คัดลอกลิงก์เเล้ว

[ONE-SHOT:SNSD] Bye (TY&SONE)

...การที่ 'เขา' เข้ามา ก็ไม่เคยทำให้คำว่า 'เรา' เปลี่ยนไป...

ยอดวิวรวม

170

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


170

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


4
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 เม.ย. 57 / 14:00 น.
[ONE-SHOT:SNSD] Bye (TY&SONE) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




ฉันยึดติดแต่คำว่า เรา’…

แม้ในใจจะรู้ดีว่าถึงมี เขาเข้ามา...

...ก็ไม่เคยทำให้ เราเปลี่ยนไป...






เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 เม.ย. 57 / 14:00


‘Bye’

 

ฉันยึดติดแต่คำว่า เรา’…

แม้ในใจจะรู้ดีว่าถึงมี เขาเข้ามา...

...ก็ไม่เคยทำให้ เราเปลี่ยนไป...

 

                ฉันเดินไปตามทางที่เคยเดิน เหลือบมองท้องฟ้าสีอ่อนที่บัดนี้แปรเปลี่ยนไปสีเข้มบ่งบอกว่าตัวเองเดินไปมาในที่แห่งนี้นานเท่าไร เหลือบมองแม่น้ำที่มองยามฉันเป็นเด็ก

            ...บัดนี้ฉันเติบโต... เป็นผู้ใหญ่...

            ...เป็นผู้ใหญ่มากพอที่จะเห็นเพื่อนในวัยเดียวกันแต่งงาน...

          ฉันทำได้!’

            ฉันคิดถึงวันเก่าๆ มันเนิ่นนานเหลือเกิน อาจจะสักสิบปี... หรือบางทีอาจจะนานกว่านั้นอีกนิดหน่อย จากผู้หญิงที่ยังไม่ทันอายุยี่สิบปี กลับกลายเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่บนจุดสูงสุดของวงการบันเทิง จนปัจจุบันอายุอานามก็ขึ้นเลขสาม หากแต่ฉันยังคงร้องเพลงต่อไป

            ฉันคิดถึงวันเวลาที่หวาดกลัว... ตอนนั้นช่างน่ากลัวเหลือเกิน ตอนที่ฉันกำลังจะเปิดตัว ตอนที่ฉันรับรู้ถึงทุกสิ่งที่แสนไม่มั่นคง

          ถึงแต่งงาน พวกคุณก็ยังจะเป็นโซนยอชิแดอยู่ใช่มั้ย?

          ‘แน่นอนสิคะ

          ฉันคิดถึงวันเวลาเก่าๆ ที่ เพื่อนทุกคนต่างเอ่ยปากว่าเธอยังปรารถนาที่จะใช้ชื่อโซนยอชิแด ยังคงเป็นเด็กสาวแม้ว่าเธอจะแต่งงานกันแล้ว

            ...ตอนนี้ผู้คนเหล่านั้นค่อยๆ จากฉันไป...

            ...คนแล้ว... คนเล่า...

          เพื่อนของฉันไม่ได้จากไปไหน พวกหล่อนแค่แต่งงาน มีครอบครัว และล่าสุดฉันเองก็เพิ่งจะได้รับข่าวดีว่าเธอจะกลายเป็นคุณป้ายังสาวในอีกไม่กี่เดือนถัดไป แต่ถึงกระนั้น เธอยังเป็นเพียงคนเดียวที่ยังปราศจากคนรัก แม้สมาชิกในวงจะแต่งงานยังไม่ครบทุกคน แต่ทุกคนต่างเริ่มเรียนรู้ที่จะก้าวข้ามความสัมพันธ์จาก คู่รักเป็น คู่ชีวิตแล้ว

            แทยอน เมื่อไหร่เธอจะแต่งงาน

            ล่าสุดเพื่อนสนิทของฉันเป็นคนเอ่ยปากถามเมื่อตอนกลางวันที่เราได้นัดเจอกัน พร้อมกับสามีของพวกหล่อนที่โผล่มาให้เห็นหน้ากันบ่อยๆ

            ฉันจำได้ว่าตัวเองแค่ยกยิ้มเจื่อนๆ ตอบกลับไปจนอเมริกันเกิร์ลคนนั้นโวยวาย เธอคิดจะอยู่คนเดียวแบบนี้ไปทั้งชีวิตเหรอ!’ แต่ฉันเองก็ไม่ได้ตอบอะไร

            ...ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว...

            ...ฉันยังมีแฟนคลับนับล้านทั่วโลก...

