AND THEN I FOUND YOUR HIDDEN SHADE | hoonyoung

ตอนที่ 13 : 12 | Yellow and blue, I can be every colors you want me to be.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,291
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    26 ก.ค. 61

[สอบถาม] การรวมเล่ม #ฟิคHiddenShade






12

Yellow and blue, I can be every colors you want me to be.

 

 

 

          “เสร็จแล้วค่า”

 

          “เข้าเซ็ตเลยครับ ตามที่คุยกันไว้”

 

          พัค จีฮุนเอ่ยออกคำสั่งอย่างนั้นตอนที่ช่างแต่งหน้าและคนดูแลเรื่องต่างๆ เดินมาพร้อมกับน้องชายแห่งชาติ ใบหน้าซีดเซียวในตอนแรกก็ดูมีสีสันมากขึ้นเพราะเครื่องสำอางอย่างแนบเนียน แต่ดวงตาที่บวมจากการร้องไห้อย่างหนักหน่วงเมื่อคืนก็ยังเห็นชัดอยู่ไม่ใช่น้อย

 

          เมื่อวานเขาคิดจะปิดประตู

 

          ไม่ได้โกหกแต่อย่างใด, จีฮุนคิดว่าตัวเองจะเดินออกไปหลายครั้งแล้วนับตั้งแต่จินยองร้องห่มร้องไห้เหมือนโลกพังทลายลงตรงหน้าแบบนั้น เขาพอเดาได้ลางๆ ว่าระหว่างน้องชายแห่งชาติกับบอสคนนั้นมันเป็นความสัมพันธ์แบบไหน แค่ไม่รู้ว่ามันเริ่มขึ้นได้ยังไง เขาแค่ทำอะไรไม่ถูกกับการบังเอิญรู้เรื่องนี้ ตอนที่จินยองกอดเข่าตัวเองร้องไห้ เขาเลยเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูหลายต่อหลายครั้ง จะบิดลูกบิด แต่ก็ไม่ได้ทำจริงๆ เสียที

 

          เพิ่งรู้ตอนนั้นเองว่าเขาปล่อยอีกคนไว้ไม่ได้

 

เคยคิดว่าถ้าเกิดอะไรขึ้น ถ้าเราตกลงกันไม่ได้หรือเด็กคนนั้นไม่ได้เป็นแบบที่หวัง เขาคงจะเดินออกมาได้อย่างง่ายได้

 

และเพิ่งรู้ตอนนั้นว่ามันไม่ใช่เลยแม้แต่น้อย

         

ตอนนี้เด็กคนนั้นอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อนกับกางเกงสีเบจ ทรงผมถูกเซ็ตให้ดูเหมือนไม่ได้เซ็ต ตามด้วยการพ่นน้ำให้ดูเปียกเล็กน้อยเหมาะกับสระว่ายน้ำขนาดไม่ใหญ่มาก

 

          “ถ่ายข้างบนก่อนนะ แล้วค่อยลงน้ำ”

 

          “ครับ” เสียงอีกฝ่ายแหบเล็กน้อย

 

          ตอนแรกจีฮุนคุยกับจีซองเหมือนกันว่าสภาพร่างกายของแพ จินยองจะไหวหรือเปล่า แต่ฝั่งนั้นก็บอกว่าเด็กของตัวเองมีสปริต การจะเปลี่ยนหน้างานบ่อยๆ ก็ไม่ใช่นโยบายของบริษัท ยังดีที่ช่วงนี้ไม่ใช่ช่วงที่อากาศหนาวอะไร เขาเลยโล่งใจไปเปราะหนึ่ง

 

          ภายในฉากที่จีฮุนตัดสินใจเซ็ตไว้เป็นบรรยากาศที่เต็มไปด้วยสีน้ำเงิน ฟ้าและขาว แทรกด้วยสีอื่นๆ อีกหน่อย มันคงจะได้ภาพในจินตนาการ ถ้าหากแพ จินยองทำได้น่ะนะ

 

          “จินยอง” เขาดีดนิ้วเมื่อเห็นว่าคนหน้ากล้องดูมีความกระอักกระอ่วนใจฉายชัด “นั่งลงห้อยขาที่ริมสระ”

 

          อีกฝ่ายสูดลมหายใจลึก ค่อยๆ หย่อนกายนั่งตามที่เขาบอก สระน้ำตอนนี่สูบน้ำออกทั้งหมด เขามีแพลนจะปล่อยน้ำเข้ามาและให้อีกฝ่ายหย่อนกายลงไปหลังจากนี้

 

          “มองตรงนะ”

 

          แชะ!

 

          กดชัตเตอร์เพื่อเช็กแสงต่างๆ ให้มั่นใจก่อนจะสั่งให้ปรับเล็กน้อย เพราะเป็นกลางแจ้งเขาเลยเลือกใช้แสงธรรมชาติ เวลาในการถ่ายภาพเซ็ตนี้เลยค่อนข้างจำกัด

 

          “จำได้ไหมว่าเราบรีฟอารมณ์กันยังไง สีน้ำเงิน นายรู้สึกยังไงจินยอง”

 

          น้องชายแห่งชาติหลับตาลง จีฮุนรู้สึกเหมือนบรรยากาศรอบข้างเงียบไปด้วย เขาไม่มั่นใจว่ามันเงียบจริงๆ ไหม หรือตอนนี้เขาสนใจกับคนตรงหน้าเกินกว่าจะใส่ใจใคร เขาลุ้นเหลือเกินว่าวินาทีที่แพ จินยองลืมตาขึ้นมาจะทำได้แบบที่เขาหวังไว้

 

          เอาให้เหมือนนายกำลังจะจมน้ำ

 

          เขาบอกกับอีกฝ่ายแบบนั้น ภาพในจินตนาการที่อยากได้คือภาพอีกฝ่ายค่อยๆ จมลงไปในห้วงความรู้สึก

