Single Papa คุณพ่อยังโสด {YAOI} ตีพิมพ์กับสนพ. BLY

ตอนที่ 4 : CHAPTER 3 - วันแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    21 พ.ย. 56



CHAPTER 3

วันแรก

 

 

 

เป็นเด็กดีนะพระพาย

 

ค่า

 

พี่เขาบอกอะไรก็เชื่อฟัง อย่าดื้ออย่าซนนะคะ

 

ได้ค่า

 

ถ้ามีปัญหาอะไรโทรหาน้านะ แล้วก็...

 

คุณเพชรไม่ไปทำงานเหรอครับ ผมแทบจะหันไปแยกเขี้ยวใส่เสียงทุ้มๆ ที่เอ่ยออกมาขัดขณะที่ผมกำลังย้ำสิ่งที่เจ้าตัวเล็กของบ้านควรทำ พระพายไม่ดื้อไม่ซนกับผมหรอก เนอะ?

 

ใช่ค่า~” ผมกัดฟันกรอดเมื่อหลานรักหันไปพยักหน้ากับพี่เลี้ยงเด็กมาใหม่

 

ฮึก... กูช้ำใจ ทำไมหลานรักทำกับผมแบบนี้ครับพี่เพลง ดูสิ เจอพี่เลี้ยงเด็กหน้าตาดีกว่าน้า ตัวสูงกว่าน้า ผิวขาวกว่าน้าและเด็กกว่าน้าเขาหน่อยลืมผมเลยซะงั้น!

 

ผมแอบจิ๊ปากอย่างหมั่นไส้เจ้าฟ้าคราม พอมั่นใจว่าหลานจะเป็นเด็กดีแล้วผมถึงหันมากำชับพี่เลี้ยงเด็กแทนด้วยเสียงเข้มนิดหน่อย (อันนี้ปนด้วยความหมั่นไส้เล็กน้อย แย่งความรักจากพระพายได้ไง!)

 

พระพายทานข้าวกลางวันตอนสิบเอ็ดโมงครึ่ง ไม่ใช่เด็กกินจุกจิกเพราะผมฝึกนิสัยไว้ แต่พอประมาณบ่ายสามหาอะไรให้เขาทานหน่อยก็ดีนะ

 

ครับ พี่เลี้ยงเด็กคลี่ยิ้ม

 

ถ้ามีปัญหาอะไรโทรมาหาผมนะ

 

ครับ

 

โอเค... ผมพยักหน้าเมื่อดูท่าทีแล้วร่างโปร่งคนนี้น่าจะไว้ใจได้พอควร งั้นผมไปล่ะ

 

ผมว่าก่อนที่จะก้มลงหอมพระพายเบาๆ ที่แก้มซ้ายแก้มขวา หลานก็ทำเหมือนกันเพราะผมบอกแกว่ามันคือกฎของบ้านซึ่งต้องทำทุกครั้งเมื่อเราจะแยกกัน

 

เดี๋ยวผมเดินไปส่งหน้าบ้านนะ

 

พระพายไปด้วย~” ได้ยินแบบนั้นผมก็ยิ้มร่า จับมือพระพายพร้อมกับเอื้อมมือลงไปหยิบกระเป๋าใส่เอกสาร แต่มือของใครบางคนฉวยมันไปเสียก่อน

 

ผมช่วยถือครับ

 

ขอบคุณมาก ผมไม่ปฏิเสธการหวังดีของพี่เลี้ยงเด็กหรอกนะ

 

วันนี้เป็นวันแรกที่พระพายปิดเทอม ที่ทำงานของผมเข้าตอนเก้าโมงตรง เพราะฉะนั้นผมไม่สามรถออกจากบ้านเกินแปดโมงได้อย่างเด็ดขาด ผมนัดพี่เลี้ยงเด็กไว้ตอนเจ็ดโมงสี่สิบห้านาที แต่หมอนี่กลับมาเร็วกว่าเวลานัด (อีกแล้ว) เลยให้มานั่งดูแลพระพายขณะที่ผมจัดการตัวเองเสียเลย

 

...อืม อันที่จริงข้าวเช้าวันนี้ผมก็ได้อานิสงค์จากฟ้าครามด้วยน่ะนะ ทั้งๆ ที่ผมตั้งใจจะตื่นเช้ามาทำอาหารให้หลานแท้ๆ เลย

 

ตั้งใจทำงานนะครับ

 

