Single Papa คุณพ่อยังโสด {YAOI} ตีพิมพ์กับสนพ. BLY

ตอนที่ 12 : CHAPTER 10 - บุก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 มี.ค. 57



 

CHAPTER 10

บุก”

 

 

 

            “น้าเพชรขา ไปเล่นทะเลกับพระพายนะ น้าๆๆๆ”

 

            “ยังร้อนอยู่เลยนะคะ”

 

หลานทำหน้ายู่เมื่อผมตอบเป็นเชิงห้ามแก ก่อนที่จะหันไปหาพ่อของตัวเอง “พ่อขา ตอนนี้เรายังลงทะเลไม่ได้อีกเหรอคะ”

 

คุณปฐพีทำหน้ากระอักกระอ่วนเหมือนจะยอมใจอ่อนกับลูกจนผมต้องส่งสายตาเป็นเชิงปรามนิดหน่อยว่าอย่าเพิ่งยอมพระพาย สุดท้ายเขาก็ส่ายหน้านิดหน่อยจนพระพายหน้าเบ้หนักกว่าเก่าแต่ก็ไม่ได้บ่นอะไรต่อแม้แต่นิดเดียว

 

หลานอยากลงทะเลมากครับ นี่รบเร้ามาตั้งแต่เราเข้าที่พักแต่เพราะว่าแดดยังแรงอยู่ผมเลยยังไม่อยากให้พระพายลงเล่นสักเท่าไหร่ กลัวหลานเสียโฉม ถ้าผิวขาวๆ ดำขึ้นมาผมคงเสียใจตาย ด้วยความที่พระพายเป็นเด็กที่ขาวมาก ไม่เหมือนพี่ของผมแต่เหมือนคุณปฐพีเสียมากกว่า ผมกลัวว่าจะเป็นพวกโดนแดดมากๆ แล้วแพ้น่ะสิ

 

“อีกชั่วโมงก็ลงได้แล้วนะ” คนที่รู้วิธีรับมือกับเด็กเอ่ยปากออกมาก่อน “รออีกแป๊บนะคนเก่ง”

 

“โอเคค่า”

 

ผมกับคุณปฐพีตาขวางใส่พี่เลี้ยงเด็กพร้อมกันอีกครั้ง

 

...ทำไมต้องแย่งความรักไปจากหลานนนน!

 

ชักหมั่นไส้เจ้าหมอนี่มากขึ้นทุกวันแล้วนะเว้ย คือผมหวงหลานอ่ะ เข้าใจความรู้สึกที่พ่อหวงลูกสาวเลย มันแบบ... ถึงหลานแค่สี่ขวบแต่ก็หวงอ่ะ! บรรยายไม่ถูก!

 

ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่ได้พูดอะไรนักหรอก แค่หยิบกระป๋องเบียร์ที่ซื้อมาไปนั่งชมวิวทำเอ็มวีที่ริมระเบียงซึ่งมีเก้าอี้สองตัวกับโต๊ะตั้งอยู่

           

ที่นี่สวยมากจนผมไม่กล้าถามคุณปฐพีว่าค่าที่พักเท่าไหร่ ผมถามเขาแล้วแต่เขาก็บอกว่าเดี๋ยวจะจ่ายเอง ถือว่าเป็นการพาลูกมาเที่ยว เพราะถึงผมไม่มาเขาก็จองที่นี่แล้วอยู่ดี ผมเกรงใจนะแต่พอเขายืนยันแบบนั้นผมก็ช่างมันไป ถือว่าเป็นการดีซะอีก

 

            ผมมองไปข้างนอก แดดเริ่มร่มขึ้นบ้างแล้ว เพราะนี่ไม่ใช่ช่วงเทศกาลคนเลยน้อย ผมเห็นแค่พวกต่างชาติอยู่ริมหาด ไม่เห็นว่ามีคนไทยเลยแม้แต่คนเดียว

 

