AND THEN I FOUND YOUR HIDDEN SHADE | hoonyoung

ตอนที่ 11 : 10 | Try to take a grip, but just keep on falling down.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 869
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    6 ก.ค. 61



10

Try to take a grip, but just keep on falling down.

 

 

 

ไกล”

 

          “คุณบ่นมาตั้งนานแล้วนะ” คนที่จับจองพื้นที่เบาะนั่งข้างคนขับโวยวาย หายใจฟึดฟัด แสดงอาการไม่พอใจชัดเจน “เลี้ยวกลับไหมล่ะ ยูเทิร์นข้างหน้า”

 

          “มาขนาดนี้แล้วจะกลับเหรอ”

 

          “เอ้า ก็คุณบ่นอ่ะ”

 

          น้องชายแห่งชาติที่ตอนนี้ทำตัวเป็นคุณหนูมีคนขับรถส่วนตัวย้อนกันแบบไม่ยอมแพ้ จีฮุนเผลอเดาะลิ้นอย่างนึกหงุดหงิดใจ สิ้นคำที่จะเถียงเพราะไม่รู้จะเถียงสิ่งใด

 

          เอาตามความเป็นจริงคือหลังเวลาเลิกงาน ถ้าไม่นับการเลี้ยงสต๊าฟ พัค จีฮุนมักจะเลี่ยงการไปเที่ยวกับใครต่อใคร มีบ้างที่จะไปดื่มคนเดียว แต่ส่วนมากก็มักจะจบลงที่เตียงนอนโง่ๆ ของตัวเองกับซีรี่ส์จาก Netflix สักเรื่อง เขาถือคติการทำงานก็คือทำงาน วันไหนทำงานเกิดพิกัดเกรงว่าตอนดึกก็ต้องพักให้เต็มที่ยิ่งกว่า สำหรับคนที่หัวหมุนเกือบสิบชั่วโมง จัดการนู่นนี่ตั้งแต่เที่ยงวันแบบเขา การขับรถพาใครสักคนไปกินข้าวเป็นการส่วนตัวนี่เลยถือว่าห่างไกลจากนิสัยตัวเองอย่างชัดเจน แถมยังเป็นร้านที่อยู่เสียชานเมืองเชียว ให้ตายเถอะ

 

          ตอนที่พ่อคนดังขึ้นมาบนรถพร้อมกับแมสที่ปิดไปค่อนใบหน้า เสื้อยืดตัวบางสีดำกับกางเกงวอร์มสภาพเหมือนเขาไปขุดอีกฝ่ายมาจากที่นอนพร้อมกับชู maps ให้ จีฮุนก็แทบจะไล่แพ จินยองลงไปจากรถพร้อมตะโกนว่า ไกลขนาดนั้นนายไปกินเองไป๊ ถ้าไม่ติดว่าเด็กคนนั้นดันดึงแมสลงพร้อมกับคลี่ยิ้มให้กันตามประสาคนเอาแต่ใจที่ถูกตามใจ

 

          “น่ารักมากเลยจีฮุน นึกว่าคุณจะไม่ยอมไปแล้วซะอีก”

 

          ก็นั่นแหละ เขาจะไปปฏิเสธอะไรได้วะ ถามจริง

 

          จีฮุนเหลือบมอง maps บนหน้าจอโทรศัพท์ที่เขาจัดแจงวางไว้ อีกประมาณชั่วโมงหนึ่งคงจะถึง ดีไม่ดีจะถึงเร็วกว่าด้วยซ้ำ เขาบอกให้จินยองเช็กดีๆ ว่าร้านจะเปิดต้อนรับพวกเรา ถ้าขืนไปถึงแล้วร้านปิด เขาคงหัวร้อนน่าดูจนพ่อน้องชายแห่งชาติจัดการโทรไปสอบถามเรียบร้อย แถมยังใช้อำนาจความเป็นคนดังบอกว่าขอเป็นโต๊ะส่วนตัวแยกเสียด้วย

 

          “ผมเปิดเพลงได้ไหม”

 

          เขาไม่ได้หันไป “เปิดจากเครื่องฉันก็ได้”

 

          “ผมมีเพลย์ลิสต์ของผม”

 

          “งั้นก็ไม่ต้องเปิด”

 

          “โหย ไรอ่ะจีฮุน”

 

เขาไม่ได้พูดอะไรตอนที่ปรายสายตาไปมองคนข้างกาย เห็นเจ้าน้องชายแห่งชาติบ่นงุบงิบ ริมฝีปากเล็กๆ นั่นขยับไปมา และคงไม่ได้พูดอะไรน่าพิสมัยสำหรับเขานักตามประสาเด็กปากมอม สุดท้ายแล้วจินยองก็ยินยอมคว้าโทรศัพท์เขาไป

 

“จีฮุน มันติดรหัสอ่ะ”

 

เจ้าของโทรศัพท์เอาลิ้นดุนดันกระพุ้งแก้ม จะหันไปกดรหัสโทรศัพท์ให้ก็เกรงว่าถนนมืดๆ นี่จะพลาดเสียก่อน

 

“ศูนย์สี่ตัว” เขาเอ่ยเสียงเรียบ เห็นเจ้าตัวปัญหาเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกดรหัสนั้นเพื่อปลดล็อกหน้าจออย่างไม่มีปัญหา

 

“รหัสคุณเดาง่ายจัง”

 

“ไม่ค่อยมีใครเดาได้หรอก” เพราะส่วนมากเขาไม่อนุญาตให้แตะต้องโทรศัพท์มือถือเขาด้วยซ้ำ แน่นอนว่าจีฮุนเสริมแค่ในใจ เขาไม่มีวันบอกไปแน่

 

แพ จินยองจิ้มแอพพลิเคชั่นฟังเพลงของเขาอยู่พักใหญ่ คิดว่าคงสร้างเพลย์ลิสต์ของตัวเองอยู่ สักพักเด็กคนนั้นถึงกดเปิดเพลง บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความต่อล้อต่อเถียงของเราเลยถูกทดแทนด้วยทำนองเพลงที่ดังจากลำโพงซึ่งเชื่อมจากโทรศัพท์ของเจ้าของรถอย่างเขา

 

ปลายนิ้วเคาะเป็นจังหวะตามทำนองเพลงที่เคยได้ยินผ่านหูอยู่ไม่กี่ครั้ง เขาไม่ใช่คนชอบฟังเพลงสไตล์นี้เท่าไหร่นัก

 

“everything’s gonna be alright…” เสียงร้องทุ้มดังขึ้นจากตำแหน่งข้างกาย “everything’s gonna be okay”

 

ชอบเหรอ”

 

แพ จินยองตอบกลับเป็นเสียงครางในลำคอ “ก็ชอบ บางทีก็ตรงกับชีวิตดี”

 

ตากล้องชื่อดังไม่ได้พูดอะไร เขาฟังจังหวะเพลงที่เร่งขึ้นก่อนจะเข้าสู่ท่อนฮุคของเพลงที่อีกฝ่ายเปิดเป็นเพลงแรกที่อีกฝ่ายเปิด

 

“I’m a mess, I’m a loser, I’m a hater, I’m a user.