อือ ผมพยักหน้าและรับกระเป๋ามาถือเองเมื่อเดินมาถึงหน้าประตูบ้าน สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะก้มลงจูบหน้าผากพระพายอีกที

 

บ๊ายบายคุณน้าสิจ๊ะ

 

บ๊ายบายค่า~ พระพายทำตามที่พี่เลี้ยงบอกอย่างว่าง่าย

 

ผมยิ้มกับภาพนั้นก่อนที่จะเดินออกจากบ้านไปที่ป้ายรถเมล์ใกล้ๆ เพื่อที่ทำงานอย่างมีความสุข อา อย่างกับครอบครัวสุขสันต์

 

...

 

ชิบหายละกู เผลอรวมพี่เลี้ยงเด็กมาเป็นแม่ตอนไหนวะ?

 

 

 

เพชรคะ ไปทานข้าวด้วยกันมั้ย?

 

ผมเงยหน้าขึ้นตามเสียงหวานๆ ที่เรียกชื่อตัวเองก่อนที่จะยิ้มรับ ได้ครับ

 

หญิงสาวยิ้มหวานตอบกลับมาก่อนที่จะเรียกเพื่อนสองสามคนไปทานข้าวกลางวันด้วยกัน เธอคงกลัวว่าจะออกตัวแรงไปจนผมรู้ตัว ซึ่งอันที่จริงผมรู้แล้วน่ะนะ...

 

ปลายรุ้งเป็นผู้หญิงที่ผมรู้จักตอนที่เข้ามาทำงานที่นี่เมื่อเดือนก่อน ว่าตามจริงก็เป็นคนน่ารักอยู่หรอก มนุษย์สัมพันธ์ดี วางตัวดี หน้าตาก็ไม่ใช่ขี้ริ้วขี้เหร่อะไร เธอบังเอิญอายุเท่าผมและทำงานในแผนกเดียวกันเลยทำให้คุยกันง่ายขึ้น หล่อนไม่ค่อยปิดบังเท่าไหร่ว่าชอบพอผมอยู่ แต่ไม่เข้าหาอย่างน่าเกลียด

 

...ถ้าเป็นสมัยมหา ลัยผมคงจะรุกคืบเธอตอบอยู่หรอก แต่ตอนนี้ผมมันเสื้อสิ้นลายแล้วนี่นา มีลูกต้องเลี้ยงหนึ่งคน ไม่อยากหาภาระมาให้ตัวเองเพิ่มเท่าไหร่

 

ว่าก็ว่าเถอะ สมัยตอนเรียนป. ตรีผมนี่เจ้าชู้ตัวพ่อเลย คบใครได้ไม่เคยเกินสี่เดือนเป็นอันว่าผมต้องปันใจไปหาคนใหม่ซะทุกราย ตอนนั้นนี่มีปัญหารถไฟชนกันบ่อยๆ ผมก็ไม่ได้เข้าหาใครตอนคบกับคนหนึ่งอยู่นะ แต่ถ้ามีคนเข้ามาก็สนองเท่านั้นเอง พอไปต่อโทผมก็ลืมเรื่องพวกนี้ไปเลย แต่ก็มีบ้างแหละ... แค่ไม่ได้วุ่นวายเท่าก่อนหน้าเท่านั้นเอง

 

เพชรอยากทานอะไรคะ สาวเจ้าเอ่ยปากถาม

 

อะไรก็ได้ครับ แล้วแต่รุ้ง ผมตอบยิ้มๆ ปลายรุ้งหันไปถามเพื่อนชายหญิงอีกสามคนก่อนที่จะได้ข้อสรุปเป็นข้าวแกงแถวๆ บริษัทนั่นแหละ ยังไงที่นี่ก็มีร้านอาหารไม่เยอะเท่าไหร่เสียด้วย

 

จริงสิเพชร แล้วนี่หาพี่เลี้ยงเด็กให้หลานได้แล้วเหรอ พี่ที่ทำงานร่างท้วมตามประสาผู้ชายมีครอบครัวแล้วเอ่ยปากถามออกมาขณะที่เรารออาหารมาเสิร์ฟ

 

อ๋อ... ครับ ผมตอบไปตามเรื่อง

 

ไม่คิดจะหาพี่เลี้ยงถาวรบ้างรึไง

 

ผมขมวดคิ้ว หมายถึง?

 

ก็เมียไง!”