            ...ฉันยังมี พวกเธอคอยอยู่ด้วยกันไม่ใช่หรือ?...

            ถึงอยากจะเอ่ยปากพูดออกไปแบบนั้นแต่ฉันก็ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร รั้งแต่จะทำให้บรรยากาศเฉลิมฉลองของพวกเรากร่อยลงเสียเปล่าๆ ทุกคนต่างปรารถนาให้ฉันมีความสุข ปรารถนาให้ฉันมีความมั่นคงในชีวิตมากกว่านี้กันทั้งนั้น ทั้งที่เป็นแบบนั้นแท้ๆ...

 

“พูดี แฮงบกคากิล ออนเจนา คือแดนึน บีซีนานึน ซารามีกีรืล

ขอให้เธอมีความสุข... ขอให้เธอสดใสในทุกๆ เวลา”

 

            ฉันพึมพำออกมาแสนแผ่วเบา เพลงที่เคยร้องเมื่อนานมาแล้วยังคงติดตรึงในใจมาจนถึงทุกวันนี้

            บางทีฉันก็อยากถามพวกเธอ... จุดสูงสุดของ พวกเรา’… บนเวทีของพวกเรา... มันเหน็บหนาวขนาดนั้นเชียวหรือ? ทำไมพวกเธอถึงไม่อยากให้ฉันอยู่บนนี้มากขนาดนั้น

            ไม่ใช่... เสียงหนึ่งในหัวใจฉันร้องค้าน

            ...พวกหล่อนแค่อยากให้ฉันมีความสุข... แค่นั้นเอง...

            ฉันยังจดจำได้ทุกอย่าง ช่วงเวลาที่พวกเราร้องไห้ สะอึกสะอื้นด้วยความหวาดกลัวกับความเปล่าเปลี่ยวเมื่ออยู่บนเวทีแล้วไม่เห็นแสงไฟ ช่วงเวลาที่พวกเราต่างกอดคอกันเมื่อได้รับรางวัล ช่วงเวลาที่พวกเราถูกโอบล้อมด้วยความรัก เสียงเชียร์ และแสงสีชมพู จนกระทั่งช่วงเวลาที่พวกเราลงจากเวทีอย่างสง่างาม

          ‘งานเลี้ยงต้องมีวันเลิกรา แต่โซนยอชิแดจะลงจากเวทีอย่างสวยงามที่สุด

          ฉันยังไม่เคยลืมคำนั้น แม้ว่าตอนนี้เราจะลงจากเวทีอย่าง สวยงามที่สุดเฉกเช่นที่เคยตกลงกันไว้

 

“มีโซโน อันยอง โชกึมดอ กงคานึนซอรี อีเจนึนอันยอง

ขอให้ฉันลาเธอด้วยรอยยิ้ม อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น แต่ตอนนี้... ลาก่อน”

 

            ฉันยังเชื่อมั่นเสมอว่าทุกอย่างจะเหมือนเดิมแม้ว่าวันที่เราต้องบอกลาคำว่า โซนยอชิแดและใช่... มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ แม้ว่าพวกเราจะก้าวลงจากเวทีอย่างสวยงาม แต่คำว่าโซนยอชิแดยังคงอยู่กับฉัน... อยู่กับพวกเราตลอดชีวิต

            ...พวกเรามาไกลกว่าที่ฝัน...

            ...ระหว่างทาง... มีคนที่ค่อยๆ ปล่อยมือออกจากกัน...

            ...และบัดนี้... เหลือเธอเพียงคนเดียวบนสถานที่แห่งนี้...

            “มันเปล่าเปลี่ยวมากเลยหรือ?”

 

“ชัลกา อูรี อิเจ อันยอง เนซารัง เน โชจุงฮัน ซารามา

ขอให้โชคดี ตอนนี้เราต้องจากกันแล้ว... คนที่แสนมีค่าสำหรับฉัน”

 

            “มันอ้างว้างขนาดนั้นเชียว?”

            ...ทั้งที่ฉันคิดแบบนั้นแต่ในใจฉันรู้สึกเหมือนมีคนมาผ่าอก ควักหัวใจออกไป...

            ฉันไม่มีทางได้เข้าใจคำว่าอบอุ่นจากคนรัก ไม่มีวันเข้าใจว่าอ้อมกอดของคนที่เป็นคู่ชีวิตมันแสนสำคัญแค่ไหน ฉันไม่มีวันเข้าใจ เพราะฉันยังไม่อยากปล่อยมือจากคนที่ฉันรัก

            ...โซวอน...

