AND THEN I FOUND YOUR HIDDEN SHADE | hoonyoung

ตอนที่ 12 : 11 | You gave me wings to flying to heaven, but now they’re torn.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 897
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    17 ก.ค. 61


11

You gave me wings to flying to heaven, but now they’re torn.

 

 

 

แพ จินยองเคยเป็นเหมือนกับมนุษย์เดินดิน เขาไม่ได้มีอะไรวิเศษจากคนอื่นเท่าไหร่ เป็นเหมือนกับเด็กที่บังเอิญหน้าตาพอไปวัดไปวา ได้ค่าขนมเล่นจากการถ่ายแบบเล็กๆ น้อยๆ

 

จวบจนวันที่เขาได้พบเจอกับใครคนนั้นที่บรรจงสวมปีกให้เขา 

 

ช่วงนั้นเขาเป็นเด็กคนหนึ่งที่ถูกถามถึงเส้นทางชีวิตจากครอบครัว แพ จินยองเติบโตมาในครอบครัวที่ให้อิสระทางความคิด ในเมื่องานถ่ายแบบจากการติดต่อต่างๆ นานาเข้ามาหาเขาในช่วงวัยเรียนไฮสคูล พ่อกับแม่เขาก็ตั้งคำถามว่าจะทำงานในวงการต่อหรือจะเรียนต่อแล้วบอกลางานหน้ากล้องไปเลย แน่นอน จินยองเลือกอย่างแรก ในเมื่อเขาเองก็ไม่ใช่เด็กเรียนเก่งอะไรมากมาย แถมการทำงานเหล่านั้นก็สร้างความสุขให้เขาได้เป็นอย่างดี พอเป็นแบบนั้น พ่อกับแม่ของเขาก็บอกว่าจะเป็นการดีกว่าหากจินยองมีต้นสังกัดที่ชัดเจน

 

เขาผ่านการออดิชั่นงานถ่ายแบบมาเรื่อยๆ บ้าง จนวันหนึ่งมีคนมายื่นข้อเสนอกับเขาว่าถ้าหากจินยองยังไม่มีต้นสังกัดใด ที่แห่งนั้นยินดีจะยอมรับเขาเข้าร่วมงาน

 

ใครคนนั้นคือฮวัง มินฮยอน

 

ตอนนั้นมินฮยอนยังเป็นเพียงหุ้นส่วนหนึ่งของบริษัท ทำหน้าที่ดูแลนักแสดงควบคู่ไปกับการเป็นแมวมองไปด้วย และใช่ แพ จินยองตกหลุมรักในวินาทีนั้น ตั้งแต่แรกพบ ตกหลุมรักตั้งแต่สบตา ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินเข้ามายื่นนามบัตรเสียด้วยซ้ำ

 

เป็นความรักที่บ้าคลั่ง, ไร้สติ, และสิ้นคิด

 

บ้าคลั่งตั้งแต่จินยองตัดสินใจเซ็นสัญญากับต้นสังกัดนั้นร่วมห้าปีโดยความปรารถนาภายในหลังจากพิจารณาทุกอย่างในเวลาอันรวดเร็ว เงื่อนไขต่างๆ ไม่ได้อยู่ในสายตาเขาด้วยซ้ำ ไร้สติที่เขายินยอมให้ใครอีกคนแตะต้องกายเขาด้วยท่าทางเหมือนกับไม่คิดอะไร ไม่แม้แต่จะรับรู้ว่าสายตาของอดีตนักร้องนักแสดงคนนั้นมีความปรารถนาอะไรแอบแฝง และสิ้นคิดเหลือแสนยามที่ตัวเองถูกทำดีเข้าหน่อย สัมผัสเล็กน้อย ท้ายที่สุดแล้ว เพียงคำหวานที่ได้รับ เขาก็ยินยอมให้อีกฝ่ายทั้งร่างกายแม้จะรู้ดีว่ามินฮยอนมีแฟนสาวอยู่แล้วก็ตาม

 

ฮวัง มินฮยอนรุนแรงกับเขาเสียจนเขาร้องไห้ออกมาในครั้งแรก เหมือนกับถูกทุบให้แหลกสลายอยู่ที่พื้น ก่อนที่มือนั้นจะประกอบร่างเขาขึ้นมาใหม่ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

มินฮยอนสอนเขาทุกอย่าง ทั้งเรื่องในวงการและเรื่องบนเตียง มอบให้เขาทุกอย่าง ทั้งงานที่เขาเคยฝันถึงและเรื่องราวไร้ศีลธรรมที่สุดในชีวิต

 

เขาเรียนรู้เรื่องราวที่มินฮยอนอยากให้เป็น ชอบในสิ่งที่มินฮยอนอยากให้ชอบ บิดเบี้ยวทีละน้อยเพื่อถูกปั้นแต่งเป็นเช่นที่อีกฝ่ายต้องการ เหมือนเป็นผลงานที่ประติมากรเอกสร้างสรรค์ ชื่นชมผลงานอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะใช้ค้อนทุบเขาให้แหลกละเอียดด้วยถ้อยคำเดียว

 

“ฉันจะแต่งงาน”

 

ตอนที่ได้ยินคำนั้นหลังจากเหมือนกับทุกครั้งที่เขาทอดกายให้อีกฝ่ายคอนโดของตัวเอง อุปกรณ์ต่างๆ ยังคงวางระเกะระกะ เนื้อตัวเขายังเป็นแผลจากสัมผัสที่รุนแรง ทั้งฝ่ามือหนา เชือกเส้นเล็กและแส้สีดำ แต่นั่นเทียบไม่ได้กับสิ่งที่เขารู้สึกสักนิด

 

แพ จินยองรู้สึกเหมือนโลกของตัวเองพังทลายตรงหน้า ภาพฝันทุกอย่างกองลงในเสี้ยวพริบตา

 

“ทำ- ทำไมล่ะ ไหนคุณบอกจะไม่แต่งกับเธอไง”

 

“ฉันบอกเหรอ?” เสียงนุ่มถาม ไม่ได้ดูร้อนรนหรือรู้สึกผิดอะไรกับการที่เขาน้ำตาคลอเบ้าอยู่แบบนี้เลยแม้แต่น้อย “ฉันแค่บอกว่าฉันจะยังไม่แต่งกับเธอต่างหาก”

 

“ไม่ มินฮยอน คุณจะแต่งกับเธอไม่ได้นะ

 

จินยอง” อีกฝ่ายเลิกคิ้วเล็กน้อย “ทำไมฉันจะแต่งกับเธอไม่ได้ นั่นแฟนของฉัน”

 

“แล้วผมล่ะ คุณมินฮยอน” แบกสารร่างตัวเองให้ลุกขึ้นอย่างอยากลำบาก แต่คงไม่ลำบากเกินกว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ความเจ็บปวดทางกายคงเป็นเพียงเรื่องน้อยนิดเทียบกับสิ่งที่ถูกกระทำทางจิตใจโดยที่เขาไม่คิดฝันมาก่อน “สองปีที่ผ่านมา ผม- ผมนึกว่าเรา

         

“แพ จินยอง”

 

          อีกฝ่ายเรียกชื่อเขาเสียงเข้ม มองกันด้วยแววตาเรียวรีที่ใครต่อใครชื่นชม

 

          หยาดน้ำตาเขากลั่นลงมาอย่างบ้าคลั่งเมื่อได้รับคำตอบจากการมองกันด้วยแววตาเช่นนั้น ปราศจากคำพูดใด หากแต่มันชัดเจนอยู่แล้ว

 

โอ้, เขามันช่างโง่งม หลงใหล มัวเมา

 

          เขาน่าจะรู้อยู่แล้วว่าสิ่งที่มินฮยอนมอบให้เขานับตั้งแต่มินฮยอนได้ทุกอย่างของเขาไปนั้นมีเพียงการออกคำสั่ง ทั้งบนเตียงและชีวิตจริง หรือไม่ก็เป็นเพียงคำชมว่าทำได้ดีมากที่อดทนรับตัวตนโสมมเข้าไปได้เก่งกาจ พร้อมกับการให้โอกาสร่วมงานกับคนดังสักคน หรือผู้กำกับดีๆ สักครั้งแทนค่าตอบแทน

 