 

คำเฉลยทำให้ผมหัวเราะออกมาก่อนที่จะส่ายหน้า ยังไม่มีแพลนหรอกครับ

 

จะสามสิบแล้วนา รุ่นพี่อีกคนผสมโรง ไม่คิดจะหาบ้างเหรอ... สบายนะเว้ย

 

ผมอยากจะตอบกลับไปว่ามันสบายจริงๆ เหรอ มีเมียนี่เหมือนมีโซ่ล่ามเลยนะ ต้องจ่ายเงิน ให้เมียดูบัญชี ต้องดูแลเมีย เคารพเมีย บูชาเมีย... บลาๆ ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้หญิงยังไงส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นอย่างงี้อยู่แล้ว

 

แล้วได้พี่เลี้ยงมาจากไหนละ ปลายรุ้งที่นั่งข้างๆ ผมเอ่ยปากเปลี่ยนประเด็นให้

 

เป็นน้องชายของครูอนุบาลน่ะครับ

 

ผู้ชาย? หล่อนทวนอย่างแปลกใจ จะดีเหรอให้มาอยู่กับหลานสาวน่ะ

 

ก็ดูเป็นคนที่ไว้ใจได้อยู่นะครับ... แต่จริงๆ ก็ตั้งใจจะเอามาอยู่ชั่วคราว ยังเรียนอยู่ด้วย ตอนเปิดเทอมก็คงให้มาช่วยดูแลไม่ได้หรอก

 

อือ ดีแล้วแหละ

 

บทสนทนาของโต๊ะอาหารเปลี่ยนไปตามเรื่อง ผมไม่ได้ร่วมพูดคุยด้วยเท่าไหร่ ยิ่งเมื่ออาหารมาเสิร์ฟผมยิ่งเลิกสนใจในทันที ตอบเออๆ ออๆ ไปบ้างตามมารยาทเท่านั้นแหละ

 

ครืด...

 

ผมหยิบโทรศัพท์ตัวเองที่สั่นขึ้นมาดู ก่อนที่จะขมวดคิ้วเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ

 

ฟ้าคราม

 

เจ้าเด็กเทวดานั่นโทรมาอะไรตอนนี้เนี่ย?

 

ว่าไง ผมกดรับสายแล้วกรอกเสียงลงไปทันที มีอะไรเหรอ

 

[ เปล่าหรอกครับ ผมจะถามว่าคุณเพชรเลิกงานกี่โมง ]

 

ห้าโมง ทำไมเหรอ? มีธุระหรือไง

 

[ ไม่ใช่ครับ ] เสียงทุ้มตอบกลับมาอย่างไม่รีบร้อน [ ผมจะได้เตรียมอาหารไว้ให้ถูก ]

 

เฮ้ย ไม่ต้องเตรียมให้ก็ได้ เตรียมส่วนของพระพายพอ ผมท้วง

 

สำหรับอาหารเย็นส่วนของพระพายผมก็ต้องให้พี่เลี้ยงเด็กเตรียมอยู่แล้ว เนื่องจากกลัวว่าถ้าหากเกิดเหตุขัดข้อง ผมกลับบ้านดึกแล้วแกจะไม่มีอะไรทานเอาน่ะสิ

 

[ ไม่เป็นไรครับ ไหนๆ ก็ต้องเตรียมให้หลานแล้ว เตรียมให้คุณเพชรเลยคงไม่ลำบาก ]

 

ได้ยินเสียงยืนยันมาแบบนั้นผมก็ถอนหายใจ แล้วแต่ละกัน แล้วพระพายเป็นยังไงบ้าง

 

[ ดูการ์ตูนอยู่ครับ ]

 

“อ๋อ งั้น...” ได้ยินคำตอบแบบนั้นผมก็เอื้อมมือไป ตั้งใจจะกดตัดสายและทานอาหารต่อสักทีแต่ว่าปลายสายกลับร้องออกมาก่อน

 

[ คุณเพชรครับ ]

 

อะไร ผมเริ่มจะหงุดหงิดนิดหน่อยแล้ว กูจะกินข้าว กูหิวอยู่!