ที่นี่ตกแต่งเรียบๆ แต่ดูหรูหราตามแบบฉบับโรงแรมห้าดาว ห้องนี้เป็นห้องสวีทอยู่บนชั้นยี่สิบกว่า มีสองห้องนอน ห้องหนึ่งเป็นเตียงเดี่ยวสองเตียง อีกห้องเป็นเตียงคู่เรายังไม่ได้ตกลงว่าใครจะนอนห้องไหนเนื่องจากผมและพ่อเด็กอยากนอนกับพระพายทั้งคู่ (ก็ไม่ค่อยหลงหลาน) ส่วนฟ้าครามก็ดูจะสนิทกับคุณปฐพีไปแล้ว เห็นชอบนั่งคุยกันเรื่องมหาลัย เออดี... นอนด้วยกันไปเถอะ ผมจะได้หลานมานอนกอด

 

“คุณเพชรครับ”

 

ผมหันไปมองคนที่เอ่ยปากเรียกชื่อผมก่อนจะเลิกคิ้วเบาๆ “ว่าไง?”

 

“...ดื่มเบียร์แต่หัววันเลยเหรอ” ฟ้าครามเหลือบตามองสิ่งที่อยู่ในมือของผม “ไม่ดีนะครับ”

 

“ไม่ได้ทำบ่อยๆ น่า” ผมตอบปัด

 

พี่เลี้ยงเด็กถอนหายใจนิดหน่อยก่อนที่จะหย่อนกายนั่งลงบนเก้าอี้อีกตัวหนึ่งและไม่ได้พูดอะไร

 

ผมเริ่มรู้สึกทำตัวไม่ถูกเมื่อเขาเงียบแบบนี้ จะทำอะไรอีกวะ... บางทีก็รู้สึกกลัว ไม่สิ มันไม่ใช่ความรู้สึกกลัวหรืออะไรหรอก มันเป็นความรู้สึกกึ่งๆ หวาดผวามากกว่า ผมรู้จักเขาไม่นานและรู้จักเขาแต่ในโหมดที่ทำตัวเหมือนแม่บ้านวัยกลางคนกับโหมดหยอดผมนักๆ ไม่ใช่โหมดเงียบแบบนี้

 

...เออ รู้สึกแปลกๆ จริงๆ นั่นแหละ

 

ผมเหลือบตามองเขานิดหน่อยก่อนที่จะผงะเมื่อพบว่าเขามองผมอยู่

 

“มีอะไรเหรอครับ”

 

“เปล่า” ผมตอบปัด “แค่คิดว่ามันแปลกๆ เท่านั้นเอง”

 

“หมายถึง?”

 

“ก็ที่คุณไม่พูดอะไรเลย”

 

“...ผมรอให้คุณเพชรพูดกับผมก่อนต่างหาก”

 

คำพูดของเขาทำให้ผมเลิกคิ้วนิดๆ ไหนจะรอยยิ้มเทวดาที่ถูกยกมาประดับบนใบหน้าอีกครั้งนั้นอีก

 

ผมหันหน้าหนีแทบจะในทันทีเมื่อเจอสายตาที่เขามองผม มันเหมือน... เหมือนอยากจะกินหัวผมใจจะขาดประมาณนั้น!

 

เห็นแล้วอดผวาไม่ได้จริงๆ

 

“เดี๋ยวสักหนึ่งชั่วโมงผมจะพาพระพายไปเล่นน้ำ คุณเพชรจะไปด้วยมั้ยครับ”

 

“ไป แต่ผมไม่ลง” ผมตอบไปเสียงเรียบพลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง อีกหนึ่งชั่วโมงก็ประมาณสี่โมงครึ่งพอดี

 

“กลัวดำเหรอครับ” ฟ้าครามถามด้วยสีหน้าแปลกใจนิดหน่อย

 

“เปล่า ขี้เกียจน่ะ” ผมว่าตามจริง ก่อนที่จะนึกอะไรขึ้นมาได้ “...ให้ตายสิ” พึมพำเบาๆ อย่างหงุดหงิด

 

“อะไรเหรอครับ”

 

