Single Papa คุณพ่อยังโสด {YAOI} ตีพิมพ์กับสนพ. BLY

ตอนที่ 14 : CHAPTER 12 - บุคคลขี้... แห่งปี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 550
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 มี.ค. 57



 

CHAPTER 12

บุคคลขี้แห่งปี”

 

 

 

“ซื้อมาให้ด้วยเหรอเนี่ย” หญิงสาวตรงหน้าเอ่ยถามอย่างแปลกใจนิดหน่อย “ขอบคุณนะที่ซื้อมาฝาก”

 

“ไม่เป็นไรหรอก” ผมตอบอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม

 

คุยกับปลายรุ้งอีกสองสามคำเจ้านายก็เดินหน้าเหี้ยมมาเชียว ผมกลอกตาอย่างเซ็งๆ เมื่อผู้หญิงตรงหน้าบอกว่าให้รีบไปทำงาน

 

วันจันทร์หลังจากพาพระพายไปเที่ยวผมเองก็ไปทำงานเหมือนกับปกติ ไม่ลืมที่จะซื้อของฝากเล็กๆ น้อยๆ มาให้ปลายรุ้ง ปกติเวลาเธอไปไหนมาไหนเธอเองก็ซื้อของติดไม้ติดมือมาฝากผม ขืนผมไม่ให้เธอก็ดูเป็นการแย่ไปเสียหน่อย

 

“ให้ของสาว ไม่เห็นให้ของพี่บ้างเลย” พี่ตั้ม ผู้ชายร่างท้วมที่มีเมียมีลูกแล้วเอ่ยปากแซวผมทันทีที่ผมกลับมานั่ง

 

“เฮ้ย ผมก็ให้แล้วไง”

 

อันนี้พูดจริงนะครับ ผมเองก็ซื้อของเล็กๆ น้อยๆ มาฝากคนที่แผนกเกือบทุกคน ไม่ได้ทำตัวเป็นอาเสี่ยอาเฮียเลี้ยงคนอื่นอะไรหรอกนะ ไอ้คนที่บอกให้ผมซื้อของมาฝากคือพ่อของพระพาย เขาบอกว่าถ้าอยากทำงานสะดวกๆ ทำแบบนี้ไว้บ้างก็ไม่เสียหาย

 

สำหรับคุณปฐพีเจ้าของบริษัทใหญ่มันก็ต้องพยายามซื้อใจคนอยู่แล้ว แต่เผอิญผมเป็นแค่พนักงานต๊อกต๋อยไงเลยไม่เคยคิด เอาเถอะ สุดท้ายผมก็ซื้อของมาตามที่เขาบอกนั่นแหละ

 

ทริปวันเกิดคุณปฐพีก็โอเคอยู่ถึงตอนแรกๆ จะทุลักทุเลไปหน่อย สุดท้ายพวกเราก็ไม่ได้ทำอะไรมากนักหรอก ที่ทำๆ ก็คือพาหลานไปเที่ยวทั้งนั้นแหละ

 

คิดถึงหลานแล้วก็พาลนึกถึงพี่เลี้ยงเด็กตัวปัญหา... ว่าแล้วก็แอบหงุดหงิดเบาๆ

 

เจ้าหมอนั่นทำตัวน่าหมั่นไส้มากเกินไป อารมณ์ดีแม่งทั้งวัน ยิ้มให้ผมทั้งวันจนผมต้องปรามบ่อยๆ ว่าจะยิ้มให้เหมือนคนบ้าทำไมขนาดนั้น บ้าเหรอวะ แค่บอกว่าอยู่กับมันไม่ได้แย่อะไรมาก ก็มันจะแย่ได้ยังไงวะ มีคนทำข้าวให้กิน มีคนเลี้ยงหลานให้ แถมวันดีคืนดีเจ้าหมอนั่นยังช่วยผมทำงานบ้านอีก บอกตรงๆ ว่าค่าจ้างที่ให้มันไม่คุ้มด้วยซ้ำ! เจ้าฟ้าครามจะเรียกเงินมากกว่านั้นก็ได้แต่มันก็ไม่เอา!