 

ไม่นานนัก เด็กคนนั้นถึงได้ค่อยๆ ยกขาขึ้นมาข้างหนึ่ง วางมือลงบนเข่า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองตรงที่กล้องเขา

         

เผลอหลุดสบถออกไปเล็กน้อยกับสิ่งที่เห็น ปลายนิ้วกดชัตเตอร์ พ่อน้องชายแห่งชาติเลยผลุบตาลงต่ำ ให้เขากดชัตเตอร์อีกครั้ง

 

พัค จีฮุนสูดลมหายใจลึก โอเค เด็กนั่นทำได้ ริมฝีปากหยันยิ้มออกมาให้กับตัวเองที่ดูจะเป็นกังวลเรื่องอีกฝ่ายมากไปเสียหน่อย บอกตัวเองว่าคิดถูกแล้วที่ยอมเปลี่ยนเอาเซ็ตนี้ขึ้นมาก่อนทั้งที่ตอนแรกตั้งใจจะถ่ายบริเวณสระน้ำช่วงเย็นเพื่อให้ได้แสงยามอาทิตย์จะตกดิน เขาแค่คิดว่าอันนี้คงไม่ยากนักหากจินยองจะบิวท์อารมณ์ออกมาแบบที่เขาต้องการ

         

เอ่ยชมไม่ขาดปากเพื่อให้เด็กนั่นรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น ใจเต้นรัวเมื่อพบว่าการเริ่มงานครั้งนี้เป็นไปด้วยดีเกินกว่าที่คาดเสียอีก

 

          เขาชอบแพ จินยอง

 

ทั้งกรอบของหน้าและเครื่องหน้าที่ยังชัดแม้จะแต่งหน้าเพียงเพื่อปิดบังความอ่อนล้าจากอาการป่วย ชอบแขนขายาวๆ ที่ยังผอมแห้งแต่พอมีกล้ามเนื้อ ชอบดวงตาที่แสดงออกมาในตอนนี้แม้มันจะดูเศร้าแค่ไหน

 

ได้ภาพที่ถูกใจจากตรงนั้นมามากพอเขาถึงเปลี่ยนมุมกล้องมาเป็นในสระน้ำที่ยังไม่มีน้ำ เด็กคนนั้นเงยหน้ามองเขาที่ยังอยู่ริมสระขณะที่ช่างทำผมจัดการจัดแต่งเพิ่มเติมให้อยู่

 

“ผมทำดีไหม”

 

“ดี” จีฮุนตอบไปตามจริง “ดีมากๆ”

 

“จริงเหรอ”

 

“อื้อ” ได้แต่พยักหน้าให้กับแววตาวาวระยับจากอีกคนเพียงเพราะถูกชม “ถ้าทำได้ดีทุกเซ็ต ผมเลี้ยงดินเนอร์คุณเลย”

 

“คุณพัค แล้วผมล่ะ” สต๊าฟที่สนิทกันเอ่ยแซวอย่างไม่คิดอะไร

 

ตากล้องหนุ่มหัวเราะ ไปๆ มาๆ บทสนทนาของทั้งกองก็ไปเรื่องอาหารการกินสำหรับพรุ่งนี้ได้อย่างไรก็ไม่รู้ เขาลอบสบตากับนายแบบคนเดียวก่อนจะยักคิ้ว คนคงคิดว่าเขาแค่พูดตามประสาเจ้านายอยากเอาใจลูกน้อง แต่ที่พูดน่ะ, เขาให้สัญญากับแพ จินยองจริงๆ นะ

 

เปลี่ยนมุมอยู่สองสามครั้งจนมั่นใจว่าเด็กคนนั้นไม่น่าห่วงอะไรแล้วเขาถึงบอกให้ปล่อยน้ำเข้ามาในสระได้ สระน้ำที่นี่ขนาดไม่ใหญ่มาก ใช้ระยะเวลาไม่นานนักก็เต็ม

 

แพ จินยองไปยืนบริเวณบันไดลงสระน้ำที่ลึกพอจะให้ทั้งตัวของอีกฝ่ายจมลงไปในนั้น ในขณะที่จีฮุนยืนอยู่ที่ข้างบนตรงปลายบันได ถ่ายภาพจากมุมข้างบนจนพอใจแล้วจึงเอ่ยกับน้องชายแห่งชาติอย่างใจเย็น

 

“เดี๋ยวปล่อยตัวลงไปนะ”

 

“จีฮุน” ลืมคำว่าฮยองไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ สีหน้ากลับมากังวลเล็กน้อย ภาพที่เขาต้องการคือจังหวะที่เด็กคนนั้นกระทบผิวน้ำ ต้องสังเกตทั้งจังหวะและจัดระเบียบร่างกายดีๆ เพื่อให้ได้องค์ประกอบที่ถูกใจ “โอกาสเดียวใช่ไหมเนี่ย”

 

เจ้าของงานสูดลมหายใจ ย่อกายลงไปให้ระดับสายตาเท่ากับคนที่อยู่ในน้ำครึ่งตัว “จินยอง ฟัง” เรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ฉันเก่งนะ รู้ใช่ไหม”

 

“แต่

 

แล้วนายก็เก่งเหมือนกันด้วย” ยกยิ้มให้อีกฝ่ายพร้อมคำพูดที่ไม่ได้โกหก “คุณทำได้ จริงๆ”

 

แววตาของนายแบบอายุน้อยคนนั้นมองอย่างไม่มั่นใจนัก เม้มปากแน่น มือเกาะบันไดแน่นราวกับจะไม่กล้าที่จะปล่อยมือ

 

พัค จีฮุนมองทั้งหมดนั่น “ฉันถ่ายนายได้แน่นอน ไม่ต้องกังวลหรอก เชื่อฉันก็พอ” ทิ้งท้ายแค่คำพูดเดียวก่อนจะเหยียดกายให้กลับไปอยู่ในระยะเดิม

 

เขาเห็นคนที่อยู่ในเลนส์ของเขาผ่านกล้อง สบตากันเสี้ยววินาทีก่อนที่เขาจะเอ่ยออกคำสั่ง

 

“ปล่อยมือ”

 

มือของอีกฝ่ายปล่อยจากสิ่งที่เกาะไว้ในวินาทีถัดมา ร่างกายของอีกคนกระทบน้ำเสียจนน้ำในสระกระเด็นออกมาโดนเขาเล็กน้อยแต่นั่นไม่ส่งผลอะไรกับเขาสักนิด

 

แชะ!