I’m a mess for your love, it ain’t new.

I’m obsessed, I’m embarrassed, I don’t trust no one around us.

I’m a mess for your love, it ain’t new.”

 

“ฟังรู้เรื่องด้วยเหรอ”

 

คนอายุน้อยกว่าหันขวับ ถึงผมไม่ได้เรียนต่อนอกแบบคุณ ก็ไม่ได้ฟังไม่รู้เรื่องหรอกนะ”

 

“ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่” เขายักคิ้วกลับ “ถามเฉยๆ”

 

แพ จินยองส่งเสียงหายใจฮึดฮัด แสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น เอาแต่ร้องเพลงด้วยเสียงในลำคอต่อไป

 

เขานั่งไปชั่วครู่ เคาะนิ้วขณะที่ขับรถไปด้วยอย่างใจเย็น สุดท้ายก็อดรนกับความสงสัยในอกไม่ไหว “เคยเป็นเหรอ”

 

“หือ?”

 

“ความรู้สึกแบบ I’m a mess เนี่ย” จีฮุนเสริม “เห็นบอกว่าบางทีก็อินกับเพลง”

 

น้องชายแห่งชาติหัวเราะเฮอะในลำคอ “ยิ่งกว่าเคยเป็นอีก”

 

“คนดังอย่างนายไม่น่าจะเคยนะ”

 

เขาตอบกลับไปตามที่คิด เหลือบสายตามองเด็กอายุน้อยกว่าที่อยู่ในวงการมายามาไม่กี่ปี แต่เป็นไม่กี่ปีที่เติบโตอย่างรวดเร็ว พัค จีฮุนไม่ได้ทำงานสายนี้โดยตรง คนดังที่เขายุ่งเกี่ยวด้วยส่วนใหญ่ก็เป็นโมเดลทั้งนั้น ค่อนหนึ่งเป็นผู้หญิง วงโคจรเราไม่ได้ซ้อนทับกันมากขนาดที่จะเข้าใจบทบาทของอาชีพแพ จินยองอย่างลึกซึ้ง ถึงกระนั้น

มองภายนอกก็รู้ว่าเด็กคนนี้เติบโตเร็วแค่ไหนนับตั้งแต่เข้าวงการมา

น้องชายแห่งชาติเค้นยิ้มให้ตัวเอง

 

เพราะเป็นคนดังยังไงเล่าถึงได้เคยเป็น”

 

เพราะเป็นคนที่ถูกสร้างมากับมือ เพราะเป็นคนที่หลงระเริงว่าคนที่เสกสรรค์บันดาลทุกสิ่งให้เขาทำไปให้กันเพราะความรัก หากแต่ความเป็นจริงไม่ใช่แบบนั้นแม้แต่น้อย

 

มินฮยอนก็แค่ชอบใจที่ปั้นเขาให้เป็นแบบนั้นได้ ทั้งเครื่องมือทำเงินและเครื่องมือตอบสนองบนเตียง

 

จินยองรู้และยินยอมให้มันเป็นแบบนั้นอยู่ร่วมปี หลอกตัวเองด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าสักวันเขาจะได้รับในสิ่งที่ต้องการมากที่สุดบ้าง

 

แต่เปล่าเลย ฮวัง มินฮยอนไม่เคยจะมอบให้ และคงไม่เคยคิดจะให้กันตั้งแต่ต้นแล้วด้วยซ้ำ

 

บางครั้งจินยองก็อยากจะร้องไห้ออกมา แต่คิดว่าเวลานี้เขาคงไม่มีน้ำตาให้ไหลอีกแล้ว เขาผ่านการนอนร้องไห้ กอดกกตัวเองบนเตียงของตนมาร่วมสองเดือน ทำใจคนเดียว เมามายคนเดียว เป็นตัวปัญหาเพียงคนเดียวเพราะไม่มีใครสักคนทราบในเรื่องที่เขาเคยทำ

 

คืนแรกและคืนเดียวที่มีคนมากอดเขาไว้ก็คงจะเป็นคืนที่เขาเมาเละเทะ คงเป็นคืนที่เขาได้เจอกับพัค จีฮุนนั่นแหละ ถึงจะเป็นการกอดในคนละความหมายก็ตามที

 

พัค จีฮุนได้แต่มองคนที่เงียบไปอย่างมีนัยยะ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเอ่ยเปลี่ยนเรื่อง

 

“เปลี่ยนเพลงสิ” เขาพูดแทรกขึ้นมาเมื่อเพลงที่สองดังยังไม่ถึงท่อนฮุคด้วยซ้ำ

 

“ไม่ ผมจะฟัง”

 

“ยูเทิร์นกลับไปเลยดีไหม”

 

“พัค จีฮุน”

 

ผมเป็นฮยองคุณนะ เผื่อลืม”

         

“ฮยอง” แพ จินยองแสร้งทวนคำ “ก็ได้ จีฮุนฮยอง!”