          ไม่เคยมีเลยคำบอกรัก มีเพียงแค่ถ้อยคำหว่านล้อมเพื่อให้เขาพลีกาย

 

          อย่าจินตนาการไปถึงการเลิกกับหญิงสาวคนนั้นเลยในเมื่อเขาไม่เคยเรียกร้อง จินยองคิดแค่ว่าถ้าเขาได้มินฮยอนมา ต่อให้เหยียบย่ำใครต่อใคร ทำบาปมากมายจนพระเจ้าพร้อมจะสาปส่งเขา เขาก็คงเหมือนได้อยู่ในสวรรค์

 

          ขอเพียงแค่มีฮวัง มินฮยอน

 

          แต่ตอนนี้มันพังลงแล้ว ไม่มีหรอกสวรรค์อะไรนั่น ไม่มีแม้กระทั่งฮวัง มินฮยอน เขาเป็นเพียงเด็กโง่เขลาที่คิดว่าตัวเองได้ครอบครองโลกทั้งใบ ทั้งที่นั่นมันเป็นเพียงขวดโหลเล็กๆ ซึ่งถูกยื่นมาเพื่อให้เขายินยอมมอบทุกอย่างให้ดั่งที่อีกคนต้องการ

 

เขาร้องไห้ ตะโกนด่าทอ ขว้างปาข้าวของจนกระแทกเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาถึงได้หยุดชะงัก มินฮยอนมองเขาด้วยแววตาที่ไม่มีแม้แต่ความเห็นใจ ซ้ำยังจะรำคาญกัน เหมือนเขาเป็นอะไรที่ทำให้อีกฝ่ายตักตวงเฉพาะความสุขของตัวเอง แล้วความสุขของแพ จินยองเล่าอยู่ที่ไหน?

 

“หัดสำนึกไว้บ้างจินยอง” มินฮยอนพูดออกมาเสียงเรียบ “ฉันให้นายขนาดนี้ นายมาถึงตรงนี้ได้เพราะใคร สำนึกแล้วก็ทำตัวให้ดีๆ เสียบ้าง”

 

ประตูบานนั้นปิดลง

 

เขาอดทนไม่พอเหรอ สองปีที่ยินยอมเป็นยิ่งกว่าคนในความลับนี่เรียกว่าไม่พอหรือยังไง ถูกเรียกตอนไหนก็ยอมถ่อไปหาถึงที่ สั่งอะไรเขาก็ยินดีทำตาม ไม่แม้แต่จะท้วงถามว่ามินฮยอนจะเลิกกับหล่อนไหม มินฮยอนจะทำอะไรกับเขาก็ย่อมได้ เจ็บปวดเจียนตายแค่ไหนก็จะทนทั้งๆ ที่บอสฮวังไม่แม้แต่จะมี after sex ให้กันด้วยซ้ำ แต่เขาก็ทนด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าเขาคงจะเป็นอะไรให้กับอีกฝ่ายบ้าง

 

ตอนนี้เขารู้แล้วว่าในสายตาฮวัง มินฮยอน เขาเป็นคนยังไง

 

ก็แค่คนที่พร้อมจะอ้าขาให้ทุกครั้งที่อีกฝ่ายร้องขอ ตอบสนองกับความเจ็บปวดที่อีกฝ่ายมอบให้อย่างไม่คิดบ่น แถมยังไม่ต้องจ่ายเงินใดๆ ให้กันด้วยซ้ำ จินยองก็รักอีกฝ่ายอย่างถวายหัว

 

หากก่อนรู้จักมินฮยอนเขาเป็นผ้าขาว ยามนี้คงเปรอะเปรื้อนด้วยสีแห่งกามารมณ์และความไร้ศีลธรรมจนหาจุดที่ยังสะอาดไม่เจอด้วยซ้ำ

 

มินฮยอนทุบเขาให้แหลกละเอียดและประกอบขึ้นใหม่

 

แต่เขาเพิ่งรู้ตัวก็ตอนนี้, ว่าจริงๆ แล้ว, อีกฝ่ายทำให้เขาพังมากกว่าที่ใครจะจินตนาการได้เสียอีก

 

 

 

 

          รักครั้งแรกของเขาเกิดขึ้นแบบนั้นและส่งผลให้เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นยิ่งกว่าเศษซากอะไรสักอย่างที่ถูกกองไว้ข้างถนน โดนเขี่ยให้ออกจากเส้นทางได้อย่างง่ายดาย ไม่แม้แต่ปรายสายตามองด้วยซ้ำ

         

ความทรงจำตอนนั้นไม่ชัดเท่าไหร่นัก จินยองเคยพยายามหนีงานอยู่บ้าง ช่วงนั้นเขามีถ่ายละครแนว high school life ทั้งที่ควรจะเป็นอะไรง่ายๆ แต่กลับโดนสั่งคัทบ่อยมาเสียจนคนทั้งกองบอกว่าเขามันยิ่งกว่าเด็กเส้นไร้ฝีมือเสียอีก คำครหานินทาต่างๆ ในวงการเหมือนกับไฟที่ลามทุ่ง ไม่นานนักเขาเองก็ได้รับคำเตือนจากยุน จีซองผู้เป็นเมเนเจอร์เสีย

 

          “นายเจอปัญหาก็ใช่หรอกจินยอง ฮยองไม่รู้หรอกนะว่าเรื่องอะไร แต่อย่าให้กระทบงานเลย” จีซองบอกเขาแบบนั้น เพราะเป็นคนที่อยู่ด้วยกันตลอดเลยแสดงความเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด “อาชีพนี้มันต้องใส่หน้ากากทำงานอยู่แล้ว พยายามหน่อยนะ”

 

          อาเพราะเป็นคนของประชาชน จะเศร้าก็ไม่ได้งั้นสิ

 

          “อีกอย่าง จีซองดูลังเลเล็กน้อยที่จะพูด “บอสไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นะกับข่าวลือพวกนี้น่ะ มันทำให้หางานยาก นายรู้ใช่ไหม”

 

          เขาเค้นหัวเราะ เรื่องตลกเหลือเกิน ตลกเสียจนเขาอยากจะขำให้น้ำตาไหล

 

          เรื่องของเราไม่ได้มีใครรับรู้ ในเมื่อฉากหน้าของฮวัง มินฮยอนมีแฟนสาวที่เพรียบพร้อมอยู่ทั้งคน ส่วนเขาก็เป็นแค่คนที่ดูจะขายได้ในขณะนี้จากกระแสต่างๆ อีกทั้งยังมีลักษณะเหมือนกับอีกฝ่ายคือเข้าวงการตั้งแต่เด็ก เป็นคนที่มินฮยอนไปจับตัวมาในฐานะแมวมอง จนตอนนี้อีกฝ่ายกลายเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่คนเดียวของต้นสังกัดไปเสียแล้วหลักจากที่ผู้ถือหุ้นอีกคนตัดสินใจรามือจากการบริหารทางนี้ ไปหยิบจับธุรกิจดนตรีแทน

 

          เรื่องที่เขาเป็นเด็กปั้นของมินฮยอน ทุกคนรู้ดี

 

          แต่เรื่องที่เขาโดนมินฮยอนกระทำจนแหลกสลายไม่มีใครรู้ทั้งนั้น

 

          นึกขอบคุณอยู่บ้างที่ตอนนั้นมินฮยอนยุ่งเรื่องการแต่งงานจนไม่มีอันเป็นทำอะไร ไม่มีการติดต่อใดๆ กลับมา ไม่มีคำถามใดนอกจากเรื่องงาน ยิ่งทำให้จินยองมั่นใจว่าเขาถูกเขี่ยทิ้งจริงๆ

 

          วันที่ต้องไปงานแต่งงานของอีกฝ่าย จินยองพยายามแล้วที่จะทำงานให้ช้าที่สุด หวังว่าจะเดินเข้าไปที่นั่นให้พอเป็นมารยาทเหมือนกับนักแสดงคนอื่นๆ ในต้นสังกัด และเขาคิดว่านั่นเป็นการตัดสินใจที่พลาดที่สุด

 

          เราจะมองหน้าคนที่เรารักเสียจนยอมแหลกสลายด้วยเงื้อมมือเขาแต่งงานได้อย่างไร เราจะมองช่วงเวลาของคนที่เรารักเสียจนบิดเบี้ยวค่อยๆ สวมแหวนให้สตรีคนหนึ่งและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อย่างไร

