Single Papa คุณพ่อยังโสด {YAOI} ตีพิมพ์กับสนพ. BLY

ตอนที่ 2 : CHAPTER 1 - ผมกลายมาเป็นพ่อคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,440
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    24 ต.ค. 56



 

CHAPTER 1

ผมกลายมาเป็นพ่อคน

 

 

จากตอนแรกที่ใช้ชีวิตแบบชายโสดคนเดียว ตอนนี้ผมมี ลูก มาแล้วหนึ่งคน

 

ช่วงเลี้ยงพระพายแรกๆ ผมรู้สึกคิดถึงพ่อกับแม่ของตัวเองขึ้นมาจับใจ ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่าการดูแลเด็กจะยากถึงเพียงนี้ ยังดีที่พระพายเป็นเด็กเอาการเอางาน ไม่ทำตัววุ่นวายหรือน่าปวดหัว นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมรู้สึกว่าผมยังจัดการกับเธอได้

 

แต่ดูเหมือนผมจะมีปัญหานิดหน่อยเข้าเสียแล้ว

 

พระพายปิดเทอมวันไหนคะ

 

วันที่ยี่สิบห้าค่ะ

 

คำตอบนั้นทำให้ผมอยากจะกุมขมับเสียจริงๆ มันอีกแค่ห้าหกวันเองไม่ใช่เหรอ!

 

ผมยุ่งกับงานใหม่ของตัวเองตลอดเกือบเดือนที่ผ่านมาที่รับพระพายมาอยู่ด้วย งานผมไม่ได้เลิกเย็นอะไร ยังสามารถปล่อยให้พระพายอยู่ที่โรงเรียนได้ก่อนที่จะไปรับหลานประมาณห้าโมง แต่ใช่... นั่นมันในกรณีที่พระพายเปิดเทอม ผมไม่ได้คิดไว้ก่อนเลยว่าจะดูแลหลานอย่างไรตอนช่วงแกปิดเทอม

 

ครั้นจะเอาไปอยู่กับบ้านของพ่อแท้ๆ ผมก็ไม่อยากไว้วางใจ คุณปฐพีมีงานทำ ในขณะที่ภรรยาของเขาว่างงาน ถ้าเอาไปฝากก็เท่ากับเอาไปอยู่กับต้นเหตุที่ทำให้ผมต้องรับแกมาอยู่ด้วยไม่ใช่เหรอ ถ้าหากหล่อนคิดจะผลักพระพายตกบันได หรือเกิดบีบคอแกในอารมณ์ชั่ววูบผมจะทำอย่างไรกัน

 

เดี๋ยวพระพายนอนดีกว่าเนอะ ผมเอ่ยขึ้นมาเมื่อเหลือบดูนาฬิกา พบว่าตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มครึ่ง พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้านะ เดี๋ยวอาพาไปส่งแต่เช้า เตือนนิดหน่อยเพราะว่าวันนี้เป็นวันอาทิตย์ เดี๋ยวเด็กจะเคยตัว

 

ค่ะ พระพายพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปที่ห้องนอนของแกซึ่งอยู่ตรงกันข้ามกับห้องของผม

 

ปัง...

 

ทันทีที่มือเล็กๆ นั่นปิดประตูลงผมก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

 

ผมรับพระพายมาอยู่ด้วยแล้วเกือบเดือน หลานเป็นเด็กดี ว่านอนสอนง่าย ไม่มีอะไรที่ทำให้ผมลำบากใจเลยแม้แต่น้อย ไม่มีท่าทีงอแงว่าอยากกลับไปหาพ่อแต่อย่างใด มันผิดวิสัยเด็กวัยนี้ ผมพยายามจะพาแกไปหาพ่อทุกวันเสาร์ ถ้าหากไม่เช่นนั้นคุณปฐพีก็จะมาหาแกเอง มันคงชดเชยความเหงาของพระพายได้บ้าง

 

ผมพยายามจะเป็นพ่อและเป็นแม่ให้กับแก แต่บางทีนั่นอาจจะยังไม่ดีพอ...

