Single Papa คุณพ่อยังโสด {YAOI} ตีพิมพ์กับสนพ. BLY

ตอนที่ 10 : CHAPTER 9 - การเดินทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 761
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 ก.พ. 57


 

CHAPTER 9

การเดินทาง”

 

 

 

วันนี้เป็นวันที่พวกเราออกเดินทางกันครับ

 

คุณปฐพีนัดพวกเราตั้งแต่เช้า เช้าจนพระพายตื่นมาแค่อาบน้ำแต่งตัวแล้วนอนต่อ ผมจึงต้องอุ้มหลานมาขึ้นรถแทน พระพายตื่นเช้าเก่งเวลาเจอพ่อ แต่บางทีการตื่นตีห้าอาจจะลำบากไปสำหรับหลาน

 

“กินอะไรมารึยังครับ” พ่อหลานซึ่งนั่งที่นั่งคนขับหันมาถามผมเล็กน้อย

 

“นิดหน่อย” ผมตอบกลับไปตามจริง “พระพายก็ยังไม่ได้กิน”

 

“เอาไว้ไปทานที่นู่นละกันนะครับ”

 

ผมไม่ได้ตอบอะไรแต่พยักหน้าเป็นเชิงรับรู้แทน

 

“งั้นเดี๋ยวไปรับฟ้าครามกันนะ”

 

“อึก!” …สะดุ้งเลยครับ สะดุ้งจริงๆ

 

อย่าเพิ่งถามกูตอนนี้ได้ม้ายยยย ไม่พร้อม!

 

ให้ตายสิ พูดแล้วรู้สึกขนลุกเกรียว เผลอไปนึกถึงตอนวันก่อนที่โดนเจ้าพี่เลี้ยงเด็กถามว่ารู้ตัวรึยังว่าเขาจะ จีบผมตอนนั้น มันน่าสยองเป็นบ้า

 

...เอ๊ะ หลังจากนั้นมีอะไรน่ะเหรอ?

 

อย่ามองผมแบบนั้นสิ ไม่มีอะไรทั้งสิ้น ผมแกล้งทำเนียนเหมือนไม่รู้ ส่วนเขาพอเห็นท่าทีผมเป็นแบบนั้นเขาก็หัวเราะกลบเกลือนบอกว่าล้อเล่นจนผมต้องตำหนิว่าเลิกล้อเล่นแบบนี้เสียที ฟ้าครามเองก็พยักหน้ารับแต่ก็ยังทำตัวเหมือนเดิมจนผมนึกผวา

 

ตกลงมันแกล้งเล่นหรือมันเอาจริง?

 

ถ้าพูดแบบหลงตัวเองผมมองว่ามันเอาจริง แต่ถ้าพูดแบบไม่หลงตัวเอง... มันไม่ได้เอาจริง แต่มันก็เป็นเกย์อยู่ดีในสายตาผม ผมไม่รู้หรอกว่าผู้ชายปกติเขาล้อเล่นแต่เรื่องแบบนี้กันหรือยังไง หรือเด็กสมัยใหม่เขาเป็นแบบนี้? ถ้าเป็นแบบนั้นจริงโลกคงเปลี่ยนเยอะไปหน่อย

 

คุณปฐพีก็ขับรถไปตามทางที่นัดกับพี่เลี้ยงเด็กไว้ เขามารับผมที่บ้าน ส่วนพี่เลี้ยงเด็กนี่นัดเจอกันที่ปั๊มน้ำมันใกล้ๆ

 

...สรุปมึงจะไปด้วยจริงดิ?

 

ว่ายังไงดีล่ะ ทริปนี้ไม่มีใครสนิทกันเลย ผมกับคุณปฐพีไม่ได้สนิทกันหรอกนะ ส่วนฟ้าครามนี่ยิ่งแล้วใหญ่ มาจากไหนไม่รู้ คุณปฐพีก็คงชวนพอเป็นมารยาทนั่นแหละ หรืออาจจะอยากให้ลูกสนุกด้วยมากกว่า ผมไม่คิดว่าเขาจะสนิทกับเจ้าพี่เลี้ยงเด็กเท่าไหร่หรอก

 

เผลอแป๊บเดียวก็มาถึงที่ซึ่งนัดไว้กับเจ้าของรอยยิ้มเทวดาเรียบร้อย ซ้ำยังมาถึงก่อนราวๆ สิบนาที แต่ปรากฎว่าร่างสูงของพี่เลี้ยงเด็กยืนรออยู่แล้ว

 

“มาเร็วนะ” คุณปฐพีเอ่ยทักทันทีเมื่อเจ้าของรอยยิ้มเทวดาเดินเข้ามาในรถ

 

“สวัสดีครับ” เจ้าเด็กนี่ก็มารยาทดี ยกมือไหว้ทันที แล้วหันมาคลี่ยิ้มให้ผม “สวัสดีครับคุณเพชร”

 

“อึก!” …เชี่ย สะอึกอีกแล้ว “อึก!”

