[Bleach] New life Shinigami - (ichiruki)

ตอนที่ 5 : Ch.4 [ครอบครัว]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    20 มิ.ย. 62

[ครอบครัว]








“คิคิคิ” 


หมับบบบบ....!!!


“หนูลูเคียขำแล้ว!! โอ้ววว...ปะป๋าปราบปลื้มใจมากที่ทำให้หนูลูเคียลูกสาวคนที่สามของปะป๋าขำได้ รอยยิ้มของหนูมันช่าง...งดงาม...อั้กกก...!!” อิชชินถึงกลับน้ำตาหลั่งไหลเป็นสายน้ำ พร้อมกับคว้ามือลูกสาวคนที่สามของเขาขึ้นมากุมไว้อย่างห้ามไม่ได้ และก็ได้ลูกถีบของอิจิโกะไปในเวลาต่อมา


“เลิกปัญญาอ่อนซะทีเถอะน่าป๋า” อิจิโกะพูดพร้อมกับเกาหัวแกรกๆ


“เอาน่า...อิจิโกะ ใจเย็นๆเถอะ ท่านลุงเป็นท่านพ่อของเจ้านะ เจ้าจะไปเตะท่านแบบนี้ไม่ได้ ถึงแม้ว่าท่านลุงจะปัญญาอ่อนแค่ไหนก็ตาม” ฉันยกนิ้วชี้ไปที่หน้าเจ้าอิจิโกะ ก่อนที่จะ...


ผลัวะะ...!!


“แล้วเธอมาตีหัวฉันทำไม เธอเป็นแม่ฉันหรือไงห้ะ ยัยปีศาจ!!”


กึกก.... -_-*


“ยัยปีศาจงั้นหรอ...!? ถึงข้าจะไม่ใช่แม่เจ้าแต่ข้าก็อายุมากกว่าเจ้านะ เจ้างั่งเอ้ย” เส้นเลือกตรงขมับเกือบจะแตกแล้วเมื่อได้ยินคำว่ายับปีศาจเนี่ยแหละ หลังจากนั้นฉันก็เดินไปหาท่านลุง


“หนอยแน่ะ...ลูกคุณหนูก็แบบนี้ละ ชิ” ผมบ่นนิดนึงก่อนจะเดินไปนั่งที่เดิม แล้วทำไมผมต้องยอมเธอด้วยละเนี่ย


“พี่อิจิคงไม่เหงาแล้วสินะ คารินจัง”


“ฮ่าๆๆ นั่นน่ะสินะ” 


“ไม่เป็นอะไรนะคะท่านลุง” ฉันเข้าไปประคองท่านลุงให้ลุกขึ้นมา 


“ขอบใจน๊าหนูลูเคีย...ว่าแต่ประโยคสุดท้ายคงไม่ได้ว่าป๋าหรอกใช่มั้ย แหะๆ แล้วก็การเรียกแบบห่างเหินอย่างนั้น..ป๋ารับไม่ได้ แต่ป๋าก็ดีใจที่ได้เจอหนูอีกครั้ง” ท่านพูดและลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยน ก่อนที่ฉันจะเงยหน้าขึ้นและเอียงคอเล็กน้อย สงสัยกับคำพูดที่ท่านพูดว่าเรียกแบบห่างเหินนั้น?


“เอ่อออ...ขะ..ข้า..เอ้ย..ไม่ใช่สิ ดิฉันก็ดีใจคะที่ได้พบกับท่านลุง อิจิโกะ ยูซึ และก็คารินอีกครั้งคะ..คะ” ฉันก้มหัวลงเล็กน้อยเป็นเชิงขอบคุณในแบบที่ทำกับผู้อาวุโสกว่า แต่รู้สึกเขิลเหมือนกันนะ


“พ่อสิ เรียกพ่อก็ได้ ส่วนยูซึกับคารินก็เรียกตามที่หนูเคยเรียก ส่วนเจ้าอิจิโกะ จะเรียกมันว่า เจ้าโง่ เจ้าบ้า เจ้างั่ง เจ้าลามก อะไรก็ได้เรียกไปเถอะจ้ะ ฮ่าๆๆ”


“นี่ป๋า มันจะมากไปแล้วนะ” 


“เอ๋!?..จะ..จะให้ข้า..ระ..เรียกท่านลุง ว่าท่านพ่อหรอคะ!??” ฉันตกใจเล็กน้อย เพราะว่าไม่เคยมีพ่อให้เรียก เลยไม่มีโอกาสได้เรียก และก็ไม่รู้ด้วยว่าจะเรียกกับใคร


“เรียกๆไปเถอะ พี่ลูเคีย หรือจะเรียกว่าตาหนวดติ๊งต๊องก็ได้นะคะ” คารินเสริมขึ้นอีกคน


