[Bleach] New life Shinigami - (ichiruki)

ตอนที่ 4 : Ch.3 [ต้อนรับกลับบ้าน]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    15 มิ.ย. 62

[ต้อนรับกลับบ้าน]








[ ณ ตอนเย็น ] 


“ลูเคีย กลับบะ..บ้าน...” ผมเก็บทุกอย่างลงใส่ในกระเป๋าเรียบร้อย และหันไปพูดกับคนข้างๆ ว่าให้กลับบ้านกันเถอะ แต่แล้วพอหันไปดูบรรยากาศรอบๆตัว ก็รู้สึกว่าพวกเคโงะมันกำลังจ้องอยู่ 


“ว่าไง อิจิโกะ?” ลูเคียที่เพิ่งเก็บของเสร็จก็ลุกขึ้นสะพายกระเป๋า


“เอ่ออ..ฉัน...คือว่าเอาหูมาใกล้ๆดิ” ผมทำท่าจะก้มหน้าลงไปกระซิบข้างหูเธอ แต่...


กึกก...!! -_-*


“...และพวกนายจะมาแอบฟังฉันกันทำไมฟะเนี่ย!!!” พอกำลังจะพูด ก็รู้สึกว่ามันมีคนหลายๆคนมาดันข้างหลัง ยังไม่หมด..ทั้งซ้ายและขวาก็ยังมีพวกทัตสึกิ พวกมันมายืนอยู่รอบๆตัวผมกับลูเคีย


“ก็แหมมม ฉันอยากคุยกับลูเคียจังบ้างนี่น่า ฉันจำได้แค่ว่าพวกเราทั้งห้องไปเดินขึ้นเขากันจนถึงตอนเย็นพอกลับมาที่ห้องก็ได้เจอกับลูเคียจัง มาตั้งแต่ตอนไหนไม่เห็นจะบอกพวกผมบ้าง ผมละคิดถึงคุณมากเลยนะคร้าบบบ” ก็พวกนายเล่นสลบจนถึงตอนเย็นเลยนี่น่า พวกเราเลยจัดการเปลี่ยนความทรงจำของทุกคนในห้องซะเลย เรื่องลูเคียเป็นนักเรียนใหม่ก็ไม่ใช่ปัญหา ดูเหมือนว่าจะเปลี่ยนให้ทุกคนรู้จักลูเคียอยู่แล้ว ว่าเธอร่วมเรียนกับพวกเรามาตลอดปี เรื่องมันจะได้ไม่ยุ่งยากมากนัก แต่ฉันคิดว่ายุ่งยากกว่าเดิมอีก


“หรอคะ วันนี้ดิฉันมาโรงเรียนสายน่ะคะ เลยไม่ได้ไปขึ้นเขากับทุกๆคนเลย น่าเสียดายจังนะคะ ไว้โอกาสหน้าจะไปให้ได้เลยละคะ” ยัยลูเคียก็ยังแสดงละครเก่งเหมือนเดิม


“นี่ลูเคีย..จะไม่เป็นอะไรแน่หรอ ความทรงจำของเจ้าพวกนี่น่ะ”


“เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกน่า มันอยู่ได้แค่วันเดียวเท่านั้นละ พรุ่งนี้ทุกคนก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว”


“เอ้า..แล้วเรื่องที่คุยกันบนดาดฟ้า เรื่องที่เธอกับฉันอยู่ด้วยกันจะไม่เป็นหรอ?”


“ไม่เป็นไร ถ้าเป็นเรื่องนั้นข้าจัดการลบความทรงจำไปหมดแล้ว พอถึงวันพรุ่งนี้ทุกคนก็จะจำข้าว่าข้าคือนักเรียนใหม่ที่เพิ่งกลับมา เพราะว่าเจ้านี่น่ะ คือสินค้าตัวใหม่ของเจ้าอุราฮาระอย่างไงละ ข้าเพิ่งซื้อมาใหม่เชียวนะ เลือกลบเฉพาะความทรงจำที่เราอยากจะลบได้ด้วย เจ๋งปะละ” เธอพูดและเอาอุปกรณ์รูปกระต่ายสุดโปรดของเธอขึ้นมาโชว์อย่างภาคภูมิใจ


