Pig Baby นายลูกหมู [Yaoi]

ตอนที่ 2 : Pig Baby นายลูกหมู -Episode 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    23 พ.ค. 60



          ผมเป็นแค่วัยรุ่นอายุ20ปี สมควรแล้วหรอที่ต้องได้รับการผลักไสแบบที่ไม่มีใครต้องการ ชีวิตผม...ผมเลือกเอง!

        
        สายตาทั้งสองข้างของผมเหม่อลอยออกไปนอกกระจกรถคันหรูของ'อาไทแทน' หึ! ใช่ชื่อเหมือนผมเลยใช่มั้ยละ 
   
       ผมต้องใช้ชีวิตหลังจากนี้กับเขา หลังจากที่ผมตัดสินใจออกมาจากบ้านหลังนั้น ที่พ่อและแม่ผลักไสออกมา มันอาจจะเป็นเพราะพวกเขาหวังดีไม่อยากให้ผมต้องไปพบเจอกับอะไรแบบนั้นตลอดชีวิต  แต่ใครจะอยากไปอยู่กับคนอื่นที่ไม่ใช่พ่อกับแม่ตัวเองกันละ? แน่นอนว่าไม่ใช่ผม...

"นายลูกหมู" เสียงเย็นจากคนที่ทำหน้าที่ขับรถทักขึ้น ผมหลุดออกจากความคิดตัวเองก่อนจะหันไปสบตากับเขา

"คิดอะไรอยู่ เลิกคิดได้แล้ว" เสียงเย็นนั้นยังพร่ำบอกต่อ แต่ผมไม่ได้สนใจหันไปเกาะกระจกรถต่อ ตอนนี้มีไอน้ำเกาะเต็มกระจกเพราะข้างนอกฝนตกแต่ไม่แรงมากนัก ผมหลุดเข้าไปในความคิดตัวเองอีกครั้ง...

"นายลูกหมู กินนมมั้ยอาจะลงไปซื้อให้" อาแทนจอดรถหน้าร้านสะดวกซื้อ พลางปลดสายเบลล์แล้วหันมาถามผม ผมเพียงแค่ส่ายหน้าปฏิเสธไป ตอนนี้ผมทานอะไรไม่ลง แม้จะไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เที่ยงและตอนนี้ก็ปาเข้าไปสามทุ่มแล้ว

"งั้นเอาเป็นแซนวิชแล้วกัน" อาแทนพูดแค่นั้นก่อนจะลงจากรถเข้าไปในร้าน ผมยังไม่ทันส่ายหน้าปฏิเสธเลยด้วยซ้ำ คนมันไม่หิวนี่หว่า 

"ถ้าซื้อมาแล้วบังคับกูกินนะกูจะอ้วกให้ดู" ผมพูดกับตัวเองแผ่วเบา ก่อนจะหันไปสนใจกระจกต่อ มือของผมกำลังกรีดกรายวาดรูปภาพตามที่ใจสั่ง ผมเลิกคิดเรื่องที่บ้านแล้วจมอยู่กับการวาดกระจกที่มีนิ้วผมเป็นปากกา

แกร็ก พรึบ!

       เสียงประตูรถเปิดออกแต่ไม่ได้ดึงความสนใจของผมไปได้ ผมยังคงวาดรูปโง่ๆต่อไปโดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคือรูปหรือข้อความอะไร

"อะ อันนี้แซนวิชของนาย มีนมด้วยอาไม่รู้ว่านายชอบรสไหนแต่อาซื้อมาสามรส นายก็กินหน่อยแล้วกันนะ" อาแทนวางถุงแซนวิชและนมลงข้างๆผมก่อนจะขับรถมุ่งหน้าไปที่บ้านหรู ของอาแทน ผมแกะแซนวิชมากินคำเดียวแล้วโยนทิ้งอย่างไม่ได้สนใจมันอีกต่อไป

"นายลูกหมู!!โยนทิ้งทำไม!!!!"อาแทนขึ้นเสียงดัง สีหน้ายุ่งขมวดคิ้วแน่น ท่าทางจะโกรธผมน่าดู แน่ละ ผมโยนไปเบาะหลังรถนี่ ดี! ขอให้มดขึ้นตายไปเลย!!