“ผมไม่ได้เอาครีมกันแดดมาให้พระพาย” ผมตอบอย่างหงุดหงิดใจ “อา ให้ตาย หลานจะดำมั้ยเนี่ย แถวนี้มีร้านห้างหรืออะไรบ้างมั้ยนะ อ๊ะ คุณมีรึเปล่า” เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าฟ้าครามอาจจะมีก็ได้ เขาบอกว่าเกย์มักจะเป็นคนสำอางใช่มั้ยล่ะ ถ้าหมอนี่เป็นเกย์แล้วพกครีมกันแดดก็คงไม่แปลกหรอก

 

“ผมไม่มีหรอกครับ ลองถามคุณพีดูมั้ย”

 

“เดี๋ยวมานะ” ผมวางเบียร์ไว้บนโต๊ะก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในที่พักเห็นคุณปฐพีนั่งคุยกับลูกตัวเองอยู่ “คุณปฐพีครับ มีครีมกันแดดมั้ย”

 

เขาทำหน้ากรุ่นคิดอยู่นิดหน่อย “เหมือนจะไม่นะครับ คุณไม่ได้พกมาเหรอ” ผมส่ายหน้า “แล้วคุณจะเอาไปทำไมน่ะ จะลงทะเลด้วยเหรอ”

 

“เปล่า สำหรับพระพายต่างหาก”

 

คุณปฐพีพึมพำว่า อา จริงสิเหมือนกับเพิ่งนึกขึ้นได้ ผมส่ายหน้าเบาๆ นี่เขาไม่เป็นห่วงลูกรึยังไงกัน ผิวขาวๆ จะดำเชียวนะเว้ยยย นี่เรื่องจริงจังนะเฮ้ย!

 

สุดท้ายพวกเราทั้งสามก็เริ่มค้นหาครีมกันแดดให้หลานโดยที่พระพายไม่รู้อะไรด้วยเลย เลือดรักลูกรักหลานนี่น่ากลัวจนพวกเราถึงขั้นติดต่อพนักงานว่าแถวนี้มีที่ขายครีมกันแดดบ้างมั้ย พนักงานสาวก็หัวเราะนิดหน่อยก่อนจะตอบกลับมาว่า

 

[ ใกล้ๆ โรงแรมมีมินิมาร์ท หาซื้อจากที่นั่นได้ค่ะ ]

 

“ขอบคุณมากครับ” ผมเอ่ยขอบคุณพนักงานทางปลายสายนิดหน่อยก่อนจะหันกลับมาหาคนอื่น “เดี๋ยวผมเดินไปซื้อให้พระพายละกัน”

 

“ได้ครับ”

 

คุณปฐพีพยักหน้ามองดูลูกที่งอแงอยากเล่นน้ำทะเลจนหลับไป มันก็ไม่แปลกหรอกในเมื่อพระพายตื่นเต้นที่ได้มาเที่ยวจนเมื่อคืนนอนไม่หลับ ถึงจะนอนมาตลอดทางแต่มันก็คงยังไม่พอ

 

“ผมไปด้วยครับ”

 

ผมหันขวับไปตามเสียงทุ้มของอีกคนในห้องที่เอ่ยปากออกมา “จะไปด้วยเหรอ”

 

“ครับ” ฟ้าครามยิ้ม “ผมอยากซื้อของนิดหน่อย”

 

“เอาอะไรล่ะ ฝากผมซื้อมั้ย”

 

“ไม่รู้ว่าจะเอาอะไรครับ แค่อยากซื้อ หรือว่าผมไปด้วยไม่ได้...”