 

          ปากแบบนี้ทำงานในวงการได้ไงวะ”

 

อดไม่ได้ที่จะเปรยเบาๆ อย่างนึกสงสัย แต่เด็กคนนั้นเถียงเขาฉอดๆ บอกว่าทำไมเขาต้องเคร่งลำดับอวุโสให้มากนัก พร้อมกับบ่นวงการมายาเสียยกใหญ่ทั้งเรื่องงาน เรื่องอำนาจเบื้องหลัง ไม่วายตบท้ายว่าปกติไม่ได้ทำนิสัยแบบนี้สักหน่อย

 

ขอบพระคุณเหลือเกินที่ได้เป็นคนพิเศษของคุณคนดังเขา ทำตัวดื้อเป็นพิเศษน่ะนะ

 

 

 

 

          แต่บางทีตัวดื้อก็ทำตัวเหมือนกับเป็นเด็กๆ เหมือนกัน พอมาถึงร้านปุ๊บ เสียงที่พูดบ่นงุบงิบเรื่องนั้นเรื่องนี้ตลอดทางก็เงียบลง ยิ่งเราสั่งอาหารเสร็จ อีกฝ่ายก็ดูจะอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ

         

“จีฮุนๆ” เขาเลิกคิ้วเมื่อคนที่นั่งห่างกันเพียงโต๊ะกั้นยื่นโทรศัพท์มาให้ “ถ่ายรูปให้หน่อย”

 

          เขาก้มมอง ยกยิ้มถามยียวน “ทำไมต้องถ่ายให้ด้วย”

 

          “เอ๊ะ ช่วงนี้ไม่ใจดีเลยนะคุณอ่ะ”

 

          “บอกแล้วไงว่าจะใจดีก็ดีลกันดีๆ”

 

          “มากเรื่องจริง” จินยองหรี่ตามองเขาเหมือนกับด่ากันไปมากกว่าคำที่พูดมาแล้วในใจ “ก็ตอนนั้นผมชวนคุณขึ้นห้องแล้ว

 

          “เอามา” เขาตัดบทก่อนที่พ่อน้องชายแห่งชาติจะพูดจบเสียอีก

 

          เห็นทีจีฮุนจะต้องบอกอีกฝ่ายไว้บ้างว่าเราควรจะห่างจากเรื่องบนเตียงกันบ้างได้แล้ว ไม่รู้สิ เขาเองก็ชอบคนพูดตรงไปตรงมา แต่บางทีก็นึกกระดากกับการที่คนอายุน้อยกว่าพูดเรื่องนี้กันอย่างตรงไปตรงมายิ่งกว่าเขาเสียอีก

 

          เด็กคนนั้นยิ้มแก้มปริเมื่อเห็นว่าเขายอมตามใจ จีฮุนถ่ายรูปให้อีกฝ่ายจนหนำใจ ก่อนที่ทุกกิจกรรมจะหยุดชะงักเมื่ออาหารมาเสิร์ฟ

 

          อาหารทะเลทั้งหลายคงทำให้จินยองดีใจไม่ใช่น้อย ตาถึงได้ลุกวาวขนาดนั้น การกินปลาดิบหรือปูดองซีอิ๊วเวลานี้คงไม่ใช่เรื่องปกติเท่าไหร่ แต่ก็นั่นแหละ เขาตามใจอีกฝ่าย ตามใจมากพอที่จะเห็นอีกคนยื่นโทรศัพท์มาให้เขาอีกครั้ง จีฮุนก็รู้หน้าที่ว่าตัวเองต้องเป็นตากล้องจำยอมให้เสร็จสรรพ

 

          นอกจากต้องเป็นคนขับรถแล้วยังต้องเป็นตากล้องให้อีกนะ น่าสมเพชจริงๆ

 

          “พอใจยังครับคุณ”

 

          “พอใจแล้ว”

 

          “ให้เครดิตด้วยล่ะ ได้ช่างกล้องชื่อดังไปถ่ายเลยนะ”

 

          จินยองหัวเราะ “จะให้บอกว่าอะไรล่ะ เรามาเดตกันงี้เหรอ”

 

          เป็นถ้อยคำไม่คิดอะไรที่มีอิทธิพลกับเขาจนต้องหัวเราะ เดตอย่างนั้นหรือ พัค จีฮุนไม่เคยแม้แต่จะมีคำนี้อยู่ในหัวด้วยซ้ำไป

 

          “ผมอัพลงสตอรี่ไอจีนะ” จินยองพูดแบบนั้น ไม่เชิงขออนุญาตหากแต่เป็นประโยคบอกเล่า “มันติดแขนเสื้อคุณด้วย”

 

          “เชิญเถอะ ถ้านายไม่โดนด่า”

 

          “ก็อาจจะโดน ไม่รู้สิ” เด็กคนนั้นดูไม่สนใจอะไรสักอย่าง หยิบตะเกียบขึ้นมาก่อนจะยิ้มเผล่ยิ่งกว่าเด็กน้อยคนหนึ่ง “มาๆ กินกันเถอะ”

 

 

         

          หลังจากวันนั้นเด็กคนนั้นเริ่มจะวอแวเขาเก่งเกินไปหน่อยแล้ว

 

          เหมือนแมวตัวน้อยที่คุ้นชินกับเจ้าของ เป็นการเปรียบเทียบแปลกๆ แต่จีฮุนคิดคำเปรียบเทียบอื่นไม่ออก ทั้งที่เขาเองก็พยายามจะเลี่ยงเพื่อไปจัดการความคิดที่กระจัดกระจายในหัวตัวเองให้เสร็จ แต่ดูเหมือนจินยองจะไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น

 

          สุดท้ายแล้วคนอยากห่างอย่างเขาก็ได้แต่ยอมตามใจ

 

          จีฮุนจีฮุน!”

 

          “ฮะ” เขาส่งเสียงตอบรับกลับไปให้ปลายสาย ไม่ละสายตาจากหน้าจอที่กำลังจัดแจงปรับแสงภาพอยู่ “ว่าไงนะ”

 

          “คุณยังดูหนังกับผมอยู่ไหมเนี่ย ผมได้ยินแต่เสียงคลิ๊กเมาส์”

 

          “ดูอยู่” เขาไม่ได้โกหกเสียหน่อย อุตส่าห์เปิดหน้าจอเล็กๆ ไว้ที่มุมหนึ่ง หรี่เสียงให้เบาแต่ก็ยังเหลือบ

สายตาไปมองอยู่เนืองๆ

 

          “ทำไมไม่น่ารักเลยวะจีฮุน”

 

          เด็กนี่ชักเรียกชื่อเขาคล่องปากเกินไปแล้ว ลืมไปแล้วรึยังไงว่าเขาอายุมากกว่าตัวเองกี่ปี แต่ก็นั่นแหละ เตือนไปกี่รอบก็ไม่เคยจะจำ จีฮุนเองก็ยินยอมกับเรื่องนี้ไปแล้ว บอกแล้วว่าเด็กมันเอาแต่ใจเก่ง

 

          “เลิกทำงานเลยนะ แล้วก็จีฮุน! ออกมาแล้ว!”

