Fic B.a.p : Dark Love ความรักสีดำ

ตอนที่ 9 : Chapter 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 331
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 ส.ค. 56

Shirakuma

[Yoo Young Jae]

 

ผมกำลังขับรถไปบ้านไอ้ฮิมชาน หลังจากที่เช้านี้ผมลองโทรหามันอีกครั้งแต่ก็ยังไม่มีคนรับสาย ผมจึงตัดสินใจไปหามันที่บ้านซะเลย

พอรถผมมาถึงหน้าบ้าน บอดี้การ์ดที่คอยเฝ้าหน้าบ้านก็เปิดประตูให้ผมขับเข้าไปเพราะจับได้ว่าผมเป็นเพื่อนไอ้ฮิมชาน พอผมขับรถเข้ามาสิ่งแรกที่เห็นถึงความผิดปกติก็คือ ทำไมบอดี้การ์ดถึงเยอะกว่าปกติ

ผมเดินลงมาจากรถก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน เจอพ่อและแม่ของไอ้ฮิมชานกำลังนั่งอยู่พอดี ท่านทั้งคู่ลุกขึ้นยืนมองผม นี้ผมมีอะไรแปลกประหลาดรึเปล่า ทำไมเขาทั้งสองมองผมแปลกๆ

สวัสดีครับคุณลุงคุณป้าผมโค้งให้ ท่านทั้งสองพยักหน้ารับนิดนึง

ผมมาหาฮิมชานครับ อยู่บ้านไหมครับพอเจอหน้าผู้ใหญ่ ผมก็แอ็บพูดเพราะทันที ไม่งั้นเดี๋ยวจะโดนด่าถึงบุพกาลีได้

ค...คือว่า...

ฮิมชานไม่สบายอยู่บนห้องนะผมขมวดคิ้วแปลกใจ ตอนแรกแม่ของไอ้ฮิมชานเหมือนจะพูดอะไรซักอย่าง แต่พ่อของมันกับพูดแทรกขึ้น

งั้นผมขอขึ้นไปเยี่ยมหน่อยนะครับผมบอก

ไม่ได้!”ผมที่กำลังจะเดินไปที่บันได สะดุ้งสุดตัวรีบหันกลับมามอง

อ...เออ คือฮิมชานมันไม่สบายมาก ถ้ายองแจไปเยี่ยมเดี๋ยวจะไม่สบายไปอีกคนน่ะ กลับไปก่อนเถอะนะพ่อไอ้ฮิมชานรีบบอกน้ำเสียงอึกอัก นี้พวกเขากำลังปิดบังอะไรผมอยู่รึเปล่า ผมขมวดคิ้วนิดนึง เริ่มรู้สึกสงสัยแล้วสิ ผมควรจะบุกขึ้นไปเลยดีมั้ย แต่ถ้าไอ้ฮิมชานมันไม่สบายจริงๆหละ ผมว่าอย่าไปทำให้พวกท่านลำบากใจจะดีกว่า

หรอครับ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับผมก้มโค้งลา ก่อนจะมองขึ้นไปที่ชั้นบน ไอ้ฮิมชานจะนอนป่วยอยู่บนห้องจริงๆรึเปล่านะ

.

.

.

.

ผมขับรถออกมาจากบ้านไอ้ฮิมชาน สมองก็นึกถึงเรื่องไอ้ฮิมชานไปด้วย ท่าทางของพ่อแม่มันทำให้ตงิดใจแปลกๆ พวกท่านไม่ได้กำลังโกหกอยู่ใช่ไหม

“Rrrrrr”

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นไอ้เซโล่ที่โทรมา เสือกโทรมาตอนผมกำลังขับรถอยู่ เดี๋ยวถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นกับผม ผมจะตามไปหลอกมันคอยดู

ฮัลโหลผมกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์

ไปเที่ยวกันไหมผมขมวดคิ้ว นี้มันโทรมาไม่คิดจะทักทายผมก่อนเลยรึไง รับปุ๊บก็ชวนไปเที่ยวเลย_*_

ไม่อ่ะ เมื่อวานก็เพิ่งไปผมตอบ ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์ไปไหนจริงๆ