 

หรือแม่งหวังผลระยะยาววะ ให้ตาย ทำไมคิดแล้วรู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างงี้

 

 

 

[ มึง กูอยากดื่มว่ะ ]

 

ตอนเวลาประมาณสองทุ่ม ขณะที่ผมนั่งดูสารคดีสัตว์โลกกับพระพายอยู่ก็มีโทรศัพท์เข้าจากเพื่อนซี้สี่ขาจนผมต้องปลีกตัวออกมาปล่อยให้หลานนั่งดูคนเดียว ไม่ใช่อะไรหรอกครับ ไม่อยากพูดจาไม่ดีให้หลานเห็น เดี๋ยวเด็กจะเอาอย่าง ไม่ดีๆ

 

“กูต้องเลี้ยงหลาน” ผมปฏิเสธมันอย่างเนิบๆ “คิดยังไงมาชวนกูวะ ปกติไม่เห็นชวน”

 

ไอ้ธามมันเป็นพวกดื่มเก่งครับ ผมคิดว่าสัปดาห์หนึ่งอย่างต่ำๆ มันก็ไปเที่ยวสุราเคล้านารีหนึ่งครั้ง เพียงแต่ว่า ตั้งแต่กลับมาไทยผมเองก็ไปดื่มกับมันแค่สองครั้งเท่านั้น ผมไม่ค่อยชอบดื่มเหล้าเท่าไหร่ และพอตัวเองผันตัวมาเป็นคุณพ่อยังโสดแล้วยิ่งทำให้ผมห่างไกลจากเรื่องนี้มากไปทุกที

           

...หรือจะเข้าทางธรรมดีวะ เออ ก็ดีนะ ช่วงนี้ยิ่งซวยเยอะอยู่ เผื่อจะล้างเคราะห์ได้บ้าง

           

[ ไม่รู้ว่ะ เสี่ยแค่อยากเจออีหนูเฉยๆ ]

 

            “เชี่ย ทุเรศจริงๆ” แสลงรูหู สยองรูหูรูด... อย่างเล่นอย่างงี้ช่วงนี้นะเว้ย ผวาจริงๆ

 

            [ เฮ้ยๆ กูรู้แล้ว กูไปบ้านมึงดีกว่า! ] มันเสนอความคิด [ จะได้ไม่ต้องไปเมาเหมือนหมาที่ไหนไง จะได้ไปคุยกับมึงด้วย คึกๆ ] ธามหัวเราะด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ผมรู้สึกสยองไม่ใช่น้อย

 

            “มีหลาน ไม่เอาอ่ะ”

 

            [ โหยยย ไม่ดื่มก็ได้ กูว่างอ่ะ ]

 

            “ทำไม อกหักมาเรอะ”

 

            [ ระดับพี่ไม่มีอกหักไอ้น้อง ] มันหัวเราะออกมาตามเสียงปลายสาย ผมเองก็พูดไปเรื่อยแหละ ไม่คิดว่าคนอย่างมันจะอกหักหรอก ถ้าจะเครียดคงจะเครียดเรื่องติดเอดส์ตายมากกว่า เฮอะ [ กูแค่ว่างๆ เฉยๆ เว้ย ไหนๆ ก็ไม่ได้เจอมึงนานแล้ว โผล่หน้าไปเจอดีกว่า ]

 

            “เออ จะมาก็มา พรุ่งนี้แล้วกัน”

 

            [ เฮ้ยย จริงปะเนี่ย ยอมเปิดปราสาทแล้วเหรอ ]

 

            “ปราสาทอะไรวะ” ผมกลอกตาไปมากับความงี่เง่า นี่กูคบมันเป็นเพื่อนได้ยังไง

 

            [ ก็เห็นปกติไม่ค่อยชอบให้ใครไปบ้าน ] …ความจริงคือกลัวแสดงความจัญไรให้หลานเห็นน่ะครับ [ หรือว่าแอบซุกอีหนูไว้วะไอ้เพชร! ]

 

            “ปัญญาอ่อน แค่นี้นะ”

 

            [ มีอีหนูแน่เลย! ]

 

            ผมกลอกตาพลางกดตัดสายเพื่อนซี้สี่ขาอย่างไม่ใส่ใจอะไรนัก

 

          ...มีอีหนูงั้นเหรอ ถ้ากลัวว่ากูจะไปติดอีหนู กลัวพี่เลี้ยงเด็กมาติดกูก่อนเถอะ!