 

          ตากล้องหนุ่มกระชากหูฟังออกข้างหนึ่งอย่างตกใจเมื่อคนอายุน้อยกว่าพูดไม่ทันจบประโยคก็ร้องเสียลั่น เขามองมุมหน้าจอ เหมือนผีในเรื่องจะยอมปรากฎตัวออกมาสักที ได้ยินจินยองสบถคำหยาบคายอยู่ผ่านหูฟังอีกข้างเสียจนเขาเค้นยิ้ม

 

          “สมน้ำหน้า” เอ่ยอย่างไม่จริงจังอะไรนักกับปลายสาย

 

          เรื่องของเรื่องคือช่วงหลังเขาคุยกับน้องชายแห่งชาติบ่อยครั้ง เด็กคนนั้นคงจะเบื่อและคงไม่มีเพื่อนคบจริงๆ จีฮุนคิดว่าอย่างนั้น

 

เราเริ่มคุยกันเรื่องหนังมากขึ้นพอๆ กับการที่เด็กคนนั้นส่งนั่นนี่ให้เขา บอกว่าอยากไปกินร้านนู้นร้านนี้ บางครั้งก็ถ่ายรูปเสื้อผ้ามาให้เลือกว่าชุดไหนดีกว่ากันในตอนเช้า หายไปและโผล่มาในตอนบ่าย หรือไม่ก็ช่วงดึกไปเลยตามประสาคนดังที่คิวรัดตัว บางครั้งเขาก็แค่โยนอะไรน่าดูใน Netflix ให้อีกฝ่ายพอตระหนักได้ว่าเขาไม่ควรจะให้แพ จินยองมามีบทบาทในชีวิตประจำวันของตัวเองมากกว่านี้

 

แล้วดูสิเป็นยังไง เด็กคนนั้นไม่รู้ตัวสักนิด หรืออาจจะรู้แต่ไม่อยากฟัง นั่นแหละ เขาไม่อยากเดา แต่ยังมาวอแวเขาต่อด้วยการบอกว่าจะดูหนังสยองขวัญที่เขาแนะนำไป แต่ไม่อยากดูคนเดียว ดูเป็นเพื่อนกันได้หรือไม่จะจินตนาการว่าเด็กนั่นกำลังอ่อยเขาก็ไม่กล้า ตอนที่จินยองขอเบอร์ติดต่อเขาไปแล้วยืนยันเสียจนเขาหน้าเสียว่าไม่ใช่การสานสัมพันธ์เชิงคนรัก จีฮุนก็ไม่อยากจะพูดอะไรอีกเลย กลัวจะเก็บเศษหน้าของตัวเองไม่ทันเอา

 

ลงท้ายที่เขาเองก็ยอมให้เด็กคนนั้นคอลมา ยอมเปิดหน้าจอเล็กๆ เพื่อที่จะรู้ว่าหนังไปถึงตอนไหนแล้วแม้ว่าเขาจะเคยดูเรื่องนี้มาแล้วก็ตาม

 

เรื่องน่าตลกคืออะไรรู้ไหม

 

ที่แพ จินยองช่างเอาแต่ใจน่ะเป็นที่ประจักษ์ แต่ที่พัค จีฮุนเป็นคนชอบตามใจน่ะ เขาเองก็เพิ่งรู้ตัวเหมือนกัน

 

เขาได้ยินเสียงบ่นงุบงิบจากปลายสายไปจนหนังจบ เดี๋ยวก็เงียบเดี๋ยวก็แหกปากร้องลั่น สงสัยเหลือเกินว่าเพื่อนบ้านในคอนโดหรูของอีกฝ่ายได้ยินบ้างไหม พอหนังจบเขาก็ได้แต่ฟังเด็กคนนั้นบ่นหนังไปอีกพักใหญ่ ในขณะที่ตัวเองเออๆ ออๆ ตามน้ำไปก่อนเพราะยังจดจ่อกับภาพที่ตัวเองถ่ายมา นางแบบที่เกือบเปลือยเปล่ามีบางจุดให้เขาต้องรีทัชเหมือนกัน

 

“งานเสร็จยังจีฮุน”

 

“ใกล้แล้ว”

 

“ทำนานจัง” คนอายุน้อยกว่าพูดแบบนั้น “รูปอะไรวะเนี่ย ชักสงสัยแล้ว”

 

“ก็ภาพแบบเดิมๆ”

 

“ภาพลามกของคุณน่ะเหรอ”

 

“ก็ไม่ขนาดนั้น” เขามองหน้าจอ หน้าอกอิ่มของนางแบบแทบจะกระแทกหน้ามีเพียงชั้นในตัวจิ๋วปิดไว้ เออ ลามกก็ได้วะ

 

“แหน่ะ ที่ช้าอยู่คือทำอะไรไปได้รึเปล่า”

 

“คุณทะลึ่งกว่าผมอีก แล้วทำไมผมต้องทำแบบนั้นด้วย เห็นมาจนเบื่อแล้ว”

 

“ไม่รู้สิ ข่าวลือคุณเยอะนี่” เด็กคนนั้นหัวเราะร่า “อย่างเช่นไปแซ่บกับนางแบบที่ห้องน้ำ”

 

คนฟังถึงกับหัวเราะในลำคอ กับน้องชายแห่งชาติ เขาเองก็เกือบเผลอที่ห้องแต่งตัว แย่กว่าห้องน้ำเสียอีกพูดตรงๆ

 

เขามองหน้าจออยู่พักหนึ่ง เมื่อมั่นใจว่ามันถูกใจแล้วถึงยอมที่จะกด save รูปภาพ อัพโหลดลงไว้ใน dropbox เพื่อสะดวกแก่การส่งงานให้กับลูกค้าของตัวเอง เหลือบมองนาฬิกาตรงหน้าพบว่าตอนนี้เองก็ตีสองกว่าแล้ว

 

“ตีสองแล้วนะ” เขาพูดใส่โทรศัพท์ “ถ้าคุณหน้าโทรมมาถ่ายงานผม ผมก็ด่านะ” ปลายสัปดาห์นี้น่าจะได้ถ่ายภาพของเขาแล้ว

 

“ทาครีมแล้ว” ได้ยินเสียงเถียงผะแผ่วตามด้วยไอค่อกแค่กเล็กน้อย “ผมไม่ให้หน้าโทรมหรอก”

 