นี่ เมิงเป็นแฟนกูแล้วนะ เป็นแฟนก็ต้องไปเดทกันดิว่ะมันบอก เออ ใช่ เมื่อวานผมตกลงเป็นแฟนกับมันแล้วนิหวา...ผมลืมซะสนิทเลย

เมิงอยู่ไหนอ่ะ เดี๋ยวกูขับรถไปหาผมบอก

อยู่ข้างหลังเมิงไงผมหันควับไปมองด้านหลังทันที เห็นรถสีดำขับตามมาติดๆ ไอ้เชี่ยโล่...กูชักกลัวเมิงแล้วนะ ตามกูเจอทุกที่จริงๆ ผมเบิกตากว้างมองมันก่อนจะหันกลับมามองถนนด้านหน้าดังเดิม

เจอกันที่ร้านกาแฟร้านประจำเมิงน่ะ ตู้ดๆๆมันบอกก่อนจะวางสายไป

เห้ยไอ้เชี่ยเซโล่ผมสบทออกมา เมื่อรถของไอ้เซโล่ขับปาดหน้าผมไป นี้มันจะชวนผมไม่เดทหรือช่วยให้ผมตายเร็วขึ้นเพราะตกใจจนขับรถชนเนี้ย_*_ ผมเหยียบคันเร่งเร็วขึ้น ขับตามมันไปติดๆทันที

….

…….

………..

เมิงนัดกูมา ก็เพื่อมานั่งจ้องหน้ารึไงว่ะผมถาม เพราะตั้งแต่เดินเข้าร้านกาแฟมา ไอ้เซโล่ก็เอาแต่นั่งจ้องหน้าผมทำตาหวานเยิ้ม จนพนักงานมองผมตามมันแล้วเนี้ย

กูกำลังมองแฟนตัวเองอยู่ ผิดรึไงผิดอ่ะไม่ผิดหรอก แต่ถ้าจะเล่นจ้องนานขนาดนี้ ผมก็อายเป็นนะ

ถ้าเมิงไม่เลิกจ้องกูจะกลับบ้านแล้วนะผมบอกก่อนทำท่าจะลุกขึ้น มันคว้ามือผมไว้

เออๆเลิกจ้องก็ได้ แม่งแค่จ้องแค่เนี้ยทำงอนมันบอก ก่อนจะคนกาแฟในแก้วเล่นแล้วมองออกไปข้างนอกแทน ผมนั่งลงตามเดิม

ไอ้เซโล่ผมเอ่ยเรียกมัน

หืมมันตอบรับในลำคอ จริงๆผมเจอมันวันนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้ถามถึงเรื่องที่ค้างคาใจผมมานานแล้ว

เมิงตามหากูเจอทุกที่ได้ไงว่ะมันหันมามองหน้าผม ก็บอกแล้วอย่ามอง= =

เมิงอยากรู้หรอ

เออดิ ไม่ว่ากูอยู่ไหนเมิงก็ตามหากูเจอทุกที่ เมิงรู้ได้ไงว่ะมันนิ่งเงียบไป นี้ผมไปถามอะไรที่สะเทือนใจมันรึไงเนี้ย

เพราะเมิงกับกูหัวใจเชื่อมโยงกันอยู่ไงคำตอบของมันทำผมอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะตาย นี้มันใช้คำตอบที่ผมต้องการหรอ

ถ้าเมิงจะตอบแบบนี้อย่าตอบดีกว่า เชี่ย...เลี้ยนกว่าเค้กที่กูกินอีกผมบอก มันอมยิ้มนิดๆ นี้มันจะไม่บอกความจริงกับผมจริงๆใช่ไหมเนี้ย

ถ้าเมิงอยากรู้จริงๆ คืนนี้ไปนอนบ้านกูดิมันพูดพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์

ส้นเท้าเถอะ ไม่ไปเว้ย ไม่อยากรู้แล้ว

ไปเหอะ กูจะบอกความจริงเมิงไง

ไม่อยากรู้แล้วเว้ย

ไม่เป็นไร แต่ไปนอนบ้านกูนะ

บอกว่าไม่ไปไง ไอ้เชี่ยโล่...

.

.

.

.