“แล้วปกติ พี่ลูเคียจัง เรียกคุณพ่อ...ตะ...อุ้บบ” 


“ฮ่าๆๆ ยูซึ พี่ป้อนไข่ม้วน !! อร่อยใช่มั้ย ทานเยอะๆเลยนะ” ฉันเห็นอิจิโกะรีบเอาอาหารยัดใส่ปากผู้ที่เป็นน้องสาว


“ไม่เป็นไรหรอก อิจิโกะ...ยูซึ ข้าไม่มีครอบครัวหรอกนะ ข้าเป็นเด็กกำพร้าน่ะ ตั้งแต่ข้าตายไปและเกิดใหม่ที่โซลโซไซตี้ ข้าก็ไม่รู้จักใครเลย” ฉันเดินเข้าไปหายูซึและเอามือวางไว้บนหัวเธอ


“ขอโทษนะคะ” เธอทำหน้าสลดลง


“จะขอโทษข้าทำไมละ ข้าพูดเรื่องจริงนี่น่า แต่ตอนนี้ข้ามีครอบครัวแล้วละนะ ข้ามีท่านพี่ เอ่ออ..หรือที่เค้าชอบเรียกกันว่าพี่ชายนั่นแหละ” 


“ใครบอกว่าเธอมีแค่พี่ชายกันเหล่า ยัยบ๊อง”


ปลักกก...!! จู่ๆอิจิโกะก็เอามือใบใหญ่ของตัวเองมาตีที่หัวฉันเบาๆ


“ใช่แล้ว หนูลูเคียเป็นลูกสาวคนที่สามของปะป๋า เป็นพี่ของคารินกับยูซึ และก็ยังเป็น..แฟนของเจ้าอิจิ..โก..ะ...ผลัวะะ...!!”


“อย่านอกเรื่องป๋า..!!”


“เอ่อ..เป็นเพื่อนคนสำคัญของเจ้าอิจิโกะมัน เพราะฉะนั้นเราคือครอบครัวเดียวกันมาตั้งนานแล้วละน๊าา..อูยยย...เจ็บบๆๆ” 


“ท่านลุง...” คำพูดที่แสนอ่อนโยนเช่นนี้ ครอบครัวเดียวกันงั้นหรอ..?


“ไม่ใช่คำนั้นสิจ้ะ หนูลูเคีย”


“อ่าา..เอ่อ...ทะ..ท่านพ่อ..ขอบพระคุณมากคะ” ฉันซาบซึ้งในความเมตตาที่ท่านมีให้กับฉัน


“แต่ว่า..เรียกว่าท่านพ่ออาจจะฟังดูโบราณไปสักหน่อย เรียกว่าคุณพ่อจะดีกว่านะคะ พี่ลูเคียจัง” ยูซึหันมายิ้มให้ก่อนจะช่วยหาคำพูดที่เหมาะสมให้ใช้


“ช่วงแรกๆ พี่ลูเคียอาจจะยังไม่ชินสักเท่าไหร่ปกติโลกมนุษย์เราเรียกกันแบบนั้นละนะ” คารินอธิบายเพิ่มเติม


“ส่วนคำว่าข้ากับเจ้าสำหรับตอนนี้ อาจจะยังใช้ได้ แต่ถ้าสำหรับคนในโลกปัจจุบัน เขาอาจจะฟังดูแปลกหูไปหน่อยนะคะ” และยูซึก็พูดต่อ


“อือๆ แบบนี้เองรึ” ฉันก็ตั้งใจฟังมากถึงมากที่สุด


“ยูซึ คาริน ยัยนี่ไม่ค่อยเข้าใจนักหรอก เพราะเจ้าหล่อนอยู่บนโลกล้าสมัยมานานแล้ว ฮ่าๆๆ” อิจิโกะหัวเราะออกมาเสียงดัง


“หุบปากไปเลยนะ เจ้างั่ง!!”


“เอาเป็นว่าพวกเราจะค่อยๆสอนเรื่องบนโลกมนุษย์ให้พี่ลูเคียเองนะคะ” นิสัยน้องสาวคนเล็กของเจ้าหน้าโง่นี่ช่างแตกต่างกันเหลือเกิน


“เธอคิดอะไรอยู่ฉันรู้นะ แอบด่าฉันในใจใช่มั้ย” ชิ เจ้าหน้าโง่นั่นดันรู้ทันข้าซะงั้น...


“ใช่ๆ เพราะเราเป็นครอบครัวเดียวกันนี่น่า” น้องสาวคนกลางก็แตกต่าง ผิดกับพี่ชายเลย เหอะ


“ดีมากทุกคน งั้นเรามาแสดงความรักกันแบบครอบครัวดีกว่าน๊า ยูซึ คาริน มาให้ปะป๋าจู่จุ๊บหน่อยสิจ้ะ..!!” 


ผลัวะ...!!! อั้กก...!!