 

 

 

            ผมเริ่มทำตัวเป็นคุณชาย ตกเย็นก็มีคนขับรถมารับ มีคนทำอาหารให้... บางทีผมน่าจะจ้างฟ้าครามไว้ในฐานะแม่บ้านมากกว่าพี่เลี้ยงเด็ก

 

            “วันนี้ไม่ต้องทำอาหารก็ได้นะ” ผมเอ่ยขึ้นมาเมื่อนึกขึ้นได้ “เดี๋ยวผมทำเอง เพื่อนของผมจะมาดื่มด้วย”

 

            “เผื่อท้องให้เหล้าเยอะขนาดนั้นเลยเหรอครับ” เด็กตรงหน้าคลี่ยิ้ม “งั้นเดี๋ยวผมทำส่วนของพระพาย...”

 

            “ให้ผมทำเองก็ได้”

 

            ดูเหมือนเสียงผมจะห้วนไปนิด ฟ้าครามเริ่มหูลู่หางตกอีกคราจนผมต้องกลืนน้ำลายอึก แอบคิดในใจว่านี่มันเริ่มจับทางผมถูกแล้วรึเปล่า บางทีผมควรเลิกนิสัยใจอ่อน

 

            สุดท้ายผมก็ถอนหายใจ “ทำให้พระพายก็ได้ แต่ไม่ต้องทำให้ผมนะ”

 

            พอได้ยินแบบนั้นพี่เลี้ยงเด็กก็ยิ้มกว้าง “ครับ!”

 

            ผมแอบกลอกตาไปมาอย่างเซ็งๆ ก่อนที่จะเดินขึ้นไปอาบน้ำโดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

 

          โอเค อยากทำอะไรทำไป ทำไปเลย ทำไปแม่งเลย!

 

            พอจัดการธุระส่วนตัวเสร็จด้วยความเร็วแบบผู้ชายปกติแล้วผมก็เดินลงมานั่งดูวันพีชกับหลานแบบย้อนวัยเด็ก พระพายเวลาดูการ์ตูนแล้วชอบดิ้นไปดิ้นมา ยิ่งเวลาฉากต่อสู้ผมยิ่งต้องปราม เนื่องจากกลัวว่าหลานจะเตะหน้าผมหรือล้มเข้าให้ กระโดดเตะขนาดนั้น

 

            “น้าเพชรคะๆ ทำยังไงถึงต้องยืดแขนให้ได้แบบลูฟี่เหรอคะ!”

 

            ผมอมยิ้ม “ต้องกินของกินแบบลูฟี่ก่อนจ้ะ”

 

            “แล้วพระพายจะกินยังไงเหรอคะ!”

 

            เจอคำถามแบบนี้ผมก็ไปไม่ถูก โชคดีที่พ่อครัวตะโกนเรียกว่าอาหารเสร็จแล้ว พระพายก็รีบเดินไปหยุดการ์ตูนไว้ก่อน

 

            เรื่องนี้เป็นกฎของบ้าน ผมจะเตือนพระพายว่าอย่ามานั่งดูการ์ตูนตอนกิน แต่ถ้าดูอย่างอื่นยังพออนุโลมบ้าง อีกอย่างโต๊ะที่ทีวีไม่ใช่โต๊ะกินข้าว ถือเป็นการฝึกมารยาทไปในตัว แถมหลานก็ไม่อิดออดแต่อย่างใด สงสัยพี่เพลงก็คงฝึกมาแล้วเหมือนเดิม

 

            “น้าเพชรไม่ทานเหรอค้า” พระพายถามหลังกลืนอาหารคำแรกลงคอ

 

            ผมยิ้ม “ไม่ค่ะ เดี๋ยวน้าเพชรค่อยทาน”

 

            “แล้วพี่ฟ้าไม่ทานเหรอค้า” หลานเปลี่ยนเป้าไปที่พี่เลี้ยงเด็กแทน

 

            ฟ้าครามเองก็ส่ายหน้า “วันนี้พี่ฟ้าไม่ทานด้วยนะคะ เดี๋ยวพี่ฟ้ากลับแล้ว” พี่เลี้ยงเด็กเดินเข้าไปลูบหัวหลานนิดหน่อยก่อนที่จะหันมาทางผม “งั้นเดี๋ยวผมกลับแล้วนะครับ”