 

          จินยองไม่อยากรู้หรอกว่ามินฮยอนรักเจ้าหล่อนมากแค่ไหน หรือไม่เคยรักเลย ที่เขาอยากรู้มากกว่าคือคำถามว่ามินฮยอนเคยคิดจะรักเขาบ้างไหม

 

เสี้ยววินาทีที่เขาตอบสนองทุกอย่าง มินฮยอนเคยมีความคิดใดๆ บ้างไหม

         

จนถึงตอนนี้, สองเดือนหลังจากที่บอสฮวังบอกเขาว่าจะแต่งงาน, จินยองคิดว่าเขาไม่ควรหลอกตัวเองอีกต่อไปแล้ว

 

          อีกฝ่ายไม่เคยแม้แต่คิดจะรักเขาเลย

 

ซ้ำยังเหยียบย่ำความรักของเขาด้วยรองเท้าหนังราคาแพงนั่นอย่างไม่ใยดี

 

หลังจากงานแต่งงาน เขาถึงกับแบกสารร่างตัวเองไปที่ผับที่ไม่เคยไปโดยไม่ได้ปลอมตัวหรือรักษาภาพลักษณ์อะไรทั้งนั้น เขาได้ยินว่าที่นั่นเป็นคลับสำหรับ S&M ที่คนนิยมมาหาคู่ขากัน จินยองจำไม่ได้เหมือนกันว่าตัวเองดื่มไปเท่าไหร่ถึงกล้าไปกดจูบกับผู้ชายคนนั้นคนนี้พร้อมน้ำตา ร้องขอถึงเซ็กส์อย่างน่าละอาย วินาทีที่ตัวเองเมา เขาก็ไม่มั่นใจนักหรอกว่าตัวเองคิดอะไร

 

ในเมื่อสายสัมพันธ์เดียวที่มินฮยอนมีให้เขา เขาก็แค่อยากให้มีใครก็ได้มาทำลายมันลง

 

แค่ใครก็ได้สำหรับเขาในตอนนั้น

 

 

 

 

แต่พัค จีฮุนเหมือนจะไม่ใช่

 

ตอนที่ตื่นนอนขึ้นมาพบว่าตัวเองมีคนข้างกายอยู่ จดจำได้ว่าอีกฝ่ายออกคำสั่งเขามากมายแค่ไหนบนเตียง ให้เขาทำอะไรที่ทำให้ลืมเรื่องเศร้าใจจากคนที่เคยทำแบบนั้นอยู่ชั่วครู่ก่อนจะนอนหลับ ทั้งยังเป็นตากล้องที่พอมีชื่อคุ้นหูอยู่บ้างอีกต่างหาก

 

พอยิ่งรู้จักกลายเป็นว่าเขาจะทำตัวเอาแต่ใจแค่ไหนก็ได้ ดื้อดึงอย่างไรก็ได้ ช่วงแรกๆ ทำเหมือนไม่ชอบใจกันเท่าไหร่นัก เขายังเผลอตกใจกลัวเลยตอนที่อีกฝ่ายหัวร้อนเวลาทำงาน แต่นอกเวลางานกลับไม่ใช่แบบนั้น

 

จีฮุนสุภาพทั้งๆ ที่บนเตียงดุด่าว่ากล่าวเขาเพื่อเซ็กส์ที่ร้อนแรง ให้เกียรติเขาในบางเรื่องที่เขาไม่ได้คิดอะไร ทั้งยังบอกว่าอยากร่วมงานกัน เขาอยากไปไหนก็ยอมให้ไป เขาแหย่ว่าให้มารับอีกฝ่ายก็ยอมมา ยอมแม้กระทั่งดูหนังเป็นเพื่อนทั้งที่อีกฝ่ายดูน่าจะหวงเวลาส่วนตัวแทบตาย

 

ติดล่ะมั้ง

 

ใช่ว่าไม่มีความสงสัยนั้นแวบเข้ามาหาตัวเอง จินยองเองก็คงติดจีฮุนเข้าแล้วจริงๆ เขายอมรับอย่างตรงไปตรงมาแต่นั่นก็เป็นความรู้สึกไม่กล้าทิ้งตัว และไม่แม้แต่จะกล้าเรียกมันว่าความรัก

 

“ก็ว่าแล้วเชียวว่าอาการไม่ดี” เสียงพูดของยุน จีซองเหมือนกับดังอยู่ไกลๆ ทั้งที่อีกฝ่ายอยู่ตรงปลายเตียงเขานี่เอง “ดีนะที่ให้กุญแจฮยองไว้ โทรไปก็ไม่รับ ตอนแรกคิดว่าแค่ตื่นสายเฉยๆ เสียอีก”

 

“ขอโทษครับ”

 

เสียงจินยองแหบพร่าอย่างที่ไม่ได้เป็นมานาน ร่างกายก็ล้าเสียจนแทบไม่มีแรง ครั่นเนื้อครั่นตัวไปหมด

 

“พักก่อนๆ คงได้นอนโรงพยาบาลสักวันแหละ ฮยองติดต่อเรื่องงานไว้แล้ว มีทั้งเลื่อนแล้วก็ยกเลิกไปเลย แต่ยังไงตอนนี้นายก็ต้องพักก่อน”

 

“ครับ”

 

“ก็ยังดีที่ป่วยก่อนเปิดกองนะ ไม่งั้นล่ะวุ่นแน่”

 

เขาหลับตาอย่างเหนื่อยอ่อน ไม่ได้ตอบอะไรไปมากกว่านั้นอีก

 

จินยองไม่ใช่คนป่วยง่าย แต่เขารู้ดีว่าเวลาป่วยทีอาการจะหนักทุกครั้ง ตลอดเวลาที่เข้าวงการมา จินยองเคยป่วยจนต้องลางานแบบนี้ไปแล้วสองหรือสามรอบเห็นจะได้ จริงๆ เขาเห็นทีท่าอาการไม่ค่อยดีของตัวเองมาสองสามวันแล้ว คงเพราะช่วงนี้ลมหนาวเริ่มเข้ามาแล้ว ประกอบกับงานของจินยองเริ่มมาชุกอีกรอบเพื่อเตรียมตัวสำหรับการเปิดกล้องละครเรื่องหน้าที่ไม่สามารถรับงานประเภทอื่นได้อีกยาว

 

ก็ยังดีที่จีซองไม่รู้ว่าเมื่อวานเขาดันทุรังดูหนังจนดึกดื่น นั่นคงเป็นตัวเร่งให้เขาทรุดหนักนั่นแหละ แต่จะทำยังไงได้ เขาคิดว่าคงไม่ได้มีโอกาสคอลไป ดูหนังไปกับตากล้องลามกนั่นบ่อยนักหรอก

         

เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ กว่าจะถูกปลุกให้มากินข้าวจากคุณพยาบาล เขาถึงชันกายขึ้นมาได้อย่างยากลำบาก ฤทธิ์ยาทำให้ยังรู้สึกมึนอยู่เล็กน้อย แต่ก็ถือว่าดีขึ้นจากตอนเช้า

 

          แหยะบ่นเล็กน้อยกับอาหารมื้อนี้ที่รสชาติแย่และจืดชืดเสียจนอยากบ่น

 

          นั่นแหละ แล้วสุดท้ายเขาก็บ่นจริงๆ

 

          ส่งข้อความไปหาตากล้องลามกคนนั้นอย่างไม่รู้จะไปงอแงกับใคร น่าแปลกใจที่อีกฝ่ายบอกว่าจะเข้ามาที่โรงพยาบาลพร้อมกับตั้งคำถามเขากลับมาว่าอยากกินอะไร นานวันพัค จีฮุนยิ่งใจดีให้กันจนน่าใจหายอยากรู้นักว่าในหัวนั้นคิดอะไรบ้าง

 

          เรื่องบนเตียงงั้นหรือ? คงไม่ใช่มั้ง ในเมื่อเขากับจีฮุนก็ไม่ได้นอนกันมาเกือบเดือนแล้ว นับตั้งแต่เขายอมเป็นแมวให้อีกฝ่ายจนสมอุราขนาดนั้น

 