            ฉันบอกตัวเองทุกครั้งเวลาที่จะมีใครเข้ามาว่าถ้าหากฉันเลือกที่จะจับมือนั้น โซวอนคงจะเสียใจ และฉันก็คงจะเสียใจ ถ้าหากเป็นเช่นนั้นแล้ว... ฉันไม่จับมือนั้นดีกว่ามั้ย?

            ฉันคิดแบบนั้นมาจนตัวเองอายุสามสิบกว่าเช่นนี้ และฉันคิดว่าฉันจะคิดแบบนั้นต่อไป

 

“แฮดซัลชอรอม คือกอบเกมัน นัล อานาชุน คือแดโย

เธอคือผู้ที่โอบกอดฉันอย่างอบอุ่นราวกับแสงอาทิตย์”

 

            คนที่โอบกอดฉันได้อบอุ่นที่สุดนอกจากวงแขนของพวกเธออีกแปดคนก็คงจะเป็นแสงไฟสีชมพูและเสียงเชียร์ตะโกนชื่อของพวกเรา

            ทั้งที่เป็นเช่นนั้น... พวกเธอก็ยังคงเลือก เขา

            ฉันได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอาในความคิดของตัวเอง เปล่าหรอก พวกเธอไม่ได้เลือกเขา เพียงแต่พวกเธอจับมือของคนทั้งสองคนไว้ จากนั้นเมื่อถึงเวลา พวกเธออาจจะจับมือของคนที่เป็นคู่ชีวิตให้แน่นขึ้น แต่พวกเธอก็ยังไม่เคยปล่อยมือของแฟนคลับ

            มีเพียงฉัน... ที่จับแต่มือของแฟนคลับ... และบีบมันแน่นๆ

            ...จนไม่ยอมจับมือของใครคนอื่นที่เข้ามาในชีวิต...


“ทู นุนคาทือดี นอลโพมยอ อันยอง... ฮวานฮาเก อูซือมยอน อันยอง...

ฉันมองเธอด้วยน้ำตาปริ่มขอบตา ลาก่อน... ฉันยิ้มอย่างมีความสุข ลาก่อน...”

 

            ตอนนี้ฉันจะคลายมือของฉันได้หรือยัง?

            มันสายเกินไปรึเปล่า... ที่จะค่อยๆ คลายมือของแฟนคลับและจับมือของ เขาแทน ค่อยๆ เปิดใจและเริ่มจับมือใครสักคนที่เข้ามาในชีวิต

            “หนาวมากมั้ย... คิม แทยอน” ฉันได้แต่ถามตัวเองเสียงแผ่ว และไม่ได้รับคำตอบ

            ฉันคงไม่รู้จักคำว่า หนาว... ถ้าหากไม่รู้จักคำว่า อบอุ่น

          คิม แทยอนคนนี้ไม่ได้จะปล่อยมือพวกเธอ แค่คลายมันออก... ไม่มีวันที่ฉันจะเลิกรักพวกเธอได้ ไม่มีวันที่จะเป็นเช่นนั้นเด็ดขาด

 

“ซัลกา โซจุงฮัน ซารามา อารึมทาเก พันจาคึมยอ นัล พีวอชุล คือแดโย

ขอให้โชคดีนะคนดีของฉัน... เธอผู้งดงาม คนที่เป็นคนจุดประกายแสงสว่างของฉัน”

 

            ฉันแค่กลัว

            ...กลัวเหล่าคนที่เคยบอกรักแปรเปลี่ยนไปรักคนอื่นเมื่อฉันไม่ได้เป็นคนของพวกเขาแค่คนเดียว

            ...กลัวเหล่าคนที่เคยห่วงใยก่นด่าด้วยความเกลียดชังเมื่อฉันเริ่มห่วงใยใครมากกว่าเธอ

            ...กลัวว่าจะไม่มีแท่งไฟสีชมพู และเสียงตะโกนเรียกโซนยอชิแด

            ทั้งที่ฉันควรจะรู้ตั้งแต่ต้น รู้ตั้งแต่วันที่ยุนอาเริ่มเปิดเผยถึงการเดทของเธอ ก่อนที่จะตามมาด้วยสมาชิกคนอื่นๆ ของวง จวบจนพวกเธอแต่งงาน และตอนนี้มีหญิงสาวบางคนเริ่มตั้งครรภ์ แต่พวกหล่อนก็ยังได้รับความรัก ความห่วงใย ยังคงยืนหยัดและภูมิใจที่ครั้งหนึ่งในชีวิตได้เรียกตัวเองว่าโซนยอชิแด

            ...และเหล่าโซวอน... ก็ยังคงพร่ำบอก... ว่าพวกเธอภูมิใจที่ได้เรียกตัวเองว่า โซวอน

 

“อันยอง... เนซารัง นอลโพมยอ อันยอง...