 

เจ้าพี่เลี้ยงเด็กพูดประโยคกวนบาทาก่อนจะตามมาด้วยการพูดเสียงอ่อย ทำหน้าตาหูลู่หางตกเหมือนกับหมาโดนทิ้ง

 

...ไอ้หมอนี่

 

ผมกัดฟันกรอด นี่มันรู้ใช่มั้ยว่าผมเป็นคนใจอ่อนง่ายกับใบหน้าแบบนี้! ช่วงนี้เหมือนทำท่าแบบนี้บ่อยเหลือเกินนะ แล้วหนักกว่านั้นเวลามันทำหน้าแบบนี้มักมีคนเข้าข้าง ปกติจะเป็นพระพาย ส่วนตอนนี้เป็นคุณปฐพีแทน ดูพ่อหลานมองผมสิครับ ทำไมมองผมด้วยสายตาเหมือนผมเป็นคนใจร้ายแบบนั้น!

 

สุดท้ายแล้วผมได้แต่สูดลมหายใจลึก “ก็ไม่ได้ว่าอะไร” ก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าสตางค์และมือถือของตัวเอง

 

ปัง!

 

ผมเผลอตบโต๊ะด้วยความหงุดหงิดออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่

 

เจ้าเด็กนี่มันยังไงกัน จะเอายังไงกันแน่ เดี๋ยวก็เข้ามาหาแบบไม่ทันตั้งตัว เดี๋ยวก็มาทำหน้าใสซื่อ คิดว่าตัวเองน่ารักมากรึยังไงกัน!

 

ชักเดาไม่ออกแล้วนะว่าเจ้าหมอนี่มันเป็นคนประเภทไหน มองๆ ก็ดูน่ารัก เป็นคนดีอยู่หรอก แต่พอนานๆ เข้าทำไมเหมือนลายเริ่มออกแบบนี้วะ เป็นพวกแสบแต่ตีหน้าซื่อหรือยังไงกันแน่ แล้วที่สำคัญจะเอายังไงกับผมกันแน่วะ บอกให้ชัดๆ ไปเลยไม่ได้รึยังไงกัน

 

รู้ตัวแล้วเหรอครับ ที่ผมพยายาม จีบคุณเพชร

 

คำพูดที่เจ้าพี่เลี้ยงเด็กพูดเมื่อวานแวบเข้ามาในหัวสมองจนผมต้องกลืนน้ำลายอึก

 

มันประกาศเจตนารมณ์ซะขนาดนี้แล้ว... จะรอดมั้ยกู

 

คิดแล้วสยองตั้งแต่ก้านสมองยันไขสันหลัง ผมสะบัดหน้าเรียกสติตัวเองกลับคืน เอาวะ มากับมันสองคนซะเมื่อไหร่ มีพ่อลูกอีกตั้งคู่นึง!

 

ถ้ามันกล้าบุกเข้ามาก็คงจะกล้าเกินไปแล้วล่ะ!

 

 

           

“คุณเพชรครับ”

           

...ไม่มอง ไม่ฟัง ไม่ได้ยิน ไม่หัน

           

ผมบอกตัวเองแบบนั้นเป็นสิบครั้งเพราะนับตั้งแต่เดินออกมาจากโรงแรมสองคนกับมันเพื่อเดินไปที่มินิมาร์ทเจ้าหมอนี่ยังไม่หยุดเรียก คุณเพชรเลย แต่ผมก็ยังไม่หันอยู่ดี

 

            “คุณเพชรครับ หันมาหน่อยสิ”

 

            “...” ไม่หัน ไม่หัน ไม่หัน

 

            “อ๊ะ พระพาย!”

 

            ขวับ!

 

            ผมหันขวับไปเมื่อได้ยินเสียงพี่เลี้ยงเด็กเรียกพระพายเหมือนกับหลานตามมาด้วยแต่พอหันกลับมาดันเจอหน้ายิ้มแป้นของพี่เลี้ยงเด็กเท่านั้น

 

            ...ซวยละนายพชร

 

            ฟ้าครามยิ้มแป้น “พระพายไม่มาหรอกครับ”

 

            “คุณแกล้งผมนี่” ผมเอ่ยเสียงขุ่น

 

            “ก็คุณเพชรไม่หันมานี่ครับ... ใครแกล้งใครก่อนกันแน่” ร่างโปร่งตรงหน้าทำหน้าเบ้เล็กน้อย “ทำไมคุณเพชรถึงกันท่าผมขนาดนี้ล่ะครับ”

 

            ผมสูดลมหายใจลึก “พูดเรื่องอะไร” แอ๊บเนียนแล้วหันกลับไปจะเดินทางต่อ

 

“เดี๋ยวก่อนสิครับ”

 

...นะ นี่คว้ามือเลยเรอะ!