          เอาใจเพื่อให้ร่วมงานกันได้ดี? โอ้โห ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ จากการร่วมงานกันครั้งแรก จินยองมั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนเลียแข้งเลียขาใครเพื่อให้ได้ผลงานดีๆ แน่นอน จีฮุนมีแต่ตวาด แถมเพื่อนนายแบบนางแบบของเขาเองก็รู้กันดีว่าอีกฝ่ายเข้มงวดและขี้หงุดหงิดแค่ไหน

 

          มันก็มีความเป็นไปได้อีกอย่างที่เขาพอจะนึกออก แต่ครั้นจินตนการไปแล้วก็ดูจั๊กจี้พิกล

 

          คนอย่างพัค จีฮุนน่ะหรือจะชอบไม่เอาล่ะ แค่คิดก็รู้สึกว่าน่าขันเสียกระไร

 

          ก๊อกๆ

 

          “ครับ”

 

          จินยองตอบรับเสียงแหบแห้งยามที่ประตูห้องพักของเขาถูกเคาะเป็นสัญญาณให้เขาออกจากภวังค์ วินาทีถัดมาที่ประตูเปิดออกพร้อมกับแขกที่มาเยือนแบบที่เขาไม่คิดว่าจะได้เห็น

 

          บอสฮวัง มินฮยอน และภรรยาของเขา

 

          มินฮยอนมองเขาที่นิ่งไปอย่างทำอะไรไม่ถูก ชันกายขึ้นมาเป็นนั่งดีๆ ลำคอแห้งผากอย่างกับอาหารอ่อนที่เพิ่งกินเข้าไปเมื่อกี้เป็นเศษทรายหรือก้อนกรวด

 

          ภรรยาของมินฮยอนเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ผิวขาวละเอียด หน้าตาจิ้มลิ้มตามประสาลูกคุณหนู ได้ยินว่าเจ้าหล่อนเป็นลูกของหุ้นส่วนสถานีโทรทัศน์ช่องดังของเกาหลีใต้ จินยองเคยเจอเจ้าหล่อนสองสามครั้ง แต่แน่นอน, ถ้าเลือกได้เขาไม่อยากเจอหรอก

 

          “ช่วงเย็นนี้พอดีฉันจองร้านดินเนอร์แถวนี้ไว้ ฉันกับภรรยาเลยแวะมาหา”

 

          “นี่จ้ะ” คุณนายฮวังที่เพิ่งจะแต่งงานเปลี่ยนนามสกุลไปไม่นานส่งกระเช้าเล็กๆ น้อยๆ ของเขา “ช่วงนี้คงงานหนัก อากาศเปลี่ยนด้วย หายเร็วๆ นะจ๊ะ”

 

          “อาขอบคุณครับ”

 

          จำไม่ได้เหมือนกันว่าหลังจากนั้นสองสามีภรรยาพูดอะไรกันกับเขา น่าจะแนวๆ ให้รักษาสุขภาพ และอวยพรเรื่องละครที่กำลังจะเปิดกล้อง หรืออาจจะรวมไปถึงเรื่องสัพเพเหระต่างๆ ในวงการ

 

          คนเราจะถูกทำให้เศร้าใจจากคนเดิมๆ ได้กี่ครั้ง

 

          เขาไม่ได้เจ็บเจียนตายทุรนทุรายเหมือนวันที่เห็นมินฮยอนสวมแหวนให้หล่อนก็จริง เลิกตั้งคำถามถึงความสัมพันธ์ที่ถูกซุกไว้ในความลับของเราแล้วก็จริง แต่ถึงกระนั้น, การที่ต้องมาเห็นบอสฮวังโอบเอวภรรยาอย่างรักใคร่นั่นก็ไม่ควรมาประจักษ์อยู่ในสายตาเขาแบบนี้ไม่ใช่หรือ

 

          มินฮยอนคิดว่าเขาเป็นใคร เป็นนักแสดงเลยตั้งแสดงตบตาชาวบ้านขนาดนี้เลยหรือ

 

          “คุณครับ ใกล้เวลาแล้ว” มินฮยอนกระซิบกับสาวเจ้าแบบนั้นหลังจากที่เขานิ่งเงียบมานาน “เดี๋ยวเราไปสายหรอก”

 

          “เอ้า ตายจริง งั้นเดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำ ทำธุระก่อนนะคะ”

 

          หล่อนพูดกับคนเป็นสามีแบบนั้น หันมาบอกลาเขาอีกที ทำท่าเหมือนกับจะเดินจากไปกับฮวัง มินฮยอน แต่เปล่าเลยเมื่อคนเป็นสามีเอ่ยปากขึ้นมาก่อน

 

          “เดี๋ยวผมคุยกับจินยองเรื่องงานอีกแป๊บหนึ่ง คุณไปรอผมที่ข้างหน้าก็ได้ครับ”

 

          “โอเคค่ะ”

 

          “ครับ” ประคองใบหน้า ไล้มือลงบนหัวไหล่บางอย่างอ่อนโยน ยิ้มให้กันอย่างสุภาพ

 

          ทั้งหมดนั่น มินฮยอนไม่เคยมีให้เขาเลย ไม่เคยสักครั้ง

 

          ประตูบานนั้นถูกปิดลงอย่างแผ่วเบาจากมือหญิงสาว สายตาที่มินฮยอนมองหล่อนอย่างอ่อนโยนก็พลันเปลี่ยนแปลงยามหันมาหาจินยอง

 

          “อย่าให้มีพิรุธมากได้ไหม” คนอายุมากกว่าพ่นลมหายใจเหมือนหงุดหงิด “ช่วยอย่าทำเหมือนฉันกำลังคบชู้อยู่ได้หรือเปล่าจินยอง”

 

          “คุณเคยทำ” เขากัดฟันกรอด พูดออกไปเสียงสั่นกว่าที่คิด “ทำไมคุณต้องทำแบบนี้ เห็นใจ

 

          ฉันไม่ใช่คนอยากมา ภรรยาฉันต่างหากที่อยากให้มา”

 

          แพ จินยองร้องอ๋อในใจ เม้มปากแน่นเมื่อคิดได้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้สนใจใยดีใดๆ เขาด้วยซ้ำต่อให้เขาไข้ขึ้นจนช็อก หรืออะไรก็ตาม มินฮยอนไม่คิดจะสนใจหรอก

 

          “ให้ตายเถอะจินยอง” อีกฝ่ายว่าอย่างไม่สบอารมณ์ “รีบๆ หายซะ ฉันคือคนที่วุ่นวายรับหน้าเรื่องงาน บางอันต้องหาคนไปแทนนายด้วยซ้ำ”

 

          “แค่นั้นใช่ไหม” เขาเม้มปากแน่น เอ่ยถามออกมาอย่างแผ่วเบา “ที่ผมเข้าโรงพยาบาล คุณก็คิดแค่นั้นงั้นสิ”

 

          มินฮยอนปรายตามองเขา พูดนิ่งเรียบ ชัดเจนยิ่งกว่าคำใด

 

          “แล้วต้องมีอะไรมากกว่านั้นหรือ”

 

          ฮวัง มินฮยอนทำได้ยังไงนะ

 

          บรรจงเย็บปีกสีขาวบริสุทธิให้เขาด้วยเข็มและด้ายที่ทำให้เขาทรมาณเจียนตาย เพื่อพบว่าสุดท้ายปีกนั้นไม่ได้ทำให้เขาบินได้ ทั้งยังเป็นสิ่งที่ถ่วงให้เขาจมลงในทะเลลึก ถูกกดให้ต่ำ กระชากขึ้นมาให้สูดลมหายใจ ก่อนจะถูกกดลงไปใหม่ ท้ายที่สุด ปีกอันนั้นก็ถูกฉีกกระชากจากคนที่ใช้เวลาติดมันให้เขาเอง สร้างร่องรอยด่างพร้อยในแผ่นหลังที่เนียนของเขาได้อย่างร้ายกาจ

 

          “ผมจะบอกภรรยาคุณ” จินยองเอ่ยอย่างสิ้นคิด อีกครั้ง

 

          มินฮยอนถลึงตามองเขา เกิดเข้ามาประชิดกับเตียงนอนคนไข้ “นายพูดไปแล้วได้อะไรขึ้นมา”

 

          “คนเขาจะได้รู้สักทีว่าคุณทำอะไรผมบ้าง” เสียงแหบพร่าทั้งยังสั่นเครือ อดีตคนดังมองเขาราวกับไม่อยากจะเชื่อ ก่อนที่ดวงตาเรียวรีนั้นจะเปลี่ยนเป็นมาดร้ายยาวที่เขายังไม่หยุดพูด “ตอนนั้นผมยังไม่บรรลุนิติภาวะ

 

          แพ จินยอง! อย่าให้มากมันนักนะ!”