 

ไม่หายสะอึกด้วยนะ ทำไงดีวะเนี่ยยยยย

 

ฟ้าครามหย่อนกายนั่งเบาะหลังข้างๆ ผมจนผมถอยห่างแทบไม่ทัน พยายามไม่ให้ทุเรศมากจนเกินไป เว้นช่องว่างตรงกลางเบาะหลังให้เล็กน้อย ผมนั่งที่นั่งหลังคนขับ ส่วนพี่เลี้ยงเด็กก็นั่งหลังที่นั่งข้างคนขับซึ่งพระพายนอนหลับอยู่

 

อีกฝ่ายหันมามองผม “น้ำมั้ยครับ”

 

“ไม่เป็น... อึก! ไรผมแทบจะทึ้งหัวตัวเองตายอยู่แล้ว ขอให้กูแอ๊บเนียนบอกไม่เป็นไรดีๆ ไม่ได้เรอะ

 

“เอาไปดื่มเถอะครับ” เขาดึงมือผมมารับขวดน้ำซึ่งยังไม่มีร่องรอยของการแกะ ก่อนที่จะคลี่ยิ้มนิดๆ “ผมยังไม่ได้ดื่ม คุณเพชรดื่มก่อนเลย”

 

“ขอบใจ” ผมพูดเบาๆ “แต่ช่วยปล่อยมือผมได้มั้ย”

 

พี่เลี้ยงเด็กยกยิ้มกว้างกว่าเก่าและทำตามที่ผมสั่งอย่างอิดออดเล็กน้อย

 

ก็ไม่ค่อยเนียนน่ะนะ ดึงมือผมไปรับน้ำ แต่ไม่ยอมปล่อยมือไง จะดื่มน้ำได้ยังไงคิดบ้างดิวะ!

 

“กินข้าวเช้ามารึยังครับ” คุณปฐพีเอ่ยปากขึ้นมาบ้าง

 

“ยังเลยครับ” เจ้าของรอยยิ้มเทวดา (ที่ตอนนี้ดูจะเป็นเทวดาตัวปลอม) ตอบกลับไปก่อนที่จะชะโงกหน้าไปดูที่นั่งคนขับ “มันคงเช้าไปสำหรับพระพายเนอะ”

 

ผมไม่ได้ตอบอะไร กำลังจะหลับตาลงหากแต่เจ้าพี่เลี้ยงเด็กหันมาถามผมเสียก่อน

 

“ว่ามั้ยครับคุณเพชร”

           

...คุณเพชร... คุณเพชร... คุณเพชร...

           

เรียกอะไรนักหนา กูรู้แล้วว่ากูชื่อเพชร!

 

ผมไม่ได้ตั้งแง่หรืออะไรหรอกนะ แต่บางครั้งก็รู้สึกรำคาญปนหวาดผวา นี่คือว่าโง่มากเหรอถึงจะไม่รู้ แสดงตัวขนาดนั้นว่าเข้ามาแบบ... แบบไม่ปกติ! มันเป็นเรื่องที่ผมรู้สึกตัวได้ง่ายๆ เลยว่าเขาพยายามมากแค่ไหนในการชวนผมคุย

           

“อือ” ผมพยักหน้าอย่างเซ็งๆ

 

            หลังจากนั้น ทั้งที่ตั้งใจว่าจะนอนเสียหน่อยแต่ฟ้าครามก็สรรหาเรื่องราวมาให้ผมพูดนู่นพูดนี่ตอบไปอยู่เรื่อยเป็นชั่วโมง ตอนเราออกจากเขตกรุงเทพฯ นั่นแหละเขาถึงหยุดพูด หัวข้อที่ใช้ก็มีแค่หัวข้อทั่วไป หยิบมาบ่อยๆ หน่อยก็เรื่องเกี่ยวกับพระพายจนต้องมีคุณปฐพีมาร่วมพูดคุยด้วย