ลาก่อนที่รัก ฉันได้แต่มองเธอ ลาก่อน”

 

            นี่ฉันลืมคิดไปได้อย่างไรนะ... ว่าต่อให้พวกเราทุกคนกะเตงอุ้มลูกขึ้นมาบนเวที หรือว่าพาสามีขึ้นมาร้องเพลงบนเวที ต่อให้ทุกคนเป็นคุณแม่ลูกสาม แต่พวกหล่อนก็ยังคงรัก โซนยอชิแดแม้ว่าจะลงมาจากเวทีหรือกลายเป็นคนธรรมดา

...แต่เรื่องจริงที่ว่าพวกเราคือ โซนยอชิแดของ โซวอนก็ยังเป็นเรื่องจริงอยู่วันยันค่ำ...

          ...ไม่ว่าอย่างไร พวกเราก็คือ โซนยอชิแดของ โซวอน’…

            ...และพวกเธอก็บอกฉันเอง... ว่าความสุขไม่ใช่การที่พวกเรายังโสด แต่เป็นการที่พวกเราเรียกตัวเองว่าโซนยอชิแดแม้ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม

 

“ซอกึมทอ นอล โพมยอ... อันยอง...

ฉันขอมองเธอต่ออีกนิด ลาก่อน”

 

            “...ลาก่อน...”

            จากหญิงสาวที่ตะโกนให้กำลังใจตัวเองเสียงดังริมแม่น้ำ กลับกลายเป็นหญิงสาวที่ได้แต่เอ่ยคำว่าลาก่อนเบาๆ ในสถานที่เดิมเมื่อเวลาหมุนผ่านอีกสิบปี

            จนถึงตอนนี้ฉันได้แต่ยกมือขึ้นกอดตัวเอง

            ...มันช่างหนาวจริงๆ...


 

 

 

 

            หมดคำบรรยาย

            แค่มาลองนั่งคิดว่าแม่ลีดเดอร์ของเราจะคิดมากขนาดนี้รึเปล่า จะยอมคลายมือของแฟนคลับเพื่อเปิดรับคนเข้ามาในชีวิตมั้ย พี่แทเป็นคนที่น่าห่วงที่สุด... และเชื่อว่าในสายตาโซวอนส่วนใหญ่ก็คิดเหมือนๆ กัน นางเหมือนคนปิดกั้นไปแล้ว

            ได้แต่ภาวนา... ปรารถนา... ไม่ต้องการให้เธอคิดแบบนี้

          พวกเรายอมรับได้... พวกเรา “ภูมิใจ” เสมอเมื่อได้เรียกตัวเองว่า “โซวอน”

            ปล. เป็นเมนฟานี่ประเภทไหนถึงได้มาแต่งฟิคของพี่แทวันที่ฟานี่ประกาศว่ามีแฟน เฮิร์ทนะคะ แต่ไม่แสดงออก ปีนี่ปีทรหดของโซวอนชัดๆ Orz

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ เอ็นเอ็น ✼ จากทั้งหมด 14 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 10 เมษายน 2557 / 15:29
    แหวนจะร้องไห้ให้ตายเถอะ ตัวสั่ร ขนลุกเลย
    แบบเป็นช้อตฟิคโปรดเลยค่่ะ..ตรงกับที่คิดมากๆ...
    ดูจ่กนิสัยแทยอนตอนนี้แทยอนเป็นคนที่ดูเหมืินไมีน่ามีแฟนมากที่สุก
    และดูเหมือนจะเป็นคนที่มีแฟนไมีได้ด้วย เหมทินแบบโลกแทยอนมีแค่โววอนกับโซชิเท่านั้น เวลาดูรายการแล้วรู้สึกแบบนั้นจริงๆ
    คงดีท่าแทยอนไม่คิดแบบที่เราคิดว่าแทยอนคิดแบบนั้น TT
    ภูมิใจที่ได้เรียกตัวเองว่าเป็นโซวอน จะภูมิใจตลอดไปและจะไม่เสียใจด้วย
    อยากให้แทยอนมีความสุข อยากหใ้ห้โซชิทุกคนมีความสุข
    เพราะโซวอนจัมีความสุขถ้าเห็นเกิลเจนมีความสุข. t
    #1
    0