 

          เสียงตวาดนั่นดังแล้วสำหรับฮวัง มินฮยอนพูดที่ช่างออกคำสั่งอย่างเงียบเชียบ

 

          แต่วินาทีนี้จินยองไม่สนใจอะไรทั้งนั้น “ผมทำได้จริงๆ นะ”

 

ทำไมเขาต้องทนทุกข์อยู่คนเดียวในขณะที่อีกฝ่ายได้เสวยสุขและมีทุกอย่าง ในขณะที่เขาแทบจะนอนไม่หลับเป็นเดือนๆ ในวันที่เขาเริ่มจะดีขึ้น อีกฝ่ายยังพาใครมาเหยียบย่ำความรู้สึกกันได้อย่างน่ารังเกียจ

 

          “แล้วไงล่ะ” มินฮยอนสาวเท้าเข้ามาใกล้อีกขั้น เอื้อมมือของตนมาบีบกรามเขาไว้อย่างแรงเสียจนจินยองต้องนิ่วหน้า “อยากขู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ งั้นเหรอ”

 

คนใต้ปกครองเงยหน้ามองอีกฝ่ายชัดๆ นี่หรือคนที่เขาเคยรักจนแทบถวายหัว คนที่ไม่เคยแม้แต่จะเห็นอกเห็นใจเขาเลยอย่างงั้นหรือ

 

“คิดว่าประเทศนี้มีที่ให้คนอย่างนายมากขนาดนั้นเหรอถ้าคลิปมันหลุดออกไป ต่อให้ฉันหย่าหรืออย่างไรก็ตาม สุดท้ายฉันก็ไม่กลับมาหานาย”

 

แพ จินยองรู้สึกถึงความร้อนผะผ่าวบริเวณขอบตาของตัวเอง ไม่ใช่เพราะพิษไข้ รอบนี้ไม่ใช่เพราะความเศร้าใจด้วยซ้ำ

 

ละอายใจต่างหาก ละอายในความโง่งมของตัวเอง

 

“ฉันสร้างนายมาได้ ฉันก็ทำให้นายไม่มีที่ยืนได้เหมือนกันจินยอง อย่าคิดท้าทายฉันให้มากนัก”

 

เขาหลงรักคนพรรค์นี้ได้อย่างไรกันนะ

         

มินฮยอนออกแรงเสียจนหน้าเขาสะบัด ไม่ใยดีใดๆ แม้แต่น้อย เดินออกห่างด้วยความหงุดหงิดใจอย่างปิดไม่มิด เช็ดมือราวกับเขาเป็นตัวเชื้อโรค แต่เมื่อร่างสูงของอีกคนเปิดประตู แพ จินยองยิ่งอยากจะร้องไห้ยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เมื่อเห็นว่ามีใครอีกคนยืนอยู่ที่หน้าประตูบานนั้น

 

          พัค จีฮุน

 

          น้องชายแห่งชาติเม้มปากแน่น รู้สึกเหมือนหัวใจตกไปจากระเบียงตึกสิบชั้นอย่างไรอย่างนั้น มินฮยอนเดินจากไป ในขณะที่ใครอีกคนยังยืนอยู่ที่หน้าห้องของคนไข้

 

          เขามองหน้าพัค จีฮุน พร่ามัวและไม่ชัดเจน ถึงได้รู้ตอนนั้นเองว่าน้ำตาเขาไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้

 

          คดคู้ตัวเองอย่างไม่กล้าสู้หน้าอีกฝ่าย เขาไม่อยากเห็นเลยว่าพัค จีฮุนมองเขาด้วยสายตาแบบไหน กลัวไปหมดตอนที่เห็นอีกคนยืนอยู่ตรงนั้น

 

          ได้ยินเสียงปิดประตูแผ่วเบา เขาไม่อยากจะจินตนาการว่าจีฮุนตัดสินใจออกไปแล้วหรือเปล่า จนได้ยินว่าเสียงทุ้มของอีกคนอยู่ที่ปลายเตียง

 

          “ซื้อที่ขอมาให้แล้ว” ทำเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นสักนิด เงียบไปสักครู่ ก่อนจะเอ่ยคำถามขึ้นมาใหม่ “อยากให้อยู่ด้วยไหม”

 

          เขาไม่กล้าเงยหน้า เพิ่งเข้าใจในตอนนี้เองว่าเขาที่เคยเอาแต่ใจมากจะยับยั้งปากไม่ให้ร้องขอตอนที่ต้องการมากที่สุด จินยองสะอื้อฮักๆ สั่นเทิ้มไปทั้งตัวอย่างควบคุมไม่อยู่ จำไม่ได้ว่าตัวเองส่ายหน้าหรือพยักหน้าตอบรับอะไรไปหรือเปล่า ก้อนเนื้อในอกบีบรัดเสียจนแทบจะหายใจไม่ออก

 

ไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่าตัวเองร้องไห้ไปนานแค่ไหน คงนานมากพอที่เขาคิดว่า ถ้าเงยหน้าขึ้นไปต้องไม่เจอใครอีกแล้วแน่ๆ

         

แต่พอเขาเงยหน้าขึ้นมา พัค จีฮุนกลับยืนอยู่ตรงนั้น

         

เงียบเชียบ ไม่เอ่ยคำใด ไม่ได้แสดงทีท่าเหมือนกับจะปลอบใจหรือตั้งคำถามอยากให้เขาเล่าเรื่อง แค่ยืนมองเขาที่ร้องไห้อย่างเงียบงัน

 

          จีฮุนมองเขาที่สะอื้นจนตัวโยน เอ่ยถามออกมาผะแผ่วอีกครั้ง

 

          “อยากให้อยู่ด้วยไหม จินยอง”

 

          สุดท้ายน้องชายแห่งชาติก็ได้แต่พยักหน้าเหมือนกับจะขาดใจ

 

          แขนของอีกฝ่ายวาดบนลาดไหล่เขาอย่างแผ่วเบาอย่างกับนั่นไม่ใช่สัมผัสจากพัค จีฮุน ดึงศีรษะเขาเข้าไปพิงกับอกของตัวเองโดยปราศจากคำพูดใด

 

          แรงอีกได้ไหม

 

กอดเขาแรงๆ ทีได้หรือไม่

         

ช่วยทำให้เขารู้สึกว่าไม่ว่าเขาจะบิดเบี้ยวแค่ไหน จะเอาแต่ใจเท่าไหร่ หรือจะเกิดอะไรขึ้นก็จะไม่ยอมปล่อยเขาไปได้หรือเปล่า

 

 

 

         

          ตอนที่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นเสียงคุณหมอปลุก เขาถึงรู้ว่าตัวเองร้องไห้จนหลับไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ ไม่มีพัค จีฮุนอยู่ในห้อง ไม่มียุน จีซอง เขาได้คุยอะไรกับหมอและพยาบาลอยู่บ้าง พบว่าเสียงตัวเองแหบไปกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก ยังดีอยู่บ้างที่ไข้ลดแล้ว หมอเลยยืนยันว่าพรุ่งนี้เขาจะกลับไปทำงานได้

 

          จีซองโผล่มาอีกทีตอนเช้าวันถัดไปเพื่อมาทำเรื่องค่าใช้จ่ายกับโรงพยาบาล ตอนแรกวันนี้เขามีนัดถ่ายภาพโฟโต้บุ๊กของจีฮุนตอนสิบโมง แต่จีซองบอกว่าเลื่อนตารางงานไปเป็นช่วงบ่ายเรียบร้อยแล้ว พร้อมกับมีตารางงานต่างๆ ของเขาเปลี่ยนแปลง

 