 

          จริงสินะ ไม่รู้เขาคืนดีกับเมียเขารึยัง

 

            ...แต่ช่างเถอะ ยังไงก็ไม่ใช่เรื่องของผมอยู่แล้ว

 

 

 

            พวกเราแวะทานอาหารตอนเวลาประมาณแปดโมงครึ่ง เดินทางมาเกือบครึ่งทางแล้วด้วยซ้ำ ถ้าพวกเราไม่ได้แวะอะไรบ่อยๆ ก็คงจะไปถึงก่อนเที่ยง

 

จุดหมายปลายทางคือทะเล แต่ขอไม่บอกสถานที่เนื่องจากเป็นการมาพักฟรีๆ ก็กิจการของบ้านคุณปฐพีเขานั่นแหละ บอกแล้วว่าคุณปฐพีเป็นคนรวย... รวยมากด้วย ถ้าไม่มีเรื่องแม่เลี้ยงผมก็คงไว้วางใจ ให้พระพายอยู่กับพ่อได้อย่างปกติสุขนั่นแหละ อาจจะสบายกว่าให้หลานมาอยู่กับผมด้วยซ้ำไป

 

“เรียนหนักบ้างมั้ย”

 

คุณปฐพีถามพี่เลี้ยงเด็กบนโต๊ะอาหาร พระพายเองก็กำลังครึ่งหลับครึ่งตื่นอยู่

 

“ก็โอเคครับ” ฟ้าครามตอบไปเรื่อย “คุณพีก็จบจากที่นี่ใช่มั้ย”

 

อัพเกรดครับ ตอนนี้พี่เลี้ยงเด็กเรียกพ่อพระพายว่า คุณพีเรียบร้อยแล้ว บางทีผมก็แอบคิดว่าเจ้าหมอนี่มีทักษะในการเข้าสังคมที่ดีเกินกว่าหมอฟันทั่วไปเขามี

 

“อือ เป็นรุ่นพี่นะเนี่ย” อีกฝ่ายพูดติดขำ “จริงๆ ก็อายุห่างกันไม่เยอะเท่าไหร่หรอก สักสิบปีได้มั้ง?”

 

“คุณพีไม่ได้ดูแก่ครับ ไม่ต้องเครียด”

 

ฟ้าครามปากหวานก็จริง แต่มันก็ถูก คุณปฐพีเป็นผู้ชายที่ดูค่อนข้างเด็กถ้าเทียบกับอายุ มองผ่านๆ น่าจะอายุไม่ต่างจากผมเท่าไหร่นัก แท้จริงแล้วเราห่างกันราวๆ ห้าหกปีได้ คงจะเป็นเพราะเล่นกีฬาบ่อยๆ ด้วย หุ่นเขาดูดีครับ อย่างน้อยๆ ก็ดีกว่าผมน่ะ

 

“แล้วนี่มีแฟนบ้างรึเปล่า” พ่อพระพายยิงคำถามต่อ

 

อีกฝ่ายหันมามองผมเพียงแวบเดียว เสี้ยววินาทีเท่านั้นที่เราสบตากันก่อนที่เขาจะหันกลับไปตอบ

 

“ไม่มีครับ”

 

“จะจริงเหรอ” เป็นผมที่เอ่ยปากขึ้นมาหลังจากเงียบอยู่นาน

 

ฟ้าครามหันมามองผมและส่ายหน้า “ไม่มีจริงๆ ผมไม่ได้คิดเรื่องแบบนี้นานแล้ว”

 

“ไม่ต้องรีบคิดหรอก เรียนไปก่อนดีกว่า” พอเป็นผู้ใหญ่ขึ้นใครๆ ก็พูดแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ ผมเองก็คิดแบบนั้น ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวมันก็มา ระดับมหาลัยนี่ยังดีหน่อย ระดับมัธยมนี่บางคนก็รีบมีจังเลย

 

