Single Papa คุณพ่อยังโสด {YAOI} ตีพิมพ์กับสนพ. BLY

ตอนที่ 9 : CHAPTER 8 - ถอย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 749
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 ก.พ. 57


 

CHAPTER 8

ถอย”

 

 

 

วันนี้วันพฤหัสแล้ว พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของคุณปฐพี แต่พวกเราตกลงว่าจะไปทะเลกันในเช้าวันเสาร์และกลับในเย็นวันอาทิตย์แทน ด้วยความที่ไม่ใช่ช่วงเทศกาลพวกผมเลยไม่ได้กังวลอะไรมาก

 

...แต่ผมหงุดหงิดอยู่อย่างนิดหน่อย

 

ก็ไอ้พี่เลี้ยงเด็กนั่นแหละ

 

ถ้าคุณเพชรไม่อยากให้ไป... ผมไม่ไปก็ได้นะครับ

 

เมื่อวันก่อนมันเดินมาบอกกับผมแบบนั้น ดูเหมือนจะรู้ดีว่าผมหงุดหงิดกับการที่มีพี่เลี้ยงเด็กมาร่วมทริปด้วย พูดตามตรงคือมันก็ไม่ได้แย่ แต่ผมไม่ค่อยอยากจะใกล้ชิดกับเขามากเท่าไหร่ ฟ้าครามเองก็คงจะรับรู้ถึงการแสดงออกในส่วนนี้

 

แล้วแต่คุณ ผมไม่ได้ห้ามผมจำได้ว่าตัวเองตอบไปแบบนั้น จริงๆ คุณไปมันก็ไม่ได้แย่หรอก ถือว่าไปดูแลพระพายด้วยพูดไปตามเรื่อง แต่ดูเหมือนจะเป็นการเปิดทางให้เจ้าฟ้าครามมากไปนิด

 

ผมไปได้จริงๆ เหรอ

 

เทวดาเงยหน้าขึ้นมาถามผมอย่างตื่นเต้นเหมือนกับเด็กๆ... มองดูแล้วไม่ค่อยต่างจากพระพายเท่าไหร่

 

ผมไม่รู้ว่าไอ้ที่ทำให้เจ้าเด็กนี่ตาเป็นประกายคือการเป็นเที่ยว หรือการไปเที่ยวที่มีผมอยู่ด้วย

 

...พูดแล้วดูหลงตัวเองเป็นบ้า แต่เชื่อเถอะว่าผมคิดแบบนั้นจริงๆ

 

ถ้าผมบอกว่าไปไม่ได้คุณจะไม่ไปเหรอผมถามอย่างกวนตีนเล็กน้อย

 

ฟ้าครามกลายเป็นหมาหงอยในทันที ผมเห็นภาพว่าหูเขากำลังลู่หางตกโดยอัตโนมัติ ถ้าคุณเพชรไม่อยากให้ไป...เขาว่าเสียงอ่อย

 

ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ คุณเลือกเองละกัน ไหนๆ คุณปฐพีก็ชวนแล้วนี่

 

ตอนแรกผมคิดว่าเขาอยากจะไปกันแบบครอบครัว แต่พอลดาไม่ไปด้วย ภาพพิมพ์เองก็คงไม่ไปด้วย เด็กแบบนั้นคงจะให้เขาดูแลคนเดียวลำบาก คราวนี้มันเลยลามมาถึงขั้นชวนผมทั้งที่เราไม่ได้สนิทกัน ชวนกระทั่งฟ้าคราม... จะมีใครไปด้วยอีกสองสามคน ณ จุดนี้ผมก็ไม่แปลกใจหรอก

 

แต่จู่ๆ พระพายก็โผล่หน้าออกมาจากหัวบันได เมื่อกี้ผมให้แกไปอาบน้ำก่อนลงมาทานข้าว

 

 พี่ฟ้าจะไม่ไปเหรอคะ!’