 

            “อือ ขอบคุณมาก”

 

            เขานิ่งไปสักพักทำหน้าหงอย ดูซึมมากกว่าเดิมอีกนิดหน่อย

 

ผมเองก็ได้แต่เลิกคิ้วมอง “มีอะไรเหรอ”

 

“ไม่... ไปส่งผมหน่อยเหรอครับ”

           

...เป็นคำถามที่เล่นทำให้ผมไปต่อไม่ถูกเลย

 

          ผมไม่รู้ว่าผมแสดงสีหน้ายังไงออกมา รู้แต่ว่ามันทำให้ฟ้าครามหน้าหงอยยิ่งกว่าเก่า และผมบอกแล้วว่าผมแพ้ทางหน้าหงอยๆ ของเขา อันที่จริงผมแพ้ เด็ก ทุกคนที่ทำหน้าหงอย และดูเหมือน เด็กโข่งตรงหน้านี่เริ่มจะทำหน้าหงอยกับผมมากไปเสียแล้ว

 

            สรุปว่า... ที่มันทำนี่หงอยจริงหรือจับทางผมได้?

 

            ความเงียบปกคลุมเราที่ยืนอยู่ตรงหน้าพระพายซึ่งกำลังกินข้าวอยู่อีกไม่กี่วินาที สุดท้ายคนตรงหน้าก็ถอนหายใจ

 

            “ขอโทษครับ”

 

            “เอ่อ ไม่เป็นไร” ผมตอบปัด เหลือบตามองหน้าเขานิดหน่อย “เดี๋ยวผมเดินไปส่งที่รถ”

 

            อีกแล้วมั้ยล่ะนายพชร

 

            หูกับหางที่ลู่อยู่ของเด็กตรงหน้าตั้งขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ เรียกได้ว่าถ้าหากมันมีหางจริงๆ หางก็คงสะบัดไปมาเหมือนไอ้ตูบแล้ว

 

ผมแอบกลอกตาอย่างเหนื่อยใจก่อนที่จะเดินไปที่หน้าประตูโดยมีฟ้าครามเดินตาม

           

ปี๊นนน!

           

พอเดินออกมาที่หน้าบ้านซึ่งมีรถของฟ้าครามจอดไว้ จู่ๆ ก็มีเสียงบีบแตรดังมาจากไหนไม่รู้ แต่พอผมหันไปเท่านั้นแหละ เห็นเลยว่ามีรถเบนซ์กำลังขับมาตรงหน้าบ้าน ก่อนที่จะจอดที่หน้าบ้านผม ย้ำ หน้าประตูบ้าน มารยาทไม่มี ไม่เห็นเรอะว่าคนกำลังจะเอารถออก!

           

ยะฮู้” แต่พอไอ้เจ้าของรถเบนซ์ลงมาทักทายเท่านั้นแหละ ผมรู้ว่าด่าอะไรมันไปก็ไร้ค่า มารยาทเรอะ... แม่งเคยมีที่ไหน “มึงซื้อรถตอนไหนวะกูไม่เห็นรู้เลย!”

           

ห๊า ซื้ออะไร” ผมถามเสียงฉงน

           

“อ้าว แล้วนั่น...” มันชี้ไปที่รถกำลังจะถอยออกจากบ้าน

           

ผมหันขวับไปมองรถคันนั้นก่อนที่จะเผลออุทานคำหยาบในใจตัวเองอีกครั้งเพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าไอ้รถที่มันว่าคือรถของฟ้าคราม! หนักกว่านั้นคือการที่มันรู้แล้วว่าฟ้าครามเป็นพี่เลี้ยงให้พระพาย... ย้ำ พี่เลี้ยง! ไอ้ธามมันรู้ว่าผมโดนพี่เลี้ยงเด็กจีบอยู่!

           

อันนี้...” เอาไงดีวะ ตอนนี้ฟ้าครามอยู่ในรถ จะหาเรื่องแถๆ ไปมันก็ได้อยู่ “อ๋อ นี่รถพ่อพระ...” จะโกหกว่าเป็นรถของพ่อหลานที่มาเยี่ยมสักหน่อยแต่คำพูดเหล่านั้นก็ต้องถูกกลืนลงในทันที

           

“อา ขอโทษนะครับ”

           

วอทททททท!