          เมเนเจอร์มองดวงตาที่บวมตุ่ยของเขา บอกอย่างเหนื่อยใจว่าเขาควรจะดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้ แต่ยังไม่ได้บ่นอะไรมากกว่านั้น อีกฝ่ายคงพอเดาได้ว่าเขาเจอเรื่องน่าหนักใจมา

 

          ตอนที่เดินเข้าไปในสตูดิโอที่ถูกจัดฉากไว้แล้วพร้อมกับแมสปิดปากและใบหน้าซีดเซียว ตอนเอ่ยคำทักทายก็พบว่าทุกคนมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา

 

          “น้องจินยอง โอ้ ตายๆ” นั่นเป็นคำทักทายจากช่างแต่งหน้าที่เห็นเขา “ไม่สบายหนักเลยเหรอคะ”

 

          “ครับ” เสียงที่ตอบกลับไปแหบพร่านิดหน่อย คงทำให้เจ้าหล่อนเข้าใจแล้วว่าเขาเป็นหนักขนาดไหน

 

          “เดี๋ยวน้องมาส์กหน้าสักแป๊บก่อนนะ”

 

          “ได้ครับ”

 

          แพ จินยองค่อยๆ กางมาส์กชีทด้วยตัวเองเมื่อเธอบอกว่าจะออกไปข้างนอก ให้พักสักแป๊บหนึ่งหล่อนคงออกไปปรึกษากันว่าจะทำอย่างไรดี อย่างว่าแหละ สภาพร่างกายก็เหมือนจะทำงานไม่ได้ สภาพผิวก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก

 

          ได้ยินเสียงเปิดประตูอย่างแผ่วเบา ตามด้วยเสียงล็อกประตู

 

จินยองจึงกำลังจะลืมตาขึ้นหากแต่มีมือหนามาวางบนดวงตาเขาก่อน

 

          “ขอโทษที่กลับมาก่อน” เสียงที่พูดออกมาทำให้เขารู้ว่าอีกฝ่ายคือตากล้องเจ้าของงานวันนี้ “แค่คิดว่าถ้ามีคนมาเจอมันก็

         

ไม่เป็นไร”

 

          “อืม, ต้องมาจัดการตรงนี้ด้วย”

 

          จีฮุนนวดที่ขมับเขาอย่างเบามือเสียจนนึกแปลกใจว่าอีกฝ่ายทำอะไรอ่อนโยนพรรค์นี้เป็นด้วยหรือ น้องชายแห่งชาติหลับตาพริ้ม ไม่อยากจะคิดอะไรอีกแล้ว

 

          “ขอโทษด้วย” พูดคำที่ฉายชัดอยู่ในหัวสมองตอนนี้ “ที่ไม่ดูแลตัวเอง”

 

          สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงการผละจากศีรษะของเขา ก้มลงใกล้ใบหูเสียจนลมหายใจร้อนรินรดชวนจั๊กจี้

 

“ไม่ต้องกลัวน่า” เสียงทุ้มเย้าแหย่เบาๆ แตะต้องหลังคอของเขาจนจินยองเผลอตั้งคอตรงแน่ว “วันนี้ฟังแค่ฉัน เข้าใจไหม”

 

น้องชายแห่งชาติกัดริมฝีปากล่าง ลืมตาขึ้นมาเห็นใบหน้าหล่อติดหวานของอีกฝ่ายอยู่ใกล้ ยกยิ้มให้กันเหมือนกับจะบอกว่าทุกอย่างจะไม่เป็นไรจริงๆ

 

“วันนี้ฉันเนี่ยแหละจะปั้นนายเอง”

 

แพ จินยองมองริมฝีปากที่วาดยิ้มของอีกคนแล้วมีความคิดบ้าๆ ขึ้นมาในหัว

 

อาจจะเป็นพัค จีฮุนก็ได้ที่ทำให้เขาสามารถบินขึ้นไป โดยไม่ต้องติดปีกอะไรเลย

 

 

 

 

 

ยาวมากกกกกก กินพลังมากกับตอนนี้ เพราะตัดแบ่งลำบากมาก 55555555

จริงๆ ก็คือ น้องแพก็เป็นเด็กอายุยี่สิบนะคะ ส่วนตอนที่ตกหลุมรักบอสตอนนั้นก็เพิ่งมัธยมปลาย

น้องก็เป็นเด็กที่ได้รับอะไรหลายๆ อย่างมาง่ายๆ จะเอาแต่ใจก็ไม่แปลก

สิ้นคิดและตระกะอาจจะป่วยไปบ้างตอนตกหลุมรักงี้แหละค่ะ

 

เคยคิดว่าจะพูดนานแล้ว ก่อนหน้านี้พูดไม่ได้ แต่ตอนนี้พูดได้แล้ว

จริงๆ น้องแพกับพี่จีฮุนมีตระกะเรื่องความรักและเซ็กส์ต่างกันมากๆ

ถ้าใครจับรายละเอียดได้ ลองย้อนไปอ่านช่วงที่พี่จีฮุนบรรยายถึงความรักของตัวเองกับอูจินก็ได้ค่ะ

ถือว่าเล็กๆ น้อยๆ พอกรุบกริบนะคะ

 

ปล. ขอบคุณโมเม้นวิ้งดีพวันนี้ค่ะ ฮื้ออออออ พลังชีวิต

 

เจอกันในแท็ก #ฟิคHiddenShade นะคะ 

อย่าทิ้งให้เค้าอยู่คนเดียวเลย 555555


? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

353 ความคิดเห็น

  1. #353 ggamjan (@ggamjan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:56
    น้องงงงง สงสารไม่ไหวแล้ว พิจีฮุนก็คือดีมาก อบอุ่นดังไมโครเวฟ ฮือออออออออออ
    #353
    0
  2. #280 kkline93 (@kkline93) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 21:59
    น้ำตาคลอด้วยอารมณ์ที่หลากหลายมากค่ะคุณน้อง พี่ชอบตอนนี้มากๆๆๆๆมันมีทั้งอารมณ์ด้านบวกและสาปแช่ง!!! เอาด้านบวกก่อน คือชอบที่ได้เข้าใจครสของลูกขึ้นมาอีก (ถึงจะไม่ผิดจากที่เดาไว้) แต่คุณน้องบรรยายได้ดีมากๆว่าน้องแพเปราะบางจริงๆ แลหกสลายมากๆ คือน่าสงสารมากกกกกกกกกกก แล้วพอจีฮุนถามว่าอยากให้อยู่ด้วยมั้ยคือพี่ใจสั่นแรงมาก น้ำตาจะหยดซะให้ได้ ฮืออออ ละพอมาบอกว่าฉันจะปั้นนายเอง คือ!!!! แบบ!!!! ผัวมากกกกกกก ชั้นอยากลงไปกราบ!!!!! โว้ยย จีซองหรอ หลบไป มินฮยอนหรอ? อย่าหวังเลย!!!!! ผัวพี่พัคสุดยอด แงงงง ดีมากกกก
    ส่วนด้านสาปแช่ง ไม่ต้องบอกก็น่าจะรู้นะคะ!!!!! คือพี่ใช้เวลาอ่านตอนนี้นานมากเพราะอ่านไปตะคอกไปด่ามินฮยอนไปค่ะ อหหหหหห เห็นลูกชั้นเป็นสินค้าาาส อิเวนนนน ละยิ่งตอนเข้ามาในห้องรพ.นี่พี่ตะโกนเลยว่า เข้าทำไมใครเชิญ ออกไป๊!!!!!
    ฮือออแอแอ น้องแพเจ็บมากแน่ๆ แต่ไม่เปนไรนะคะ พี่จีฮุนมาแล้ว กรี๊ดดกดด