 

[ ไม่มีอะไรครับ ]

 

ว่าไง... พอได้ยินคำว่าไม่มีอะไรผมตั้งใจจะเอ่ยปากด่า แต่คนปลายทางกลับเอ่ยออกมาก่อน

 

[ ผมจะบอกว่าตั้งใจทำงานนะครับ ]

 

ตู๊ดๆๆๆ

 

ไม่ทันที่ผมจะตอบอะไรไป ฟ้าครามก็ตัดสายไปซะแล้ว

 

ผมมองโทรศัพท์อย่างงุนงงก่อนที่จะหย่อนมันเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อดังเดิม แล้วหันมาสนใจกับอาหารที่เหลืออยู่ครึ่งจานแทน

 

...นี่กูชักสงสัยจริงๆ แล้วนะว่ากูได้พี่เลี้ยงหรือได้เมีย!

 

 

 

ปกติแล้วผมเลิกงานห้าโมงตามที่บอกกับพี่เลี้ยงเด็กไว้ แต่เหมือนกับเกิดปัญหานิดหน่อย... อันที่จริงไม่นิดเท่าไหร่เมื่อมีงานประชุมด่วนเข้ามา และตอนนี้ล่วงเลยมาเป็นเวลาทุ่มหนึ่ง... ผมเพิ่งจะได้ออกจากห้องประชุมเมื่อกี้นี้เอง

 

ทันทีที่เดินออกมาผมรีบกดเปิดโทรศัพท์มือถือ ก่อนหน้านี้ผมปิดมันตามมารยาทของห้องประชุม ก่อนหน้านั้นผมไลน์ไปบอกเจ้าพี่เลี้ยงรอยยิ้มเทวดาแล้วว่าจะกลับช้า

 

...เหยดเข้ แปดสายไม่ได้รับ!?

 

ผมเดินออกมารอรถเมล์อยู่ที่หน้าปากซอยบริษัทขณะที่กดโทรศัพท์หาคนที่โทรมาตั้งแปดสายด้วย

 

ไม่นานปลายทางก็รับ [ เลิกงานแล้วเหรอครับ ] อีกฝ่ายถามเสียงร้อนรนเล็กน้อย

 

เออ  ผมตอบกลับเสียงห้วน มีอะไรรึเปล่า พระพายไม่สบายเหรอ หรือว่า...

 

[ เปล่าครับ เห็นเลิกช้ามาก นึกว่าเป็นอะไรไป ]

 

รถเมล์สายที่ผมรอมาพอดี โชคดีที่ครั้งนี้รอไม่นาน ผมเดินขึ้นรถทั้งๆ ที่ยังถือโทรศัพท์ไว้ในมือก่อนจะบอกปัดเจ้าฟ้าครามอย่างหงุดหงิด

 

ผมไม่เป็นไร แค่นี้นะ ว่าแล้วก็กดตัดสายทันที

 

...มึงบ้าหรือมึงบ้า เรื่องแค่นี้โทรมาแปดสาย แหม กูชักสับสนแล้วนะว่านี่กูมีมดลูก เสี่ยงจะโดนดักตีหัวลากไปข่มขืนกระทำชำเราหรือไรไร!

 

ตอนนี้ผมรู้สึกหิวไส้แทบขาด ถึงการประชุมจะได้อยู่ในห้องแอร์เย็นๆ (และได้แอบสัปหงกนิดๆ หน่อย) แต่ไม่มีอะไรให้ทานเลย ข้าวกลางวันก็ได้ทานตอนเที่ยง น้ำย่อยแทบจะย่อยเยื่อกระเพาะเป็นอาหารไปซะแล้ว แสบท้องไปหมด

 

เกือบครึ่งชั่วโมงที่ผมอยู่บนรถเมล์ คงเพราะเริ่มเย็นแล้วเลยไม่ติดเท่าทุกวัน

 

คุณเพชร

 

SH*T! ผมเผลอสบถคำหยาบภาษาประกิดเมื่อได้ยินเสียงคนเรียกชื่อทันทีเมื่อลงมาจากรถเมล์ทั้งๆ ที่ป้ายรถเมล์แม่งมืดชิบหาย ไอ้เด็กบ้า! พอหันไปเจอหน้าอีกคนเท่านั้นแหละ แม่งด่าแทบไม่ทัน

 

หยาบคายจัง อีกฝ่ายทักผมหน้ายู่

 

...ฟรักกกก มึงโผล่มาตอนที่ป้ายรถเมล์ไม่มีใครแถมไฟแถวนี้ติดๆ ดับๆ มึงคิดว่ากูกลัวม้ายย!

 

มาทำไม

 

น้าเพชร!”