"ผมอิ่มแล้ว"ผมบอกสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้ตั้งใจจะกวนตีนหรอกนะ แต่ผมไม่ชอบอาแทน...

"อิ่มแล้วก็เอาวางไว้ที่เดิมไม่ได้หรึไง ถึงบ้านต้องเก็บออกมาแล้วกินให้หมด!" 
 
   ผมเงียบ

แม้งก็เป็นซะอย่างงี้อะ  ผมไม่ได้หลุดพ้นจากบ้านหลังเดิมเลยสักนิด แต่กำลังจะไปนรกขุมใหม่ต่างหากละ


       รถคันหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดในลานจอดที่มีโดมสูงครอบ ผมเปิดประตูแล้วก้าวลงจากรถทันทีที่จอดสนิท ผมไม่เคยมาบ้านอาแทน และนี่ก็เป็นครั้งแรก อาแทนเป็นน้องชายของพ่อผมก็จริงแต่ไม่ใช่น้องแท้ๆ คนละพ่อคนละแม่เลยด้วยซ้ำ แค่คุณแม่ของอาแทน(ย่า)มาแต่งานกับคุณปู่ของผม 

"นายลูกหมูอย่าเนียน อาบอกว่าไง ถึงแล้วให้เก็บไม่ใช่หรอ?" อาแทนเปิดประตูตามลงมา มองกรอกตามองบนไปทีกับความจู้จี้ของอาแทน เขาไม่ได้สนใจผมต่อแต่เดินไปหลังรถแล้วเปิดเอากระเป๋าผมออกมา ผมก็เปิดประตูเอาแซนวิชออก ก่อนจะโยนทิ้งไปมั่วๆ เพราะไม่รู้ว่าถังขยะอยู่ตรงไหน ยังไงมันก็ย่อยสลายอยู่แล้วปะ

"มายกกระเป๋าตัวเองขึ้นไปบนห้อง" อาแทนพูดเสียงเรียบ ผมเดินไปลากกระเป๋าตัวเองเดินนำเข้าไปในบ้านทำตัวอย่างกะบ้านตัวเอง แต่แม้ง...บ้านนี้หลังใหญ่ชะมัด แล้วห้องผมอยู่ไหนวะเนี้ย

"ห้องผมอยู่ตรงไหน" ผมเอ่ยถามอาแทนเสียงเรียบ ส่ายตาก็สาดส่องมองไปทั่วทุกมุมของบ้านหลังใหญ่นี้ อาแทนอยู่คนเดียวหรอ? ไม่ใช่หรอกมั่ง แต่มันก็เงียบมากนะไม่มีใครเลยยกเว้นผมกับอาแทน อ่อใช่สิตอนนี้สามทุ่มแล้ว

"ห้องนายยังไม่เสร็จ มันกระทันหันเกินไป"

"แล้วผมจะไปนอนไหนละ?" เหอะ! ถ้าบอกว่าห้องเก็บของอะไรทำนองนั้นนะ ผมกลับบ้านจริงๆด้วย 

"นอนกับอาก่อน เตียงอากว้างพอที่นายกับอาจะนอนได้" อะไรวะ บ้านก็ดูกว้างหนิ ไม่มีห้องอีกเลยหรอ?
     ผมทำหน้าไม่พอใจนิดหน่อย ที่ต้องนอนห้องเดียวกับอาแทน ก็บอกแล้วไงว่าผมไม่ได้ชอบเขา

"แค่สักอาทิตย์หรือสองอาทิตย์ จนกว่าห้องนายจะเสร็จ" อาแทนพูดเสริม 

"ก็ดี แล้วนี้ไม่มีใครอยู่อีกหรอ"

"มี ไว้พรุ่งนี้เช้าอาจะแนะนำละกัน"
   