 

น้ำลายเหนียวๆ ถูกกลืนลงคอด้วยความยากลำบาก ปกติแม้ฟ้าครามจะทำเนียนแค่ไหนแต่ไม่เคยที่จะทำแบบนี้เลยสักครั้ง หมายถึง เอ่อ... กึ่งบังคับให้ผมคุยด้วยกลายๆ แบบนี้ ปกติแล้วเขาดูเป็นคนขี้เกรงอกเกรงใจคนอายุมากกว่าจะตายไป

 

“มีอะไร” ผมพยายามทำเสียงแข็ง ไม่เผยไต๋ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังตกใจให้เขาได้เห็น

 

“ทำไมคุณเพชรต้องพยายามกันท่าผมขนาดนี้ด้วยครับ” คนตรงหน้าพูดเสียงจริงจัง ลงแรงบนมือที่กำลังบีบมือผมอยู่นิดหน่อย “ผมว่าคุณตีเนียนไม่รู้เรื่องได้แล้วนะ ทำไมคุณแกล้งทำซื่อบื้อได้ขนาดนี้ เนียนไปถึงไหนกัน”

 

...สงสัยกูมีมึงเป็นไอดอลมั้ง แหม เห็นเนียนอยู่บ่อยๆ

 

เวลาแบบนี้ตอบไปแบบที่คิดได้ที่ไหนล่ะครับ ที่ทำได้ก็คือพยายามตีหน้าซื่อต่อไปเท่านั้น “แกล้งซื่อบื้ออะไร?”

 

“คุณเพชร” เสียงของเขาเข้มขึ้นนิดหน่อย

 

ผมมองหน้าเขา เขาเองก็มองหน้าผม ไม่มีใครคิดจะขยับเขยื้อนไปไหน สุดท้ายก็เป็นผมที่สะบัดมือออกและถอนหายใจออกมาเบาๆ เลิกตีหน้าซื่อและพูดตรงๆ

 

“ผมกันท่าคุณแล้วผิดตรงไหน”

 

ฟ้าครามพ่นลมหายใจมาเล็กน้อย “ว่าแล้วว่าคุณเพชรรู้”

 

“...ก็คุณเนียนเหลือเกิน”

 

อดไม่ได้ที่จะแขวะพลางคิดไปถึงความเนียนก่อนหน้านี้ของเจ้าพี่เลี้ยงเด็กตรงหน้า จะว่าไปกว่าจะมั่นใจผมเองก็เปลืองเนื้อเปลืองตัวไม่ใช่น้อยนะครับ ทั้งโดนลูบโดนหยอด... บรึ๋ย

 

“ผมออกตัวแรงมากเลยเหรอ” เขาทำหน้าแปลกใจเล็กน้อยเหมือนกับไม่รู้จริงๆ

 

ผมไม่ตอบอะไรแค่ยกยิ้มแหยๆ ให้กับฟ้าคราม เหมือนเขาจะได้รับคำตอบไป

 

ฟ้าครามทำหน้าลำบากใจ “ผมไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ...”

 

...โอ้ นี่ขนาดไม่รู้จะทำยังไงยังล่อขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดว่ามันรู้ว่าไอ้การออกตัวควรจะทำยังไงแล้วมันจะออกตัวมาขนาดไหน

 

“เดินไปมินิมาร์ทก่อนเถอะ” ผมเอ่ยตัดบท

 

รอบนี้แตกต่างกับเมื่อกี้โดยสิ้นเชิงเมื่อคนที่เดินด้วยไม่เอ่ยปากพูดอะไรแม้แต่คำเดียว ฟ้าครามไม่ได้เรียนคุณเพชรๆ จนน่าหงุดหงิดอีกแล้ว เขาเดินตามหลังผมและปิดปากเงียบจนผมนึกว่าเดินคนเดียวด้วยซ้ำไป

 

“คุณเพชรครับ” ในที่สุดเขาก็เอ่ยปากออกมา

 

“หือ?” ผมหันกลับไปมองหน้าอีกฝ่าย “มีอะไรเหรอ”

 

“ผมออกตัวแรงจริงๆ เหรอ”

 

...มึงยังมีหน้ามาถาม!