    มาตามอ่านแล้วค่ะ!!!! ดองไว้นานเลย แง
    #280
    0
  3. #254 tukkiesz (@tukkiesz) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 12:47
    บอสใจร้ายมาก โมโหมาก มาเล่นกับความรู้สึกน้องแบบนี้ได้ยังไง โมโห โมโห
    #254
    0
  4. #232 xj4ohx2 (@xj4ohx2) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 06:18
    พระเอกที่สุดืหนูรักพี่ จีฮุ๊นนนนนนนนน ฟหกกดเเาสวววงง
    #232
    0
  5. #222 septembr_u (@mkr-cha) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 08:54
    คุณคะTT___________TT สงสารน้องแพมากๆ พี่ฝ่าใจร้ายมากเลยค่ะ;; ตรงที่ตั้งใจจะไม่มาเยี่ยมน้องแล้วพูดอย่างงั้นคือแบบ พี่่่่่่/เขย่าคอ mvpดีเด่นยกให้คุณพัคเลยค่ะ คนหรือเตาผิงอบอุ่นอ่อนโยนเหลือเกิน พี่จีฮุนน่ารักมากๆแง;;; ช่วงแรกๆก็ไม่สนใจ จะเมินเขา แต่เขาขออะไรก็ทำ คนน่ารักT________T ประโยค'วันนี้แหละฉันจะปั้นนายเอง'คือเราขูดผนังนอนร้องไห้แล้วค่ะ เหมือนแฟลชแบ็คทับกับที่พี่ฝ่าปั้นน้องมาแล้วก็ทุบทิ้ง ถึงเขาจะทุบนายทิ้งกับมือแต่ฉันจะเป็นคนปั้นนายขึ้นมาใหม่เองฟหก่าวสไกดางวดฟก;;;;; มันแบบคุณคะฮืออ ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆเสมอเลยนะคะ รออ่านผลงานดีๆต่อไปเรื่อยๆเลยค่า
    #222
    0
  6. #211 AoyyAoii (@AoyyAoii) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 23:00

    อ่านไปนานแล้วเพิ่งนึกได้ว่าลืมเม้น T T เรื่องความสัมพันธ์ของน้องกับบอสฮวังแล้วอยากแหวกจอเข้าไปกอดน้องเลยค่ะ มินฮยอนคือใจร้ายมากๆ คือมองน้องเป็นแค่ของระบายอารมณ์จริงๆ สงสารที่น้องยอมมาตลอด ใจน้องคงพังมากๆ ช่วงที่บรรยายเรื่องของน้องกับบอสคืออ่านแล้วบีบหัวใจไปตามน้องเลยค่ะ อ่านแล้วอินมาก อยากร้องไห้กับน้อง พอรู้ว่าน้องต้องเจออะไรมาก็พอจะเก็ทกับความเป็นแพจินยองที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นเลยค่ะ แล้วซีนที่บอสเดินออกไปแล้วคุณตากล้องอยู่หน้าห้องคือซีนพระเอกมากๆๆๆๆๆ แล้วพี่เค้าเห็นน้องร้องไห้ก็ไม่ไปไหน ทำไมเป็นพระเอกที่อบอุ่นและดีกับใจขนาดนี้คะเนี่ย แทบจะลืมเรื่องความปากร้ายของเค้าปหมดเลย ฮือออออออ ไม่รู้ว่าพอจะจับอะไรที่คุณนินิวสื่อได้ครบทั้งหมดไหม แต่ก็เห็นภาพอยู่ค่ะว่าสองคนนี้เค้ามีความรักที่ค่อนข้างต่างกันมากเลย

    #211
    0
  7. #206 mydokyungsoo (@mydokyungsoo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 01:45
    สนุกมากค่ะ ไรท์แต่งเก่งมากๆ ขอโทษด้วยที่ตอนผ่านๆมาอ่านเพลินจนไม่ได้เม้นท์เลย น้องจินยองจากเฟียซๆในตอนแรกมีมุมที่เปราะบางมากๆ น่าสงสารมากค่ะ ตอนนี้คือรู้สึกเกลียดคุณฮวังมากๆ เจ็บหัวใจเลยค่ะ แต่ละคำพูดของบอสก็นะ ส่วนพี่จีฮุน ตอนแรกมาอย่างไฟ ไปๆมาๆกลายเป็นเตาผิง ฮือ อบอุ่นอะไรเบอร์นี้ อยากได้เป็นผั_ แค่กๆๆๆ 5555 เราชอบคาแรคเตอร์จีฮุนมาก จะเห็นว่าเขาไม่ได้พูดมากอะไรเลย แต่การกระทำชัดเจนมากๆ ถ้าเราเป็นน้องแพเราก็ติดค่ะ ผู้ชายแบบนี้ ฮืออ ตอนนี้คงรู้สึกจางกับอูจินมากแล้ว รู้ตัวรึป่าวเนี่ยว่าเริ่มชอบน้องชายแห่งชาติเข้าแล้ว
    #206
    0
  8. #205 bjyxxq (@somchangez) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 23:25
    คนพี่อ่อนโยนมาก ไม่ไหวแร้วววว;-;
    #205
    0
  9. #204 ngampisut (@ngampisut) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 19:42

    ถ้าเราเข้าใจไม่ผิดนะคะ น้องจะเป็นคนที่ยึดติด ถ้าชอบก็จะติดเขามากๆ ดูจากการตามตอแยพี่ตากล้อง แล้วก็การหวงมินฮยอน แต่กลับกันจีฮุนนี่ออกแนว รักแบบขออยู่ข้างๆเห็นเธอมีความสุขอะไรแบบนั้นมากกว่า

    ตอนนี้เราก็จะรอดูนะคะ ว่าความอบอุ่นของคนพี่ จะช่วยฮีลคนน้องได้ป่าว แล้วใครบางคน จะไม่สนใจอะไรเลยจริงๆน่ะหรอ ใจร้ายขนาดนั้นเชียว หวงก้าง

    #204
    0
  10. #203 Freespirit (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 17:30

    จริงๆเคยคิดเล่นๆว่าถ้าน้องกับพี่มีมุมมองความรักที่ต่างกันมากๆ ถ้าได้คบกันจริงๆ จะพังรึเปล่า


    แต่จากที่ดูมาเรื่อยๆ มันก็เป็นความต่างที่เข้ากันได้ล่ะมั้ง พี่ก็เป็นแค่คนปากร้าย ขี้เก๊กแต่ใจดีอะ ส่วนน้องก็คือเด็กเอาแต่ใจที่อยากได้ความรัก


    คือเคยคิดว่าพี่จะใจร้ายกว่านี้ แต่ตอนนี้พี่เค้ายอมน้องเยอะมากๆ หวังว่าพี่จีฮูนจะไม่ใจร้ายกับน้องนะ ไม่อยากให้น้องพังไปมากกว่านี้แล้วววว แง๊ พี่อ่ะ เป็นคอมฟอร์ทโซนของน้องแล้วการที่อยู่เป็นเพื่อนน้องโดยที่ไม่ปลอบก็ถือเป็นการปลอบในแบบของพี่แล้วเนอะ


    อยากให้ค่อยๆจูนเข้าหากันเรื่อยๆ อยากให้น้องมีความสุขสักที แล้วก็อยากให้พี่จีฮุนมีรักที่ได้รับความรักตอบเหมือนกัน