           

ไม่ ไม่ ไม่! ลงมาจากรถทำไม! กลับไปนะเว้ยกลับขึ้นไป!

           

“ผมจะถอยรถ รบกวนเลื่อนออกจากประตูให้หน่อยได้มั้ยครับ” คนอายุน้อยกว่าเอ่ยอย่างสุภาพสุดๆ

           

ไอ้ธามมองเจ้าของรถที่เปิดประตูลงมา ก่อนที่จะหันกลับมามองผมซึ่งตอนนี้แทบจะสติแตก มันมองผมกับฟ้าครามสลับไปมาอยู่สองสามทีก่อนที่จะแสยะยิ้ม

           

ผมรู้ในวินาทีนั้นว่าต่อจากนี้ผมโดยซักจนขาวแน่นอน

           

ในหัวพาลรู้สึกหงุดหงิดเจ้าพี่เลี้ยงเด็กไม่น้อยที่โผล่มาตอนนี้ อันที่จริงจะโทษมันก็ไม่ถูกแต่ผมก็แอบเคืองมันเบาๆ อยู่ดี อีกอย่างผมไม่คิดว่าจะมาเจอเพื่อนตอนที่ฟ้าครามยังไม่ไป ไอ้ธามมันบอกจะมาดื่ม ไอ้การดื่มมันก็ควรจะโผล่หน้ามาให้เห็นตอนสองทุ่มครึ่งเป็นอย่างต่ำ ใครจะนึกว่ามันจะโผล่มาแบบนี้!

           

“อ้าว มีแขกด้วยเหรอ” ผมกลืนน้ำลายเมื่อจู่ๆ ไอ้ธามเอ่ยเสียงระรื่น “ไม่บอกนะเนี่ย ไม่งั้นกูไม่มาเร็วขนาดนี้หรอก...”

           

อะหือออ ขนาดไม่มาเร็วนะเนี่ยยังอุตส่าห์มาเจอ ถ้ากูบอกนี่คงจะโผล่หน้ามารับตั้งแต่หัววันเลยสินะ!

           

“เดี๋ยวผมก็จะกลับแล้วครับ เชิญตามสบาย” ฟ้าครามเอ่ยออกมายิ้มๆ

           

...วอทททท แล้วมึงไปตอบเขาทำไม!

         

ผมแทบจะกุมขมับอยู่ตรงนั้นแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เจอรอยยิ้มเทวดาแบบใสซื่อของฟ้าครามผู้ไม่รู้ชะตากรรมตัวเองว่ากำลังจะโดนซักจนขาวไม่ต่างจากผมแล้วก็อดทำตัวมีมารยาทตามมันไม่ได้

           

“นี่เพื่อนผม ไอ้ธาม” สุดท้ายผมก็ต้องแนะนำเพื่อนซี้สี่ขาให้เจ้าพี่เลี้ยงเด็กรู้จัก “ส่วนนี่ เอ่อ...” ลังเลนิดหน่อยที่จะแนะนำฟ้าคราม อันที่จริงไอ้ธามก็น่าจะรู้แล้วแหละว่ามันเป็นใคร แต่ผมก็รู้สึกกระดากที่จะมาบอกว่า อ๋อ นี่พี่เลี้ยงพระพาย ที่แม่งจะจีบกูไงอะไรงี้ “พี่เลี้ยงหลานน่ะ...” ผมเอ่ยเสียงเบา

           

“อ๋อ พี่เลี้ยงพระพาย~” เกลียดเสียงไอ้ธามจริงๆ... “กินอะไรยังครับ”

           

“เอ่อ ยังครับ ว่าจะกลับไปทาน...”

           

“ทานที่นี่มั้ย ผมซื้ออาหารมาเยอะเลย” เพื่อนซี้สี่ขาของผมว่าพลางยกถุงอะไรสักอย่างที่มันแบกลงมาด้วยขึ้นมาพร้อมกับคลี่ยิ้มหวาน “เพชร มึงนี่เลวจริงๆ เลยนะ ทำไมไม่ชวน พี่เลี้ยงหลานอยู่กินข้าว เขาอุตส่าห์ดูแลพระพายให้!” แถมหันมายิ้มยียวนกวนเบื้องล่างผมด้วยการเน้นคำว่าพี่เลี้ยงหลานอีกต่างหาก

           

ผมสูดลมหายใจลึก นับหนึ่งถึงสิบในใจ...