 

เดิมทีผมทำงานในอเมริกา พอเรียนจบผมก็ได้ทุนไปต่อโทที่นั่น ผมเลยตั้งใจจะอยู่ยาวเลย แต่เผอิญว่าเกิดเหตุที่พี่สาวผมเสียซะก่อน ช่วงนั้นผมคิดไว้แล้วว่าถ้ามีโอกาสผมจะกลับมาอยู่บ้านของพ่อกับแม่แห่งนี้ แต่สุดท้ายก็ต้องกลับไปทำงานที่นั่นใหม่ ลูกสาวคนเดียวของพี่เพลง หรือก็คือหลานสาวคนเดียวของผมก็ไปอยู่กับคุณปฐพี ซึ่งเป็นพ่อของแก ผมค่อนข้างจะไว้ใจในระดับหนึ่งเมื่อตอนนั้น โอเค... ถ้าว่ากันตามจริงแล้วผมไม่ค่อยชอบเขาหรอกนะ หลังจากที่เขาหย่ากับพี่เพลงเพราะสาเหตุการนอกใจ ยังดีที่คอยจ่ายเงินส่งเสียพระพาย และยังคอยมาหาลูกตัวเองบ่อยๆ เรียกได้ว่าเขาจบกับพี่เพลงด้วยดี มันก็ดูจะไม่มีปัญหา

 

แต่เมื่อสองเดือนก่อนผมได้รับโทรศัพท์จากคุณปฐพีว่าพระพายตกบันได สาเหตุเพราะภรรยาใหม่ผลักแกมันทำให้ผมทนไม่ได้ รีบทำเรื่องในการขอย้ายมาทำงานบริษัทในเครือเดียวกับที่ผมทำงานเมื่อตอนนั้นซึ่งตั้งอยู่ในไทย โชคดีที่ผมเป็นพนักงานที่ดีมาตลอด อันที่จริงทางบริษัทเคยถามผมไปแล้ว แต่ผมปฏิเสธ ครั้งนี้เลยจัดการง่ายหน่อย

 

พอผมรับพระพายมาอยู่ด้วยปัญหาที่ใหญ่ที่สุดคือเรื่องเวลา ปกติผมจะไปส่งพระพายเรียนตอนเช้า พอเย็นก็ไปรับ พอวันเสาร์ก็พาหลานไปเจอคุณปฐพี และวันอาทิตย์พวกเราก็จะอยู่บ้าน มันเป็นแบบนี้มาตลอด เพียงแต่ว่าหลังจากนี้คงลำบากแล้ว ในเมื่อพระพายปิดเทอมผมก็คงไม่สามารถฝากแกไว้กับที่โรงเรียนได้

           

...จะทำอย่างไรดีล่ะ ในเมื่อผมไม่สามารถหยุดงานได้ ส่วนจะพาแกไปที่ทำงานด้วยก็กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีกต่างหาก

           

ให้ตายเถอะ... ถ้าการมีลูกจะลำบากขนาดนี้ ผมรู้สึกดีใจแล้วที่ตัวเองไม่คิดเรื่องแต่งงาน

 

            นั่งเครียดอยู่สักพักสุดท้ายผมก็เลือกที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาเพื่อนสมัยมหาลัยซึ่งเป็นน้อยคนที่ยังติดต่อจนถึงวัยที่อายุเฉียดเลขสามแบบนี้

 

            [ ว่าไงไอ้หมาพ่อลูกอ่อน ]

 

            เชี่ย คำแรกที่ยกให้มันเลย ไม่รู้จะเอ่ยคำไหนได้ดีกว่านี้แล้วจริงๆ เป็นบ้าอะไรของมึง

 

            [ อ้าวๆ ก็นานวันมึงไม่เคยโทรหากูเลย นึกว่าเลี้ยงลูกจนบ้าไปแล้วซะอีก ]

 

            ...อยากวางสายว่ะ คือคิดผิดแล้วที่โทรหาไอ้ธามมัน

 

            ธามเป็นเพื่อนผมตั้งแต่เรียนมหาลัยแล้ว ตอนนั้นไม่สนิทกันหรอกนะแต่เผอิญว่าได้ทุนไปเรียนต่อโทที่อเมริกาเหมือนกัน อยู่ด้วยกันจนรู้ตับรู้ไตรู้ไส้รู้พุงหมดแล้ว หลังจากนั้นผมเลือกที่จะอยู่ทำงานที่นั่นต่อ ส่วนมันเลือกที่จะกลับมาบริหารธุรกิจของบ้านมัน แต่ว่าผมก็ติดต่อมันอยู่เรื่อยๆ แหละ พวกที่ยังพอติดต่อได้เหลือแม่งอยู่นิดเดียว

