อย่าให้โดนจับได้ก็แล้วกัน มันคงจะแย่น่าดู ;_; กลัวใจตอนธรรมดาๆมากมาก หวาดระแวง5555555 กลัวโดนทุบหัวด้วยตอนต่อไป
    #243
    0
  11. #241 wrkiiy (@wrkiiy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 06:44
    ตอนนี้น่ารักมาก เหมือนจะเริ่มรู้ใจตัวเองแล้วใช่มะ แต่ไม่ชอบนังนี่เลยอะ จะไม่ร้ายกว่านี้ใช่มั้ยเนี่ย
    #241
    0
  12. #240 pcxbh♡ (@baekfour) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 23:58
    โอ้ยยยย ตอนนี้มันดีมากๆเลย เหมือนจะเป็นตอนที่หวานสุดตั้งแต่อ่านมา ความรักความรู้สึกที่เหมือนกัน ความหึงหวง แงน่ารักทั้งพี่ทั้งน้องเลยยยยย แล้วพายุลูกสุดท้ายจะคืออะไรคะ เกียมทิชชู่
    #240
    0
  13. #239 vgny__ (@vgny__) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 23:17
    แฟนอูจินนี่ต้องเปงพายุรว้ายแน่ๆ กัวแร้ววว ไม่อยากให้ใครรู้เรื่องคู่นี้เลย อุแงงง วงวารน้องแพมากๆ ไม่อยากให้น้องเจอเรื่องร้ายๆแล้ว ต่อไปนี้ขอให้น้องเจอแต่สิ่งดีๆเถอะ ฮื่อ อ่านตอนนี้แล้วเขินคุณตากล้องมาก บ้าเอ้ย วิเคราะห์เก่ง ตามใจเก่ง รักนะต้ะ เขินไปหมด
    #239
    0
  14. #238 Kwon white (@kwon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 22:25
    ยิ้มแก้มจะแตกแล้วค่ะ เหมือนถูกเขย่าหัวใจยังไงไม่รู้ ช่วยเหวี่ยงความรู้สึกเราขึ้นไปอีก สูงๆเลยนะคะ ชอบฟีลตอนนี้มากๆ 👍
    #238
    0
  15. #237 `Barbara (@momomo1997) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 21:39
    หวานมากกกกกก กุ๊กๆกิ๊กๆจั้กกะจี้หัวใจสุดๆ ชั้นเขินจัง
    #237
    0
  16. #236 p n l s (@you0my0you) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 21:20
    แหมมมมมมมมมมมคือนะะคืออยากได้ทุกอย่างของน้องงแหมมมอิคนบร้า!!ทำไมชอบทำให้เขินเก่งอ้ะ!!คือบั่บหล่อไม่ไหวแล้วสะใจมากนังชะนีคิดว่าสวยแล้วจะทำอะไรได้เหรอ!!!เหอะ!!น้องแพของชั่นชนะย่ะ!!
    #236
    0
  17. #235 . littlebear (@cookie-cookie) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 21:19
    ไรท์คะ คือนี่ยิ้มแก้มปริเหมือนคนเป็นบ้า ทำไมน้องชายแห่งชาติกับคุณตากล้องถึงน่ารักขนาดนี้ เขินฮืออออ หวังว่าจะรักกันนานๆไม่มีมารผจญนะคะ เสียวหลังมากๆ555555555 ;-;
    #235
    0