           

หลานมา เอาละครับ ปัญหาใหญ่

           

ผมกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอและหันไปมองเจ้าพี่เลี้ยงเด็กเป็นเชิงว่าให้เขาจัดการอธิบายให้หลานฟังเอง ฟ้าครามจึงเรียกหลานมานั่งกินข้าวด้วยกันก่อน

           

พี่ฟ้ายังไม่รู้เลยค่ะว่าจะไปมั้ย

           

ทำไมพี่ฟ้าไม่รู้ล่ะคะ! พี่ฟ้าไปกับพระพายซิ พระพายจะได้มีคนเล่นน้ำด้วย!’ หลานตอบอย่างร่าเริง ดูแกจะเฝ้ารอการไปเที่ยวครั้งนี้มาก

           

ฟ้าครามเงยหน้าขึ้นมามองผมนิดหน่อย ผมพ่นลมหายใจและปัดมือเป็นเชิงว่าตามใจเขาเลย

           

พี่ฟ้าไม่ไปดีกว่าค่ะ

           

...คำตอบนั้นทำให้ผมรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย

           

ทำไมล่ะค้า!’ พระพายโวยเสียงดัง เริ่มทำท่าจะงอแง พี่ฟ้าไม่อยากไปกับพระพายเหรอคะ น้าเพชรก็ไปนะ คุณพ่อก็ไป ทำไมพี่ฟ้าไม่ไปล่ะคะแกถามอย่างสงสัย ทำหน้าบู้แต่ยังไม่ได้แหกปากร้องไห้แต่อย่างใด

           

เอ่อ...ฟ้าครามเองก็ตอบคำถามหลานไม่ถูกเหมือนกัน

           

พอเห็นพี่เลี้ยงตัวเองไม่ตอบหลานก็หันมาถามผมเสียงอ่อน น้าเพชรคะ พี่ฟ้าไปไม่ได้เหรอคะ

         

อึก ไม่นะ ใจอ่อน อย่ามองน้าแบบนั้น!

           

ผมกลืนน้ำลายอึกหนึ่งเบาๆ ไม่รู้จะเอ่ยปากตอบยังไงดี จนพระพายเอ่ยถามย้ำอีกครั้งหนึ่ง

           

ไปไม่ได้จริงๆ เหรอคะ...

 

เสียงอ่อย หน้าหงอย ทำท่าเหมือนจะร้องไห้

 

ยอมแพ้เลยครับ

 

ฟ้าคราม... ไปด้วยกันเถอะ ผมแทบจะร้องขอให้เจ้าเด็กยิ้มเทวดานั้นไปร่วมทริปครั้งนี้ด้วยน้ำตานองหน้าด้วยซ้ำ

 

เป็นอันว่าหลานสาวแสนน่ารักและพี่เลี้ยงเด็กที่ทำตัวเหมือนเด็กก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาผมแวววับจนผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพ่อลูกสองตงิดๆ

 

 

 

            เย็นวันนี้ผมมีรถมารับเหมือนเคย

 

ฟ้าครามไม่เคยมารับผมคนเดียวแต่จะหิ้วพระพายมาด้วย ผมไม่รู้ว่าหลานอยากมาหาผมเองหรือว่าโดนฟ้าครามลากมากันแน่ คิดๆ แล้วว่าจะเป็นอย่างแรก... ผมนี่คิดอะไรเข้าข้างตัวเองไม่เบา

 

“คุณเพชรครับ วันนี้รีบกลับมั้ย”

 

“หือ?” ผมเงยหน้าขึ้นมาเมื่อเขาถามหลังจากผมขึ้นรถได้ไม่นาน “ก็ไม่ละมั้ง... ทำไมเหรอ”

 

“ผมยังไม่ได้ซื้อของขวัญให้พ่อของพระพายเลยครับ ตั้งใจว่าจะไปซื้อที่ห้าง ไหนๆ ก็ผ่านทางแล้ว แวะหน่อยได้รึเปล่า” เขาถามอย่างสุภาพ

 

“ก็เอาสิ” ...อันที่จริงผมก็ยังไม่ได้ซื้อเหมือนกัน นี่ผมเพิ่งนึกขึ้นมาได้เลยนะ

 

ผมไม่ได้ใส่ใจอะไรในการซื้อของขวัญมาก เรียกได้ว่าจะซื้อเป็นมารยาทเท่านั้น คงจะต้องหาของที่มีราคาหน่อยแต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจว่าเขาจะชอบหรือไม่ชอบ จะใช้หรือไม่ใช้อยู่แล้ว

 

ลงท้ายที่ฟ้าครามตกลงว่าพวกเราจะทานอาหารในห้างที่อยู่ระหว่างทางกลับบ้านของเรา

 