ผมไปอยู่ต่างประเทศมานานก็จริง เห็นเด็กที่ต่างชาติเขามีก็ไม่ได้รู้สึกอะไร แต่พอเห็นเด็กไทยมีแล้วมันดูไม่ดี อาจจะเป็นเพราะค่านิยมด้วยส่วนหนึ่ง แต่หนักกว่านั้นคือวิจารณญาณของเด็กไทย เขาถูกสอนมาว่าความรักในวัยเรียนเป็นสิ่งที่ผิด พอเป็นวัยรุ่นมันก็เหมือนยิ่งห้ามก็ยิ่งยุ คนไทยเวลาจะห้ามมักจะเป็นการปลูกฝังมากกว่าการ สั่งสอนเหมือนเป็นการยัดเหยียดความคิดว่าแบบนี้ผิด แบบนี้ไม่ดี ทีนี้ก็สั่งห้าม แต่กลับไม่เข้าใจว่าการสนใจในเพศตรงข้ามเป็นธรรมชาติของวัยรุ่น พอห้ามก็ยิ่งเลยเถิด อีกเรื่องที่ผมไม่เข้าใจในทัศนคติของคนไทยเลยคือเรื่องเซ็กส์ ฝรั่งมีอัตราการมีเซ็กส์มากกว่าบ้านเราแต่กลับไม่มีปัญหาท้องในวัยเรียนเหมือนเรานะครับ เขาสอนวิธีป้องกัน แต่คนไทยไม่สอนวิธีป้องกัน แค่บอกว่าห้ามทำๆ เท่านั้นแหละ

 

“แล้วเพชรไม่มีบ้างเหรอ แฟนน่ะ”

 

ผมเลิกคิ้วอย่างแปลกใจเมื่อจู่ๆ พ่อของพระพายก็เบนเข็มมาตั้งคำถามกับผมเสียอย่างงั้น

 

“ไม่มีหรอก” ตอบไปตามจริง “แค่รถยังไม่มีเลย ใครมันจะมาสนใจ” ผมก็แกล้งทำเป็นน้อยใจไปอย่างงั้นแหละ ไอ้คนที่มาสนใจน่ะมีบ้าง แต่เราไม่สนใจเขาเท่านั้นเอง

 

“คุณเพชรก็หาคนมีรถมาเป็นแฟนสิครับ”

 

ผมหันขวับไปมองหน้าคนพูดแทบจะไม่ทัน

 

...บางทีก็หาเรื่องเข้าตัวเองมากเกินไปนะฟ้าคราม

 

ได้แต่ก่นด่าในใจและตอบกลับไปอย่างเป็นกลางๆ “ไม่เอาล่ะ ไม่อยากให้คนมองว่าเป็นแมงดา”

 

เรื่องคุยถูกหยิบยกมาเรื่อยเปื่อย ผมปล่อยให้ทั้งสองคุยกันมากกว่าที่ตัวเองจะพูดด้วย เพราะต้องดูแลพระพาย หลานกินเผ็ดไม่ค่อยได้เท่าไหร่

 

“ซี๊ดดดด...”

 

ผมกับคุณปฐพีเงยหน้าขึ้นมองต้นเสียงพร้อมกันก่อนที่ผมจะเลิกคิ้วอย่างแปลกใจเพราะฟ้าครามกำลังดื่มน้ำจนหมดแก้ว ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมานิดหน่อย ที่สำคัญคือปากบวมเจ่อ น้ำตาคลอเบ้าเรียบร้อยแล้ว

 

ผมเลื่อนสายตาไปมองที่จานอาหารทันที ดูเหมือนเนื้อเป็ดผัดเผ็ดจะเผ็ดเกินไปสำหรับเขา

 

“ลิ้นบางจริงๆ” ผมบ่นพึมพำเบาๆ

 

อีกฝ่ายมองหน้าผม “คุณเพชรครับ รินน้ำให้หน่อย” ว่าอย่างสุภาพพลางส่งแก้วน้ำมาให้

 

ผมรินน้ำให้เขาอย่างไม่อิดออดแม้จะอยากเห็นพี่เลี้ยงเด็กในสภาพนี้นานกว่านี้อีกนิดหน่อย ฟ้าครามรับมันไปและดื่มจนหมดภายในอึกเดียว

 

“พี่ฟ้าเผ็ดเหรอคะ” หลานเอ่ยปากถาม “พระพายตักอันนี้ให้น้า อย่าร้องไห้นะคะ”

 

ทีนี้ผมกับคุณปฐพีมองหน้าพี่เลี้ยงเด็กตาขวางเลยครับ มีอย่างที่ไหนพระพายตักอาหารรสจืดๆ (ที่สั่งมาเพื่อแกโดยเฉพาะ) ให้พี่เลี้ยงเด็กอย่างเจ้าหมอนี่แต่ไม่ยอมตักให้ผมกับพ่อแกสักนิด!