 

ก็บอกแล้วว่าเขาทำได้

 

 

 

 

หลังจากการถ่ายทำเซ็ตนั้นเป็นเซ็ตแรก แพ จินยองก็ทำได้ดีในช่วงเย็น รวมไปถึงวันถัดไป กลายเป็นว่าเขาสบายใจไปเพราะครึ่งหนึ่งของโฟโต้บุ๊กของเขาออกมาดีแล้ว จินยองแถวสระน้ำก็ดี จินยองบริเวณสนามหญ้าก็ดี จินยองกับดอกทานตะวันก็ดี และจินยองบนเตียงสีแดงเพลิงนั่นก็ดี จะว่าอวยก็คงจริง แต่เด็กคนนั้นทำได้ดีเกินกว่าที่เขาคิดไว้ ทั้งที่วันก่อนหน้านั้นร้องไห้กระจองงอแงจะตายแท้ๆ

 

จีฮุนไม่ได้ไปไหนไกลหลังจากที่เราเลิกงานเพราะเจ้าตัวดียังมาบ่นสัพเพเหระใส่คาทกเขาอยู่เลยในสองสามวันที่ผ่านมา จนวันนี้แหละเด็กนั่นถึงได้มาทวงสัญญา

 

bae :

ไหนบอกจะเลี้ยงดินเนอร์ๆๆๆ

 

park jihoon :

ทำไมเพิ่งมาทวง?

 

bae :

ก็เพิ่งว่าง นี่คุณโกหกผมอีกแล้วเหรอ ) :

 

park jihoon :

เปล่า แค่เห็นว่าไม่ว่างเลยยังไม่ชวน

งานเยอะไม่ใช่เหรอ อยากไปที่ไหนล่ะ

 

bae :

เลือกได้เลยเหรอ

 

park jihoon :

อย่าแพงมากแล้วกัน ผมจน

 

bae :

ขับปอร์เช่ไม่น่าจนนะคุณ

อยากกินนะ แต่ไม่อยากไปไหนเลย กลัวจีซองฮยองว่า

 

park jihoon :

งั้นวันอื่นไหม?

 

bae :

แต่อยากเจออ่ะ สั่งมากินที่ห้องผมได้ปะ

 

“เชี่ย” เผลออุทานอย่างตกใจกับประโยคล่าสุดที่พ่อน้องชายแห่งชาติพิมพ์มาเหมือนกับบอกว่าที่ผ่านมากินบิบิมบับเป็นข้าวเย็น

 

“เป็นอะไรเหรอคะคุณจีฮุน”

 

เขาเงยหน้าขึ้นมามองคนที่เรียกเขาว่าคุณจีฮุนก่อนจะแกล้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เปล่าครับ” ปล่อยให้แม่นางแบบสาวแต่งหน้าต่อด้วยสีหน้างงงววยไม่ใช่น้อย

 

จีฮุนสูดลมหายใจลึก พิมพ์ตอบกลับไปตามจริง

 

park jihoon :

ตอนนี้ทำงานอยู่ สักสองทุ่มได้หรือเปล่า

 

bae :

          งานอะไร งานลามกอีกใช่ไหม

 

          เอาลิ้นดุนดันกระพุ้งแก้มยามอีกฝ่ายรู้ทัน งานเขาก็ลามกตลอดแหละ ยอมรับตรงนี้ก็ได้ เถียงไปก็ไม่เห็นจะมีประโยชน์สักที วันนี้เขามีถ่ายแบบให้กับนิตยสารผู้ใหญ่ ไม่โป๊เปลือยแต่ก็นุ่งน้อยห่มน้อยอยู่พอตัวเหมือนกัน

 

          ดูคุยเรื่องเครียดนะคะ” นางแบบคนเดิมเอ่ยปากขึ้นมา “คุยกับแฟนเหรอคะ”

 

          “อา” เขาเผลอส่งเสียงแปลกใจในลำคอเพราะทำอะไรไม่ถูก “เปล่าหรอกครับ”

 

          “นึกว่าแฟนเสียอีก” หล่อนหัวเราะ

 

          “เรื่องงานครับ” ตอบโกหกไปเมื่อเห็นตัวเองในกระจกแล้วพบว่าตัวเองหน้านิ่วคิ้วขมวดจริงๆ

 

ไม่เอาน่า เพียงเพราะแพ จินยองถามเรื่องงานเขาเนี่ยนะ

         

“เดี๋ยวมีธุระต่อไหมคะ”

 

          “ครับ?”