 

            “กูเครียด

 

            [ กูไม่เลี้ยงเหล้ามึงหรอก ]

 

            ฟังกูก่อนได้มั้ยวะผมว่าเสียงขุ่นให้มันเลิกกวนตีนสักที พระพายจะปิดเทอมแล้ว

 

            [ แล้วไง? ]

 

            “กูต้องทำงาน แล้วกูจะเอาเวลาที่ไหนมาเลี้ยงดูเขาวะ

 

            [ ง่ายๆ มึงก็หาแม่เด็กสักคน ] ผมกุมขมับกับคำตอบนั้น มันคิดว่าแม่เด็กมันจะหาได้ง่ายๆ ในอีกห้าหกวันวะ อีกอย่างเข้ามาแม่งจะวุ่นวายแค่ไหนก็ไม่รู้ เกิดเป็นแบบเมียคุณปฐพีทำยังไง

 

            กูคิดผิดแน่ๆ เลยที่โทรมาหามึง

 

            [ เออ รู้ก็ดี ] ...มึงช่วยทำตัวเป็นเพื่อนที่ดีหน่อยได้มั้ยวะเนี่ย [ แล้วสรุปมึงมีอะไรให้กูช่วยรึเปล่า ]

 

            “หาพี่เลี้ยงสักคนได้มั้ยมึง เอามาจากบ้านมึงอ่ะ

 

            [ โหย จะทำได้เหรอวะ เดี๋ยวนี้เศรษฐกิจไม่ดีนะเว้ย บ้านกูก็มีเหลืออยู่แค่สามคน ]

 

คำตอบของมันทำให้ผมจนปัญญา อย่างน้อยมันก็บอกว่าเดี๋ยวจะลองติดต่อให้แต่มันก็ไม่รับปากอยู่ดี  ไอ้ครั้นจะไปหาคนในเน็ตก็ไม่กล้าเลยพยายามจะหาจากคนใกล้ๆ ตัว มันจะมีคนใกล้ตัวที่ไหนล่ะวะ สังคมผมในประเทศไทยก็เหลืออยู่ไม่กี่คน ครอบครัวก็ไม่เหลือแล้ว ที่ทำงานก็เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ไม่ค่อยมีมิตรกับใครเสียด้วย ถ้าไม่ไหวจริงๆ ผมคงต้องพูดกับคุณปฐพีเสียละมั้ง

           

ถามไถ่กันอีกไม่กี่คำผมก็วางสาย มันพยายามชวนผมไปดื่มด้วยในสุดสัปดาห์นี้แต่ผมปฏิเสธไปก่อนเนื่องจากเป็นห่วงหลาน

 

ผมวางโทรศัพท์ไว้ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องของพระพายซึ่งเป็นห้องที่ผมจัดแต่งขึ้นใหม่ให้แกโดยเฉพาะ เดิมทีบ้านหลังนี้เป็นบ้านของพ่อ พี่เพลงเองก็ย้ายไปอยู่ที่อื่นหลังจากที่พ่อเสีย (แม่ผมเสียตั้งแต่ผมยังเด็กๆ แล้ว) บ้านหลังนี้เป็นกรรมสิทธ์ของพี่เพลงซึ่งพี่เพลงให้เช่ามาตลอด จนเมื่อสามเดือนก่อนผู้เช่าหมดสัญญาเช่าเลยได้โอกาสย้ายออก ตอนแรกๆ ผมให้คุณปฐพีจัดการให้ก่อน พอผมกลับมาเลยถือโอกาสมาอยู่ซะเลย

 

ไฟในห้องปิดสนิท ผมเดินเข้าไปอย่างเงียบเชียบเนื่องจากกลัวหลานจะตื่น ก่อนที่จะค่อยๆ ไปที่เตียง เสียงหายใจสม่ำเสมอทำให้ผมรู้ว่าพระพายหลับลงแล้ว

 

ผมก้มหน้าลงจูบหน้าผากหลานเบาๆ อย่างรักใคร่ ฝันดีนะพระพาย

 

...ผมได้แต่หวังว่าพรุ่งนี้จะเป็นวันที่ดีของแก

 

 

 