“เจ๋งดีแหะ เลือกลบความทรงจำแต่ละเรื่องก็ได้” ผมพูดพร้อมกับหยิบเจ้าอุปกรณ์รูปกระต่ายจากมือลูเคียขึ้นมาดูเล่นเช่นกัน


“อิ-จิ-โกะ!! คุยกันสองคนอยู่ได้ พวกเราจะกลับบ้านกันแล้วนะ” เคโงะกับทุกคนยืนรอพวกเราอยู่หน้าห้องเรียน


“เออๆ ไปเดี๋ยวนี้ละ กลับบ้านกันเถอะลูเคีย”


“อืม”


[ ณ คลินิคคุโรซากิ ]


กึกก...แกร๊กก...แกร๊กก....


เงียบบ....


ตึก..ตึก..ตึก..


“เจ้าเป็นใครน่ะ!!..ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!! อิจิโกะ ระวังตัวด้วยละ” พอฉันเปิดประตูเข้ามาก็ได้ยินเสียงบางอย่าง ภายในบ้านก็ปิดไฟมืดเหมือนไม่มีคนอยู่ในบ้านงั้นละ ส่วนเจ้าหน้าโง่อิจิโกะก็เดินตามมาข้างหลัง


“................” เสียงเงียบไปอีกแล้ว


“อิจิโกะ...เจ้าหน้าโง่..อิจิโกะ เจ้าอยู่ไหนน่ะ!!” เป็นไปได้เราต้องขยับตัวให้น้อยที่สุด แต่พอหันกลับไปเจ้าบ้าอิจิโกะมันหายหัวไปไหนแล้ว


พรึ่บบ..!! 


“เอ๊ะ?” ไฟติดแล้ว ใครเปิดกัน!?


แปะ...แปะ...แปะ...!!! ว้ายยยยยยย !!


“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน” ฉันที่กำลังนั่งลงเอามือปิดหูอยู่เพราะด้วยความตกใจ พอเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับเด็กสาวผมแกละเล็กๆสีน้ำตาลอ่อนกับเด็กสาวผมสีดำหางม้าอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ และก็เจ้าบ้าอิจิโกะ ทั้งสามคนถือพลุอันเล็กไว้ในมือ


“ยูซึ คาริน !! โตขึ้นเยอะเลยนะทั้งสองคน” ฉันเบิกตากว้างก่อนที่จะรีบลุกขึ้นและเดินตรงเข้าไปกอดทั้งสองคนทันที


“พี่ลูเคียจัง..ฮืออ..หนูคิดถึงพี่มากเลย...ฮืออ ในที่สุดพี่ก็มาหาพวกหนู..ฮืออ” ยูซึก็คือยูซึละนะ ส่วนคารินก็กอดตอบอย่างเป็นมิตร


“ฉันว่าน่าจะเรียกป้ามากกว่าจะเรียกพี่นะ ยูซึ...อั้กกก...!!! ลูเคียเธอทำอะไรเนี่ย มันจุกนะหล่อน” ยัยนี่อยู่ๆก็ชกเข้ามาที่กลางท้องของคนอื่น ทั้งๆที่กอดยูซึกับคารินอยู่แท้ๆ


“เรียกข้าว่าป้าอีกทีสิ อิ-จิ-โกะ!!” หน้าตาน่ากลัวเชียว แถมมีรังสีดำมืดพุ่งออกมาจากตัวเจ้าหล่อนอีกด้วย


“เอ่อออ...ปะ..ป้า...อั้กกก..!!! ก็เธอบอกให้ฉันเรียกเอง ยัยบ้า” ผมเอามือขึ้นมากุมท้องของตัวเองเป็นครั้งที่สอง 


“เจ้าหน้าโง่ปากเสียเอ้ย!!” ก็ผมพูดเรื่องจริงนี่น่า ยัยบ้านี่หมัดหนักชะมัดเลย


“โอ๋ๆ ไม่ร้องนะยูซึ ว้าววว..ชุดนักเรียนม.ต้นเข้ากับทั้งสองคนมากเลยนะ น่ารักมากเลย” ฉันคลายอ้อมกอดจากทั้งสองคน ก่อนที่จะหันไปลูบหัวยูซึ และส่งยิ้มให้คาริน