เขาขมวดคิ้ว จริงๆ ก็สังเกตเหมือนกันว่าเสียงอีกคนแหบพร่ากว่าเดิมนิดหน่อยแต่ไม่ได้จะถามอะไร

 

“ก็ดี” เจ้าของงานพูดเช่นนั้น เดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียง มองเพดานสีขาวบนบ้านตัวเองก่อนจะเอ่ยถามอีกคน “ไม่นอนเหรอ”

 

“จะนอนแล้วเหรอ”

 

“ใช่”

 

“งั้นนอนก็ได้ มีงานเช้าเหมือนกัน” คราวนี้กลับไม่ได้เอาแต่ใจแบบปกติ จีฮุนเองก็ยินดีที่เด็กคนนั้นเป็นแบบนั้น “แค่นี้นะ ฝันดี”

 

“อื้อ, ฝันดี”

 

ตากล้องชื่อดังตอบกลับไปแค่นั้น กดวางสาย ดึงหูฟังออกจากโทรศัพท์ เขาเผลอเข้าหน้าแชตของอีกฝ่ายอย่างลืมตัวก่อนจะกดออก

 

จะให้พูดว่าอะไรล่ะ อย่าลืมทานยาด้วย หรือว่า ระวังจะไม่สบายนะ งั้นเหรอ ไม่มีวันเสียหรอก

 

จีฮุนเอาลิ้นดุนดันกระพุ้งแก้ม เผลอยกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยของตัวเองอย่างไม่มีสาเหตุ

 

เขาว่าเขารู้ตัวนะ แต่นั่นมันไม่เมคเซ้นส์เอาเสียเลย

 

 

 

“เอ้า วันนี้มาด้วยเหรอ”

 

นั่นเป็นคำแรกที่จีฮุนได้รับทันทีที่เปิดประตูเข้ามาที่สตูดิโอของตนเองช่วงบ่ายวันหนึ่ง ซองอูที่อยู่ทำงานที่นี้ประจำเป็นคนเอ่ยทักทายเขาพร้อมกับแก้วกาแฟในมือ

 

“เปลี่ยนที่น่ะ” ช่างกล้องชื่อดังตอบไปตามจริง

 

บางวันเขาก็แค่อยากแบกของตัวเองมาหาแอร์เย็นๆ เงียบสงบที่ไม่ใช่บ้านตัวเองบ้าง ซึ่งนี่ก็เป็นตัวเลือกที่ดี พวกเราทำแบบนี้กันเสมอ เวลาว่างๆ เบื่อๆ ก็มาบ้าง ช่วงหลังจีฮุนปลีกตัวบ่อยเพราะยุ่งวุ่นวายกับงานส่วนตัวที่กำลังจะเริ่มถ่ายจริงจังวันพรุ่งนี้ ทั้งที่พัก โลเกชั่นสำหรับถ่ายนอกสถานที่เองก็เพิ่งตกลงได้ไม่นาน

 

เขาเหลือบตามองหน้าเซ็ตที่มีเสียงดังขึ้นก่อนจะเอ่ยถาม “ใครใช้สตูดิโอ”

 

“อูจิน”

 

เขาขมวดคิ้ว “ถอดเฝือกแล้วเหรอ”

 

“เออ แต่ก็ยังรับงานง่ายๆ ก่อน นี่พรีเวดดิ้ง”

 

จีฮุนพยักหน้าอย่างรับรู้ จะว่าไปคราวก่อนที่เจอกันก็คุ้นๆ ว่าอูจินพูดเรื่องใกล้จะถอดเฝือกให้ได้ยินบ้าง แต่ช่วงนี้เขาไม่ได้คุยกับหมอนั่นเท่าไหร่เพราะอูจินเองก็ติดแฟน แต่แฟนหมอนั่นทักเขามาบ่อยกว่าเพื่อนอย่างมันเสียอีก และเขาก็กล้ำกลืนเกินกว่าที่จะเตือนอูจินถึงพฤติกรรมหล่อนด้วย

 

นั่งทำงานอยู่ชั่วครู่ ใส่หูฟังเปิดเพลงใหม่จากเพลย์ลิสต์ที่เพิ่งถูกสร้างไว้อยู่ไม่นาน เพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอหน้ามาสักพักก็โผล่มาทักทาย

 

“เอ้า มาทำอะไรวะจีฮุน”

 

“เปลี่ยนที่ทำงาน” เขาตอบคำเดิมเป๊ะๆ เลย

 

อูจินยกยิ้มโชว์เอกลักษณ์ เดินมาชะโงกหน้าดูงานที่เขากำลังจะเลือกส่งให้กับบริษัทที่จ้างถ่ายโฆษณา “เป็นไงมั่งวะ งานโฟโต้บุ๊ก”

 

“หมายถึงงานจริงๆ หรือหมายถึงแฟนนาย”

 

“ทั้งสอง”

 

“ก็ดีมั้ง” เขาไม่รู้จะตอบอะไรไปมากกว่านั้นเลย

 

“ซองโซล่ะ”

 

“ก็ทำงานดี ปรับเปลี่ยนอะไรเร็วดี กระตือรือร้น” นี่เขาช่วยเหลือหล่อนเต็มที่แล้ว แม้ในใจจะอยากบอกไปว่าหล่อนกระตือรือร้นอย่างแปลกๆ ในบางเรื่อง

 

“แฟนฉันบอกว่าชอบนาย” อูจินหัวเราะอย่างไม่รู้อะไรเสียเลย ตบบ่าเขาปุๆ “แต่อย่าเอาเธอไปถ่ายแบบสไตล์นายเด็ดขาดเลยนะเว้ย หวง”

 

เขาหัวเราะกลบเกลื่อน เจอแบบนี้ยิ่งแสดงออกอะไรไม่ถูกเข้าไปใหญ่ ถ้าพิจารณารูปร่างหน้าตาหล่อนก็น่าหวงอยู่หรอกถ้าเป็นแฟน

 

แต่ขอร้องล่ะพัค อูจิน หล่อนทักเพื่อนแฟนตัวเองมาไม่หยุด ใช้งานมาเป็นขออ้างทักฉัน รู้ตัวสักทีไอ้งี่เง่า

 