           

ตอนนี้ปัญหากูก็เยอะอยู่แล้วอย่าเอามาให้อีกได้มั้ย!

           

ให้ตายสิ ถ้าผมเป็นคนประกาศรางวัลออสการ์ จะยกตำแหน่งบุคคลขี้ส. ใส่เกือกแห่งปีให้ไอ้ธาม!

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอโทษที่มาช้าค่ะ T_T

 

เนื่องด้วยนิวอัพนิยายเรื่อง Single Papa นี้คู่กับนิยายชายหญิงเรื่องใหม่ ทำให้หลังจากนี้จะมาอัพช้าลง อาจจะเป็น 7 วันครั้งนะคะ แต่ก็จะพยายามมาให้เร็วที่สุด ปัจจุบันยังไปเรียนแบบไม่มีพักเลยค่ะ โฮว

 

และอาจจะหายไปเป็นพักๆ เพราะว่ากำลังเตรียมรูปเล่มฟิค NU’EST ซึ่งเป็นรวมฟิคสั้น ปกติลงในบอร์ด เร็วๆ นี้คงจะมาลงในเด็กดีแบบเต็มๆ รายละเอียดจะมาทีหลัง แต่นิวก็คิดว่าคนที่ไม่ใช่แฟนคลับศิลปินคงไม่อ่านหรอกค่ะ เพราะงั้นจะพยายามไม่เบียดเวลาในการแต่งนิยายมากนะคะ :D

 

ปล. เรื่องของคุณปฐพีนี่รออีกแป๊บๆ ค่ะ บอกแล้วว่า อนาคต (อันใกล้)’ อิอิ!

 

หนึ่งคอมเม้นเท่ากับหนึ่งกำลังใจ อย่าลืมให้กำลังใจนิวด้วยหนึ่งคอมเม้นนะคะ!



 

 



:) Shalunla

360 ความคิดเห็น

  1. #246 MBKY; (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 16:16
    555555555 โอ้ย ว่าแล้วฟ้าครามนี้มันต้องจับทางได้แน่

    แล้วธามนี้ ไม่ค่อยจะเปิดทางให้ฟ้าคร่ามเลยนะ

    เราว่าฟ้าครามกับธามนี้สไตล์อาจจะคล้ายๆกันปะ 555
    #246
    0
  2. #228 happyf (@happyf) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2557 / 15:17
    ชอบธาม 5555
    เจอแบบนี้คุณเพชรจะทำยังไงน๊า
    😁😆
    #228
    0
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. #145 Pi[ran]ya faravel (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 01:01
    เอ่อ ตอนแรกอ่านชื่อตอน นึกว่าหมายถึงฟ้าคราม แบบขี้งอนแห่งปีอะไรประมาณนั้น



    555 ที่แท้หมายถึงตาธามน่ะเอง แต่นี่อาจจะเป็นพ่อสื่อเลยก็ได้นะ ธามช่วยฟ้าครามหน่อย เพื่อนนายอ่ะเมื่อไหร่จะใจอ่อนแบบขี้ผึ้งลนไฟวะที เรารออยู่



    ถ้าคุณเพชรเลือกฟ้าคราม คุณเพชรจะได้เป็นคุณนายนะคะ สบายจะตาย เลือกเลยๆ
    #145
    0
  5. #99 l ฟิ $ u (@054965742) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 01:26
    ฟ้าครามจะน่ารักไปไหน >__<
    #99
    0
  6. #98 เอวาเจลีนจัง (@nada3535) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 07:02
    ชอบหนุ่มแนวฟ้าจริงๆเลยค่ะ หนุ่มที่ให้ฟีลหมาน้อย มีหงอยด้วย น่าร๊ากกกก 555555
    #98
    0
  7. #97 fate heria ^o^ (@fate14498) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 16:58
    ธามน่ารักมากค่ะ
    เอาใจไปเลย ><
    ลงเอยกันเน็วๆเถอะ
    หรือตอนหน้าคุณเพชรจะเสร็จฟ้าครามเพระน้ำเมาหนอ 555
    #97
    0