ทำไมวันนี้งานต้องเสร็จช้ากว่ากำหนดด้วยก็ไม่รู้ ปกติผมไปรับพระพายก็ห้าโมงกว่าเข้าไปแล้ว วันนี้ผมกลับได้ออกจากที่ทำงานเกือบหกโมง ยังโชคดีบ้างที่บริษัทผมอยู่ใกล้กับโรงเรียนของหลาน แต่ปัญหาคือเวลานี้เป็นเวลาที่รถติด ผมยอมแพ้ที่จะนั่งรถเมล์เหมือนกับทุกวันแล้ววิ่งไปรับพระพายที่โรงเรียนเห็นทีจะดีกว่า เห็นทีผมต้องคิดเรื่องซื้อรถจริงๆ จังๆ เสียแล้ว

 

วันนี้งานเลิกช้าหรือคะทันทีที่ผมเดินเข้ามาในโรงเรียนอนุบาล ครูประจำชั้นของพระพายก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างแปลกใจ

 

ครับ... ขอบคุณครูน้ำมากที่อยู่ดูพระพาย ผมตอบอย่างอ่อนแรง

 

พยายามเข้านะคะ คุณครูว่านวารีว่าด้วยรอยยิ้มจางๆ ตามประสาคนวัยเกือบสี่สิบ ผมรู้สึกว่าเธอเป็นครูที่ใจดีมาก เด็กๆ ต้องชอบเธอแน่นอน อีกอย่างผมรู้สึกขอบคุณเธอมากจริงๆ ที่อยู่รอจนผมมารับพระพาย ปกติแล้วเธอจะอยู่ดูแลเด็กช่วงเย็นๆ อยู่แล้ว แต่ปกติจะมีเด็กคนอื่นๆ ด้วย หากแต่วันนี้เหลือเพียงหลานผมคนเดียวที่นั่งอยู่ข้างๆ แก

 

น้าเพชร!” หลานสาวร้องเสียงแหลมเมื่อเห็นผมเดินเข้ามา

 

ว่าไงคนเก่ง ผมอุ้มพระพายที่กระโดดเข้ามากอดผมก่อนจะหอมแก้มซ้ายขวาอย่างรักใคร่ ขอโทษนะคะที่มาช้า หิวมั้ย

 

ครูน้ำให้ทานขนมแล้วค่ะ เด็กน้อยยิ้มจนเห็นลักยิ้ม

 

อา... นี่ก็เป็นอีกอย่างที่แกเหมือนพี่สาวของผมแหละนะ

 

ขอบคุณคุณครูมากจริงๆ นะครับ ผมเอ่ยปากขอบคุณคุณว่านวารีอีกที

 

แล้วนี่ปิดเทอมจะทำอย่างไรล่ะคะ? เธอถามถึงสารทุกข์สุขดิบไปตามเรื่อง คงเป็นเพราะเธอรู้ว่าตอนนี้ผมเลี้ยงหลานด้วยตัวคนเดียวแล้วล่ะมั้ง จะพาน้องไปฝากไว้ที่ใครรึเปล่า

 

เอ่อ... ผมหาพี่เลี้ยงเด็กอยู่น่ะครับ แต่ไม่รู้จะได้มั้ย

 

คุณครูวัยสามสิบปลายทำหน้าเหนื่อยใจ เดี๋ยวนี้คนรับงานแบบนั้นน้อยนะคะ เราก็อยากหาคนมาช่วยดูแลลูกน่ะเนอะ แกถอนหายใจ คุณพชรไม่คิดจะหาแฟนบ้างเหรอคะ ตามด้วยการว่ายิ้มๆ คล้ายล้อเลียน

 

ขอผ่านล่ะครับ โสดดีกว่า ผมหัวเราะเบาๆ กับสีหน้าเสียดายของคุณว่านวารี งั้นเดี๋ยวผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ต้องขอบคุณจริงๆ ที่ช่วยอยู่ดูพระพายจนเย็น

 

ค่ะ ด้วยความยินดี มันเป็นหน้าที่ของครูอยู่แล้ว ...ผมบอกแล้วว่าเธอเป็นครูที่ดีจริงๆ

 

ผมเอ่ยปากชวนเธอไปทานข้าวนิดหน่อยตามมารยาท แต่เธอปฏิเสธบอกว่าน้องชายจะมารับแล้ว ผมเลยได้แค่ให้คำสัญญากับหลานว่าจะกลับไปทำอาหารแบบที่แกชอบให้ทานด้วยตัวเอง ถือว่าเป็นการไถ่โทษที่มารับแกช้าด้วย

 

ลาครูสิพระพาย

 

สวัสดีค่ะครูน้ำ วันนี้ขอบคุณมากนะคะ พระพายยกมือไหว้ครูซึ่งกำลังโทรศัพท์ด้วยถ้อยคำเหมือนกับท่องจำมา ผมมองภาพนั้นยิ้มๆ ดีใจที่หลานเป็นคนมีมารยาท

 

คุณพชรคะ เดี๋ยวก่อนค่ะ!