 

แม้ในใจคิดแบบนั้นแต่ผมเลือกใช้คำที่ถนอมน้ำใจเขามาที่สุดเท่าที่จะทำได้ “...ก็ผมรู้ตัว” ผมบอกไปตามตรง

 

“ที่ผมจีบคุณเพชรน่ะเหรอ”

           

คำถามตรงๆ นั้นทำให้บรรยากาศรอบข้างดูกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันตา สุดท้ายแล้วผมก็ต้องพยักหน้าอย่างจำใจ โธ่เว้ย ต้องมายอมรับว่าผมโดนผู้ชายจีบนี่ไม่ใช่เรื่องตลกเลยนะ ไม่ตลกแม้แต่นิดเดียว!

           

ฟ้าครามยิ้มเจื่อน “จริงเหรอ...”

           

“อือ” ผมพยักหน้ายืนยันอีกครา

           

“แล้วคุณเพชร...” เขาเว้นวรรคไปชั่วครู่จนทำให้ผมเลิกคิ้วเล็กน้อย “คุณเพชรไม่รู้สึก เอ่อ”

           

“รู้สึกอะไร”

           

“แบบ... หวั่นไหวอะไรแบบนี้บ้างเลยเหรอ”

           

ผมมองภาพตรงหน้าอย่างแปลกใจ

           

ผู้ชายตัวสูงกว่าผมเล็กน้อย ใบหน้าคมเข้ม จมูกโด่งอย่างกับสันปันเขื่อนกำลังเอ่ยปากถามว่าผมไม่รู้สึกหวั่นไหวกับเขาบ้างหรือไร ที่สำคัญมันอยู่ที่ใบหน้าของเขาเจื่อนสุดฤทธิ์เหมือนพร้อมจะร้องไห้อยู่รอมร่อ และหนักกว่านั้นคือหน้าเขาซับสีเหลือนิดหน่อย

           

อย่างกับกระต่ายจะโดนเชือด...

           

ผมไม่ตอบอะไรและหันหน้าเดินต่อ ส่วนเจ้าพี่เลี้ยงเด็กเองก็ไม่ถามอะไรต่อเหมือนกัน ถ้าให้ทายผมคิดว่าเขาคงจะกำลังทำหน้าเทวดาตกสวรรค์อยู่แน่ๆ

           

ให้ตายสิ บอกตรงๆ นะว่าตอนที่เขาออกตัวจีบผม ผมไม่รู้สึกอะไรแม้แต่น้อย แต่พอเขาทำหน้าแบบเมื่อกี้มันกลับดูน่า หวั่นไหวกว่าเดิมตั้งเยอะ

           

...มองผู้ชายว่าน่าหวั่นไหวด้วยแบบนี้ อาการหนักแล้วนายพชรเอ๊ย

 

 

 

 

          ก็นั่นสิคะคุณเพชร อาการหนักแล้วมั้ง ?

 

            ขอบคุณสำหรับคำเตือนเรื่องคำตกนะคะ :D  และก็ขอโทษที่มาช้าด้วยเนื่องจากมึนๆ หลังจากเรียนเยอะมาก (ตอนเช้าเคมี สายฟิสิกส์ บ่ายเลข... เกร๋เกร๋ค่ะ) แถมยังมีปัญหานิดหน่อย แต่ปัจจุบันน่าจะโอเคดีแล้วล่ะมั้ง ฮ่ะๆ

 

            กะแล้วว่าคุณปฐพีต้องเป็นบุคคลที่โดนด่าอีกครั้ง เกิดมาไม่เคยสงสารตัวละครใดเท่านางมาก่อน 555555555 คือนางโดนด่ายับ ไม่เคยมีตัวละครคนไหนที่คนเกลียดมากขนาดนี้ ถือเป็นเรื่องดีๆ ยินดีที่ได้รับเกียรตินั้นนะคะคุณปฐพี

 

            เอาล่ะค่ะ ฟ้าครามจะเอายังไงต่อไป คุณเพชรจะใจอ่อนแค่ไหน ติดตามตอนต่อไปเถอะค่ะ!