...เอ๊ะ ทางกลับบ้านของเขาเหรอ เอาใหม่ๆ ทางกลับบ้าน ของผมต่างหาก ให้ตายสิ ความเคยชินที่ดูเนียนๆ ของหมอนี่น่ากลัวจริงๆ

 

“หิวยังคะ” ผมเอ่ยถามหลานขณะเราลงรถมาด้วยกัน “อยากกินอะไรเอ่ย”

 

“อะไรก็ได้ค่า” หลานตอบอย่างว่าง่าย

 

ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ แต่พอลงรถมาเดินดูร้านอาหารในห้างกันพวกผมก็ให้พระพายเป็นคนตัดสินใจอยู่ดี รอบนี้หลานอยากทานอาหารฝรั่ง พวกผมก็ไม่ขัดข้องแต่อย่างใด

 

“คุณเพชรซื้อของให้คุณปฐพีแล้วรึยังครับ” ฟ้าครามเอ่ยถามหลังจากเราสั่งอาหารเสร็จ

 

ผมส่ายหน้า “ยัง เพิ่งนึกขึ้นได้เหมือนกัน”

 

“อ๋อ...” เขาพยักหน้าอย่างเขาใจ “ตอนนี้คุณปฐพีอายุเท่าไหร่แล้วนะ น่าจะ... สามสิบ?”

 

“สามสิบสามไม่ก็สามสิบสี่น่ะ”

 

เขาอายุเท่าพี่เพลงที่ห่างจากผมสี่ปี แต่ผมไม่รู้ว่าเขาแก่เดือนกว่าหรืออ่อนเดือนกว่ากันแน่ ถ้านับกันตอนนี้พี่สาวผมจะต้องสามสิบสาม... หมายถึงถ้าเธอยังมีชีวิต

 

“หน้าเขายังเด็ก”

 

“อือ”

 

“คุณเพชรอายุเท่าไหร่เหรอครับ”

 

“จะสามสิบแล้ว” ผมตอบไปตามจริง “ตอนนี้ยี่สิบเก้า”

 

“เห... คุณดูเหมือนยี่สิบต้นๆ เอง” เขาทำหน้าแปลกใจเล็กน้อย จะว่าไปเราไม่เคยคุยกันเรื่องอายุเลย

 

“ยอไปเถอะ” ผมกลอกตาไปมา “ผมเริ่มแก่แล้ว” ...แต่อันที่จริงสำหรับผู้ชาย ขึ้นเลขสามนี่เป็นแค่การเริ่มต้นเท่านั้น

           

“น้าเพชรไม่แก่หรอกค่า” พระพายพูดแทรกขึ้นมา

 

ผมหัวเราะเบาๆ และหันไปหอมแก้มหลานที่นั่งข้างๆ ตัวเองหนึ่งทีด้วยความหมั่นเขี้ยว

 

“แล้วพระพายอายุเท่าไหร่คะ” เรื่องนี้ผมเคยบอกไปแล้วแหละแต่เจ้าฟ้าครามก็ชวนหลานคุยไปงั้น ผมว่าเขามีทักษะในการเข้ากับเด็กได้ดีนะ คงเป็นเพราะบ้านเขามีเด็กๆ ตามที่เขาบอกนั่นแหละ

 

“พระพายอายุสิบขวบค่า”

 

“หือ สี่ขวบนะ ไม่ใช่สิบขวบ” ผมรีบแก้พลางยีหัวแกเบาๆ “สิบขวบที่ไหนตัวแค่นี้”

 

“แฮ่...” หลานยิ้มกว้าง “พระพายสี่ขวบค่า” แกชูมือเป็นเลขสี่เสียด้วย

 

ฟ้าครามพยักหน้าแล้วทำท่าเหมือนกับเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ “จริงสิครับ ปกติวัยนี้น่าจะห้าขวบกันแล้วไม่ใช่เหรอ”

 

“พระพายเรียนเร็วนิดหน่อยน่ะ” ผมตอบไปตามที่รู้ “แต่แกก็ตามเพื่อนๆ ทันนะ”

 

“ก็พระพายหัวไว เก่งด้วยนะครับ วันก่อนผมซื้อจิ๊กซอว์มาต่อกับแก เล่นเร็วเลยแหละ”

 