 

          “ถ้าฉันชวนไปทานข้าวด้วยกันจะไปไหมคะ” หล่อนพูดต่อ “มีสต๊าฟคนอื่นด้วยนะคะ ไม่ได้หมายถึงฉันคนเดียว” หัวเราะเล็กน้อยเหมือนกับอ่านสีหน้าเขาออก

 

          จีฮุนส่ายหน้าอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตอบปฏิเสธไปอย่างสุภาพ “ไม่ล่ะครับ มีนัดแล้วเย็นนี้”

 

 

         

          “ไหน ดูงานวันนี้หน่อยสิคุณ”

 

          ทันทีที่เปิดประตูคอนโดหรูของอีกฝ่ายเข้ามา เจ้าของห้องก็ยืนเท้าเอวให้กันตั้งแต่หน้าประตู เล่นเอาช่างกล้องชื่อดังเลิกคิ้ว “เรื่องอะไรต้องให้ดู”

 

          “อยากเห็นสาวอึ๋มๆ”

 

          เขาหัวเราะดังเฮอะ “แน่ใจนะว่าคุณยังอยากดูหุ่นสาว”

 

          “เอ้า เหยียดเพศหรือคุณ”

 

          “เปล่าครับ” ยกมือให้อีกฝ่ายอย่างยอมแพ้ เขาวางกระเป๋ากล้องไว้ที่โต๊ะกินข้าว ยังไม่ทันจะได้กลับบ้านตัวเองก็มาที่นี่เสียแล้วเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะหิวเสียก่อน “สั่งอะไรมาหรือยัง”

 

          “อยากกินสเต็กอ่ะ”

 

          “อยากกินอะไรยากด้วยนะ”

 

          “ก็อยากกินอ่ะ” เรื่องเอาแต่ใจก็ต้องยอมแพ จินยองเขาแหละ “ออกไปข้างนอกได้เปล่า”

 

          “ก่อนหน้านี้บอกว่ากลัวคุณจีซองดุไม่ใช่รึไง”

 

          “มันไม่ค่อยมีให้สั่งมานี่ หรือคุณจะทำให้ผมกินล่ะ”

 

          พัค จีฮุนนิ่งไปชั่วครู่ หันไปมองตัวป่วนที่เถียงเขาฉอดๆ ไม่มีหยุด เพิ่งสังเกตดีๆ ว่าอีกคนสวมชุดคลุมอาบน้ำพร้อมกับห้องที่กลิ่นหอมฟุ้งจากกลิ่นสบู่ แต่ปลายผมกลับหมาดเล็กน้อยไปแล้ว เด็กคนนั้นคงจะกำลังเช็ดผมตัวเองอยู่กระมัง

 

          “เห็นไหมคุณทำ

 

          เดี๋ยวทำให้กินก็ได้ ขอลงไปซื้อของแป๊บนึง”

 

          คนฟังมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา “ทำเป็นจริงไหมเนี่ย เอาให้กินได้นะคุณ”

 

          จีฮุนเอื้อมมือไปบิดปากเล็กๆ ที่พูดเจื้อยแจ้วอย่างนึกหมั่นไส้ ดูถูกกันเก่งเสียจริง

 

          ยังดีอยู่บ้างที่ห้องพักของจินยองพอจะมีเครื่องครัว แม้ว่าสภาพจะดูเหมือนกับแทบไม่ผ่านการใช้งานมาเลยก็ตาม เขาถือวิสาสะไปดูที่ตู้เย็นว่าพอมีอะไรสำหรับมื้อเย็นของเราบ้าง ก่อนจะพบว่าแทบไม่มีอะไรเลยนอกจากน้ำและผลไม้เล็กๆ น้อยๆ

 

          “จะไปซื้อของใช่ไหม ผมไปด้วย”

 

          ตากล้องหนุ่มมองน้องชายแห่งชาติที่เดินตามเข้ามาในครัว มองไล่ตั้งแต่แผ่นอกบางกับกางเกงตัวจิ๋วที่โผล่พ้นชายเสื้อคลุมอาบน้ำเล็กน้อยของอีกฝ่าย

 

          “ถ้าจะไปด้วยก็ช่วยไปเปลี่ยนชุดทีคุณ”

 

          น้องชายก้มมองสภาพชุดอยู่บ้านตัวเอง นั่นแค่ก้มก็เห็นไปถึงไหนถึงไหนแล้ว

 

พอเงยหน้าขึ้นมาเด็กคนนั้นก็คลี่ยิ้มเผล่ “ใครมันจะไปชุดนี้” เอานิ้วมาชี้หน้าเขาราวกับจะล้อเลียน “แต่หวงผมอ่ะสิคุณน่ะ”

         

เขาเค้นยิ้มทั้งที่ลอบสบถในใจ สาบานเลยว่าพัค จีฮุนอับอายมากที่สุดท้ายตัวเองกลายมาเป็นรองแพ จินยองทุกเรื่องแบบนี้

         

 

 

 

          เราจบกันที่สเต็กฝีมือช่างกล้องคนดังคนนั้นหลังจากจินยองบ่นคำว่าหิวไม่หยุดปากในเกือบหนึ่งชั่วโมงต่อมา ยอมรับนิดหน่อยว่าประมาทฝีมืออีกฝ่ายไปมาก จินยองเองก็แอบทึ่งเหมือนกันตอนที่กินเข้าไปคำแรก จีฮุนบอกว่าตัวเองไม่ค่อยชอบออกไปไหน ประกอบกับที่สมัยก่อนต้องอยู่หอเลยมักจะทำอาหารทานเองบ่อยครั้ง ผิดกับน้องชายแห่งชาติที่งานยุ่งเสียจนไม่มีเวลาทำอะไร

 

          “ไปล้างจานไป”

 

          “ไม่เอา จีฮุนล้างให้หน่อย”

 

          “ผมมาทำอาหารให้กินแล้วยังต้องล้างอีกเหรอ”

 

          อดหัวเราะคิกคักไม่ได้ตอนที่เรายังใช้เวลาหลังมื้อค่ำกันบนโซฟา จินยองเป็นคนที่ชวนดูหนังต่อเมื่อเห็นว่าตากล้องลามกคนนั้นไม่มีทีท่าว่าจะลุกไปไหนหรืออยากกลับบ้านกลับช่องเสียบ้าง ข้าวของทุกอย่างก็ยังถูกวางกองไว้ที่อ่างล้างจานอย่างไม่มีใครคิดจะใส่ใจแม้แต่น้อย