“ไปไกลๆ เลยนะตาหนวดบ้ากาม!!!” คารินปล่อยหมัดออกไปซะเต็มแรงเลย หลังจากนั้นพวกเราก็นั่งทานข้าวกันไป พูดคุยกันไปอย่างสนุกสนาน และก็ได้รู้เรื่องอะไรบ้างอย่างมาด้วย...


[ณ ห้องนอนอิจิโกะ]


“ครอบครัวเจ้านี่ยังสนุกสนานเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ” พอหลังจากทานข้าวเสร็จพวกเราก็อาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน แต่ฉันก็แอบมานอนที่ห้องเจ้าอิจิโกะเป็นประจำทุกคืน พูดแล้วก็คิดถึงตู้เก็บของเล็กๆนี้มากเลย


“เรียกว่าบ้าบอมากกว่า แต่ว่าทำไมเธอต้องเข้ามาที่ห้องของฉันด้วยละห้ะ” 


“ก็ที่นอนของข้าคือตู้เก็บของตู้นี้นี่น่า จะให้ข้าไปนอนที่ไหนเหล่า ถึงจะจัดที่นอนของข้าไว้ที่ห้องนอนของน้องสาวเจ้าก็เถอะ เมื่อก่อนข้าก็แอบมานอนที่นี่เป็นประจำ” เจ้าหล่อนพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจชะเหลือเกิน


“รู้หรอกน่า ทำไมจะไม่รู้ แต่..ตอนนี้น่ะ...เอ่ออ..จะว่าไงดีละ” ก็ฉันโตแล้วนี่น่า แถมยังเป็นผู้ชายอีกด้วย มันจะ เอ่อออ คือว่าแบบว่า >///<


“เอาเถอะ เจ้าจะว่าอย่างไงก็ช่าง แต่ห้องเจ้าก็ยังเล็กเหมือนเดิมเลยนะ” ไม่สนใจที่ฉันพูดเลยวุ้ยย ยัยบ้านี่ 


“เงียบน่า เธออย่าเอาไปเปรียบเทียบกับคฤหาสน์ของเบียคุยะสิฟะ” มากี่ครั้งก็พูดแบบนี้ทุกครั้ง ทั้งพี่ทั้งน้องนิสัยเหมือนกันจริงๆ


“ฮ่าๆๆ แต่ข้าชอบบ้านเจ้านะ มันดูอบอุ่นดี” เธอยิ้มออกมาเล็กน้อย 


“งั้นก็ดีแล้ว จำคำที่ฉันพูดกับเธอเมื่อ2ปีก่อนได้ใช่มั้ย ว่าเธออยู่ที่นี่ได้และฉันก็จะเป็นเพื่อนให้เธอเอง” ผมเคยพูดไว้ตอนที่ลูเคียมาเป็นยมทูตประจำเมืองคาราคุระใหม่ๆ ตอนที่ยัยนั่นมอบพลังยมทูตให้กับผม เพื่อปกป้องผม ครอบครัวของผม และก่อนที่ยัยนั่นยังไม่ถูกพาตัวไปประหารที่โซลโซไซตี้


...ถ้าเธอกลับไปโลกของเธอไม่ได้ เธออยู่ที่นี่ก็ได้นะ ฉันจะเป็นเพื่อนให้เธอเอง...


“ใช่ ข้าจำได้ และข้าก็ดีใจมากด้วย ขอบคุณนะ อิจิโกะ”


“ฉันก็ต้อง...”


ตูมมมม....!!!!!!!!!


“แค่กกๆๆ...อะไรฟะเนี่ย” ผมที่กำลังคุยกับลูเคียอยู่ดีดี ก็มีตัวอะไรไม่รู้พุ่งมาที่ห้องของผม เล่นพังห้องซะเละเลย


“อิจิโกะ..ระวังตัวด้วยนะ!!” 


“.....................” เงียบบบ มองอะไรไม่เห็นเลย เพราะควันได้ปกคลุมเต็มห้องของผม และมันก็ค่อยๆจางลงไป จนในที่สุด....


“เจ๊จร้าเจ๊ !!! เจ๊ลูเคียอกราบเรียบของฉันนนนนนน..!!”


พลั้กกก...!! อั้กกกก...!!!