 

 

[Kim Him Chan]

ผมค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานห้องที่ไม่คุ้นเคย ใช่สิผมไม่ได้อยู่บ้านตัวเองนิ ผมถูกจับมา....และสิ่งต่อมาที่ผมรับรู้คือ ข้อมือผมถูกขึงอยู่กับหัวเตียง ไอ้เชี่ยยงกุก...ผมได้แต่สบดด่ามัน ผมก้มลงสำรวจร่างกายตัวเอง ผมไม่ได้ใส่เสื้อผ้าอยู่ซักชิ้น มีเพียงผ้าห่มสีขาวปกปิดส่วนล่างอยู่เท่านั้น

ผมขยับตัวจะลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บที่ช่องทางด้านหลังแล่นลิ่วขึ้นมาจนผมต้องนิ่วหน้า ผมขยับตัวอย่างยากลำบาก ก่อนจะลุกขึ้นนั่งเอาหลังพิงหัวเตียงได้สำเร็จ

ผมมองสำรวจห้องนี้ เป็นห้องที่ต่างจากห้องแรกที่มันขังผมสิ้นเชิง ที่ทั้งสกปรก เล็ก แคบ และปิดตาย แต่ห้องห้องนี้กว้างใหญ่ ถูกตกแต่งอย่างหรูหรา

แกร๊กเสียงประตูห้องถูกเปิด ผมเบิกตากว้างจ้องมอง ไอ้ยงกุกมันมาแล้ว....

ตื่นแล้วหรอค่ะไม่ใช่ไอ้ยงกุก แต่เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ที่มองครั้งเดียวก็รู้ว่าสวย เธอเดินเข้ามาพร้อมกับกล่องอะไรซักอย่างในมือ ผมถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ไม่ใช่ไอ้ยงกุก

ฉันชื่อฮยอนอาค่ะ จะมาทำแผลให้คุณเธอบอกพร้อมกับยิ้มหวาน ก่อนจะเดินเข้ามาหาผม เธอนั่งลงตรงขอบเตียง มือเล็กค่อยๆเลื่อนผ้าห่มลงนิดนึงให้เห็นรอยฟกช้ำบนตัวของผม

เธอค่อยๆเปิดกล่องที่เอามาด้วยออก หยิบขวดยาเล็กๆออกมา ก่อนจะเอายามาทาบนตัวของผม

โอ้ย!”ผมร้องออกมา เธอเงยหน้ามองผมอย่างตกใจ

เจ็บหรอค่ะ ฉันจะทาให้เบาลงนะค่ะเธอว่าก่อนจะทายาให้ผมต่อแต่เบาลงกว่าเดิมมาก ผมมองมือของเธอที่ทายาตรงรอยกัดของไอ้ยงกุกบนหน้าอกผม ผมรู้สึกกระดากอายเธอขึ้นมา และเหมือนเธอจะรู้

ไม่ต้องอายฉันหรอกค่ะ เมื่อก่อนจะก็เป็นแบบคุณผมขมวดคิ้วทันที นี้ผู้หญิงตรงหน้าผมก็เคยถูกไอ้ยงกุกทำแบบนี้หรอเนี้ย มันเลวจริงๆเลย

ทำไมผมถามแค่สั้นๆ เธอเหยียดยิ้มนิดๆแต่เป็นยิ้มเศร้าๆซะมากกว่า

ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แค่ว่าถ้าคุณยงกุกอยากได้อะไรก็ต้องได้ อยากฆ่าใครก็ฆ่า ที่ฉันมีชีวิตรอดถึงทุกวันนี้ก็โชคดีมากพอแล้วเธอพูดสายตาซึมเศร้า ผมรู้สึกสงสารเธอจัง อยากจะช่วยเธอแต่สภาพผมตอนนี้แย่กว่าเธอซะอีก

ผมจะหนีผมบอกเธอ เธอเงยหน้ามามองผมนิ่งๆ

อย่าดีกว่าค่ะ คุณหนีเขาไม่พ้นหรอก

ท.....