...เห ผมไม่รู้นะว่าพวกเขาซื้อมาต่อกันด้วย อันที่จริงผมเองก็ใส่ใจในส่วนนี้ค่อนข้างน้อยนั่นแหละ จะว่าไปแล้ววัยนี้เป็นวัยที่เรียนรู้เร็ว ถ้าผมลองให้แกเรียนพิเศษพวกกิจกรรมอะไรแบบนี้จะดีมั้ยนะ คงต้องลองปรึกษาคุณปฐพีดู

 

“แล้วพระพายเกิดวันที่เท่าไหร่คะ” ฟ้าครามถามหลานอีกที

 

“เกิดวันที่ 16 มิถุนาค่า”

 

พี่เลี้ยงเด็กยิ้มก่อนถามต่อ “แล้วน้าเพชรเกิดวันที่เท่าไหร่คะ” รอบนี้เงยหน้ามามองผมอย่างไม่มีปิดบัง

           

หลานนิ่งไปชั่วครู่ก่อนที่จะตอบเสียงอ่อย “...พระพายไม่รู้ค่า”

           

“ว่าไงครับ คุณเพชรเกิดวันไหนเอ่ย” พอหลานให้คำตอบไม่ได้ก็เงยหน้าขึ้นมามองผมอย่างโคตรเท่ประหนึ่งถ่ายนิตยาสาร

 

แต่ขอโทษ คือกูไม่ใช่ตากล้องไง...

           

29 เมษา” ผมตอบอย่างไม่นึกจะปิดบังอะไร “คุณล่ะ”

           

“ของผมวันวาเลนไทน์~” ฟ้าครามตอบเสียงระรื่น ผมพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้

 

คำตอบของเขาไม่ใช่อะไรที่ผมแปลกใจเท่าไหร่ การเกิดในวันเทศกาลไม่ใช่เรื่องดี ลองคิดดูนะ สมมุติคุณเกิดวันวาเลนไทน์แล้วเกิดแพ้เกสรดอกไม้อย่างงี้ก็คงจะฮาฉิบหายเลยถูกมั้ย

 

“เขาว่าคนเกิดวันวาเลนไทน์มักไร้รัก คุณเพชรว่าจริงมั้ย” อีกฝ่ายก็ชวนคุยไปเรื่อยเปื่อย

 

ผมเลิกคิ้ว “ไม่รู้สิ แต่คุณก็น่าจะมีผู้หญิงมาชอบเยอะนะ” ว่าพลางยกน้ำขึ้นมาจิบอย่างไม่ใส่ใจอะไร

 

“ถ้ามีผู้หญิงมาชอบเยอะแต่ผมเป็นเกย์มันก็ไร้ความหมายไม่ใช่เหรอ”

 

พรวด!

 

แค่กๆๆๆ”

           

น้ำที่ดื่มๆ อยู่นี่แทบจะเล็ดออกมาจากปาก ยกมือขึ้นมาปิดแทบจะไม่ทันอยู่แล้ว สำลักเลย... ประกาศตัวชัดมาก ชัดจนน่ากลัว

           

ฟ้าครามทำท่าตกใจ “เป็นอะไรรึเปล่าครับ”

           

“ปะ เปล่า”

 

ผมวางแก้วน้ำและหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดเสื้อตัวเองที่เปื้อนเล็กน้อย ไม่ได้เป็นรอยด่างจนน่าเกลียด นี่ดีอยู่ว่าดื่มน้ำไม่ได้ดื่มชา... ไม่ดื่มแม่งล่ะ เดี๋ยวพูดอะไรให้สำลักขึ้นมาอีก

 

“คุณเพชรสำลักเลยเหรอ” เขาอมยิ้มนิดหน่อย “ผมแค่เปรียบเทียบเฉยๆ” ก่อนที่จะลอยหน้าลอยตาพูดเหมือนกับไม่มีอะไร

 

ผมรู้สึกถึงคำว่าการปีนเกลียวก็วันนี้ เขาไม่ได้ปีนเกลียวจนน่าเกลียดแต่เล่นเหมือนกับผมเป็นเพื่อน มันทำให้ผมหงุดหงิดในระดับหนึ่ง อันที่จริงน่าจะเรียกว่าไม่พอใจ แต่โดยรวมแล้วเขาก็สุภาพดี เพียงแค่บางทีชอบหยอกผมเล่นมากไปเท่านั้น

 

...นี่กูแก่เกินหรือไร หรือว่าคนสมัยนี้เขาชอบเล่นมุกแบบนี้?