 

พระพายอยากมาเจอน้าเพชรเร็วๆ ครับ

 

พี่เลี้ยงเด็กว่าด้วยรอยยิ้มหลังจากที่มีแรงโถมมาแถวๆ เอวผมก่อนหน้านั้นไม่กี่วินาที พอเห็นแบบนี้รู้สึกว่าด่าเจ้าของรอยยิ้มเทวดานี่ไม่ลง ผมอยากจะหอมแก้มพระพายอยู่หรอกแต่ว่าตอนนี้เหงื่อโชกไปหมด เดี๋ยวหลานรู้สึกไม่ดี

 

เดี๋ยวน้าค่อยหอมนะ ตอนนี้เหงื่อเต็มเลย ผมว่าพลางตบหัวแกปุ้ๆ

 

พระพายหน้าเบ้เสี้ยววินาทีก่อนจะคลี่ยิ้ม น้าเพชรๆ วันนี้พี่ฟ้าใจดีมากเลย อยู่กับพระพายทั้งวันเลย ก่อนที่แกจะเอื้อมมือมาจับมือผมไว้

 

เหรอ ดีแล้วนะ แล้วพระพายชอบพี่ฟ้ามั้ย  

 

ผมจับมือแกแล้วเดินไปในซอย ส่วนพี่เลี้ยงเด็กเดินประกบหลานอยู่อีกข้าง

 

พระพายชอบพี่ฟ้า!

 

ผมแอบลอบเบ้หน้าอย่างขัดใจ อะไรวะ เลี้ยงพระพายมาเป็นเดือนๆ ไม่เห็นบอกว่าชอบผมสักคำ

 

พอเดินกลับเข้ามาที่บ้านหลานก็จัดการวิ่งไปที่ห้องครัวควบด้วยห้องอาหารของบ้าน พระพายไปนั่งบนเก้าอี้ก่อนที่จะชี้

 

น้าเพชรๆ อันนี้พี่ฟ้าทำอร่อยมากเลย น้าเพชรมากินเร็วๆ สิ

 

ผมเลิกคิ้วอยากแปลกใจเมื่อหลานบอกแบบนั้น จ้าๆ อย่าแย่งน้ากินหมดนะ พูดติดขำแล้วเดินไปที่โต๊ะอาหาร พบว่ามีข้าวสวยและกับอีกสองอย่างวางอยู่ ถูกครอบด้วยฝาชีที่ผมนึกแปลกใจว่าบ้านนี้มีมันอยู่ส่วนไหนกันแน่

 

คุณเพชรทานอะไรมารึยังครับ พี่เลี้ยงเด็กที่เดินตามหลังเอ่ยปากถามออกมา

 

ยัง ผมตอบไปตามจริง หิวอยู่เนี่ย

 

รีบทานเถอะครับ เดี๋ยวเป็นโรคกระเพาะ

 

ขอบคุณมากนะ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขอบคุณ วันนี้อยู่เกินเวลา ผมจะให้เงินเพิ่ม อา... แป๊บนะ ผมวางกระเป๋าใส่เอกสารไว้บนเก้าอี้อีกตัวหนึ่งก่อนที่จะควานหากระเป๋าตังค์ตัวเอง

 

ไม่ต้องก็ได้ครับ แต่เด็กมหาลัยเอ่ยขัดออกมาแบบนั้น

 

จะไม่เอาเหรอ? ถามอย่างอดแปลกใจไม่ได้

 

ผมบอกว่าให้ฟ้าครามอยู่กับพระพายจนถึงประมาณหกโมง แต่ตอนนี้มันเกินเวลาที่บอกมาเกือบจะสองชั่วโมงอยู่แล้ว แถมยังมืดแล้วเสียอีก

 

ครับ พี่เลี้ยงเด็กยืนยัน จริงๆ ผมกำลังคิดว่า...

 

ว่า?

 

ผมไปรับคุณเพชรที่บริษัทดีมั้ย

 

ผมเงยหน้ามองอีกคนตาค้าง คิ้วขมวดเข้าหากันทันทีที่สมองประมวลผลเสร็จ จะบ้าเหรอ ผมจ้างคุณมาเป็นพี่เลี้ยงพระพายนะ ...มึงทำหลายหน้าที่ไปหน่อยรึเปล่า!

 

อีกฝ่ายทำหน้าแปลกใจ ไม่ได้เหรอ?

 

...เอ กูคิดไปเองรึเปล่าว่าไอ้เด็กยิ้มเทวดาหูลู่หางตก?