พวกเขาคุยกันอีกนิดหน่อยก่อนที่อูจินจะกลับไปถ่ายรูปพรีเวดดิ้งต่อเมื่อบ่าวสาวเปลี่ยนชุดเสร็จ จีฮุนเอาแต่ทำงานจนเย็นย่ำเสร็จไปชิ้นหนึ่งถึงได้ลุกขึ้นบิดขี้เกียจสักที เขาควรออกไปเดินเหินด้วยการไปซื้อกาแฟหรือชามากินสักแก้ว หรืออาจจะหมายถึงแซนวิชสำหรับมื้อเย็นง่ายๆ แล้วขึ้นมาใช้ Wi-Fi เล่นฟรีๆ คงดี

 

“มีใครเอาอะไรไหม”

 

ถามคนที่นั่งร่วมกันด้วยความหวังดี ซองอูเงยหน้ามาสั่งเมนูโปรด ส่วนอูจินโบกมือไปมาบอกว่าเลี่ยงกินคาเฟอีนช่วงนี้เขาเลยยักไหล่

 

ตอนที่ขึ้นมาพร้อมกับกาแฟสองแก้วในมือก็เดินไปวางให้รุ่นพี่หนุ่มก่อน หากแต่ตอนกลับมาที่โต๊ะ อูจินก็เงยหน้าขึ้นมา

 

“มีคนรัวข้อความมาตอนนายลงไปซื้อน่ะ” เขาเลิกคิ้ว แต่มีคนที่คิดอยู่แล้วปรากฎมาในหัว “จริงๆ โทรมาด้วย แต่ฉันไม่กล้ารับหรอกนะ”

 

จีฮุนหัวเราะ “ขอบใจมาก” เรื่องที่เขาไม่ชอบให้คนยุ่งกับโทรศัพท์นัก นั่นเป็นเรื่องที่รู้กันดี

 

เขาเหลือบมองโทรศัพท์ ข้อความบนหน้าจอบอกว่าเจ้าตัวดื้อคนนั้นส่งรูปภาพมาสองสามภาพ คงหนีไม่พ้นเรื่องเดิมๆ ทั้งที่ตั้งใจจะเมินเฉย แต่อีกคนก็ส่งข้อความเข้ามาเพิ่ม

 

bae :

ไม่สบายอ่ะ อยู่โรงพยาบาลแล้ว

ข้าวต้มไม่อร่อยอ่ะ

โดนแคนเซิลงานด้วย จีซองฮยองหงุดหงิดเลย

 

ช่างกล้องคนดังขมวดคิ้วมุ่น ลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะกดเข้าไปดู และพบว่าภาพที่ส่งมาไม่ใช่ของกินหรือเสื้อผ้าอะไรทั้งนั้นแหละ เป็นภาพคนที่ถูกเจาะสายน้ำเกลือต่างหาก

 

เขาชั่งน้ำหนักบางอย่างในใจอยู่ชั่วครู่ สุดท้ายก็ตัดสินใจเหลือบมองนาฬิกา ปิดโน้ตบุ๊กของตัวเองลงจนคนอื่นงงเพราะตอนแรกเขาบอกว่าจะอยู่จนดึกในตอนแรก

 

“จะไปไหนวะ”

 

“อา

 

ครางเสียงต่ำในลำคอตอบคำถามเพื่อนสนิทอย่างกระดากที่จะพูดไป ก่อนจะก้มลงกดโทรศัพท์พิมพ์ข้อความตอบน้องชายแห่งชาติไปเสียก่อน

 

park jihoon :

โรงพยาบาลไหน?

ว่างๆ พอดี เดี๋ยวจะซื้อไรเข้าไปให้

 

เขาเงยหน้าขึ้นมองอูจินที่ทำหน้าแปลกใจระคนคาดคั้นคำตอบแล้วจึงตัดสินใจพูดไปตามจริง

 

“ไปโรงพยาบาล”

 

 

 

ตั้งใจว่าถ้าเดินเข้าไปในห้องโรงพยาบาลจะบอกคำว่าสมน้ำหน้าเสียหน่อย ทั้งๆ ที่ในมือถืออาหารกล่องเล็กๆ น้อยๆ มาให้เด็กนั่นอย่างตั้งใจแท้ๆ เขาเปิดโทรศัพท์เช็กโซเชี่ยลก็เห็นว่าแฟนๆ ของแพ จินยองมีการเทรนให้อีกฝ่ายหายไวๆ อยู่บ้าง สำนักข่าวเองก็ออกข่าวที่แพ จินยองไข้ขึ้นสูงเมื่อเช้านี้จนต้องแคนเซิลงานเหมือนกัน

 

โรงพยาบาลไม่ได้คนเยอะอะไรนัก ตอนที่สอบถามน้องชายแห่งชาติคนนั้นก็บอกห้องพักมาเลย จีฮุนเลยไม่ได้วุ่นวายอะไรมาก

         

เขามองหมายเลขหน้าห้องเดี่ยวในโรงพยาบาลเอกชนแพงหูฉี่สลับกับหน้าแชตที่เด็กคนนั้นบอกมา กำลังจะเคาะประตูแต่กลับได้ยินเสียงจากภายในห้องเสียก่อน

 

          แพ จินยอง! อย่าให้มากมันนักนะ!”

 

          จีฮุนชะงัก ถอยไปหนึ่งก้าวกับเสียงที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน ก่อนจะแง้มประตูดูต้นเสียงในห้องพักคนป่วยคนนั้น

 

          เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ เผลอเม้มปากแน่นก่อนจะก้าวเข้าไปใหม่อีกครั้ง ตัดสินใจแง้มประตูเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงแหบพร่าตอบกลับเหมือนจะตะโกน

 

          “ผมทำได้จริงๆ นะ”

 

          “แล้วไงล่ะ อยากขู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ งั้นเหรอ”

 

คนที่เอ่ยประโยคนั้นคือฮวัง มินฮยอน เขาเห็นอดีตคนดังหันข้าง สีหน้าขุ่นเคืองเหมือนพร้อมจะระเบิดอารมณ์ บีบแก้มของเด็กในสังกัดตัวเองอย่างแรงจนมือสั่น

 

“คิดว่าประเทศนี้มีที่ให้คนอย่างนายมากขนาดนั้นเหรอถ้าคลิปมันหลุดออกไป” มินฮยอนพูดเสียงเข้ม “ต่อให้ฉันหย่าหรืออย่างไรก็ตาม สุดท้ายฉันก็ไม่กลับมาหานาย”

 

คนป่วยบนเตียงน้ำตาคลอ ศีรษะเล็กหันไปตามแรงผลักจากมือของคนอายุมากกว่า

 