 

ผมพยายามหลอกตัวเองว่าเราไม่ทันเด็กไทยปัจจุบัน หรือบางทีการที่ผมไปอยู่ต่างประเทศมานานอาจจะทำให้ผมห่างหายจากนิสัยขี้เล่นกวนตีนแบบนี้ของคนไทย... อย่ามองผมอย่างงั้นสิ ผมกำลังหลอกตัวเอง!

 

ผมเหลือบมองพระพาย ตอนนี้ดูเหมือนหลานจะไม่ได้สนใจอะไรพวกผมมากเพราะกำลังเล่นมือถือของผมอยู่ ปกติผมจะไม่ให้พระพายเล่นเกมมากเท่าไหร่ แต่ก็ให้เล่นเป็นบางครั้งบางคราว ส่วนใหญ่เกมในมือถือผมก็มีแต่พวกเกมที่พอใช้พัฒนาสมองได้นั่นแหละ

 

“แน่ใจเหรอว่าไม่ใช่” พอเห็นว่าหลานไม่สนใจผมจริงๆ ผมก็เอ่ยปากถาม

 

อีกฝ่ายเลิกคิ้ว “หมายถึง?”

 

“แน่ใจเหรอว่าคุณไม่ใช่เกย์”

 

สิ้นคำถามผมก็มีความเงียบเข้าปกคลุมนิดหน่อยระหว่างเรา มันเป็นความเงียบที่ทำให้ผมรู้สึกผิดที่เอ่ยถามออกไป แต่บอกแล้วว่าผมไม่ใช่คนที่ไม่ทันคน ไม่ใช่ว่าไม่เคยมีผู้ชายมาชอบนะ มีบ้าง แต่ตอนนั้นเป็นผู้ชายเอเชียน่ารักๆ และไม่แสดงออกเท่านี้ไง กว่าผมจะรู้ก็ตอนไอ้ธามมันบอกผมนู่น

 

แต่นี่ไม่เหมือนกันนะ ผู้ชายตรงหน้าผมนี่คือสูงกว่าผม หล่อ หน้าเข้ม... บอกตรงๆ ว่าสยองกว่าคนญี่ปุ่นผิวขาวๆ หน้าตาหน้ารักคนนั้นเยอะ

 

ฟ้าครามนิ่งไปชั่วครู่ก่อนที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ และเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ

 

“คุณเพชรรังเกียจมั้ยล่ะครับ”

 

“ผมมีเพื่อนเป็นเกย์หลายคน เลสเบี้ยนก็มี... ไม่ถือเท่าไหร่” ผมพูดไปตามจริงก่อนที่จะเงยหน้าสบตาเขาอย่างจริงจัง “แต่ผมก็ไม่ใช่หรอกนะ”

 

“ผมรู้ครับ”

 

เขายิ้มออกมาบางๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ

 

อาหารถูกยกมาเสิร์ฟพอดี ผมจัดการเก็บมือถือให้หลานนั่งทานข้าวก่อนที่จะตักอาหารเข้าปากตัวเอง ได้แต่ก้มหน้ากินเพราะไม่กล้าเงยหน้าเลย ตรงหน้าผมคือไอ้เด็กนักศึกษาที่มองผมด้วยแววตาวาววับน่ากลัวเหมือนกำลังจะตะครุบเหยื่อ

 

เลยได้แต่หวังว่าผมจะไม่ใช่เหยื่อของเขา

 

หลังจากนั้นพวกเราก็ไปเดินซื้อของขวัญให้คุณปฐพีกัน มันเร็วมากจนผมแอบนึกสงสารพ่อพระพายเล็กน้อย ไม่มีใครใส่ใจเขาเลยจริงๆ ผมซื้อเนกไทสองเส้น ส่วนฟ้าครามดันซื้อเสื้อสูทกับกางเกง ราคาไม่แพงมาหรอกเพราะซื้อจากของที่กำลังลดราคาอยู่ แต่พอเป็นของแบรนด์มันก็ทำให้หลายๆ อย่างดูดีขึ้นมาได้ เรียกได้ว่าเป็นวิธีเดียวกับที่ผมซื้อของให้เจ้านายที่ไทย ตอนอยู่เมืองนอกเมืองนาไม่ต้องมาทำอะไรแบบนี้หรอกนะ แค่บอกว่าสุขสันต์วันเกิดเจ้าของวันเกิดก็ดีใจแล้ว คงมีแต่ไทยนี่แหละที่ยิ่งอายุมากขึ้น ยิ่งต้องซื้อของแพงมากขึ้นเพราะต้องอาศัยอยู่ในสังคมน่ะ

