Single Papa คุณพ่อยังโสด {YAOI} ตีพิมพ์กับสนพ. BLY

ตอนที่ 8 : CHAPTER 7 - แขกไม่ได้รับเชิญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 829
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 ม.ค. 57

CHAPTER 7

“แขกไม่ได้รับเชิญ”

 

 

 

[ ผมอยากพาพระพายไปเที่ยวด้วย ]

 

ประมาณวันอาทิตย์ คุณปฐพีโทรมาหาผมเช่นนั้น ก่อนที่จะชี้แจงชุดใหญ่ว่าวันศุกร์ที่จะถึงนี้เป็นวันเกิดของเขา เขาอยากพาพระพายไปเที่ยวกับครอบครัวด้วย โดยมีผู้ร่วมทริปคือเขา น้องภาพพิมพ์ (น้องสาวคนละแม่ของพระพาย) และคุณลดา เมียใหม่ของเขา

 

แน่นอนว่าคำตอบของผมมันชัดเจน ผมอยากให้พระพายไปนะ แต่ขอโทษจริงๆ ครับ...

 

[ ทำไมล่ะ ] เสียงคุณปฐพีแข็งขึ้นมาเล็กน้อย [ ถ้าเป็นกังวลเรื่องพระพาย ผมเองก็ดูแลแก... ]

 

ผมไม่ได้กังวลว่าพระพายจะเป็นอะไรแบบนั้น ผมพูดแทรกขึ้นมาอย่างเสียมารยาท

 

พระพายเองก็ไม่ใช่เด็กเกเรเกตุง ส่วนคุณปฐพีเองก็คงดูแลหลานเหมือนกัน ดูเขาไม่ใช่คนที่มีนิสัยเลือกที่รักมักที่ชังกับลูกหรอกนะ แม้ว่าน้องพิมพ์จะเป็นเด็กอายุไม่ถึงขวบก็ตามที

 

[ แล้วคุณกลัวอะไรล่ะครับ ]

 

คุณรู้คำตอบอยู่แล้วผมพูด ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างเหนื่อยใจ ผมไม่ไว้ใจคุณลดา

 

พอโดนผมพูดแบบนี้เข้าให้ปลายสายก็เงียบกริบไปพักหนึ่ง เขาไม่ได้แย้งอะไร แต่เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ แทน

 

[ ผมอยากให้ลูกไปเที่ยวด้วยกันเท่านั้นเอง ]

 

ผมก็อยากให้คุณพาไปนะลึกๆ ในใจผมกลัวว่าพระพายจะรู้สึกว่าตัวเองไม่เป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของคุณปฐพีรึเปล่า แต่ผมก็วางใจเรื่องเมียเขาไม่ได้จริงๆ ผมขอโทษ

 

[ ไม่เป็นไร... ผมเข้าใจ เพราะผมเองก็ไม่วางใจดาหรอก ]

 

คิดดูละกันว่าเมียใหม่เขาแสบขนาดไหนถึงทำให้สามีไม่วางใจได้

 

ผมขอโทษจริงๆ

 

ผมเอ่ยย้ำด้วยความรู้สึกผิดและเหลือบมองไปข้างใน ตอนนี้พระพายกำลังนั่งวาดรูประบายสีอยู่ ส่วนผมหลบมาที่ระเบียงเพราะไม่อยากให้หลานได้ยิน

 

[ งั้นไว้ผมจะพาพระพายไปเที่ยวทีหลัง ] คุณปฐพีบอกออกมาแบบนั้น [ ถามลูกให้หน่อยนะว่าเขาอยากไปที่ไหน ]

 

โอเค

 

เป็นอันจบบทสนทนา

 

 

 

วันจันทร์ผมมาทำงานเหมือนกับปกติ กินข้าวเหมือนกับปกติ คอยรับโทรเช็กความเรียบร้อยของพี่เลี้ยงเด็กและหลานของผมในตอนกลางวันเหมือนปกติ

 

แต่รู้มั้ย... มีอะไรไม่ปกติ

 

[ เดี๋ยวเย็นนี้ผมไปรับนะครับ ]

 

ไม่โอเคอย่างรุนแรง นี่พูดเลย!