 

ครับ? แต่พอผมกำลังจะเดินออกไปคุณว่านวารีกลับรั้งตัวผมไว้แทน

           

คุณกลับไปทางรังสิตใช่มั้ยคะ

           

เอ่อ ครับ

 

            น้องชายครูมารับแล้ว เดี๋ยวกลับด้วยกันมั้ยคะ น้องจะได้ไม่เหนื่อย นี่เย็นแล้วด้วย

 

            แต่... ผมกำลังจะเอ่ยปฏิเสธด้วยความเกรงใจแต่พอมองพระพาย และเงยหน้าขึ้นมาเจอรอยยิ้มของคุณครูที่แสนดีแล้วผมก็ตอบอย่างหน้าไม่อายเท่าไหร่นัก ขอบคุณมากครับ ผมขอติดรถไปด้วยนะ

 

            ด้วยความยินดีค่ะ

 

            ขอบคุณครูอีกครั้งสิคะพระพาย

 

            ขอบคุณครูมากค่าที่ให้หนูกลับบ้านด้วย หลานผมพูดอย่างว่าง่าย ผมว่าพระพายเป็นคนมือไม้อ่อนอยู่นะ เป็นเรื่องที่ดีๆ

 

            ผมคุยกับคุณว่านวารีอีกสักพัก แกมักจะให้เรื่องดีๆ ในการเลี้ยงเด็กมา คงเป็นเพราะเป็นทั้งครูอนุบาลและเป็นแม่ลูกสองแล้วล่ะมั้งถึงมีวิธีการต่างๆ ในการช่วยผมได้มากขนาดนี้ เผื่อทุกคนลืมว่าผมเป็นคนโสดที่ไม่มีประสบการณ์ใดๆ ทั้งสิ้นในการเลี้ยงเด็กนะครับ... แถวๆ บ้านผมก็ไม่ค่อยมีคนที่เป็นแม่เสียด้วยสิ ส่วนใหญ่เป็นคนวัยผมนี่แหละ ถ้ามองๆ ไปผมว่าคนเขาก็คงแปลกใจนะที่คนอย่างผมมีลูกแล้ว ยังเป็นซิงเกิ้ลปะป๋าอีกต่างหาก

 

            ครืด~

 

            โทรศัพท์ในมือของคุณครูสั่นเสียเสียงดัง แกหยิบมันขึ้นมารับก่อนจะกรอกเสียงลงไปทันทีว่าไง มาถึงแล้วใช่มั้ย คุยกันไม่กี่คำก่อนที่จะวางสาย คุณครูหันมายิ้มให้ผม ไปเถอะค่ะ รถจอดอยู่ทางนั้น

 

            ผมขอบคุณแกอีกทีอย่างซาบซึ้งใจ อย่างน้อยในประเทศนี้ก็ยังมีน้ำใจดีๆ ให้กับเพื่อนร่วมโลกอยู่ล่ะนะ

 

            รถโฟลก์สีขาวจอดอยู่ที่หน้าโรงเรียนอนุบาลเล็กๆ แห่งนี้ คุณว่านวารีเดินเข้าไปเปิดประตูนั่งก่อนที่จะเอ่ยปากบอกกับคนในรถซึ่งแกบอกผมว่าเป็นน้องชายของตัวเองว่ามีผมมานั่งด้วย

 

            ขึ้นมาสิครับ

 

            ขอบคุณครับ ผมเอ่ยปากขอบคุณ รู้สึกกระดากนิดหน่อยที่ขึ้นมานั่งบนรถที่คนไม่รู้จักมักคุ้นเป็นคนขับ กำชับให้หลานพูดคำว่าขอบคุณกับน้องชายครูของแกอีกสักที ซึ่งพระพายก็ทำตามอย่างอ่อนน้อม

 

            ลูกน่ารักนะครับ

 

            ผมผงะเมื่อคนที่กำลังขับรถอยู่หันมาทักผมซึ่งนั่งด้านหลังด้วยรอยยิ้มเมื่อติดไฟแดง

 