 

          หนึ่งคอมเม้นเท่ากับหนึ่งกำลังใจ อย่าลืมให้กำลังใจนิวด้วยหนึ่งคอมเม้นนะคะ!

            


 

 



:) Shalunla

360 ความคิดเห็น

  1. #350 VVenDY (@m0912160082) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 11:34
    เห็นใจเพชรอะ อิอิ
    #350
    0
  2. #312 คีย์ key (@panittha21) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 23:33
    พึ่งอ่านนนนนน น่ารัก ง่ะ แง่มๆ
    #312
    0
  3. #273 cHAchar (@nutchachar) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 21:23
    อ่ะแฮ่มมม คุณพ่อยังโสดคะ เริ่มไม่ไหวแล้วมั้งคะ
    กำแพงน่ะ.. ใกล้จะพังแล้วนะคุณพ่อคะ
    ตื๊ออีกนิดดดเดี๋ยวก็๋ใจอ่อนแล้วหน่า แฮ่
    #273
    0
  4. #244 MBKY; (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 16:01
    คุณเพชรเริ่มหวั่นไหวแล้วมั้งเนี่ย T//////T

    โอ้ย ฟ้าครามเจ๋งมากอะ โหย ฉันไม่เชื่อ แกต้องตีหน้าซื่อแหงๆ
    #244
    0
  5. #226 happyf (@happyf) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2557 / 14:19
    โอ๊ยลุ้นซะเหลือเกิน
    คุณเพชรต้องหวั่นไหวกับฟ้าครามนะ555

    ฟ้าครามก็อย่าท้อล่ะ เราเชียร์อยู่
    #226
    0
  6. #174 ReD BoW (@bow-frozen) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 17:59
    เนียนๆๆๆๆๆๆๆ
    #174
    0
  7. #143 Pi[ran]ya faravel (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 00:33
    คุณพี่เลี้ยงเด็กเข้ากับน้องพระพายได้ดีมากเลยอ่ะ คุณพ่อทั้ง 2 ถึงกับอิจฉาตาเขียว 555



    โอ๊ยยยย ทำท่าทางเป็นลูกหมาถูกทิ้งแบบนี้ก็ต้องใจอ่อนซิค่าาา น่ารักเนอะ



    คุณเพชรเริ่มอาการหนักล่ะ เริ่มหวั่นไหวแล้ววววว รีดเดอร์ดีใจ!!!



    แหม ถ้าอีกฝ่ายไม่ออกตัวแรงแล้วคุณเพชรจะเอาไปคิดจนหวั่นไหวหรือคะ มันก็ต้องพูดสะกิดๆ ไปเรื่อยๆ เนอะ
    #143
    0
  8. #93 ยี่สิบเก้า (@twentynine) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มีนาคม 2557 / 12:02
    ยอมซักนิดสิค่ะคุณพี่ เทรนด์กินเด็กมาแรงนะเออ 5555555555
    #93
    0
  9. #87 yaaa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 00:14
    ฟ้าครามน่ารัก >____<

    รีบหวั่นไหวเร็วๆสิ่คุณเพชร

    อยากอ่านพี่อัคคีกัลปฐพีแล้ว -..-
    #87
    0
  10. #86 fate heria ^o^ (@fate14498) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 21:39
    ฮือออออ
    น่ารักจริงๆนะเนี่ย
    โอ้้มายยยย
    หวั่นไหวเร๊สคุณเพชรรร
    #86
    0