 

ผมกำลังจะกลับเข้าไปทำงานอีกครั้งสำหรับช่วงบ่ายแต่กำลังซื้อกาแฟที่ร้านหน้าบริษัทอยู่ ไอ้พี่เลี้ยงเด็กเจ้าปัญหาก็โทรเข้ามา แรกๆ ก็รายงานปกติแหละครับว่าพระพายเป็นยังไง ตอนนี้ทำอะไรอยู่ ตอนกลางวันหลานกินข้าวกับอะไร แต่พอผมจะวางสายเท่านั้นแหละ มันก็พูดแทรกขึ้นมาแบบเนี้ย!

 

ไม่ต้อง ผมกลับเองได้” ผมยืนยันคำเดิม เกือบลืมไปแล้วว่าต้องกังวลเรื่องนี้นะเนี่ย เห็นที่ผ่านมามันก็ไม่เห็นทำอะไร นึกว่าตอนนั้นมันหยอดเล่นๆ เสียอีก

 

[ ทำไมล่ะครับ ]

 

ผมกลับเองได้”

 

[ แต่คุณโหนรถเมล์... ]

 

ผมกลับเองได้” ผมย้ำอีกครั้งเสียงแข็ง “คุณไม่จำเป็นต้องมารับผม จะมาให้เปลืองน้ำมัน...”

 

[ น้าเพชรขา~ ]

 

ถ้อยคำที่ตั้งใจจะใช้พูดกับเจ้าพี่เลี้ยงเด็กที่หลังๆ ชักจะลามปามผมมากเกินไปถูกกลืนลงคอทันทีเมื่อเสียงหวานๆ แต่ติดพูดไม่ชัดเอ่ยออกมาจากปลายสาย

 

“วะ ว่าไงจ๊ะพระพาย” ...ใจอ่อนยวบเลยทีเดียว

 

[ น้าเพชรไม่อยากให้พี่ฟ้าไปรับเหรอค้า? ] ผมกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคออย่างฝืนทน [ พระพายอยากเจอน้าเพชรเร็วๆ น้า... ]

 

อะ เอ่อ...”

 

[ น้าเพชรจะได้กลับบ้านเร็วๆ ไงคะ ]

 

คือ...” ทำไมหลานกูมันฉลาดจังวะเนี่ย!

 

[ น้าเพชรค้า ]

 

เอาให้น้าคุยกับพี่ฟ้าหน่อยค่ะ

 

[ เย้! ]

 

ผมขมวดคิ้วนิดหน่อยเมื่อได้ยินเสียงหลานร้องเย้ออกมาจากปลายสายแต่ยังไม่ทันที่จะพูดอะไร เสียงกุกๆ กักๆ ก่อนที่จะเป็นเสียงพี่เลี้ยงเด็กคนเดิมดังขึ้นมา

           

[ ให้ผมไปรับคุณเพชรที่ไหนครับ ]

 

            “ติดสินบนหลานรึเปล่า” ผมเอ่ยถามเสียงห้วน

           

ปลายสายหัวเราะนิดหน่อย [ ที่ทำงานคุณเพชรอยู่ตรงไหนเหรอครับ ]

           

ติดสินบนพระพายชัวร์เลย!

 

            ผมกัดฟันกรอดอย่างนึกโมโหในใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากบอกชื่อบริษัทและสถานที่ตั้งไปตามจริง จังหวะเดียวกับที่กาแฟที่ผมสั่งได้พอดี พอบอกเสร็จผมก็ตัดสายเจ้าพี่เลี้ยงเด็กตัวแสบนั่นโดยไม่ต้องคิดเลย

 

            “อ้าว” เดินออกมานอกร้าน ปลายรุ้งที่บอกผมว่าจะเข้าไปซื้อชาเย็นในร้านเจ็ดสิบเอ็ดก็เดินออกมาพอดี “เป็นอะไรน่ะเพชร หน้าบึ้งเชียว”

 