    #203
    0
  11. #202 Puddinghh (@nvidiaoptimus) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 16:44
    สงสารน้องแพมาก เกลียดบอสอ่ะ อยากทุบๆๆๆแล้วโยนลงมาจสกตึกสิบชั้น ;-;
    #202
    0
  12. #201 vgny__ (@vgny__) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 12:24
    ฮื่ออออ พจฮทำไมอ่อนโยนขนาดนี้ แบ่บไม่ไหวแล้ว งานน้ามตา ดีใจที่น้องคิดได้เรื่องบอสมากๆๆๆ บอสฮวังคือโคตรเห็นแก่ตัว จากนี้ไปก็สู้ๆนะรู้กก เชื่อฟังคุณตากล้องนะคับคนเก่ง._.5555
    #201
    0
  13. #200 `Barbara (@momomo1997) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 04:22
    พี่จีฮุนคืออแบบขี้สปอยน้องว่ะ ฮือออออยากได้เค้าจัง
    #200
    0
  14. #199 B's angle (@byun-jrni) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 02:51
    ไม่ไหวแล้ว ละมุนมากก อะไรกันเนี่ย แงงงงง คือไม่รู้จะพิมพ์อะไรให้ไรท์รู้อะว่าชอบมากๆๆๆๆๆๆ
    #199
    0
  15. #198 Asuna ^^ (@gorbua123) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 01:00
    บอสคือโหดร้ายมากๆ สงสารน้อง;—;
    #198
    0
  16. #197 Moomind MN (@b220s0t9) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 00:15
    อยากตีแสกหน้าบอสไม่ไหวแล้วอินมาก อยากตบๆๆๆๆๆๆๆ ใจร้าย ใจร้ายมากไม่ไหวอ่ะจริง ขนาดแค่อ่านยังหดหู่แทนน้องเลย แล้วน้องที่เจอจะพังขนาดนั้นไหน ฮือออออ
    #197
    0
  17. #196 love38 (@lovesjsj) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 00:08
    เกลียดบอสมากอ่ะ นิสัยไม่ดีไม่รักน้องก็ไม่เป็นไรนะแต่นี่คือไม่ได้มีความหวังดีอะไรกับน้องเลย คือเลวมาก แต่รักพี่จีฮุนที่สุด จีฮุนก็คือจีฮุนอ่ะ ทำเหมือนรำคาญน้องนะแต่เป็นคนที่ช่วยน้องตลอด อบอุ่น พ่อพระเอกของพรี่ๆๆ ช่วยรักและดูแลน้องด้วยนะ ฮือออออออ
    #196
    0
  18. #195 pm0402 (@saimai_1265) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 23:55
    คือรู้อยู่ว่าบอสแย่กับน้องแต่จะหนักหนาขนาดนี้ สงสารที่น้องตอนนั้นต้องมาเจออะไรแบบนี้ คือแบบอยากจะด่าพี่มิน เสกสหนกยหยหยหยหยหยหยหยหยก ตอนนี้ดูจะเริ่มมีซัมติงเกิดขึ้นแล้ว ปรั๊วเลยปรั๊ว ขอให้อะไรๆมันดีกว่านี้ อยากให้น้องมีความสุขแล้วแง T - T ชอบความพี่จีฮุนที่ทำอะไรๆอ่อนโยน ทำอะไรที่ไม่คิดว่าพัคจีฮุนคนนี้จะทำแล้วก็ทำกับน้องแพ วกวหยกยหยหยห เขินนนนววยยน
    #195
    0
  19. #194 ppppppim♡ (@pimmada51) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 23:35
    คิดมาตลอดว่าบอสร้าย แต่ก็ไม่คิดว่าจะร้ายขนาดนี้!!! ฮื่อ สงสารน้องแพ พจฮนี่คือยังไง เริ่มเปิดใจให้น้องแล้วใช่ไหมมม เอาจริงคือกลัวใจน้องที่สุดแล้ว พอลองมามองในมุมน้อง ก็เจอว่าน้องไม่ได้ชอบพจฮมากขนาดนั้น เจ้าตัวยังใช้คำว่าติดเลย ยิ่งทัศนคติที่ค่อนข้างต่างกันอีก โอ้ยยยยย
    #194
    0
  20. #193 pcxbh♡ (@baekfour) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 23:19
    คือบอสทุเรด!!! ทำไมทำอะไรแบบนี้ได้โดยดูไม่ละอายแก่ใจเลยอะ แถมยังไม่มีความสำนึกผิดอะไรทั้งสิ้น ทำให้จินยองกลายเป็นแบบนี้ พี่จีฮุนช่วยน้องด้วยนะคะ ไหว้แนบอก ดูแลกันดีๆ;—;
    #193
    0
  21. #192 kwqn (@kawinpakk) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 22:38
    โอ้ย หัวใจสลาย ไม่สิ มู้ดมันสวิงมากเลย เราจำได้ว่าตัวเองแอบกำมือแน่นเลยตอนแรกที่จินยองหมกหมุ่นอยู่กับความรู้สึกของตัวเองมันแบบ เข้าข้างตัวเองเถอะที่รัก นั่นน่ะถูกต้องแล้ว พี่เขาชอบเธอ ชอบเธอแน่นอน แล้วพอตัดมาที่บอสฮวังกับภรรยาก็คือหัวใจสลาย แผลมันยังไม่แห้งดันโดนขยี้ อาจจะไม่ได้รู้สึกรักแล้วหรือยังรู้สึกอยู่ แต่คงรู้สึกได้อีกไม่นาน ใครจะไปรักคนที่ทำร้ายจิตใจเราได้นานๆเนอะ ;_; ต้องใจร้ายแค่ไหน ถ้าเจอบอสฮวังหน้าปากซอยจะเดินไปเหยียบรองเท้า หมั่นไส้โว้ยยยยยยย ไอคนชั่ว ใจร้ายๆๆๆ แต่ก็ดีแล้วจะได้ไม่ต้องมีเยื่อใยกันอีก ในส่วนของตากล้องนั้น เรารู้สึกว่าพี่เขาเป็นส่วนผสมที่ลงตัวมากกกกก เป็นคาแรคเตอร์ที่ขาดๆเกินๆแบบพอดีสุดๆ เรารักเขา--แค่กๆๆ เขาให้เกียรติ เคารพการตัดสินใจ เอาใจเก่งงงงง เซ็กส์ไม่ขอพูดถึง555555 เอาเป็นว่าถ้ามันเกิดขึ้นด้วยความพึงใจก็ไม่จำเป็นต้องสนใจอะไรมากค่ะ ปล่อยเบลอ55555 แล้วประโยคสุดท้ายก็ทำเราตัวบิด แง้ พี่นิวขยำย่ำยีหัวใจหนู มันเกินไป ไม่ต้องมีข้อแม้อะไรทั้งนั้นถูกมั้ยคะ ไม่ต้องมีอะไรทั้งนั้น ไม่ต้องเอาอะไรไปแลก แค่มีกันและกัน เท่านั้นก็ไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว (แต่หนูยังกังวลอยู่นะคะ หนูยังไม่ลืมเรื่องเพื่อนสนิทของพี่เขา ไม่ไม่ *เตรียมใจ*) ขอบคุณนะคะที่มาอัพ555555 รักกกก
    #192
    0
  22. #191 babyamam (@babyamam) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 22:12
    บอสนี่ความผิดชอบชั่วดีไปหมดแล้ว ทั้งๆที่รู้ว่าตัวเองเป็นพวกไหนอ่ะ โกรธๆ พูดถึงตรรกะความรักนี่จีฮุนนับว่าวุฒิภาวะดีมากๆ หรือไม่ก้เป็นพวกรักบริสุทธิ์มากๆ แยกรักกับเซ็กส์ชัดเจน โตมากเหมาะกับน้องที่สุด 555555 ตอนนี้อบอุ่นอ่ะ ลบภาพตากล้องลามกได้ภายในตอนเดียว -///////-น้องแพเริ่มจะเปิดใจแล้ว พจฮ จะยอมรับว่าชอบน้องได้ยังคะ อยากเห็นมุมหวานๆของคุณจะแย่แร้ววสว
    #191
    0
  23. #190 -SongGSo(o)- (@-seoulsew-) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 21:38
    ฮือออออ สลับอารมณ์กับตอนที่แล้วเลย หลังจากหนักหน่วงมาเยอะ ก็มาแฮพพรี่กับตอนท้ายตอน คือชอบความอบอุ่นนี้ของพี่ตากล้องมากๆ แพ้ทางคนแบบนี้ คือยกให้เลยย ยกให้แล้ว ดูแลลูกเราให้ดีนะ แงงงงงง (แต่ก็อยากได้พจฮมาเป็นของตัวเอง)
    #190
    0
  24. #189 butterni (@moneynoey) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 21:23
    อยากไปกอดจินยองมากๆเลย อยากบอกเหมือนกันว่าไม่เป็นไรแล้วนะ ลืมมันไปได้แล้ว ขอบคุณพี่จีฮุนมากเลยที่ยอมอยู่กับน้องแล้วก็เข้าใจความรู้สึกน้อง แงง
    #189
    0
  25. #188 jmnjm (@hotissue-gy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 20:45
    โอ้ย เกลียดมินฮยอน ไม่ว่าจะมีเหตุผลอะไรก็ตาม แต่เป็นคนที่แย่มากๆ แย่จนไม่รู้จะพูดยังไง อยากจับน้องมากอด แม่อยู่ตรงนี้นะลูก แต่ตอนนี้คือเขินคุณตากล้องมากค่ะ แงงงง ทำไมเขาอ่อนโยนกับใจขนาดนี้ ตอนบอกขอโทษที่กลับก่อน กับตอนที่ปลอบน้องในโรงพยาบาลคือประทับใจจจ ฮื่ออออ
    #188
    0