“เห็นมั้ยคะพี่อิจิ พี่ลูเคียจัง ยังสังเกตุว่าหนูใส่ชุดนักเรียนเลย ไม่เหมือนพี่ชายที่ไม่ได้สนใจน้องเลย เชอะ” ยูซึหันไปค้อนใส่อิจิโกะ


“พี่ก็บอกแล้วไงว่าเห็นแล้ว งอลอะไรนักหนาเนี่ยเราน่ะ”


“เฮ้ออ...พี่อิจินี่ไม่รู้เรื่องเอาซะเลย ถึงว่ายังไม่มีแฟนสักที” คารินส่ายหน้าไปมา


“แล้วมันเกี่ยวอะไรกันละนั่นน่ะ ว่าแต่ทำไมทีกับฉันเธอถึงตรงเข้ามาถีบยอดหน้าเลยละ ลูเคีย” อิจิโกะลุกขึ้นก่อนที่จะทำหน้านิ่วคิ้วขมวด 


“พูดอย่างนี้ เหมือนกับว่าเจ้าอยากให้ข้าวิ่งไปกอดเจ้าอย่างงั้นละ” ฉันเลยจงใจแกล้งพูดใส่เจ้าหนูน้อยนี่ไปสักหน่อย


“จะ...จะบ้าหรอ ฉะ..ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นเว้ย!!” 0///0


“จะแน่หรอพี่อิจิ ตอนพี่ลูเคียไม่อยู่แรกๆ ฉันเห็นพี่นั่งซึมไปหลายวันเลยนะ” คารินพูดและแสยะยิ้มออกมาอย่างกวนโอ้ย


“ฉันไม่ได้...ป้าบบบบ...อั้กก..!!!” อิจิโกะหายไปไหนแล้วละ หันมาอีกทีที่ตรงนั้นก็แทนที่ด้วยใครบางคนแล้ว 


“ลูเคียจ๊างงงงง..ของปะป๋ากลับมาแล้วหรอจ้ะลูกสาวคนที่สามของปะป๋าาาาาาาา...มาให้ป๋ากอดหน่อยเร้ววว..!!!” ผู้ชายรูปร่างใหญ่มีอายุหน่อย หวังจะวิ่งเข้ามากอดฉัน แต่ทว่า...


พรึ่บบ....ป้าบบบบ.....อั้กกกกก!!!


“โธ่เว้ย!! ตาแก่บ้านี่ มันเจ็บนะเฟ้ยย!!” ใช้เวลาไม่นานผู้ชายคนนั้นก็โดนอิจิโกะถีบกระเด็นไปซะไกลเชียว


“หนอยแน่ะ..แกอยากลองดีใช่มั้ยเจ้าลูกชาย!! เข้ามาเลยอิจิโกะ!!! ป๋าคนนี้จะเป็นคู่ต่อสู้ให้แกเอง” 


“ทะ...ท่านลุง” ฉันที่รู้อยู่แล้วว่าบ้านหลังนี้เป็นอย่างไง อดีตหัวหน้าหน่วยที่ 10 คุโรซากิ อิชชิน ยังเป็นท่านพ่อที่สดใสร่าเริงเหมือนเดิมเลยนะ แต่มันก็ยังไม่ชินสักที


“พี่ลูเคียจัง มานั่งตรงนี้สิคะ หนูทำอาหารไว้ให้ตั้งหลายอย่างเลย”


“ไปทานข้าวกันเถอะพี่ลูเคีย ปล่อยให้ตาหนวดติ๊งต๊องกับพี่อิจิ สู้กันไปเหอะ ยูซึขอข้าวด้วย”


“ทำไมถึงรู้ได้ละ ว่าพี่จะกลับมาน่ะ???” ฉันไม่ได้บอกใครเลยนะ ไม่ได้เข้ามาที่บ้านด้วย พอมาถึงโลกมนุษย์ก็ตรงไปที่โรงเรียนเลย


“พี่อิจิเป็นคนส่งเมล์มาบอกพวกหนูน่ะคะ นี่ไงคะ” และยูซึก็ส่งมือถือให้ฉันดู


“เมล์งั้นหรอ???”