     อาแทนเดินนำผมไปที่ห้องเพื่อที่ผมจะได้เอากระเป๋าไปเก็บ และจัดแจงเสื้อผ้า ห้องนอนของอาแทนดูไม่ใหญ่โตเวอร์ แต่ก็ไม่ได้แคบ แต่ที่ใหญ่ก็คงเป็นเตียงนี่แหละ เตียงของอาแทนใหญ่มากที่จะนอนกันสัก5คนแบบไม่เบียด ไม่รู้ซื้อมาจากไหน

"อาบน้ำซะ" เสียงเย็นพูดขึ้นจากด้านหลัง เพราะมัวแต่สำรวจ เลยตกใจจนขนลุกชันขึ้นมาตามแขน เชี่ย...พูดเสียงต่ำซะกูนึกว่าผี

"ครับ"

"เสร็จแล้วก็เข้านอนซะ พรุ่งนี้มีธุระหลายอย่าง" ธุระที่ว่านั้นก็คือต้องพาผมไปฝึกงานที่บริษัทของอาแทนเอง ผมอยู่ปี3แล้วเลยต้องหาที่ฝึกงาน มันก็ชั่งประจวบเหมาะกับเหตุการณ์ที่บ้านผมจริงๆ เรื่องปวดหัวมีอยู่เต็มไปหมด ผมควรอาบน้ำนอนได้แล้ว 
 
--------80%-------


"นายลูกหมู" เสียงเหี้ยไรวะ คนจะหลับจะนอน

"นายลูกหมู ตื่นเดี๋ยวนี้ ถ้านายไม่ตื่นอาจะไม่รับนายเข้าทำงาน!" ผมรีบเด้งตัวจากที่นอน มองหน้าอาแทนอย่างตื่นๆ ใช่สิวันนี้ผมมีธุระหนิ แล้วทำไมอาแทนต้องใส่แค่กางเกงตัวเดียวนอนด้วย...แล้วทำไมผมถึงหน้าร้อน แค่เห็นซิคแพ็คอาแทนเอง ผมเกลียดอาแทนหนิ...ไม่ใช่หรอ

"เป็นอะไรทำไมหน้าแดง" เสียงนิ่งเรียบนั้นพูดขึ้นอีกครั้ง ผมสบัดความคิดตัวเองออกไปพร้อมกับผลักอาแทนออกจากทางด้วยเพราะผมจะไปห้องน้ำ

"ออกไปสิอาแทน!" ผมเหวี่ยงเสียงเล็กน้อยเพราะรู้สึกอารมณ์เสียที่ผลักเท่าไหร่อาแทนก็ไม่ยอมออก

"ตอบมาก่อน" มือหนายื่นมาจับแขนผมแน่น เขาคงจะเอาคำตอบที่ชาตินี้คงหาไม่เจอกับผมให้ได้

"ตอบอะไร" ผมถามเสียงห้วน

"พูดกับผู้ใหญ่ต้องมีหางเสียง!" เหี้ยไรวะ แค่นี้ก็ดุ

"ตอบอะไรครับ" ผมกัดฟันพูดครับ ออกไปสมใจอาแทน นี่มันก็สายแล้วไม่ใช่หรือไง ทำไมไม่ปล่อยผมไปอาบน้ำสักที!

"อาถามว่าทำไมหน้าแดง"

"ร้อน.... ร้อนครับ" 

"หึ!" อาแทนกระตุกยิ้ม แม้งมายิ้มเหี้ยไรวะ คืออาแทนก็เป็นผู้ชายที่อายุ29ปี ไม่ได้แก่อะไรเลย ซิกแพคมีตามฉบับผู้ชายที่ดูแลตัวเอง ผมก็เป็นผู้ชาย ที่ไม่ได้ชอบผู้หญิงด้วย เรื่องนี้ผมไม่เคยบอกใครเลย การที่ตื่นมาเจออะไรแบบนี้แต่เช้า มันก็ต้องมีหน้าแดงกันบ้าง... ถึงผมจะเกลียดอาแทนก็เถอะ

"หลบสิ ผมจะไปอาบน้ำ!" ผมผลักอาแทนอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำอย่างเอื่อยๆ ทำไมไม่รู้สึกอารมณ์เสียเหมือนที่คุยกับอาแทนทุกครั้งเลยนะ 