“ฉันสร้างนายมาได้ ฉันก็ทำให้นายไม่มีที่ยืนได้เหมือนกันจินยอง อย่าคิดท้าทายฉันให้มากนัก”

 

ส่วนคนที่มองและได้ยินจากข้างนอกห้องอย่างเขารู้สึกเหมือนเจอชิ้นส่วนที่เขาพลาดไป

 

ทำไมเด็กคนนั้นถึงทำตัวเหมือนมีเรื่องที่ใครก็แตะต้องไม่ได้ ทำไมรอยยิ้มบางอย่างของอีกฝ่ายถึงดูไม่เหมือนรอยยิ้มจากใจ ทำไมเด็กคนนั้นถึงดูหงุดหงิดใจทุกครั้งที่เขาพูดถึงบอสของตนเอง

 

ทำไมตอนที่เจอกันครั้งแรก แพ จินยองถึงเมามายและร้องไห้ ขอใครก็ได้ให้กอดอีกฝ่ายแรงๆ

 

จีฮุนยืนนิ่งงันตอนที่ประตูถูกเปิดออก ร่างสูงของอดีตคนดังดูมีสีหน้าตกใจเล็กน้อยก่อนจะกลับเป็นปกติในเสี้ยววินาที ดวงตาเรียวมองเขาขวางเหมือนกับคำขู่ตอนที่เขาถอยกายให้อีกฝ่ายเดินออกไปง่ายๆ

 

ตากล้องหนุ่มหันไปมองคนป่วยที่อยู่บนเตียง

 

หยาดน้ำตาคลอนั้นค่อยๆ หยดลงมาให้เขาเห็น หนึ่งหยด, สองหยด, ก่อนที่จะกลายเป็นการร้องไห้โฮแบบที่เขาเคยเห็น ตอนครั้งแรกที่ได้เจอกัน

 

ตอนที่เด็กคนนั้นเดินเข้าไปตระโบมจูบใครต่อใครก็ไม่รู้ในคลับทั้งน้ำตาเพราะฤทธิ์จากแอลกอฮอล์จนเขาเป็นฝ่ายไปช่วยคิม ดงฮันแบกออกมาเพราะสภาพเละเทะไม่มีสิ้นดี

 

“กอดผมที กอดผมแรงๆ ที”

 

เด็กคนนั้นร้องไห้ ตะเกียกตะกายร้องหาอ้อมกอดอย่างไร้สติ กดจูบลงอย่างถือวิสาสะ เหมือนเป็นวิธีเดียวที่ทำให้มีคนอยู่ด้วย

 

“เอาให้แรงกว่าที่คนนั้นทำ”

 

วันนั้นเราสิ้นสุดลงที่เตียง จีฮุนกอดอีกฝ่ายอย่างรุนแรงตามสิ่งที่จินยองถวิลหา เขาทำตามที่เด็กคนนั้นร้องขอ ก่อนที่ตื่นเช้ามาเราจะทำเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นในช่วงเวลาก่อนหน้า เหมือนเสียงที่แหบพร่านั่นมาจากการร้องครางช่วงที่เราปรนเปรอกันและกัน และดวงตาที่บวมนั้นมาจากการร้องไห้เพราะสัมผัสของเขาในยามค่ำคืน

         

จีฮุนเพิ่งเข้าใจในวันนี้ว่าคนนั้นของแพ จินยองหมายถึงใคร

 

          และเพิ่งเข้าใจ, ว่าการร้องขออ้อมกอดนั้น อาจจะไม่ได้หมายถึงสัมผัสทางกายเพียงอย่างเดียว










ก็คือ... แต่ละตอนก็ยาวขึ้นเรื่อยๆ

ใส่จุดนั้นจุดนี้เล็กๆ น้อยๆ มีใครจับสังเกตมั้ยนะ ()

คราวหน้าไปฝั่งน้องแพกันมั่งดีกว่าค่ะ เยิ้บเยิ้บ

 

ปล. มาค่ะ ด่ามาเลย อย่าด่าอิฉันก็พอ ได้โปรด 55555555555555

 

เจอกันในแท็ก #ฟิคHiddenShade เหมือนเดิมค่ะ


? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

353 ความคิดเห็น

  1. #352 ggamjan (@ggamjan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:37
    แงงง น้องงง บอสใจร้ายอย่าแกล้งน้อง
    #352
    0
  2. #253 tukkiesz (@tukkiesz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 12:34
    บอสสสสส ใจร้ายมาก จะว่าผิดฝ่ายเดียวไหมก็ไม่ใช่ แต่น้องจินยองก็ผิดเหมือนกัน เพราะบทสรุปของปัญหานี้คือพี่จีฮุนต้องเป็นคนพาน้องออกมาจากวังวนนั้นด้วยตัวเอง
    #253
    0
  3. #187 pcxbh♡ (@baekfour) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 04:14
    บอส!!! สงสารน้องมาก พี่จีฮุนช่วยน้องด้วยนะคะ
    #187
    0
  4. #183 babyamam (@babyamam) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 21:57