 

กว่าจะได้กลับบ้านก็ตั้งเกือบสองทุ่ม ระหว่างทางพระพายเลยไปเฝ้าพระอินทร์ก่อนใคร

 

“หลานหลับแล้วเหรอ” ผมเอ่ยขึ้นมาเบาๆ ขณะรถติดไฟแดง ด้วยความที่นั่งด้านหลังเลยเพิ่งจะสังเกต

 

“คงเหนื่อยน่ะครับ ปกติเขาก็ไม่ใช่คนเล่นอะไรเท่าไหร่”

 

 “อือ” ที่เจ้าพี่เลี้ยงเด็กพูดก็ถูก พระพายดูไม่ค่อยชอบออกข้างนอกเท่าไหร่ เวลาไปที่ไหนกลับมาแล้วก็จะนอนหลับแบบนี้แหละ

 

“คุณเพชรครับ”

 

“หือ”

 

“รังเกียจเกย์เหรอ”

 

คำถามที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้ผมเงียบไปชั่วครู่ก่อนที่จะขมวดคิ้ว “ผมบอกว่าผมไม่ได้รังเกียจ” จำได้ว่าตัวเองพูดกับเขาไปแล้วนะ

 

“แต่คุณเพชรทำท่ารังเกียจผม”

 

คำพูดของเขาเล่นเอาผมพูดอะไรไม่ถูกเลย คือจะอธิบายยังไงดีวะ ไม่ได้รังเกียจแต่ก็ไม่ชอบที่เขามาทำตัวหยอกผมเล่นไปมา มันไม่สนุกหรอกนะ... ไม่สนุกเลยจริงๆ

 

ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ “ถ้าคุณไม่ได้คิดจะทำอะไรกับผมก็คงไม่รังเกียจหรอก”

 

“...” อีกคนเงียบไปชั่วครู่ เป็นช่วงเดียวกันกับที่สัญญาณไฟจารจรเปลี่ยนเป็นสีเขียวเขาจึงกลับไปใส่ใจกับการขับรถบนท้องถนนอีกครั้งหนึ่งโดยไม่ได้ตอบอะไรผม

 

อา ผมพูดตรงไปรึเปล่านะ คงไม่หรอก

 

ไม่นานก็มาถึงบ้านของผมโดยไม่มีคำพูดใดๆ ผมลงมาจากรถก่อนที่จะเปิดประตูข้างหน้า อุ้มพระพายลงมาโดยไม่ปลุกแกเพราะไม่อยากให้แกตื่น เดี๋ยวปล่อยให้นอนไปสักพักแล้วค่อยปลุกจะดีกว่า ผมรบกวนให้เขาช่วยเปิดประตูบ้านให้แล้วพาหลานไปนอนบนโซฟา

 

“งั้นผมกลับก่อนนะครับ”

 

“โอเค” ผมตอบกลับโดยไม่ได้หันไปมองเขา

 

“คุณเพชรครับ” เจ้าพี่เลี้ยงเด็กยังเรียกผมจากด้านหลังจนผมต้องหันไปอย่างอดไม่ได้

 

“อะไรอีก” ...แต่พอผมหันไป กลายเป็นผมที่อึ้งเอง

 

ฟ้าครามยืนข้างหลังผม ยืนแบบซ้อนหลังที่เรียกว่าใกล้มาก ด้วยความที่ส่วนสูงของเราใกล้กันทำให้หน้าของเราใกล้กันด้วย ใกล้จนผมเผลอผงะถอยจนหลังติดโซฟาเลยด้วยซ้ำ

 

“รู้ตัวแล้วเหรอครับ”

 

“อะไร” ผมพยายามทำเสียงแข็ง

 

“ที่ผมพยายามจะ จีบคุณเพชร”

 

แม้ในใจอยากจะตะโกนว่าใครแม่งจะไม่รู้วะ มึงเล่นหยอดกูทุกครั้งที่มีโอกาสขนาดนั้น แต่ปากของผมกลับพูดไม่ออก

 

...ณ จุดนี้ คือมึงถอยไปก่อนได้มั้ย!