 

ไม่ใช่ไม่ได้ ผมพยายามจะสรรหาถ้อยคำมารักษาน้ำใจ แต่ผมให้คุณมาเป็นพี่เลี้ยงพระพาย ไม่ต้องลำบากมารับผมหรอก ผมไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย

 

ผมไม่ได้คิดแบบนั้นนะครับ ฟ้าครามเอ่ยเสียงอ่อย แค่เห็นว่าคุณจะลำบาก เพราะคุณไม่มีรถ

 

ผมชักจะสงสัยเสียแล้วสิว่าทำไมเจ้าฟ้าครามนี่ถึงเป็นเด็กดีถึงเพียงนี้ นี่คือสมัยเด็กๆ พ่อแม่เลี้ยงด้วยอะไรวะ พาเข้าวัดตั้งแต่เดินได้เลยรึเปล่า ถึงไม่ธรรมะธรรมโมแต่ความเป็นคนดีของมึงนี่เกินมนุษย์ทั่วไปมากนะ

 

ไม่เป็นไร ผมไม่อยากรบกวน ผมปฏิเสธอย่างมีมารยาทอีกที

 

ไม่รบกวนสักหน่อย แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมหยุดง่ายๆ

 

ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ ผมจ้างคุณมาเป็นพี่เลี้ยง ไม่ได้ให้มาทำตัวเหมือนจะจีบผม โอเค๊?

 

คำพูดเหมือนว่าผมจะอารมณ์เสียมากแต่ผมแค่หงุดหงิดนิดหน่อยเฉยๆ น้ำเสียงเลยดูเหมือนจะพูดเล่นเสียมากกว่า คนตรงหน้าอึ้งไปนิดหน่อยก่อนที่จะเอ่ยปากพูดออกมา

 

ถ้าผมตอบว่าไม่ละ

 

...รอบนี้คนฟังอย่างผมเป็นฝ่ายอึ้งแทน

 

ดะ เดี๋ยวๆ ไม่ ของมึงนี่คือไร หมายถึงมึงกำลังทำตัวแบบจีบกูอยู่เนี่ยนะ!?

 

น้าเพชรค้า! ไม่ทานข้าวเหรอคะ!

 

ทะ ทานค่ะ! ผมตอบหลานกลับไปแทบไม่ทันก่อนที่จะเดินไปหยิบข้าวมาอุ่นในไมโครเวฟแทบจะทันที รู้สึกดีใจมากที่พระพายร้องเตือนออกมาได้ถูกจังหวะแบบนี้

 

คุณเพชรครับ

 

 อะไร หันไปถามพี่เลี้ยงเด็กเสียงขุ่น

 

อันที่จริงผมล้อเล่นนะครับ คำพูดนั้นเอ่ยมาด้วยน้ำเสียงติดขำและรอยยิ้มเทวดาตามสไตล์ของเด็กที่ชื่อฟ้าคราม งั้นผมกลับบ้านล่ะครับ สวัสดี

 

ผมรับไหว้พี่เลี้ยงเด็กอย่างงงๆ ก่อนที่จะรู้ตัวเมื่ออีกฝ่ายเดินออกไปจากบ้านแล้วเรียบร้อย เล่นเอาผมรู้สึกขนอ่อนกูซู่ซ่าเลยทีเดียว

 

ไอ้เด็กนี่มันไม่ใช่เกย์ใช่มั้ยเนี่ย!

 

 

 

 

มาอัพแล้วค่า J

 

ช่วงนี้กลับมาเรียนหนัก (มาก) อีกแล้วเนื่องจากห่างหายจากการเรียนไปเกือบหนึ่งอาทิตย์เพราะประท้วง... จริงๆ มันก็ยังประท้วงกันอยู่นา แต่นิวก็ต้องไปเรียนแล้วแหละ ฮิๆ

 

มีใครไปคอนเสิร์ตอาวริลกับ GG บ้างคะ? นิวคงจะไปคนเดียวทั้งสองคอนเลย ประหนึ่งคนอกหัก (ฮา) ใครจะไปลองคุยกันได้นะคะ ติดต่อมาทางแฟนเพจก็ได้ <3 จริงๆ เค้าก็มีเพื่อนนะ แต่ไปกันคนละบัตร เยี่ยมไปเลย!