            “เบื่อ” ผมตอบไปตามจริง “เมื่อไหร่จะหาพี่เลี้ยงใหม่ได้นะ” พึมพำนิดหน่อยอย่างเสียอารมณ์

 

            ปลายรุ้งทำหน้าแปลกใจ “คนนี้ไม่ดีเหรอ ไหนบอกว่าไว้ใจได้”

 

            ผมถอนหายใจเบาๆ และเลี่ยงที่จะไม่ตอบแทน มันก็ไว้ใจได้อยู่หรอก... แต่ตอนนั้นพูดเพราะกลัวว่ามันจะทำอะไรกับหลานไง ใครมันจะคิดว่านี่มันหวังเคลมผมไม่ใช่หลาน!

 

            “เขาเป็นอะไรเหรอ” รุ้งถามย้ำ

 

            “เปล่าหรอก” ผมพยายามเลี่ยงการจะพูดว่าตอนนี้ตัวเองโดนผู้ชายจีบอยู่ “แค่... ลามปามนิดหน่อย” พยายามเลือกใช้คำที่เหมาะสมที่สุด

 

            “อ๋อ น้องเขาอยู่มหาลัยนี่” เจ้าหล่อนพยักหน้า “อาจจะเล่นไปทั่วรึเปล่า แต่เขาก็ดูแลหลานดีใช่มั้ย”

 

            “ก็ใช่หรอก” ผมถอนหายใจเบาๆ “แต่มัน... เฮ้อ ช่างมันเถอะ” ทำใจจะพูดว่าตัวเองโดนผู้ชายรุกคืบใส่ไม่ได้จริงๆ แถมเป็นผู้ชายที่อายุห่างกันเกือบสิบปีอีกต่างหาก เหมือนโดนเด็กปีนเกลียวยังไงไม่รู้

 

            “อือ มีอะไรก็พูดได้นะ” หล่อนยิ้มอย่างเป็นมิตร “ถึงรุ้งจะช่วยอะไรไม่ค่อยได้ก็เถอะ”

 

            “แค่ช่วยฟังก็ดีแล้วน่า” ผมระบายยิ้มให้เธอกลับเช่นกัน

 

            ผมไม่ได้มีทัศนคติที่ไม่ดีอะไรกับเกย์หรอกนะ ไม่อย่างนั้นผมคงคบกับไอ้ธามไม่ได้ อีกอย่างมีคนรู้จักของผมที่เมืองนอกเมืองนาเป็นรักร่วมเพศเยอะจะตายไป เพียงแต่ผมไม่เคยรู้สึกหวั่นไหวกับผู้ชายมาก่อน ไม่เคยสับสนว่าตัวเองจะเป็นหรือไม่ ตลอดชีวิตที่ผ่านมาผมรักแต่กับผู้หญิงเท่านั้น และไม่เคยคิดอยากจะลองหนทางใหม่ๆ ด้วย

 

            เหลือบตามองคนข้างกายนิดหน่อย ปลายรุ้งน่ารักโดยนิสัย เธอฉลาด มีความสามารถในเรื่องทำงาน พวกเราคุยกันได้หลายเรื่อง ถ้าเป็นสมัยก่อนผมคงไม่คิดจะชอบผู้หญิงแบบนี้หรอก มันฉลาดเกินไป และหน้าตาเธอก็ไม่ได้ดีอะไรมากขนาดนั้น แต่เมื่ออายุมากขึ้น... ผมชอบผู้หญิงแบบเธอมากกว่าผู้หญิงที่ดีแต่เปลือกซะอีก

 

อาจจะเป็นเพราะมันถึงเวลาที่จะมองหาแม่แล้วล่ะมั้ง?

 

และนายพชรขอประกาศไว้ตรงนี้เลยว่า จะเอา แม่ของลูกไม่เอา พี่เลี้ยงของหลาน’!