“คอน !!! นี่แกเองหรอ ไม่ได้เจอกันซะนาน เจ้าสบายดีมั้ย” ฉันก้มลงมองตุ๊กตาสิงโตเนื้อตัวมอมแมม ที่ตอนนี้กำลังใช้เท้าของตัวเองขยี้มันลงอยู่กับพื้น


“อั้ยยย อ้ายยย อิยยย อึงงงงง อ้ะ...” พูดไม่เป็นภาษาเลยวุ้ยย


“ฉันว่าพอเถอะ มันจะตายเอาซะก่อนนะ ลูเคีย” เจ้านี่มันก็ยังไม่เข็ดอีกนะ โผล่มาที่ไหร่โดนบาทาลูเคียทุกที


“ขอโทษที ไงคอน..ข้าคิดถึงเจ้านะ” ฉันหยิบเจ้าคอนมาปัดฝุ่น ก่อนที่จะเอามันมาใกล้ๆ


“เจ๊จร้าาา..ฮืออ..เค้าคิดถึงเจ๊และบาทาของเจ๊มากๆเลย...ฮืออ..”คอนวิ่งเข้าไปกอดลูเคียและเอาหน้ามันไถ่ใหญ่เลย หมั่นไส้วุ้ย -_-*


“แกหายไปไหนมาตั้งหลายวันน่ะคอน? ” ผมก็สงสัยอยู่ว่ามันหายไปไหน เหมือนไม่ได้เห็นมันมานานมากแล้ว 


“ก็เจ๊ฉันไม่อยู่นี่น่า ฉันก็ไม่อยากอยู่กับเจ้าบ้าอย่างแกสองต่อสองหรอกนะเฟ้ย” 


“งั้นหรอ...!! ”-_-*


ปึกก.....ฟิ้ววววว....!!! ปิ้วววววววววว..!!


“งั้นก็ออกไปไกลๆเลยไป๊...!!!” ผมไปคว้าตัวมันมาก่อนที่จะขว้างมันออกไปจากห้องสุดแรง


“ฮ่าๆๆ เหมือนบรรยากาศเดิมๆกลับมาเลยนะ” 


“อืม นั่นสินะ ฉันว่ารีบนอนเถอะ” ผมพูดขึ้นและกำลังจะเดินไปที่เตียงนอน เพื่อที่จะได้ล้มตัวลงนอนซะที เพราะวันนี้ผมเหนื่อยมามากเหลือเกิน


“อ่ะ...ข้าลืมไป อิจิโกะ มานี่สิ” 


“อะไรหรอ ลูเคีย...จุ๊บบ..!! เฮ้ย ธะ...เธอทำอะไรของเธอเนี่ย !!” >///0 อยู่ๆเธอก็เรียกผมไว้และเดินเข้ามาหาตัวผม ก่อนที่จะเข้ามาหอมแก้มผมตอนที่ผมยังไม่ทันได้ตั้งตัว 


“ก็คารินบอกกับข้าว่า พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว เวลาไม่ได้พบหน้ากันนานๆ และมาพบหน้ากันอีกทีให้ทักทายกันแบบนี้ คารินบอกข้าอีกว่ามันเป็นธรรมเนียมของตระกูลเจ้า ธรรมเนียมบ้านเจ้าแปลกดีนะ” เธอพูดขึ้นอย่างหน้าตาเฉยเลย


“อย่าบอกนะว่า เธอทำกับทุกคนในบ้านไปแล้วน่ะ !!” ถึงว่าตอนทานข้าวเห็นซุบซิบอะไรกันอยู่สองคน ยัยคาริน ยัยตัวแสบเอ้ยย


“แค่คารินกับยูซึน่ะ จริงสิ..ข้ายังไม่ได้ทักทายท่านพ่อเป็นเรื่องเป็นราวเลย” เธอพูดเหมือนนึกอะไรขึ้นได้และกำลังเตรียมตัวจะหันหลังเดินออกไปจากห้อง


“หยุดเลย !! ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น !! แล้วก็ห้ามไปทำแบบนี้กับป๋านะเฟ้ย” ผมรีบคว้าตัวเธอไว้ทันที จะให้ไปทำได้อย่างไงกันละกับตาแก่บ้านั่นน่ะ ถึงจะเป็นพ่อก็เถอะ...


“ทำไมละ?”


“กะ..ก็แบบว่า..เอ่ออ..ช่างมันเถอะน่า บอกว่าไม่ได้ก็ไม่ได้สิฟะ..!!!” 


“อะไรของเจ้าน่ะ” เธอทำน้ำเสียงไม่พอใจ


“ตะ..ตอนนี้มันดึกแล้ว อย่าไปกวนป๋าเลยน่าา” 


“ที่เจ้าพูดก็ถูกนะ เอ้า..ตาเจ้าแล้ว อิจิโกะ” ก่อนที่เธอจะยื่นหน้ามาทางผม..อะ..เอาจริงดิ -///-


“ธะ..เธอจะบ้าหรอ ไปนอนซะ ยัยบ้า !”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #3 Siliny (@Siliny) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 09:36
    เจ้~ เจ้จะใสไปไหนนนน

    งื้อออออ เจ้ตัลล้ากกกก โง้ยยยย

    วงวารอิจิ555 แหมมมม กับพ่อก็หวงเนอะ~

    รออยู่น้าาาา <3
    #3
    0