            น้องชายคุณครูใส่ชุดนักศึกษา ผมนึกว่าจะวัยประมาณสามสิบต้นๆ หรือไม่ก็อ่อนกว่าผมไม่กี่ปีเสียอีก ไม่คิดว่าจะห่างกับพี่สาวขนาดนี้ ที่สำคัญเป็นเด็กที่หน้าตาดีมาก ผิวพรรณดี เครื่องหน้าก็ดูดี ใบหน้าดูคมคายนิดหน่อยแตกต่างกับผู้ชายสมัยนี้ (เดี๋ยวนี้มีแต่ผู้ชายหน้าเล็กๆ เรียว ดูตี๋ๆ) แต่ว่าเป็นคนขาว ไม่ค่อยเหมือนกับคุณว่านวารีเสียเท่าไหร่

 

            จริงๆ เป็นหลานผมครับ ผมหัวเราะเบาๆ แต่แกน่ารักมากนะ อันนี้ชมด้วยความเห่อหลานเล็กน้อย

 

            เด็กหนุ่มหัวเราะ อ๋อ ผมก็แปลกใจว่าทำไมคุณพ่อหนุ่มจัง

 

            อายุจะสามสิบนี่ยังถือว่าหนุ่มเหรอ หรืออาจจะเป็นเพราะผมเป็นพวกคนที่หน้าเด็กกว่าวัยอยู่พอควรก็ได้ละมั้ง เอาเถอะ มันถือว่าเป็นคำชม

 

            เลี้ยงน้องคนเดียวไม่ลำบากหรือครับ น้องชายคุณว่านเอ่ยถามต่อ

 

            ไม่ครับ พระพายเป็นเด็กดี ผมตอบยิ้มๆ แต่ผมกำลังหาพี่เลี้ยงให้อยู่ เพราะคงไม่มีเวลาดูแลแกช่วงแกปิดเทอม

 

            เหรอครับ

 

            ฟ้า มีเพื่อนคนไหนทำงานพิเศษบ้างล่ะคุณครูเอ่ยถาม เผื่อแนะนำได้ไง

 

            ...เห ผู้ชายชื่อฟ้าเหรอเนี่ย? จริงๆ มันก็ไม่แปลกเท่าไหร่หรอก เพียงแต่ไม่ค่อยเหมาะกับหน้าน้องเขาเท่าไหร่เลยนะ

 

            ผมไม่มั่นใจแฮะ ไฟจารจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว เด็กหนุ่มที่ชื่อฟ้าเลยหันกลับไปขับรถต่อ แต่ผมก็ว่างอยู่นะ

 

            ผมขมวดคิ้วอย่างงุนงงกับคำพูดนั้น เห็นรอยยิ้มเจิดจ้าของน้องชายคุณครูประจำชั้นหลานตัวเองสะท้อนผ่านกระจกหน้ารถแล้วรู้สึกแปลกๆ ชอบกล

 

            ...ทำไมเด็กนี่มันดูมี รอยยิ้มเทวดาจังวะ?

 

            ให้ผมเป็นพี่เลี้ยงให้มั้ยล่ะครับ ผมรักเด็กนะ

 

            ผมกระพริบตาปริบๆ อย่างมึนๆ ในสถานการณ์เช่นนี้

 

            ...เออ บทจะได้มันก็ได้มาง่ายๆ เลยวุ้ยเนี่ย!
 

 
 

            TALK 24.10.2013

 

มาอัพแล้วค่า :D

ขอบคุณคนที่แอด Fav. ไว้น้า #จับจุ๊บรายบุคคล นิยายเรื่องนี้ตั้งใจจะสื่อถึงความรักระหว่างครอบครัวเป็นหลัก อาจจะไม่มีฉากหวิวๆ หรือก๊าวหัวใจเท่าไหร่ แต่เรานิยมความอบอุ่น โฮะๆๆ

นิยายเรื่องนี้ลงสองที่ คือที่เด็กดี แล้วก็ที่เล้า อาจจะมีการลงก่อนกันหรือหลังกันบ้างแต่คงไม่เกินหนึ่งวันเพราะว่าช่วงเปิดเทอมแล้วนิวจะลำบาก

อีกอย่างก็คือนิวใกล้เปิดเทอมแล้วด้วย เปิดเทอมปุ๊บก็จะอัพช่วงวันศุกร์ – เสาร์ – อาทิตย์ สัปดาห์ละครั้งเพราะต้องสลับกับการลงนิยายชายหญิงด้วย : ) อาจจะมาช้าบ้างก็ต้องขอโทษจริงๆ นะคะ ถึงจะช้าแต่จะมาเรื่อยๆ นะ!