    รู้สึกไม่ได้เม้นนาน 55555 จีฮุนก้อบอุ่นเหมือนกันอ่ะ ตามใจเก่ง

    นี่ว่านางเริ่มเฉยๆกอูจินละนะ ในแง่ความรู้สึกด้วย แต่น้องแพดูยังไม่มูฟออนเท่าไร

    อยากอ่านพาร์ทน้องแล้ว จะเศร้าม้ายย แค่นี้ก้อจะวิ่งไปโอ๋แล้ว

    #183
    0
  5. #182 vgny__ (@vgny__) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 14:00
    ฮื่อออออ วงวานน้องแพ นี่ว่าพี่จีฮุนก็เริ่มเห็นใจน้องมากขึ้นละอ่ะ จากตอนแรกที่คิดว่าน้องดูไม่น่ามีเรื่องอะไร ฮืออออ ดูทั้งคู่เริ่มเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของกันและกันละนะ ไม่รู้เจ้าตัวรู้ตัวหรือยัง แต่คุณตากล้องก็คือตามใจเก่งพอกะน้องที่เอาแต่ใจเก่ง5555
    #182
    0
  6. #181 namiesname (@namiesname) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 12:03
    สงสารน้องจะแย่แล้วว ตอนนี้จีฮุนต่อจิ๊กซอได้เกือบหมดแล้วนะ ที่เหลือก็แล้วแต่ว่าจะตัดสินใจยังไงต่อไปดี อยากให้อยู่ข้างๆแพจินยอง แล้วดูแลน้องให้ดีจังค่ะ ฮืออออ
    #181
    0
  7. #180 Mikayuu2 (@Mikayuu2) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 07:48
    สู้ๆนะคะ เป็นฟิคที่ดีมากๆเลยค่ะ อ่านบทบรรยายเเบบนี้เเล้วอินมากกกกก ภาษาดีมากๆๆๆๆ ฮือ รอนะคะ💕
    ช่วงนี้ฝนตกออกจากบ้านอย่าลืมพกร่มนะคะเดี๋ยวไม่สบาย ถ้าเครียดเรื่องงานหรือเรื่องอื่นๆสู้ๆนะคะ 🙏🏻✌🏻✌🏻
    //พี่มินใจร้ายมากฮ่าๆ พี่จีฮุนก็ทรีตน้องดีมากเลย รักพี่จีฮุน
    #180
    0
  8. #179 AoyyAoii (@AoyyAoii) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 01:48
    ก่อนอื่นต้องร้องไห้ก่อน แงงงงงงงงงงงง ร้องคำว่า ไม่นะ!!!!! แรงมากตอนตัดจบ ใจบางกับฉากที่น้องร้องไห้ พี่พระเอกคือรู้สึกยังไงนะถึงเข้าไปช่วยน้องวันนั้น คุณมินยอนใจร้ายมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก จริงๆก็อยากรู้ความคิดความรู้สึกของมินยอนนะว่าแบบมองน้องยังไง ไม่เคยรู้สึกอะไรเลยเหรอ คุณใจร้ายมาก!!!!! ชอบความที่น้องค่อยๆเข้ามาในชีวิตพี่พระเอก ที่ๆด้เห็นอาการตามใจเก่งของคนอย่างเค้านี่คือสุดไปเลยค่ะ ต่างคนต่างมีเรื่องในใจ ถ้าค่อยๆเปิดใจเข้าหากันช่วยฮีลกันได้น่าจะดีนะคะ ฮือออออออออออออออออออ อยากอ่านพาร์ทของน้องด้วยว่าตอนนี้รู้สึกกับคนพี่ยังไงบ้างแล้ว เห็นน้องเป็นเด็กเอาแต่ใจขนาดนี้ก็แอบน่าตี แต่ก็ยังน่ารักอยู่ดี สุดท้ายแล้วค่ะๆๆๆๆๆ ให้กำลังใจคุณไรท์เสมอค่ะ สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ชอบการดำเนินเรื่องมาก ชอบสำนวน ชอบการบรรยายความรู้สึกด้วย มันทัชใจเราทุกตอนเลย ขอบคุณที่มีฟิคดีๆมาให้อ่านตลอดนะคะ เลิฟฟฟ ❤️❤️❤️
    #179
    0
  9. #178 junhi (@junhi) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 01:01
    สงสารน้อง ฮืออออออ ตัดอารมณ์จริง กำลังเขินอมยิ้ม 55555555
    #178
    0
  10. #177 Asuna ^^ (@gorbua123) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 01:00
    พีคตอนท้ายเฉยเลยฮื่อออ;;—;; //พี่จีฮุนชอบน้องแล้วแน่ๆเล้ยยย
    #177
    0
  11. #176 Puddinghh (@nvidiaoptimus) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 23:52
    อ่านตอนแรกกำลังเขินอยู่ดีๆโดนตัดอารมณ์ซะงั้น ;-; สงสารน้องอ่า พี่มินใจร้าย!!!
    #176
    0
  12. #175 butterni (@moneynoey) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 22:04
    สงสารน้องเลยโดนพี่มินฮยอนทำขนาดนี้เลยอ่า น้องงง ฮืออ ตัดใจนะน้องมาหาพี่จีฮุนเถอะ พี่จีฮุนก็แอบเปิดใจให้น้องไม่รู้ตัวแล้ว หวังว่าทั้งคู่จะผ่านช่วงเวลานี้ไปได้ด้วยดี มาเติมเต็มในส่วนที่ไม่มีกันน้าา แง //// ตอนพี่จีฮุนตามใจน้องคือแบบ พี่คะๆๆๆๆๆๆๆ /กราบอก
    #175
    0
  13. #174 ngampisut (@ngampisut) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 21:44

    จีฮุนรู้เรื่องแล้วอะ

    แล้วก็เหมือนจะเข้าใจแล้วด้วย ว่าน้องโหยหาอะไร จากนี้จะถอยห่าง หรือมาชิดใกล้ยิ่งกว่าเดิมนะ รอลุ้นเลยค่ะ ขออย่างหลังเถอะ สงสารน้อง

    คุณตากล้องนี่ ใจดี แล้วใจอ่อนมากๆเลยน้าาา

    ช่วยมารักษาแผลให้น้องหน่อยสิ

    แต่ก็คงยัง คิดอะไรกับอูจินอยู่ล่ะมั้ง

    ป.ล. ปกติก็ควรด่ามินฮยอนใช่ไหมคะ แต่นี่เมนค่ะ แบบ ด่าได้ไม่สุดจริงๆ 555 ก็ ไม่อะไรมาก ขอให้เมียนางมารู้เรื่องก็พอค่ะ หุหุ

    #174
    0
  14. #173 -SongGSo(o)- (@-seoulsew-) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 20:11
    ไม่ไหวแล้ววว คือตอนอ่านไปค่อนตอน กำลังจะพิมว่าชอบตอนนี้มากเลย อ่านละfluffyมากๆ อ่านละใจฟู ชอบความซึนของพี่มัน ละมาช้อกกับซีนสุดท้าย ฮือ สงสารน้องอะ อารมณ์เปลี่ยนเร็วมากเลย;-;
    #173
    0
  15. #172 ppppppim♡ (@pimmada51) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 19:55
    พจฮคนซึน!! ไม่กล้าขัดใจน้องเลยน้าาา ตามใจเก่งง ต่อจากนี้ช่วยกอดน้องแรงๆทีนะ ฮื่อ
    #172
    0
  16. #171 B's angle (@byun-jrni) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 19:20
    น้องดูบอบบางมากอะ แงงงงงงงง สงสารลูก / พี่จีฮุนคะ น้องเอาแต่ใจหรือพี่ไม่กล้าขัดใจกันแน่น้าาาาา คริ
    #171
    0