 

วันนี้ทอล์กไม่เยอะเพราะต้องเคลียร์การบ้านต่อ ตั้งใจเรียนกันนะคะทุกคน อีกอย่างตอนนี้ลมหนาวเริ่มเข้ามาบ้างแล้ว ดูแลตัวเองกันด้วยนะคะ : )

 

หนึ่งคอมเม้นเท่ากับหนึ่งกำลังใจ อย่าลืมให้กำลังใจนิวด้วยหนึ่งคอมเม้นนะคะ!

 

 
 

 



:) Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

360 ความคิดเห็น

  1. #354 aun-aom (@aun-aom) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 06:55
    แงะ แน่ใจว่าได้เมีย
    #354
    0
  2. #336 Poom Raweewan (@poompooi) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 21:43
    ไม่ได้เปนแค่ชอบผู้ชายก้แค่นั้น555
    #336
    0
  3. #288 N เอ็น (@nlm1122) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 16:13
    หวังดีประสงค์รักค่ะ หุหุ
    #288
    0
  4. #265 cHAchar (@nutchachar) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 20:50
    เดี๋ยวๆ ได้ข่าวเพิ่งรู้กันไม่กี่วัน
    ทำไมเอ็งรุกหนักขนาดนี้อ่ะฟ้าหฟสกหาฟหวากหฟ55555555555
    คุณเพชรนี่ก็ตรงซะเหลือเกิ๊นนน เล่นพูดซะตรงขนาดนี้ แต่เพราะเป็นฟ้า นางเลยไม่ได้สนใจสินะ5555
    ..แถมท่าทางจะรุกหนักว่าเดิมด้วย
    #265
    0
  5. #162 ReD BoW (@bow-frozen) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 06:13
    ชอบอ่า ต้องรุกแบบเนียนๆ แบบที่ฟ้าครามทำสินะ
    #162
    0
  6. #134 Pi[ran]ya faravel (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2557 / 15:21
    หึหึ คุณเพชรโดนแย่งความรักซะแล้ววว



    น้องพระพายหลงพระเอกพี่เลี้ยงเด็กเข้าซะแล้วสิ ดูท่าจะเข้ากันได้ดีด้วยซิ อิอิ



    คือแบบอยากเข้าไปบอกน้องพระพายว่านั่นน่ะ ว่าที่พ่อ พ่อบุญธรรมก็ได้ 555 ส่วนพ่อที่แท้จริงก็ปล่อยไปเถอะ เนอะ (อินี่)



    คืออยากจะบอกคุณเพชรมากว่า คุ้มอ่ะ จ้างพี่มาเลี้ยงหลานแต่เหมือนได้สามี ย้ำ สามีค่ะคุณเพชรไม่ใช่เมียแน่นอน (อวยสุดฤทธิ์) แถมค่าจ้างจริงๆ ไม่ต้องจ่ายก็ได้ด้วย โฮะๆ ดีออก



    เราชอบตัวละครแบบฟ้าครามนะ รุกแบบเนียนๆ ถึงจะน่าหมั่นไส้ไปบัาง แต่ก็น่ารักมากค่ะ
    #134
    0
  7. #60 เอวาเจลีนจัง (@nada3535) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 15:44
    หูลู่หางตก.. // คิดภาพตาม
    น่าร๊ากกกกกกกกกก ค่า
    หนุ่มหมาน้อย(หรือไม่น้อยหว่า) กร๊ากกก 555555
    #60
    0
  8. #55 Mello (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2556 / 20:18
    น้าเพชรเนี่ยพูดตรงดีจังน้า

    -///- ฟ้าครามรุกเยอะๆเลยค่า

    เราชอบ XD
    #55
    0
  9. #45 เทพเลือดโชก (@bloody-killer) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2556 / 17:23
    คุณพ่อถูกแย่งความรักซะงั้น น่าสงสาร อิอิ
    #45
    0
  10. #44 fate heria ^o^ (@fate14498) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2556 / 21:14
    แบบสนุกและน่ารักมากๆค่ะ
    อินแทน 555
    แต่คำแบบหยาบเยอะไปปะคะ TT
    ปกติแหวนไม่ได้อ่านนิยายวายแหวนเลยไม่รู้สไตล์
    แหวนว่าบางจุดมันถี่ไปนิดอ่ะค่ะ
    ยังไงก็สนุกมากกกก สงสารฟ้าครามเบาๆ
    รีบมาอัพต่อนะคะ >0< สู้ๆค่ะ
    #44
    0