 

 

 

[ ผมเข้าซอยมาแล้วครับ ใช่ตึกที่มีรูปใบไม้อยู่รึเปล่า ]

           

เออ” ผมตอบปลายสายเสียงห้วน “รออยู่หน้าตึก แค่นี้นะ” ก่อนที่จะตัดสายอย่างไร้มารยาทไม่ใช่น้อย

           

ตอนนี้เป็นเวลาเลิกงานตามปกติของผม มันก็เป็นเวลาปกติของบริษัทอื่นๆ นั่นแหละผู้คนเลยเดินกันขวักไขว่ส่วนผมรออยู่ที่หน้าบริษัทคนเดียว

           

ปลายรุ้งขับรถตัวเองกลับ ยังไม่ลืมที่จะถามผมว่าจะให้ไปส่งมั้ย น่าเสียดายที่ผมต้องตอบปฏิเสธไป บอกว่ามีคนมารับแล้ว ที่จริงแล้วเธอหยิบยื่นน้ำใจให้ผมตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วแต่ผมต้องไปรับพระพาย ซึ่งมันคนละทางกับที่ไปบ้านเธอผมเลยเกรงใจ

 

            ไม่นานรถโฟล์คสีขาวที่เคยนั่งเพียงครั้งเดียวและทำให้ผมได้พี่เลี้ยงเด็กมาก็มาจอดที่หน้าบริษัท ผมเหลือบตามองอย่างไม่มั่นใจว่าใช่รึเปล่า แต่พอกระจกที่นั่งคนขับเลื่อนลงเท่านั้นผมก็เดินเข้าไปเปิดประตูรถอย่างถือวิสาสะทันที

 

            “ขอบใจมากที่มารับ” ถึงจะไม่เต็มใจให้มันมารับและผมเสียมารยาทแล้วแต่ผมก็พูดคำขอบคุณจนติดปากซะแล้ว

 

            พี่เลี้ยงเด็กหันมายิ้มให้ผมเล็กน้อย “พาพระพายมาด้วยนะครับ”

 

            “น้าเพชรค้า!”

 

            “อ้าว ไปนั่งนั่นทำไมล่ะคะผมอุทานออกมาเบาๆ เมื่อพระพายชะโงกหน้าออกมาจากเบาะหน้า เมื่อกี้มองผ่านกระจกที่เลื่อนลงมาผมก็ไม่เห็น ไม่อย่างนั้นไปนั่งกับแกแล้ว “นั่งดีๆ นะ อย่าไปรบกวนพี่ฟ้าเขา”

 

            “หอมแก้มหน่อยค่า” หลานยื่นแก้มมานิดหน่อย

 

            ผมกดหอมลงอย่างชื่นใจ อา... เข้าใจคนหลงลูกจริงๆ เลยนะ พระพายเองก็หอมผมกลับเหมือนกัน

 

            “หอมพี่ฟ้าด้วยสิคะ”

 

            “SH*T!” ผมสะดุ้งและเผลอสบถคำหยาบออกมาเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงทุ้มๆ ดังขึ้นใกล้หู

 

            คนพูดหันมายกยิ้มให้ผมนิดหน่อยแต่ผมผละกายถอยมาจากเบาะหลังแทบจะในทันที “ไฟเขียวแล้ว” กัดฟันกรอดพูดออกมาลอดไรฟัน

 

            ฟ้าครามหัวเราะเบาๆ และหันไปบังคับรถตัวเองดีๆ ใหม่

 

            ...ถามจริงเถอะ สมัยเด็กๆ พ่อแม่เลี้ยงด้วยอะไร ทำไมโตขึ้นมามันถึงเนียนได้แบบนี้!

 

            ไม่ใช่ผิวเนียนนะ... พฤติกรรมมึงน่ะ เนียน!