 

          จีฮุนไม่ได้รักการนั่งดูซีรี่ส์สักเรื่องแล้วมีใครมาพยายามพันแข้งพันขา บางทีก็เอาศีรษะมาซุกไหล่เขา ถูไถอย่างออดอ้อน คงจะคล้ายๆ แมว แต่เขาก็ไม่เคยเลี้ยงแมว ตอนที่แพ จินยองใส่หูแมวไม่นับแล้วกัน

 

          “หนักนะ” เอ่ยปรามยามที่อีกฝ่ายปีนขึ้นมานั่งบนตักของเขา รู้ว่าขี้กลัวแต่ก็ยังเลือกซีรี่ส์สยองขวัญมาดู น่าตีให้ตายจริงๆ

 

          “อยากปิดแล้วอ่ะจีฮุน”

 

          “ผมยังดูไม่จบเลยครับคุณ”

 

          “อินอะไรขนาดนั้นอ่ะ กลับไปดูคนเดียวไหม” บ่นเสียงแผ่วทั้งๆ ที่ริมฝีปากจ่ออยู่บริเวณต้นคอของเขา

 

จินยองเบียดกายเข้ามาเพื่อใช้หัวไหล่ของเขาบังเวลามีฉาก jump scare เหมือนเด็กคนนั้นไหวตัวทันเลยยกมือขึ้นมาปิดตา เล่นเอาเขาอมยิ้ม กะจังหวะดีๆ ก่อนจะคว้ามือของอีกฝ่ายลงเมื่อผีที่อยู่ในหนังโผล่ออกมาพอดี

 

“เชี่ย—!” น้องชายแห่งชาติอุทานอย่างตกใจ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาดึงมือลงหรือบรรยากาศบนหน้าจอกันแน่ ก่อนที่จะหันมาแผดเสียงดังใส่เขา “จีฮุน คุณแม่งเชี่ย ผมเกลียดคุณแล้ว”

 

คนขี้แกล้งหัวเราะลั่นกับการสบถคำหยาบสลับกับด่าเขา มองเจ้าตัวป่วนที่ก้มหน้าลงไปทั้งที่น้ำตาคลอเบ้าแล้วครั้นจะอยากแกล้งมากกว่าเดิม จินยองตกใจง่าย เขาเห็นจากการดูหนังร่วมกันครั้งนี้แล้ว แถมทุกครั้งที่ตกใจยังน้ำตาคลอง่ายมาก

 

ใส่ใจกับซีรี่ส์ตรงหน้าต่อจนจบตอนก็เกือบเที่ยงคืนเข้าไปแล้ว หากแต่เจ้าของห้องกลับหันมาถามเขาตาแป๋ว “คุณจะดูอีกตอนไหม”

 

“กลัวไม่ใช่หรือไง”

 

“เผื่ออยากดูไง” เฉไฉหลบตากันแบบนั้นพลางยักไหล่ “แต่ถ้าไม่อยากดูก็ไม่ว่าอะไร”

 

“ไม่นอนเหรอคุณน่ะ” ถามกลับอย่างนึกแปลกใจ เพิ่งหายไข้มาประมาณอาทิตย์ แถมก่อนหน้านี้โหมงานจากการป่วยเข้าโรงพยาบาลเข้าไป

 

“พรุ่งนี้ไม่มีงานเช้าน่ะ แต่ต้องเข้าบริษัทบ่ายๆ”

 

“แล้วถ้าผมดูต่อ ผมจะได้กลับกี่โมงครับคุณ”

 

ยิงคำถามเย้าแหย่ไปเล็กๆ แต่ไม่คิดว่าผลที่ได้กลับมาคือน้องชายแห่งชาติผลุบตาลงต่ำก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาใหม่ เอ่ยถามกันอย่างรู้ทันทั้งที่แสดงสีหน้าเหมือนกับทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย เป็นปฏิกิริยาที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นจากคนที่พูดจาลามกตึงตังกับเขามาตั้งหลายครั้ง

 

“กลับพรุ่งนี้เช้าก็ได้”

         

พัค จีฮุนสาบานเลยว่าการนอนห้องใครไม่เคยอยู่ในแพลนของเขามานานแล้ว ถ้าไม่นับสมัยเรียนมหาวิทยาลัยที่ต้องทำงานร่วมกับเพื่อนบ่อยๆ และช่วงเวลาหลักมีเซ็กส์กับใครสักคนที่สุดท้ายเขาก็จะลุกขึ้นก่อนอีกฝ่ายตื่นอยู่ดี แต่พอมองน้องชายแห่งชาติที่ใสซื่อจอมปลอมพูดแบบนั้นโดยที่ไม่ได้มีฤทธิ์ของแอลกอฮอล์เหมือนครั้งก่อนหน้า หรือยื่นข้อเสนอแบบผู้ใหญ่ให้กัน เขาถึงได้ชั่งน้ำหนักในใจอยู่ชั่วครู่ก่อนที่จะตอบกลับไปว่า

 

          “เปิดตอนต่อไปเลยก็ได้”

 

          เจ้าของห้องหัวเราะคิกคักเมื่อได้อะไรที่ถูกใจก่อนจะทิ้งศีรษะเล็กลงบนหัวไหล่ของเขา หยิบโทรศัพท์ที่กำลังเชื่อม Netflix เข้าสู่ทีวีเพื่อเปิดตอนต่อไป ก่อนที่ปลายนิ้วนั่นจะมาไล้วนที่ต้นขาเขาแทน

 

          ซีรี่ส์ดำเนินไปในทางของมัน สยองขวัญและบางทีก็น่าขยะแขยง จวบจนความรู้สึกกระอักกระอ่วนเมื่อนักแสดงตรงหน้าจูบกันนัวเนีย