 

“อะ เอ่อ” เจ้าของรอยยิ้มเทวดาเอ่ยเสียงแผ่ว “ทำไมต้องมองผมขนาดนั้นด้วยครับ”

 

...ลูกชอบคนหล่อไง หมั่นไส้เว้ย!

 

ผมกับคุณปฐพีไม่ตอบแต่ผมก็เชื่อว่าเราทั้งสองต่างคิดเหมือนกัน มันเป็นอารมณ์เหมือนพ่อหวงลูกสาวน่ะครับ แม้ว่าลูกสาวจะอายุเพียงห้าขวบก็ตามที

 

ไม่นานพวกเราก็ทานอาหารเสร็จ คุณปฐพีบอกขอเวลาเดินย่อยสักพักก่อนที่จะไปขับรถต่อจนฟ้าครามต้องเอ่ยปากว่าเดี๋ยวจะขับให้แทนแต่เขาก็ยังปฏิเสธ โชคดีที่ใกล้ๆ ร้านอาหารมีสนามเด็กเล่นให้พระพายเล่น พวกเราเองก็แอ๊บเนียนเป็นเด็กนั่งอยู่ใกล้ๆ นั้นด้วย ส่วนฟ้าครามเองก็ได้ทำตามหน้าที่พี่เลี้ยงเด็กเมื่อพระพายบอกอยากเล่นชิงช้า ให้อีกฝ่ายไปโยกให้เสียหน่อย

 

“ไม่ได้มาเที่ยวนานแล้ว มาช่วงนอกเทศกาลก็ดีเหมือนกันนะ” คุณปฐพีที่นั่งอยู่บนม้านั่งตัวเดียวกับผมเอ่ยปากขึ้น

 

“อือ” ผมก็ไม่รู้จะตอบอะไรกลับไปเหมือนกัน

 

“แล้วนี่ช่วงเปิดเทอมก็เลิกจ้างฟ้าใช่มั้ยครับ” เขาเอ่ยปากถามต่อ “หรือว่าจะจ้างต่อ”

 

“ไม่แล้วล่ะ ช่วงเปิดเทอมยังไงพระพายก็ไปโรงเรียนด้วย”

 

ผมว่าพลางเหลือบสายตามองภาพตรงหน้า พระพายเองก็เข้ากับฟ้าครามได้ดีอยู่หรอก อา... จะว่าไปผมก็ต้องคิดเรื่องพี่เลี้ยงเด็กช่วงปิดเทอมหน้าสินะ มันใกล้กับช่วงที่พี่เลี้ยงเด็กควรจะมีการฝึกงานแล้วเสียด้วย เอาเป็นว่าเดี๋ยวค่อยคิดตอนนั้นเห็นทีจะดีกว่า

 

“ผมอยากมาหาลูกบ่อยๆ” อีกฝ่ายว่าไปเรื่อย “บางทีผมก็คิดว่าผมทำหน้าที่พ่อให้พระพายไม่ดีพอ”

 

“...” ผมไม่รู้จะตอบอะไรไป

 

บอกแล้วว่าพี่เพลงพร่ำพูดกับผมบ่อยแค่ไหนว่าสามีเก่าเขาไม่ใช่สามีที่ดีแต่เป็นพ่อที่ดี มองจากการแสดงออกของพระพายผมก็ไม่คิดว่าพี่สาวผมพูดผิด แต่อย่างไรก็ตาม เขาทำพลาดที่ปล่อยให้เมียใหม่ของเขาทำร้ายพระพาย

 

“คุณพ่อขา~” จู่ๆ เสียงหลานก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กๆ ที่วิ่งถลาเข้ามาหาคุณปฐพี “พระพายกลัวกบอ่ะ ฮือออออ” ตามด้วยเสียงงอแงชุดใหญ่ แม้ไม่ร้องไห้แต่ก็รู้ว่ากำลังอ้อน

 

ผมมองภาพนั้นแล้วอดอมยิ้มออกมาบางๆ ไม่ได้ หลานใครก็ไม่รู้น่ารักจริงเชียว

           

“พระพายเจอกบน่ะ” ฟ้าครามเดินเข้ามาใกล้ผมแล้วเอ่ยปากอธิบาย

 

ผมพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ “ในที่สุดก็ทำตัวเหมือนเด็กผู้หญิงสักที”

 