 

            พระพายพูดจ้อตลอดทางจนกลับถึงบ้าน ส่วนพี่เลี้ยงเด็กก็กลายเป็นคนขับรถให้พวกเราเสียอย่างนั้น มันถามพระพายว่าอยากกินอะไรนอกบ้านมั้ย แต่หลานปฏิเสธ

 

            “พระพายไม่อยากกินค่ะ” หลานตอบอย่างชัดเจน “เดี๋ยววันเสาร์พระพายก็ได้ทานกับคุณพ่ออยู่ดี เนอะน้าเพชร” หลานหันมายิ้มให้ผมเออออไปด้วย

 

            จริงสิ ผมยังไม่ได้บอกแกเลยนี่นาว่าคุณปฐพีจะไปเที่ยว สงสัยจะไม่ได้เจอกันหรอกสัปดาห์นี้

 

            เดี๋ยวนะ ผมรู้ข่าวเรื่องวันเกิดคุณปฐพีแล้ว ผมจะทำเนียนไม่ให้ของขวัญได้มั้ยวะเนี่ย? แต่มันก็ไม่น่าจะเป็นอะไรนะ... อา เอาของขวัญที่ผมเคยได้แต่ผมยังไม่ได้ใช้ไปให้จะดูเลวไปมั้ยนะ

 

            “คุณเพชรครับ”

 

            “หือ!” ผมร้องออกมาเสียงดังนิดหน่อยเมื่อพี่เลี้ยงเด็กเอ่ยเรียกชื่อผมตอนอยู่ในภวังค์ “มีอะไรเหรอ”

 

            “นั่น... พ่อของพระพายรึเปล่าครับ”

           

ผมหันไปมองตามทางที่ฟ้าครามหันหน้าไปมอง ก่อนที่จะเห็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาอยู่ตรงนั้น เอ๊ะ ถึง

บ้านผมเมื่อไหร่เนี่ย? เร็วเชียว...

 

            คุณปฐพียืนอยู่ใกล้ๆ กับรถของตัวเอง ชะโงกหน้าเข้าไปในบ้านของผม ในมือถือโทรศัพท์ทำท่าเหมือนจะกดเบอร์โทรออก แต่ไม่ต้องทายเลยว่าจะกดเบอร์ใคร

 

            “พระพายคะ ระวังรถนะ” ผมเอ่ยเตือนหลาน ขณะที่รถเลื่อนเข้าไปจอดใกล้รั้วบ้านของผมเอง คุณปฐพีหันมามองนิดหน่อย

 

พอรถจอดสนิทผมก็เอื้อมมือไปเปิดประตูลงจากรถและอ้อมไปอีกด้านเพื่อเปิดประตูให้หลานลงมาทันที พระพายรีบวิ่งแจ้นไปหาพ่อแท้ๆ ของตัวเองจนผมต้องเอ่ยปรามว่าให้แกระวัง

 

“คุณพ่อ!”

 

ว่าไงคนเก่ง” คุณปฐพียิ้มออกมาทันทีเมื่อเห็นหน้าลูก “น้าเพชรพาไปไหนมาคะ”

 

“พี่ฟ้าพาไปรับน้าเพชรที่ทำงานค่า!”

 

ผมส่ายศีรษะเบาๆ ก่อนที่จะปิดประตูรถลง เป็นจังหวะเดียวกับที่ฟ้าครามลงจากรถมาพอดี

 

“สวัสดีครับ” พี่เลี้ยงเด็กยกมือไหว้ตามมารยาทของเขานั่นแหละ

 

“ทำไมวันนี้พ่อมาละคะ วันนี้ไม่ใช่วันเสาร์สักหน่อย” หลานถามพ่อตัวเองอย่างสงสัย

 

ไม่ใช่แค่หลานหรอกที่สงสัย ผมเองก็สงสัยเหมือนกัน นี่คงไม่ได้คิดจะมาชวนพระพายไปเที่ยวด้วยตัวเองหรอกนะ ขืนเป็นแบบนั้น หลานคงอยากไปและผมก็คงห้ามแกไม่ได้ด้วย แม้ว่าจะกังวลเรื่องลดาก็ตามที

 

“จะมาชวนพระพายไปเที่ยวน่ะค่ะ ดีมั้ยเอ่ย”

 

...นั่นไงล่ะ

 

ผมหน้าตึงขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น เห็นเขาดูเหมือนถอดใจไปแล้วเรื่องจะชวนพระพายไปเที่ยว เขาก็พูดเองว่าไม่ไว้ใจเมียตัวเองแล้วยังจะเอาลูกไปเสี่ยงอีก

 