 

          “นึกว่า Game of Thrones” เขาหัวเราะกลบเกลื่อนเมื่อชายหนุ่มกำลังปลดตะขอชั้นในของนักแสดงหญิง

 

          “นึกว่าภาพที่คุณถ่าย” คนโดนค่อนขอดหันไปมองน้องชายแห่งชาติที่จงใจล้อเลียนด้วยดวงตาใสแจ๋วเหมือนจะถามว่าผมพูดอะไรผิดเหรอเสียจนเขาบีบปากเล็กๆ นั่นไปอีกที “แน่จริงคุณก็เถียงสิ”

 

          “ภาพที่ผมถ่ายไม่ได้เปลือยสักหน่อย”

 

          “แต่โคตรจะยั่วยุ จริงๆ คุณชอบแบบนั่นใช่ไหมล่ะ”

 

          นิ่งคิดไปชั่วครู่แล้วก็พบว่าภาพที่ตัวเองถ่ายส่วนใหญ่เป็นการใช้สีโทนพาสเทล ผู้หญิงที่มีสรีระแบบปกติไม่ใช่หน้าอกหน้าใจใหญ่ๆ เสื้อผ้านุ่งน้อยห่มน้อยก็จริง แต่ส่วนใหญ่ถ้าเขาเป็นคนคิดเองก็จะเป็นแฟชั่น Lolita กับใบหน้าใสซื่อมากกว่า พอยิ่งคิดแล้วยิ่งต้องส่ายหน้า

 

          “ชอบแบบรู้งานมากกว่า”

 

          คนที่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบใช้จังหวะที่เขาไม่คิดอะไรพุ่งตัวมากดจูบบนกลีบปากของเขาก่อนจะผละออกไปในเสี้ยววินาที ยักคิ้วหลิ่วตาให้กัน

 

“แบบนี้ใช่ไหม”

         

เขามองเด็กที่เริ่มจะกลับมามีฤทธิ์แก่แดดอีกครั้ง “แค่นี้รู้งานแล้วเหรอ”

 

ปรามาสอย่างดูแคลนก่อนจะเอื้อมมือหนาไปจับใบหน้าเล็กๆ นั่น เชยคาง ก่อนจะทำสิ่งเดียวกับที่จินยองทำเมื่อนาทีก่อนแค่ไม่ยอมกดจูบแล้วผละออกอย่างรวดเร็วเหมือนกับอีกคน

         

เหมือนกับน้องชายแห่งชาติจะยอมแพ้ไม่เป็นอย่างไรอย่างนั้น เมื่อเขาเริ่มกัดกลีบปากของอีกคนเบาๆ จินยองก็เริ่มเอามือมาปะป่ายที่ไหล่ของเขาเพื่อพยุงกายตัวเองขึ้นมา พาดขาผ่านเอวของเขาอย่างไม่ยอมแพ้กับคำพูดของเขาเลยแม้แต่น้อย

 

          จินยองผละออกไปหลังจากเรารุกไล่กันอยู่นานราวกับจะสู้กับนักแสดงสองคนในหนังที่ก่อนหน้านี้ ในเมื่อตอนนี้เองก็ตัดฉากไปไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้

 

          จีฮุนบีบกรามของอีกคน กดหัวแม่โป้งลงบนกลีบปากเล็กที่บวมเจ่อจากการกระทำเมื่อครู่

 

“ถอยก่อนดีไหม” เอ่ยผะแผ่วเมื่อเด็กคนนั่นที่วาดขาบนเอวของเขากำลังขยับกายไปมาบนตัวอย่างดื้อดึงจนเขาต้องจับเอวบางนั่นไว้ไม่ให้ทำอะไรไปมากกว่านี้

 

แต่เด็กแก่แดดนั่นกลับทำเพียงขบกัดบนนิ้วของเขาที่ไล้วนอยู่ และนั่นทำให้เขาอยากตบะแตกจริงๆ ให้ตายเถอะ

 

“รู้งานพอหรือยังจีฮุน”

 

ไม่ว่าเปล่าแต่ยังบดสะโพกลงมาเหมือนกับจะเกทับในสิ่งที่เขาปรามาสไปเมื่อครู่ แล้วขอโทษเถอะ กางเกงอยู่บ้านของแพ จินยองก็เนื้อบางเสียเหลือเกิน นั่นไม่ดีเอาเสียเลย ตากล้องหนุ่มได้แต่พยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ

 

“ลุกหน่อยจินยอง”

 

“ไม่”

 

“แพ จินยอง” เรียกอีกฝ่ายเสียงเข้มไว้นิดหน่อย “ผมเตือนแล้วนะคุณ ลุกเถอะ ไม่งั้นผมไม่หยุดแน่”

 

น้องชายแห่งชาติจอมปลอมนั่นไม่ได้สนใจเลยสักนิด ทั้งยังเอาหน้าผากของอีกฝ่ายมาชนกับหน้าผากของเขา ยกยิ้มในระยะที่ใกล้เสียจนรู้สึกว่าลมหายใจของอีกคนรินรดอยู่บนใบหน้าชัดเจนเสียด้วยซ้ำ

 

“ไม่ได้บอกให้หยุดนี่เอ่ยท้าทายอย่างไม่ยอมแพ้ อีกอย่างในห้องนอนผมน่ะมี

 

เด็กแก่แดดจรดริมฝีปากที่ข้างใบหู กระซิบเสียงแผ่วด้วยคำที่ทำให้เขามีแรงมากพอจะกดจูบลงบนริมฝีปากของอีกคนอย่างหมั่นเขี้ยว ฟาดฝ่ามือลงบนหนั่นเนื้อที่เต้นรำบนมาบนตัวเขาแรงๆ เป็นการทำโทษก่อนที่จะลุกขึ้นอุ้มอีกคนเข้าเอว