“ตอนที่ยูซึได้รับเมล์ว่าพี่ลูเคียกลับมาแล้ว เธอดีใจจนตะโกนออกมากลางห้องเรียนเลยละ น่าอายจริงๆ” คารินทำหน้าตาเฉยชาพร้อมกับพูดเสริมขึ้นมา


“แหมมม..คารินจังนี่ละก็” >//<


“เมล์ที่ว่าเนี่ย เจ้าหมายถึงข้อความอย่างงั้นรึ?”


“ใช่คะ น่าจะอะไรประมาณนั้นละคะ” โลกมนุษย์นี่ใช้คำแปลกจังเลย แต่ตอนที่มาอยู่โลกมนุษย์ใหม่ๆเราก็ลำบากเหมือนกันนะ และเราก็ยังไม่มีเวลาได้เรียนรู้คำศัพท์หรือประเพณีต่างๆบนโลกมนุษย์เลยนี่น่า เรียกได้ว่าชีวิตมีแต่การต่อสู้ดีกว่า


“อ๋อ...ข้าเข้าใจแล้ว”


ฮึบบบ...ฟิ้วววว....ปังงงง...!!


“ใช่ ฉันเป็นคนบอกเองละ พอได้หรือยังละป๋า วันนี้ผมเหนื่อยมาทั้งวันแล้วนะ” เมื่อกี้เหมือนมีลมแรงๆผ่านไปเลย พอเงยหน้าขึ้นก็พบร่างท่านลุงพุ่งไปติดผนังซะแล้ว ก่อนที่อิจิโกะจะเดินมานั่งที่โต๊ะทานข้างตรงข้ามกับฉัน


“ท่านลุงคะ มาทานข้าวกันเถอะคะ” ฉันลุกขึ้นและเดินตรงไปที่ท่านลุง พร้อมกับยื่นมือไปข้างหน้าท่าน ก่อนที่ท่านจะจับมือฉันและลุกขึ้นยืน


หมับบบบ...!! 


“หนูลูเคีย...ฮืออ...ช่างเป็นเด็กดีอะไรอย่างนี้...ฮืออ...ดูสิมาซากิ..ลูกสาวคนที่สามของเราเธอช่างน่ารักเหลือเกิน” ท่านลุงกอดฉันและพาฉันไปตรงภาพผู้หญิงสวยๆคนนึง น่าจะเป็นแม่อิจิโกะละนะ แต่ภาพมันไม่ใหญ่ไปหน่อยหรอ


“เอ่อออ...ท่านลุง..คะ..”


“เฮ้...ป๋า ปล่อยลูเคียแล้วมาทานข้าวได้แล้วน่า” อิจิโกะพูดเสียงดังขึ้นมา


“โธ่...อะไรกัน แค่นี้ก็ต้องหึงด้วย ชิชะ” 


“ไม่ได้หึงเฟ้ยยย...!!!!” ท่าทางเรื่องจะยาวแหะ 


“พี่อิจิก็อย่าใจแคบไปเลยน่า ทำตัวเป็นเด็กขี้หึงไปได้” คารินพูดพรางยกซุปมิโสะขึ้นซดตาม


“บอกว่าไม่ได้หึงไง...!!!!!”


“พี่อิจิถึงเวลามีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้วสินะคะ หนูดีใจจังเลยคะพี่” ยูซึเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาซับน้ำตาตัวเอง


แกร็กกก...!! -_-*


“ก็ฉันบอกว่าไม่ได้หึงไงละ และยัยนี่ก็ไม่ใช่แฟนฉันด้วยเฟ้ย...!!!”


“จร้าๆ” ทั้งสามคนตอบอย่างไร้อารมณ์และกวนบาทาสุดๆ


...ว่าแต่ว่าคำว่าหึงกับแฟนนี่มันหมายความว่าอย่างไงกัน มันคืออะไรกันน่า ข้าไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่พูดกันเท่าไหร่แหะ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

3 ความคิดเห็น