“ไปเที่ยว!” พระพายทวนคำอย่างตื่นเต้น “ไปไหนเหรอค้า ไปกันกี่คนเหรอ”

 

“เข้ามาคุยในบ้านก่อนครับ” ผมเอ่ยขัดเสียงห้วนอย่างหงุดหงิดใจเล็กน้อย

 

คุณปฐพีมองหน้าผมก่อนจะยิ้มเจื่อนๆ กลับมา นั่นทำให้ผมพ่นลมหายใจอย่างไม่สบอารมณ์นัก เหมือนฟ้าครามเองก็รู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองเป็นคนนอก

 

“เอ่อ ผม... เตรียมกับข้าวไว้แล้ว”

 

“เข้ามาทำสิ” ผมพูดอย่างไม่ใส่ใจอะไรนัก ตอนนี้เป็นห่วงเรื่องพระพายมากกว่า

 

ผมเปิดประตูบ้านให้ทั้งสามคนเข้ามา ถอดทุกเท้าโยนเข้าตะกร้าที่วางอยู่ใกล้ๆ อย่างไม่ใส่ใจมารยาทแล้ว ส่วนฟ้าครามเลือกที่จะเดินไปที่ครัว นานวันผมยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ได้แค่พี่เลี้ยงแต่ได้แม่บ้านเลยต่างหาก

 

ผมพาคุณปฐพีกับพระพายมาอยู่ที่โต๊ะทานข้าว หลานก็ดูตื่นเต้นกับคำว่าไปเที่ยวเสียเหลือเกิน

 

...ก็นั่นสินะ ผมยังไม่ได้พาแกไปเที่ยวเลยสักครั้ง

 

“จะพาพระพายไปเที่ยวไหนครับ” ผมเอ่ยออกมาเสียงเรียบพลางหยิบแก้วน้ำมารินน้ำให้แขกไม่ได้รับเชิญ “พาไปกับใครบ้าง”

 

“ว่าจะพาไปทะเล” คุณปฐพีตอบ “ดาไม่ไปแล้วครับ เราตกลงว่าจะไปเที่ยวช่วงสงกรานต์กันแทน”

 

“งั้นผมอนุญาต” พอได้ยินว่าเมียเขาไม่ไปด้วยแล้วเท่านั้นแหละ ผมอนุญาตโดยไม่ต้องคิดเลย แค่ได้ยินว่าเจ้าหล่อนไม่ไปด้วยอารมณ์ก็ดีขึ้นมาทันตา “คุณคงไม่ได้ทะ... อา” ผมกำลังจะถามว่าไม่ได้ทะเลาะกับเขาใช่มั้ยแต่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าหลานอยู่ตรงนี้ ไม่อยากให้แกฟังอะไรที่ไม่ดีเสียด้วย

 

“นิดหน่อยครับ” หน้าพ่อของพระพายเจื่อนลงเล็กน้อย “แต่เขาคงเข้าใจ”

 

...ถ้าเข้าใจแล้วมาทำร้ายพระพายอีกก็ไม่ไหวนะ

 

ผมส่ายหน้าอย่างเอือมระอานิดหน่อย กลัวเจ้าหล่อนจะทำแบบนั้นเสียจริง “แล้วกลายเป็นคุณจะไปกับพระพายสองคนเหรอ”

 

“เปล่าครับ” เขาส่ายหน้า “ผมว่าจะชวนคุณไปด้วย”

 

คำพูดนั้นทำให้ผมเลิกคิ้วอย่างแปลกใจนิดหน่อย “ขอผมคิดดูก่อนนะครับ แล้วมีคนอื่นอีกมั้ย?”