 

“รีบเลยนะ” อีกฝ่ายหัวเราะคิกคักอย่างพึงพอใจกับปฏิกิริยาของเขา

 

เปิดประตูห้องนอนของอีกคนอย่างถือวิสาสะ ใช้เท้าปิดประตูอย่างแรงก่อนจะโยนอีกคนลงบนเตียง จินยองเป็นคนที่เอื้อมมือไปเปิดไฟที่หัวเตียงตอนที่เรายังไม่ทันผละออกจากกันด้วยซ้ำ เขาชอบผมยุ่งๆ ของอีกฝ่ายตอนนี้ ชอบดวงตาฉ่ำเยิ้ม ชอบริมฝีปากของอีกคนที่ยกยิ้มเย้าแหย่ยามรู้ดีว่าทุกการกระทำของตัวเองมีผลกับเขา ชอบมือที่ไล้บนสันกรามของเขาและโน้มคอเขาไปเพื่อให้มอบจุมพิตกันใหม่

 

เขาชอบทั้งหมดนั่น ทั้งที่ทุกครั้งที่มีเซ็กส์มาไม่เคยชอบทั้งหมดนั่นของใครเลยสักคน

 

จีฮุนออกแรงขบกัดเบาๆ บนตัวอีกฝ่าย ดึงทึ้งเสื้อยืดย้วยๆ โง่ๆ ออกมาจากตรงนั้นพอๆ กับมือเล็กๆ ของน้องชายแห่งชาติที่ดึงเสื้อของเขาออกจนกระดุมแทบขาด ก่อนที่เด็กคนนั้นจะคลานเข่าสี่ขาไปที่ปลายเตียงด้วยกางเกงขาสั้นตัวเดียวที่อีกไม่นานมันคงถูกโยนไปสักทาง โก่งโค้งควานหาอะไรที่ใต้เตียงก่อนที่จะหยิบมาวางลงบนมือเขา

 

พัค จีฮุนใจเต้นระส่ำยามเห็นว่าสิ่งที่จินยองใช้เย้าแหย่เขามีอยู่จริงๆ ในมือ

 

“มัดได้เลย” กระซิบเสียงแผ่วอย่างออดอ้อน เป็นสัญญาณให้เขารู้ว่าเด็กดื้อคนนี้เปลี่ยนร่างเป็นเด็กดีบนเตียงเข้าให้แล้ว “แล้วก็ปิดตาผมได้เลยจีฮุน”

.

.

.

เจอกันในแท็ก #ฟิคHiddenShade ค่า

.

.

.

          เขากดจูบบริเวณผ้าที่พันธนาการข้อมืออีกฝ่ายไว้อย่างรักใคร่

 

          หากสร้างตีตราจับจองแพ จินยองให้ใครเห็นไม่ได้ อย่างน้อยขอให้เขาได้ตีตราที่เครื่องพันธนาการได้หรือไม่

 

          แพ จินยองจะได้รู้เสียทีว่ามีใครปรารถนาจะครอบครองตัวตนทั้งหมดของตนเองอยู่ตรงนี้

 










ไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากคำว่า แฮะ (หัวเราะแห้ง)

จริงๆ เรื่องนี้ก็ใกล้ถึงโค้งสุดท้ายแล้วค่ะ

อีกประมาณ 4-5 ตอนหลังจากนี้ก็จะจบลง

ก็ขอทำแบบสำรวจก่อนนะคะว่ามีใครสนใจรวมเล่มเรื่องนี้หรือเปล่า

ถ้าสนใจอย่าลืมไปตอบในแบบฟอร์มนะคะ

https://goo.gl/kWQgU8 

แล้วก็อย่าลืมหวีดให้เห็นกันในแท็ก #ฟิคHiddenShade นะคะ

 