 

 

 

สวัสดีเดือนใหม่!

 

เผลอแป๊บๆ ใช้เวลาปี 2557 มาหนึ่งเดือนเต็มแล้วค่ะ #สะพรึง ทำไมเวลามันถึงผ่านไปเร็วขนาดนี้นะ... นิวยังรู้สึกเหมือนใช้ชีวิตไม่คุ้มเลย โฮววววว

 

            จับคุณปฐพีไปพักแล้วให้ฟ้าครามออกยาวๆ หน่อยเดี๋ยวแฟนคลับนางๆ จะน้อยใจ!

 

            แล้วเดี๋ยวมาดูกันว่าฟ้าครามจะ ถอยจริงตามที่คุณเพชรขอรึเปล่า :D

           

            ปล. เดือนนี้มีวันเกิดฟ้าครามด้วยค่ะ วันเกิดนิวเหมือนกัน...

           

          หนึ่งคอมเม้นเท่ากับหนึ่งกำลังใจ อย่าลืมให้กำลังใจนิวด้วยหนึ่งคอมเม้นนะคะ!



:) Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

360 ความคิดเห็น

  1. #270 cHAchar (@nutchachar) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 21:11
    ไม่รู้ก็ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว555555555555
    เอ็งเล่นรุกซะขนาดนี้ สรุปเป็นพี่เลี้ยงคุณเพชรสินะคะ พ่อเทพบุตรรร
    #270
    0
  2. #242 MBKY; (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 15:40
    โอ้โห ฟ้าครามถ้าจะชัดเจนขนาดนี้นะ T///////T

    #242
    0
  3. #224 happyf (@happyf) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 20:56
    คุณเพชรตกใจ
    แต่ทำไมเราเขิน โอ๊ย เขินจีริงอะไรจริง
    อิอิ
    ชอบฟ้าคราม^//////^
    #224
    0
  4. #171 ReD BoW (@bow-frozen) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 17:43
    กรี๊ดดดดดดดดด 
    รุกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    รุกมากกว่านี้!!!!!!!
    #171
    0
  5. #140 Pi[ran]ya faravel (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 00:14
    กรี๊ดดด จริงๆ แล้วน้องฟ้าครามเนี่ยเป็นหมาตัวโตที่ขี้งอนนิดๆ นะเนี่ย หรือว่าแกล้ง?



    น้องพระพายยังน่ารักเหมือนเดิมเลยน้าาา คือไปเดินห้างกัน 3 คนแบบนี้มัน พ่อ แม่ ลูก ชัดๆ ค่ะ กรุณาตัดคุณปฐพีออกไป 555



    แกล้งหลอกถามวันเกิดใช่มั้ยคะฟ้าคราม แหมๆ ฟ้าครามรุกเข้าไปค่ะ รุกเข้าไป รีดเดอร์สนับสนุนสุดๆ



    ตอนท้ายๆ ใกล้จะจบพาเราจิ้นไปล่ะ โฮะๆ
    #140
    0
  6. #81 l ฟิ $ u (@054965742) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2557 / 16:36
    เอาใจช่วยฟ้าครามสุดใจ (
    #81
    0
  7. #79 fate heria ^o^ (@fate14498) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:18
    เหอะะะะ
    ฟ้าครามคงถอยให้จูบถนัดๆมากกว่าม้างงงงง
    รีบอัพต่อนะคะ >0<
    เรื่องนี้น่ารักงุงิเงาะแงะจริงๆ 555
    #79
    0
  8. #78 l ฟิ $ u (@054965742) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 09:02
    ถ้าจะใกล้ขนาดนั้น จูบกันเลยเถอะค่ะ!!! ///อ๊ายหนูคิดอะไรอยู่เนี๊ยยยย

    #78
    0
  9. #77 เอวาเจลีนจัง (@nada3535) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 07:43
    อย่าถอยค่าฟ้า ชีวิตมันต้องสู้ต่อไปป ถถถถถถถถ
    ชอบคุณเพชรนะคะ น่ารักดี 555555

    #77
    0
  10. #74 Jingles_Nine (@nongnine111) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:32
    ฟ้าครามคือตรงเกิ๊นนนนนนนนนนน
    แต่คือเจ๋งจริงอะไรจริง ขอฟ้าครามไปเลียงบ้านสักคนเหอะเจ้ ชอบมาก!
    :D
    #74
    0