 

“คงไม่มีแล้วล่ะครับ”

 

ผมกับคุณปฐพีไม่ค่อยได้คุยอะไรต่อเพราะเดิมทีพวกเราก็ไม่มีเรื่องจะคุยกันอยู่แล้ว ผมขอปลีกตัวไปอาบน้ำและปล่อยให้พ่อลูกพูดคุยกันไปแทน พระพายดูตื่นเต้นกับการไปเที่ยวครั้งนี้... บางทีตอนอยู่กับพี่เพลงแกก็อาจจะไม่ได้ไป เพราะพี่เพลงเลี้ยงลูกคนเดียว คงไม่มีเวลามากนักหรอก

 

ให้หลานไปเที่ยวบ้างก็ดีเหมือนกัน

 

ผมใช้เวลาอาบน้ำไม่นานเหมือนกับผู้ชายทั่วๆ ไป พอเดินลงมาเห็นพี่เลี้ยงเด็กมานั่งเนียนกับพ่อลูกเรียบร้อยเสียแล้ว

 

“ดีนะครับ... ไปเที่ยวด้วยกันเป็นครอบครัว”

 

ผมเดินลงบันไดมา ดูเหมือนคนอื่นจะยังไม่เห็นผมเพราะตั้งวงสนทนาหัวเราะกันคิกคัก เออดี... บางทีเจ้าพี่เลี้ยงเด็กนี่ก็มีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดีเกินคนแก่ไปนิด... ไม่นิดแหละ เยอะเลย ปกติเด็กแบบนี้คุยกับคนวัยสามสิบไม่ค่อยได้หรอกนะ

 

“พระพายอยากไปที่ไหนเป็นพิเศษมั้ยคะ”

 

“พระพายอยากไปนั่งเรือโกอิ้งแมรี่!” ผมหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ คำตอบแบบเด็กๆ ของหลาน สงสัยพระพายยังดูไม่จบสินะ ตอนหลังโกอิ้งแมรี่มันตายไม่ใช่เหรอ (มันเป็นเรือนะ...) หรือผมจำผิดเองนะ?

 

“พ่อพาพระพายไปไม่ได้แน่เลย” คุณปฐพีทำหน้าเสียใจ “เอาไว้จะพาไปนะคะ” ตามฉบับคนรวยผมคิดว่านั่นหมายถึงการพาไปเที่ยวญี่ปุ่นแหงๆ

           

“ผมอยากไปบ้างนะ นานแล้วที่ไม่ได้เที่ยว เรียนอย่างเดียว” ฟ้าครามเอ่ยเหมือนกับบ่นอะไรสักอย่าง

 

            “เหรอครับ” คุณพ่อลูกสองทำหน้าเหมือนเห็นใจ

 

            “ถ้าไปด้วยได้ก็คงดีนะครับ ฮ่ะๆ”

 

            “...เป็นความคิดที่ดีนะ”

 

            ผมอ้าปากค้างกับคำพูดของคุณปฐพีที่หลุดออกมา พอได้ยินแบบนั้นแล้วผมอยากจะเดินเข้าไปบอกว่ามึงหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ แต่ดูเหมือนจะไม่ทันซะแล้ว

 

“งั้นไปด้วยกันมั้ยครับ”

 

...คือเวรอะไรวะเนี่ยยยยยยย!

 

 

 

กลับมาแล้วค่า!

 

หายไปเกินเวลาที่ตกลงกันไว้ ขอโทษนะคะ TwT งานมันเยอะมากเลย แง ไหนๆ วันนี้ก็มาอัพให้แล้วอย่าโกรธกันนะ

 

เราจะเริ่มเปิดตัวคุณปฐพีอย่างเป็นทางการในเร็วๆ นี้ แต่เปิดตัวในแง่ไหนไม่รู้เหมือนกัน ทำไมทุกคนถึงหมั่นไส้พ่อน้องพระพายกันจังคะ ถ้าไม่มีเขานี่คุณเพชรกับพี่เลี้ยงเด็กไม่ได้เจอกันนะหนูๆ หยุด... อย่าถามว่าทำไมนิวถึงอวยคุณปฐพี... คำตอบคือชายวัยสามสิบมักกิ๊วก๊าวหัวใจค่ะ #ผิด

 

แหม่ แต่งแนววัยรุ่นมานาน ไม่เคยมีตัวละครวัยเกินเบญจเพส ขอให้นิวชอบคนอายุขึ้นเลขสามหน่อยก็ไม่ได้ 555555

 

(สรุปง่ายๆ ก็ความชอบส่วนตัวนั่นแหละ)

 

อ๋อ... วันนี้หนังสือ You & Rain มาส่งแล้วล่ะค่ะ มีความสุขมาก <3 หลังจากนี้ที่จะคลอดก็คงเป็นหนังสือรวมฟิคสั้นของตัวเองเลย

 

หนึ่งคอมเม้นเท่ากับหนึ่งกำลังใจ อย่าลืมให้กำลังใจนิวด้วยหนึ่งคอมเม้นนะคะ!