      รถยนต์คันหรูคันเดิมที่ผมนั่งเมื่อวานเคลื่อนที่เข้ามาในพื้นที่บริษัทที่อาแทนเป็นเจ้าของเอง บริษัทนี้ใหญ่มากเพราะรับช่วงต่อจากพ่อของอาแทนที่เป็นชาวอเมริกา เข้ามาตั้งบริษัทในไทยแล้วตอนนี้ก็มีสาขาย่อยๆอีกประมาณ1,000สาขาทั่วโลก รายได้แต่ละวันก็คงไหลเข้ากระเป๋าเป็นกอบเป็นกำ...

"ผมจะมาฝึกในตำแหน่งอะไร" ผมหันไปถามอาแทนที่ตอนนี้จอดรถในโรงรถเรียบร้อย

"เด็กฝึกก็ต้องเริ่มจากตำแหน่งเล็กๆ นายไปเดินงานเอกสารแล้วก็มาเป็นผู้ช่วยอาก็พอ"

"อื้ม" ผมพยักหน้านิดๆเป็นอันว่าเข้าใจ

"อะไรนะ"

"เอ่อ....ครับ" ผมเบ้ปากหน่อยๆ เป็นอันว่าไม่พอใจนิดๆ

      ผมเดินตามอาแทนไปที่ลิฟต์แล้วก็ขึ้นไปชั้นบนสุดของตึก ที่นี่ทำเกี่ยวกับหอยมุกส่งออก ได้ข่าวว่ามีฟาร์มที่ภาคใต้ซึ่งฟาร์มนั้นใหญ่มาก ผมไม่แน่ใจว่าตัวเองเคยไปหรึเปล่า เพราะตอนเด็กๆผมมาคลุกคลีอยู่กับอาแทนบ่อยๆจนขึ้นม.ปลาย ทำให้ผมไม่มีเวลาไปเล่นกับเขาอีก และไม่ได้สนิทกันอีกเลย แต่ผมกลับมีความรู้สึกเกลียดอาแทนนิดๆเข้ามาแทนที่ความสนิทของเราที่เคยมี


"นี่คุณฟ้าใส เป็นเลขาของอา" ผมไม่รู้ว่าเรามาหยุดหน้าห้องอาแทนเมื่อไหร่  คุณฟ้าใสลุกขึ้นและไหว้อาแทนอย่างอ่อนน้อม แล้วก็ส่งยิ้มมาที่ผมด้วย 

"สวัสดีครับ" ผมไหว้เธอตามประสารุ่นน้องแต่ไม่ได้ส่งยิ้มกลับอะไร


"เขาชื่อแทนไท เรียนนายลูกหมูแล้วกันจะได้ไม่ต้องซ้ำกับผม" อาแทนบอกคุณฟ้าใส คุณเธอก็ยิ้มแล้วยิ้มอีกให้ทั้งผมทั้งอาแทน


"ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะน้องลูกหมู" บรื๋ออขนลุกชะมัด ปกติมีแต่คนเรียกชื่อเล่นผมว่านาย ไม่มีใครเรียกว่าลูกหมูสักคน มีเธอคนแรกเลยมั้ง


"ครับพี่ฟ้าใส" ผมยิ้มให้เธอนิดๆ ก่อนจะถูกอาแทนดึงเข้าไปในห้องทำงานของเขา

------100%-----


Talk

ครบ100%แล้วววววว ฝากฟิค#fic drama-ผมจะสร้างโลก อีกเรื่องด้วย
นะงับบบ คนหาไม่เจอจิ้มโปรไฟล์เราเลยยย ช่วงนี้เปิดเทอมแล้วเนอะยุ่งมากกว่าจะมาอัพได้ ติดตามด้วยน้าา
เจอคำผิด หรือเจออะไรงงๆ ก็แจ้งเราเลยน้าาาา
พูดคุยกันที่

TWT:@nnkill555


4 ความคิดเห็น

  1. #4 Greentea_cafe (@Greentea_cafe) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 19:15
    เขาต้องนอนด้วยกันใช่มั๊ยคะซิส!!
    #4
    0