ปล. กำลังเปิดจองนิยายเรื่อง ‘You & Rain รักเรา... เป็นสีเทา อยู่ค่ะ คลิ๊กไปอ่านรายละเอียด

 

หนึ่งคอมเม้นเท่ากับหนึ่งกำลังใจ อย่าลืมให้กำลังใจนิวด้วยหนึ่งคอมเม้นนะคะ!

 
 



:) Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

360 ความคิดเห็น

  1. #307 Vuotto (@jaobuachompoo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 16:08
    พระเอกเราออกตัวเนียนดีจริง><
    #307
    0
  2. #263 cHAchar (@nutchachar) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 20:40
    ตายละะ พระเอกเราแค่โผล่มาตอนแรกก็เล่นซะขนาดนี้
    จะเจ้าเล่ห์ไปไหนพ่อคู๊ณณณณ สายตาเก็บหน่อยก็ได้ ไม่ต้องจ้องมากก็ได้ -.,-
    #263
    0
  3. #218 happyf (@happyf) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 14:10
    น้องพระพายน่ารัก
    น้าเพชรเจอพี่เลี้ยงแล้ว555
     เราชอบพี่เลี้ยงแล้วนะอิอิ😁
    #218
    0
  4. #160 ReD BoW (@bow-frozen) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 05:58
    หุหุ รักเด็ก
    #160
    0
  5. #132 Pi[ran]ya faravel (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2557 / 14:16
    น้องพระพายน่ารักอ่าาา เป็นเด็กดีจัง



    ทำไมเรารู้สึกไม่ถูกชะตากับคุณปฐพีเลยอ่ะ ภรรยาก็โหดเกิน ถึงจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ ก็เถอะ เด็กมันน่ารักออก เล่นผลักกันเลย



    ชอบคุณเพชรด้วย อยากได้พี่เลี้ยงเด็กเหรอ มีคนเสนอตัวแล้วอ่ะ น้องฟ้า เด็กมหาลัยซะด้วย ชื่อหญิงมาเชียวแต่เราสนับสนุนให้เป็นเมะอ่ะ โฮะๆ



    แบบนี้ต้องขอบคุณครูวารีล่ะ แม่สื่อชัดๆ และจะเป็นยังไงต่อไปล่ะนี่
    #132
    0
  6. วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 19:07
    รักเด็ก หรือรัก'พ่อ'ของเด็กครับ 
    เอาให้แน่นะ 55555
    #88
    0
  7. #52 Mello (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2556 / 20:02
    ง่ะ XD

    เจอกันแล่วววว
    #52
    0
  8. #39 fate heria ^o^ (@fate14498) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2556 / 17:03
    น่ารักจัง >.,<
    แหวนุถามบ้างค่ะ
    ใครเคะใครเมะคะเนี่ย 55555
    แลดูแมนทั้งคู่ >0<
    รีบอัพนะคะ น่ารักเบาๆ 5555
    #39
    0
  9. #38 เทพเลือดโชก (@bloody-killer) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2556 / 21:51
    อัพแล้วๆ คุณพ่อ30แล้วเหรอเนี่ย >o #38
    0
  10. #37 หิวข้าว จุงเบยส์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2556 / 21:34
    อันที่จิงกุอยากจะเปนผีบล๊อคมาก เนื่องจากกุขี้เกียจเม้น

    แต่ได้ข่าวว่ากุก็กำลังเม้นอยู =.=

    กุจะบอกว่า..... กุหิวข้าวว่ะแม่ง =..=
    #37
    0
  11. #35 NANNYLIN (@mafiadark) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2556 / 16:26
    ใครเมะใครเคะนะ เอ๊ะเรื่องนี้ใช่ yaoi ป่าว 555555 เราสับสน
    #35
    0
  12. #34 Jingles_Nine (@nongnine111) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2556 / 11:48
    อัพแล้วๆๆ >.< เพิ่งรู้เรื่องว่าใครคู่กับใครนะเนี่ย =____= #ตกข่าวไปมาก
    #34
    0