 

 



:) Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

360 ความคิดเห็น

  1. #357 aun-aom (@aun-aom) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 07:13
    เนียนกว่าฟ้าก็บีบีครีมละค่ะ
    #357
    0
  2. #301 PuiPui (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 00:28
    เราไม่ควรระแวงอิตาคุณพ่อสินะ แต่มันตะงิดๆอ่ะหลายเรื่องเลย อย่างโทรคุยถึงจะเป็นเรื่องน้องพระพายแต่บ่อยไปป้ะ
    #301
    0
  3. #269 cHAchar (@nutchachar) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 21:07
    เนียน... มากกกก เอ็งเนียนมาก ขอยกนิ้วให้เลย
    ณ จุดๆนี้ เข้าไปได้ยังไงถึงจุดนั้น อีกนิดจะเป็นเ-ียเขาแล้วนะนั่น
    เอ้า สู้นะคุณเพชร สงสารแบบบอกไม่ถูก T___T
    #269
    0
  4. #241 MBKY; (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 15:30
    แหม ฟ้าคราม ถามอย่างเนียนๆ แล้วตบด้วยไปด้วยกันดีไหมครับ เขาล็อคเลยอะสิ เจ้าเล่ห์นะ

    แต่แบบคุณปฐพีช่วยน้าเพชรไปด้วยนี้แอบคิดนะว่าชอบเพชรด้วยรึปล่าว 555555
    #241
    0
  5. #222 happyf (@happyf) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2557 / 11:43
    เนียนนะฟ้าคราม555
    แต่เราชอบอิอิ
    #222
    0
  6. #170 ReD BoW (@bow-frozen) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 17:35
    เนียนนนนนนนนนน
    ฟ้าครามเนียนสุดยอดอ่าาาา
    เนียนสุดๆไปเลยอ่า

    #170
    0
  7. #138 Pi[ran]ya faravel (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2557 / 02:08
    บอกแล้ว ให้เข้าทางน้องพระพาย หึหึ คุณเพชร เสร็จ!! หลงหลานก็แบบนี้ล่ะ



    คุณเพชรไม่เอา แต่เราจะเอาพี่เลี้ยงของหลานอ่ะ!!!! ยัดเยียดๆๆๆๆๆ เอาไป!!!



    แล้วน้องฟ้าครามก็เนียนเข้าไปได้เนอะ คุณปฐพีให้ไปเที่ยวด้วยเฉยเลย อยากจะอยู่กับคุณเพชรก็บอกมาเถอะ อิอิ แต่อีกฝ่ายอาจจะไม่เล่นด้วยง่ายๆ นี่ล่ะ ต่อไปๆ
    #138
    0
  8. #72 fate heria ^o^ (@fate14498) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 10:47
    พึ่มีเวลามาอ่านให้จบ ><
    ตอนนี้น่ารักมาก
    แบบแอร๊ยอ่ค่ะ XD
    รีบอัพต่อนะระ
    #72
    0
  9. #71 เอวาเจลีนจัง (@nada3535) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 19:12
    น่ารักตลอดค่ะ ฟ้าเพชร อุฮิ
    ไปเที่ยวกันแล้วจะเป็นยังไงบ้างหว่าา?
    เราเห็นโอจิค่อนค่ะ อิอิ

    #71
    0
  10. #69 เรนนี่ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 13:59
    ชอบอ่ะ น้องพระพายน่ารักมาก

    คุณเพชรจะชอบฟ้าได้จริงเหรอ หนีตลอดอ่ะ

    เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์จ้า
    #69
    0