เริ้บเริ้บค่ะ <3



? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

353 ความคิดเห็น

  1. #281 kkline93 (@kkline93) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 22:37
    คือหายใจลำบากมาก จีฮุนหล่อจนร้องหงิงๆเลยอ่ะ โอ้กอ้ากกกกกแบบบว่าคือblindfold มัน แง้ๆๆๆๆดีค่ะ มันดีค่ะพี่น่ะขอบคุณที่น้องสานฝันมห้พี่!!!!! น้องแพเป็นยัยตัวดีอีกแล้ว หนูทำแบบนี้แล้วจีฮุนจะไปไหนรอดคะ??
    ละนี่พี่พูดไปยังว่าจีฮุนไล่อ แต่มันหล่อจริงๆ เพราะพี่พูดคำว่าหล่อทุกพารากราฟเลยอ่ะ ฮ็อตมากกก ละตอนน้องแพชวนมากินข้าวที่ห้องนี่พี่ตบเตียงดังตึงเลย แบบ หึ มาแน่ มาแน่ๆ แล้วก็มาจริง ฮืออออออ อุดปากกรี๊ดด้วความเขิน!!!!!
    #281
    1
    • #281-1 kkline93 (@kkline93) (จากตอนที่ 13)
      18 สิงหาคม 2561 / 22:39
      หวีดเพิ่มนิดนึง ตอนน้องใช้คำว่า &#8220;อย่างรักใคร่&#8221; นี่พี่กรี๊ดออกมาเลยอ่ะ แปลว่าพจฮเริ่มรู้สึกรักน้องแพแล้วใช่ไหมๆๆๆๆๆคะ แงแงแงแงแง
      #281-1
  2. #234 Puddinghh (@nvidiaoptimus) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 00:04
    หน้าร้อนแล้วก็เขินไปพร้อมกันค่ะ ฮือออวกาด่ด่สเสเมเสดดส ตะเป็นลม
    #234
    0
  3. #228 juriblossomx (@pemypemika) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 13:37
    แฮะ แฮะๆๆๆๆๆๆๆ อยาจกดรีเกกกกกกกกก ชอบน้องเข้าแล้วล่ะซี่!!!
    #228
    0
  4. #227 babyamam (@babyamam) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 21:48
    เซ็กส์รอบนี้อบอุ่นขึ้นนะคะ 55555 เขินมากกกกก แอบยอมรับแล้วว่าชอบ ชอบแล้วก็ต้องจีบแล้วล่ะพจฮ
    #227
    0
  5. #220 Marktuan (@mungmingmak) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 21:18
    แงงงงงง
    #220
    0
  6. #219 -SongGSo(o)- (@-seoulsew-) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 20:52
    คือแบบบบบ ณ จุดๆนี้ รวมเล่มได้เลยค่ะ เตรียมโอนนนน ฮืออออออออ ชอบมากๆๆๆๆๆไม่รู้จะพูดยังไง พี่ตากล้องนี่ไม่รู้จะพูดยังไงนอกจากหลงน้องเค้าไปหมดแล้ววว
    #219
    0
  7. #217 vgny__ (@vgny__) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 11:02
    อุกรีสสสส เขินพิตากล้องมะไหวแน้ว บ้าเอ้ย ทั้งเซ็ก ทั้งอาฟเตอร์เซ็กพี่เค้าคงถูกใจน้องไปหมด อบอุ่นเหลือเกินพี่คะ เริ่มรักน้องแล้วหรือยังน้า มาอยากเป็นเจ้าของเค้าเนี่ย! น้องแพขี้อ้อนมากอ่ะ เหมือนจะเอาใจเก่งด้วย ไม่อยากเชื่อว่าจะมีคนใจร้ายกะน้องได้TT
    #217
    0
  8. #216 B's angle (@byun-jrni) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 09:50
    สุดๆไปเลยค่าาาาาาาาาา เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เซ็กซี่ที่สุดตั้งแต่อ่านฟิคมา มันเป็นอารมณ์เซ็กซี่แต่ไม่หยาบคายอะค่ะ เราชอบมากกกกกกกกกกกก ตากล้องหลงน้องแล้วสินะ ครุคริ
    #216
    0
  9. #214 butterni (@moneynoey) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 01:42
    หืดหาดดดด จินยองหนูลูกกกก วร้ายร้ายย โอ้ยย คำว่ารักใคร่นี่แบบจะร้องไห้ละนะ รักน้องแล้วใช่มั้ยพี่จีฮุนน ฮืออ น้องก็รักพี่เขาไวๆนะ!
    #214
    0
  10. #213 greatykiku (@greatykiku) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 01:31

    อ่านมาถึงตอนนี้แล้วก็แบบ อมกกกกกก

    รู้สึกบาปจริงๆที่รู้พาสเวิร์ดทุกตอน น้ำตาจิไหล

    ไม่มีอะไรจะพูดมากนะคะ ทำแบบฟอร์มรวมเล่มไปแล้ว อิอิ

    #213
    0
  11. #212 pm0402 (@saimai_1265) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 00:04
    แบบว่าฉากคัทคือโฮรรรรรรรรร เลือดขึ้นหน้าาาาาาาาาาา มันเป็นอะไรที่พูดยากพูดไม่ออกและบอกไม่ถูก กวกวกวไบไบไบไยไย คือคุณพี่ตากล้องนี่ยังไงกันน้า หลงน้องเข้าแล้วจริงๆใช่มั้ย เด็กมันน่ารักอ่ะน้อง ตามใจเก๊งเก่งงงงงงงงงงง อีกอย่างคือคนรู้จักหรือพี่น้องใดๆก็ตามไม่ทำแบบนี้กันน้าาาาาาาาาา ฉากที่ดูหนังด้วยกันแบบเขินมากอ่ะแงความงุ้งงิ้งๆ แกล้งเด็ก น้องน่ารักใช่มั้ย น้องแพเป็นเด็กรว้ายรว้ายซึ่งคุณตากล้องหลงเข้าเต้มๆแน้ววว
    #212
    0
  12. #210 AoyyAoii (@AoyyAoii) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 22:48

    เราเม้นไปรอบนึงแล้วกดโพสแล้วมันไม่ขึ้นอะไรเลย เราเลยมาเม้นใหม่ค่ะ แหะๆ / ซีนที่ถ่ายแบบกันคือนึกถึงน้องแพตอนถ่ายแบบแล้วคิดว่ามันต้องดูดีมากๆแน่เลยค่ะ แถมคุณตากล้องยังชมแล้วชมอีก อยากจะแหมใส่คุณเค้าจริงๆ แล้วตอนนี้มีฉากน่ารักกุ๊กกิ๊กๆเยอะเลยค่ะ พอเป็นสองคนนี้แล้วมีซีนน่ารักด้วยกันแล้วมันยิ่งดูน่ารักมากๆเลย คุณตากล้องก็มีมมที่แกล้งคนอืนแบบนี้เหมือนกันนะเนี่ย แล้วยิ่งนับวันยิ่งตามใจเก่งจนถึงทำอาหารให้กินด้วย ใจดีขนาดนี้ก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้วนะคะ แล้วคัทซีนคือเราแทบเป็นลมไปเลยค่ะ เขินมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เหมือนคุณเค้าอยากจะเอาคืนน้องเลยนะคะ ทีตอนอื่นตามน้องเก่ง พอตอนนี้ก็เอาคืนซะ ฮือออออ เหมือนเม้นรอบที่แล้วจะพิมไปเยอะกว่านี้แต่จำไม่ได้ T T จะรออ่านต่อไปนะคะะะะ ^ ^

    #210
    0
  13. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  14. #207 `Barbara (@momomo1997) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 21:13
    สุดยอดไปเลยคุณตากล้อง????????????
    #207
    0