หลายครั้งที่ผมคิดว่าพี่เพลงเลี้ยงลูกมาแบบไหนเพราะพระพายเป็นเด็กที่ไม่กลัวแมลงสาบ ไม่กลัวจิ้งจก ดูการ์ตูนผู้ชาย ปีนต้นไม้เก่ง จนผมต้องปรามแกนิดหน่อยว่าไม่ให้ปีนเพราะกลัวจะเสียโฉม แต่พอมาคิดๆ ถึงเรื่องราววัยเด็กของผมแล้ว... พี่สาวผมก็เป็นประเภทเดียวกับพระพาย แก่นแก้ว ไม่แปลกที่จะเลี้ยงลูกออกมาเป็นแบบนั้น เราห่างกันประมาณสามสี่ปี ตอนแกอายุเท่าพระพายผมก็ไม่รู้หรอกว่าเป็นอย่างไร แต่มองลักษณะแล้วคงจะไม่แตกต่างเท่าไหร่นัก

 

“ไปนั่งบ้างมั้ยครับ”

 

“หือ?” ผมขมวดคิ้วเมื่อจู่ๆ ฟ้าครามก็เอ่ยออกมาไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย “อะไรนะ”

 

“ผมถามว่าไปนั่งชิงช้าบ้างมั้ยครับ ผมจะผลักให้”

 

...ชัดเจน

 

ผมนิ่วหน้า “ผมอายุมากกว่าคุณจะสิบปี กลับมาทำเหมือนผมเป็นเด็กซะงั้น” เอ่ยว่าอย่างไม่ใส่ใจจริงจังเท่าไหร่นัก

 

ฟ้าครามหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “เพราะมองว่าคุณเพชรยังหนุ่มนะครับเลยมาชวน” ตอบเสียงระรื่นจนผมนึกหมั่นไส้ อดไม่ได้ที่จะเหยียบเท้าอีกฝ่ายเบาๆ บางทีเจ้าหมอนี่ก็เหมือนกับออกลายกวนตีนชอบกล

หันมามองอีกข้างก็เห็นว่าพระพายงอแงบอกจะขึ้นรถเพราะกลัวเจ้ากบ คงเป็นเพราะสมัยนี้กรุงเทพฯ ไม่ค่อยมีให้เจอเลยทำให้พระพายกลัว คุณปฐพีก็ตามใจ อุ้มลูกขึ้นหลังแล้วเดินไปที่รถโดยไม่บอกไม่กล่าว ถ้าหากผมไม่หันมาเห็นอาจจะตกรถได้

 

“คุณเพชรครับ”

           

“อะไรอีก” ผมหันขวับกลับไปเมื่อฟ้าครามเอ่ยเรียกชื่อผมอีกครั้ง

         

“ถ้าคุณเพชรยังหนุ่มก็น่าจะรู้นะครับ... ว่าตอนนี้เทรนด์กินเด็กกำลังมาแรง”

            ...

            ผมเลิกคิ้วนิดหน่อย “ผมก็ชอบเด็กนะ สาวๆ สวยๆ ใส่กระโปรงทรงเออะไรอย่างนี้” แกล้งทำเนียนไม่รู้เรื่อง มองไม่เห็นแววตาที่ฉายแวววิบวับจากคนตรงหน้า “แต่น่าเสียดาย ที่ผมไม่นิยมผู้ชาย”

           

ไม่รู้ว่าที่พูดตรงไปหรืออะไร ฟ้าครามทำหน้าเจื่อนไปนิดหน่อยก่อนที่จะคลี่ยิ้มกว้างกว่าเก่า

 

            “แปลว่ารู้แล้วเหรอครับว่าผมคิดอะไร”

 

            “...คิดว่า” ไม่มีเหตุผลที่ผมจะต้องปฏิเสธ “หรือว่านี่ก็แค่ล้อเล่นอีก?”

 

            เขาเงียบ ผมเองก็เงียบเพราะรอคำตอบ

 

            ฟ้าครามไม่ตอบอะไร สุดท้ายก็ถอนหายใจเบาๆ และเดินนำหน้าผมไปเลย ผมมองตามเขาเล็กน้อยก่อนที่จะส่ายหน้าออกมาอย่างระอา ทีอย่างนี้ล่ะไม่กล้าพูด แล้วผมจะรู้มั้ยว่าควรปฏิบัติแบบไหน ถ้าหากล้อเล่นจริงๆ ก็บอกมาและเลิกทำแบบนี้ทุกอย่างก็จะจบ แต่เขาทำมันมั้ยล่ะ!