แกร๊กเสียงประตูเปิดออก พร้อมกับร่างของไอ้ยงกุกตัวจริงเดินเข้ามา มันเหล่สายตามองฮยอนอานิดๆ

เรียบร้อยแล้วค่ะ ขอตัวนะค่ะฮยอนอาบอกเสียงสั่น ก่อนจะรีบร้อนเดินออกไป

ไอ้ยงกุกหันมาจ้องมองผมแทน ผมเบือนหน้าหนีมัน ไม่อยากเห็นหน้ามันเลยจริงๆ ทำไมไม่ทิ้งผมไว้ในห้องเป็นชั่วโมงเหมือนเมื่อวานนะ

หึ ฟื้นสักทีนะเมิง กูคิดว่าตายไปแล้วซะอีกผมนิ่งเงียบไม่ตอบมัน มันเหยียดยิ้มก่อนจะเดินเข้ามาหาผม มันนั่งลงตรงปลายเท้าก่อนจะจ้องมองร่างกายของผม ผมขยับตัวนิดหนึ่งเหมือนจะหนีสายตาของมัน

ทำไม เมิงอายรึไงมันถามแต่ผมไม่ตอบ และเหมือนมันจะโมโห มันจับขาผมอ้าออกอย่างแรง

โอ้ยยไอ้เชี่ยเจ็บนะผมร้องลั่น เจ็บจนน้ำตาซึม

หึ ก็ยังดูดีอยู่นิหวา ยังดูคับแน่นอยู่เลยมันว่ายิ้มๆมองหน้าผม ผมหละอยากยกเท้าขึ้นถีบมันจริงๆ แต่ติดที่ว่าแค่ขยับตัวนิดเดียวก็เจ็บที่ช่องทางด้านหลังแล้วนะสิ งั้นผมเก็บแรงไว้ก่อนดีกว่า ถ้าหายเมื่อไหร่ผมสาบานเลยว่าขอถีบมันซักที

หึ ก็ยังด่าได้อยู่นิ โดนเอาไปครั้งเดียวกูคิดว่าเมิงใบ้แดกซะแล้วมันว่าผม ก่อนจะลุกขึ้นยืนเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า ผมมองตามการกระทำของมัน มันเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงนอนขาสั่นออกมา ก่อนจะโยนใส่หน้าผม

เดี๋ยวกูจะแก้มัดให้ เมิงไปอาบน้ำให้เรียบร้อย บอกตรงๆว่าตัวเมิงเหม็นมากตอนนี้ กูทนอยู่ใกล้ไม่ได้มันว่าก่อนจะเดินมาแก้มัดให้ผม พอข้อมือเป็นอิสระ ผมลูบที่ข้อมือที่เป็นรอยแดงมันทั้งเจ็บทั้งปวด

เมิงต้องการอะไร เมิงทำอะไรพ่อแม่กูรึเปล่า พวกท่านรู้รึยังว่าเมิงจับกูมาผมถามคำถามที่ค้างคาในใจ

บทจะพูด ก็ถามมากเลยนะ เมิงทำตามที่กูสั่งพอ ถ้ายังไม่อยากตายก่อนจะได้กลับไปเจอหน้าพ่อหน้าแม่เมิงมันว่าก่อนจะเดินไปที่ประตู นี้ผมจะมีโอกาสได้กลับไปหาพ่อกับแม่จริงๆหรอ

อ่อ แล้วไม่ต้องเสือกคิดหนีหละ กูสั่งให้ลูกน้องเฝ้าหน้าห้องไว้มันหันกลับมาบอกก่อนจะเดินออกจากห้องไป

ไอ้สัสเอ่ย...ผมสบดด่ามัน อยากจะร้องไห้ออกมาจริงๆ นี้ผมจะไม่มีทางหนีไปจากมันเลยรึไง ผมจะต้องหาทางหนีให้ได้ ผมไม่อยู่รอให้มันพาผมกลับไปหาพ่อแม่หรอก ถ้าขืนรอจนถึงตอนนั้น ไม่รู้ว่าป่านนั้นอะไรจะเกิดขึ้นบ้าง ทั้งกับตัวผมเอง ทั้งกับพ่อแม่ และตระกูลของผม

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

75 ความคิดเห็น

  1. #48 Qzaxgun (@gzb1-realster) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 06:51
    นี่คือจับัวมาทำอะไรคะ?
    เอากันแล้วจิบน้ำชาหรอกหรอ5555555555
    #48
    0