 

            ก็เพราะทำแบบนี้ไงผมถึงต้องเว้นระยะห่างกว้างๆ ไว้ก่อนน่ะ!

 

 

 

 

           

สุขสันต์วันเกิดฟ้าคราม <3

           

            เขาว่ากันว่าคนเกิดวันวาเลนไทน์มักไร้รัก แต่ไม่รู้จะจริงตามที่พูดรึเปล่า? ฟ้าครามจะไร้รักับเขาด้วยไหมหนอ? ว่าแล้วก็ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย... แต่คนเกิดใกล้วันวาเลนไทน์อย่างนิวนี่ ข้อสันนิษฐานว่าจะไร้รักเห็นทีจะเป็นจริง T_T

 

            เนื่องด้วยวันนี้เป็นวันแห่งความรักทั้งของศาสนาพุทธและศาสนาคริสต์ แนะนำให้พาแฟนไปทำบุญไหว้พระ เข้าวัดแล้วสงบจิตสงบใจดีกว่าเนอะ <3 แต่สำหรับนิววันนี้ก็แค่วันหยุด (ที่ต้องไปทำงานกลุ่ม) เท่านั้นเองค่ะ โฮว

 

            ช่วงนี้นิวใกล้สอบแล้วตอนหน้าอาจจะเลทไปสักวันสองวัน จากเดิมทีที่ก็ช้าอยู่แล้ว นิวพยายามประคองเกรดและเรื่องต่างๆ ไว้ให้ดีที่สุด ใครจะสอบก็สู้ๆ นะคะ ไฟท์!

 

          หนึ่งคอมเม้นเท่ากับหนึ่งกำลังใจ อย่าลืมให้กำลังใจนิวด้วยหนึ่งคอมเม้นนะคะ

 



:) Shalunla

360 ความคิดเห็น

  1. #349 VVenDY (@m0912160082) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 11:21
    กลัวกบ น่ารักจัง ><
    #349
    0
  2. #271 cHAchar (@nutchachar) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 21:18
    เนียนจริงโว๊ยย เริ่มเดาเนื้อเรื่องไม่ถูกละ
    แต่ยังไงฟ้าก็ต้องหาทางมาใกล้คุณเพชรตอนเปิดเทอมแน่ๆล่ะ -...-
    #271
    0
  3. #243 MBKY; (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 15:51
    ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุจริงๆ

    ฟ้าครามเป็นคนเนียนสุดๆ หยอดคุณเพชรได้ตลอดเลย

    หยอดนิดหยอดหน่อยก็ขอให้ได้หยอดเถอะ 55555
    #243
    0
  4. #225 happyf (@happyf) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2557 / 13:57
    เอาใจช่วยฟ้าคราม
    คุณเพขรต้องใจอ่อนซักวัน

    ^//////^
    #225
    0
  5. #172 ReD BoW (@bow-frozen) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 17:49
    อร๊ายยยยยยย ชอบบบบ
    #172
    0
  6. #141 Pi[ran]ya faravel (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 00:22
    เอะอะเนียน เอะเอะเนียนนะคะน้องฟ้า ชอบเหลือเกินจับมือถือแขนเนี่ย 555



    เขาถามว่ามีแฟนยังแล้วทำไมต้องมองคุณเพชรด้วยล่ะค่าาาา คุณน้องงงง



    คุณเพชรก็หาคนมีรถมาเป็นแฟนซิครับ อ๊ายยย เนียนนนน ทำให้เราอมยิ้มเลยอ่าาา เขินแทน



    เทรน์กินเด็ก แต่ในกรณีนี้รีดเดอร์ว่าเป็นเทรน์คนแก่ถูกเด็กกินนะคะเนี่ย หึหึ

    #141
    0
  7. #82 fate heria ^o^ (@fate14498) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2557 / 15:17
    สู้ๆนะคะ ยังไงก็รีบอัพต่อนะคะลแบบว่าน่ารักมุ้งมิ้งเบาๆ
    55555
    #82
    0
  8. #80 เอวาเจลีนจัง (@nada3535) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2557 / 10:45
    ฟ้าหยอดตลอด คุณเพชรนี่ก็ดูพยายามตัดทางมากแล้วนะ
    แต่สู้ต่อไป ฟ้าคราม 555555555555
    #80
    0